Όταν οι δεκαετίες γίνονται θρύλοι… πόσες φορές είδες τον Celtic να σηκώνει εκείνο το…

Με κοίταγες κεραυνός ο ίδιος εκείνος ο Μάης όταν εκείνος ο αχτύπιτος έδωσε την πάσα στον Κάουτσιο και εκείνος εκτέλεσε σαν φωτιά… εγώ ήμουν εκεί, στην αντίπερα πλευρά του Ατλαντικού, σηκωμένος όρθιος σαν κοντούλης τότε, στο αμιάντινο εστιατόριο του ξαδέρφου μου στην Αθήνα που είχαν βάλει την Αμερικανική στην τηλεόρα! Οι Αμερικάνοι εκεί γύρω είχαν αρχίσει ήδη να τρώγονται οι τρεις-τέσσερις γιατί ο Τόνι είχε βγει νωρίς χτυπημένος… εμένα δε με πείραζε, είχα ένα πλαστικό κύπελλο με ρακή εκπνεύσανη και περίμενα αυτήν την φάση σαν τρελός — όταν είδα εκείνον τον Σέρβο γίγαντα, ζαλισμένος από την κούραση αλλά πάντα με εκείνο το θυμό στο βλέμμα, να παίζει σα σκόρπιος τρύπιας όσο υπήρχε γήπεδο… και μετά εκείνο το τρίποντο στο γκολ με τρία λεπτά να απομένουν! Εγώ σα γάλλος έχω πηδήξει τριάντα χρόνια μετά, αλλά εκείνον τον Μάη στις 15 του μηνός ντύθηκα κατά Μαΐου όπως τότε, φορώντας ακόμα εκείνη τη φανέλα των Γιάνκηδων που είχανε… σιωπάς τώρα; Σίγα μην αργάσεις… αυτοί οι δικοί μας δεν ξεχνούνε… 🔥💪🔴

ρε μαστόρια μου, εκείνον τον βράδυ του 2008 τον θυμάμαι σαν χτες, όχι σαν ταινία μνήμης του κινηματογράφου ας πούμε… τότε δούλευα πρωινό σταλιά στο περίπτερο της Πλατείας Αριστοτέλους, εκεί που οι τύποι έκαναν την πρώτη τους κάπα πριν πάνε για δουλειά — 5:45 το πρωί το κλείσιμο των κυλικείων, η μαμά φώναζε πίσω για το τσάι, και εγώ μια χούφτα ράφια πινακίδες με τίτλο "παρκέ στεγνό!" πάνω στο γυάλινο τραπέζι της τράπεζας. μέχρι τις 6 η ώρα είχαν αρχίσει οι πρώτοι πελάτες να ρουφάνε τις πρώτες τους γάζες σαν νερό, μέχρι που κάποιος ένας Σταύρος εκεί που ζητούσε τις τελευταίες λεπτομέρειες στους αγώνες του προηγούμενου βράδου… εκείνος σήκωσε το τηλέφωνο μέχρι το αυτί του και άρχισε σιγανά ολόκληρο το περίπτερο να σιγοκουβέντιαζε σαν εκκλησία με τον Κάουτσιο σκόρπιο στις πλάτες του Πιρς σα σπουργίτι ανοίξει. όταν τέλος πήγα σπίτι, γύρω στις 7 η ώρα, η γυναίκα μου κοιμόταν ακόμα στην κούνια του σαλονιού βάζοντας τραγούδι του Μπέλλα Ρεϊ στον υπολογιστή της — εκείνες τις μέρες εκείνος ο Μαέστρο έκανε remix πάνω στους νικητές του πρωταθλήματος σα να ήταν ζωντανή παρτιτούρα… αλλά εμένα μόνο εκείνο το πράσινο φως στις οθόνες των γειτόνων από πάνω μου με ξύπνησε ολοζώντανη εικόνα: δύο παιδάκια δεκατριών χρόνων φορώντας ξέφτια πέταγαν το κράνος του Σέρβου σα μπαλόνι στους δρόμους της γειτονιάς, φωνάζοντας πως "ήρθε ο γίγαντας από την Αμερική, βρήκε το τρόπαιο και πλέον κανείς δε μπορεί να τον σταματήσει!" ακούς τώρα αυτοί οι γερο-παλιοί που λένε πως "έχουν ξαναδεί αυτά"; πως τον ίδιο χαμό έκαναν εκεί στον κοκκινομάγουλο άνθρωπο εκεί γύρω στα 1976 όταν ο Γουάιτ εκείνος ο τρελός χώριζε στήθους σα σπάγκος; εμένα εκείνη την παρέα δεν μου έλειψε καθόλου εκείνο τον βράδυ — σαν ν' ακολουθούσα μια κληρονομιά που πήγαινε πίσω στους Αρο Αρο, εκείνοι οι ξένοι λεύτεροι σα αεράκι ανάμεσα στους γίγαντες… γιατί αυτοί εδώ δεν είναι απλώς τυχεροί, αυτοί είναι οι ίδιοι ξένοι των άλλων δεκαετιών, φορώντας την ίδια φανέλα σα κομμάτι του παιδικού τους ονείρου μέσα στις αίθουσες των αντιπολιτευμένων. κι εσείς εκεί τώρα κοιτάτε την κίτρινη ιστορία σα βιβλίο ανοιχτό μπροστά σας… εγώ όταν βλέπω εκείνο το βίντεο ξανά, στο μισό τρίτο παιχνίδι στις 15 του Μάη του 2008, βλέπω τον ίδιο τον κόσμο της πόλης μου ν' αλλάζει χρώματα σα σινεμά στους δρόμους της Ανατολικής Θεσσαλονίκης… εκείνοι οι μανάβηδες βάζοντας κόκκινες σημαίες πάνω στα βαγόνια τους, εκείνοι οι φοιτητές τραγουδώντας σα ξυπνητήρι πριν την κηδεία μιας εποχής… όλα εκείνα τα πράγματα που δε βρίσκονται στις ταινίες ή στα ντοκιμαντέρ, μα μόνο στις δικές μας μνήμες σα φωτογραφία μέσα στο πορτοφόλι μιας οικογένειας. λοιπόν ας κλείσουμε εδώ… γιατί αυτοί οι θρύλοι δε γράφονται μονάχα στα σχολικά βιβλία, γράφονται στις κουβέντες σα ξύλινα τραπέζια στις γωνίες των δρόμων… κι εμείς ακόμα καθόμαστε εκεί στη γωνιά, φορώντας τις ίδιες φανέλες, περιμένοντας τον επόμενο θρύλο σα παιδιά. 😄

Ωχ ρε παιδιά, θυμάμαι εκείνον τον Κάουτσιο σα σήμερα — είχε φτάσει με μια βαλίτσα φτιαγμένη από τσόντα κι ένα ζευγάρι κορμών που έδειχναν σα να είχανε βγει από κάτι βιβλίο των τριάντα… βρήκαμε έναν σέρβο σαν τα Ψηλά Βουνά εκεί σπίτι μου, και του πρότεινα "ρε φίλε πάρε μια μπύρα, όχι για το γκολ — γιατί αυτά τα χρόνια δε γίνονται γκολ μακρυά από μπίρες". Αυτός κοίταξε το κουτί σα να ήταν ηλίου φέγγος, είπε "δεν πίνω στο πρωινό μου" — τελικά τελικά κατέληξε τρεις μέρες μετά σα να ‘ταν σπίτι του! Κι όταν πήγε να πάρει τηλέφωνο τον Πιρς στο τέλος εκείνου του τριγώνου είπε "γιε μου, εγώ δεν παίζω μπάλα εδώ, παίζω σα κλέφτης στο κουρμπέτι της γειτονιάς!" 🤣🔥 Ρε συμμάχους μου, κράτα μου την μπύρα, γιατί αυτά τα ντου όλα αυτά τα χρόνια αυτά μας κάνουν αθάνατους — κι αυτοί οι γερο-παλιοί πάλι θά ‘ρθανε να μας πούνε πως "τι ήταν αυτά;" 🍿😂