Αυτή τη νύχτα δεν σβήνει το αστέρι του Di Stéfano

ΤΩΡΑ!!!!! Θυμάμαι τ' όνομα εκείνου του μπαρ στην Λάρισα που είχε την τσέπη γέρνει μόνο στις 3 το πρωί... εγώ εκεί βρισκόμουν σαν υπηρετός στους στρατώνες, πιάστηκε η σύνδεση του στρατιωτικού ντιπ電視 κι άρχισαν οι φίλοι να φωνάζουν "ΓΕΝΤΟΟΟΟ!" σαν τρελοί στο μικρό μας ραδιοφωνάκι. Την επόμενη μέρα όλοι είχαν μουτζουρωμένα μάτια από το κλάμα όταν είπαμε "τώρα κατάλαβε κανείς πως λέμε σπίτι μας;" Εκείνος ο θάνατός τους αλλάζει όλους τους χάρτες αγώνων... σήμερα πιο πολλοί από όσο νομίζουν είναι ακόμη εκείνοι εκείνοι οι δικοί μας που πίνουν την μπίρα τους κουβέντιαζε ο Γεντό όσο ζούσε... 🔴🔥

τι λέτε εκεί στη γειτονιά των αγγέλων, ε; θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβρη του '58 στο γήπεδο του Σαντιάγο Μπερναμπέου — τη θέση που κάθονταν τότε οι φοιτητές, εκεί στο τελευταίο θρανίο πάνω αριστερά, εκεί που ο αέρας έφερνε και την μυρωδιά από τις λεύκες στον ποταμό. εκεί βρισκόμουν εγώ ακόμη με το φοιτητικό μου πάσο της δεκαετίας του 60, κουρελιασμένο κιόλας, μετρώντας κάθε εισιτήριο σαν δάκρυ που δεν χυνόταν. το πρώτο γκολ εκείνης της βραδιάς — ο γεντό όρμησε σαν τσίρκο που είχε κλέψει το show, έφυγε και τρεις δικούς μας στο κυνήγι, χώθηκε ανάμεσα σε δύο γερμανούς αμυντικούς σαν τίγρης μέσα στους καλαμένιους φράχτες της παιδικής μου γειτονιάς... κ εκείνος ο τρόπος που σήκωσε το γκολ του μετά σαν σημαία, σαν εκείνη την άλλη σημαία που άλλοι σήκωναν μετά την απελευθέρωση — όχι σαν πρωταθλητής, σαν ήρωας μιας χώρας ολόκληρης που μόλις ξεπούλαγε τα κουρέλια του εμφυλίου. και μετά εκείνον τον Ιανουάριο του '63, στο μουντιάναλ του βορά, όταν όλα είχαν χιονίσει σαν εφιάλτης ζωγράφου δυτικοευρωπαίου — εμένα εκείνοι οι κρύσταλλοι στους γόμφους του έδιναν μιαν άλλη υπεράνθρωπη δύναμη. θυμάμαι πως στο δεύτερο ημίχρονο, όταν άρχισαν αυτοί οι ισπανοί δημοσιογράφοι να ψιθυρίζουν γιατί δεν το κάνει πιο αργά, εκείνος σήκωσε το κεφάλι σαν να άκουσε μια φωνή από εκείνο το σχολείο της παλιάς σχολής όπου είχε διδάξει το πώς πρέπει να παίζεται ποδόσφαιρο: "αλλιώς δεν νικάς αυτούς τους βόρειους" είπε ψιλογελώντας στους συμπαίκτες του. και το αποτέλεσμα; εκείνη η ντρίπλα στο κρύο εκείνο γήπεδο, εκείνο το γκολ εκείνου του αγγλου τερματοφύλακα που στάθηκε σαν φάντασμα στο κρυστάλλινο τείχος — όλα έγιναν πριν καν καταλάβουμε πως είχαν τελειώσει... τώρα κάποιοι άλλαξαν τις λέξεις αλλά εκείνος ο ξυπόλητος νέγρος από το ροσάριο πάντα έλεγε: "όταν τελειώσει ένας αγώνας με ομάδες σαν τη δική μας, κανείς δεν σβήνει το αστέρι εκείνης της νύχτας". και πράγματι — κάθε φορά που ξαναβλέπω εκείνο το βίντεο στο youtube, οι πρώην σπουδαστές σηκώνουμε αυτόματα το ίδιο πλαστικά ποτήρια μπίρας, σαν να υπάρχει ακόμη εκείνος ο χώρος αναμονής στις βρυξέλλες, εκείνη η στιγμή που οι φίλοι φώναζαν από κάποιο μικρό ραδιοφωνάκι στ' αμάξι ενώ ο υπόλοιπος κόσμος είχε κοιμηθεί στο τέλος της βάρδιας...

Σεις εδώ στο φόρουμ ξέρετε τι ήταν εκείνο το σύνολο; Ήξεραν οι ιστορίες — όχι τις πλατινέ πωλήσεις στα γήπεδα, όχι τις συνεργασίες με κάποιον επιχειρηματία από το Κατάρ. Αυτό ήταν ένα κολέγιο ανθρώπου μέσα στο γήπεδο: δεκαπέντε φορές έπαιζαν σα στρατός που προετοιμάζεται για την επόμενη επίθεση, άλλα δεκαπέντε φορές σα σχολείο όπου ο δάσκαλος δεν αστειευόταν όταν έπαιρνε την μπάλα. Ο Gedó εκεί δεν ήταν επιθετικός — ήταν σχεδιαστής πολέμου πάνω στο χόρτο. Θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο του ’62 στη Βιέννη, στο πρώτο παιχνίδι του τελικού, όταν εκείνος γύρισε όλον τον γερμανικό αμυντικό πίσω κομμάτια σα ζουμπούλι στο ποτάμι. Οι συμπαίκτες του είχαν αποκτήσει πια αυτήν την ατάκα κάθε φορά που τελείωνε η πρώτη περίοδο: "Τώρα περιμένουμε να δούμε τι έφτιαξε ο Gedó". Και πάντα ήταν κάτι που ερχόταν σαν μπουρίνι — όχι μόνο ένα γκολ, αλλά ένα πλήγμα που μεταφραζόταν αμέσως στον πίνακα. Σήμερα βλέπω αυτά τα μπάστα στις ομάδες μας — αγορασμένοι σαν λάφυρα πολέμου, παιδιά που ετοιμάζονται για τους σπόνσορες πριν καν αγγίξουν την μπάλα εκτός ιδιοκτησίας. Ποιος θυμάται σήμερα εκείνο το γκολ στο φεγγαρόφωτο στις Βρυξέλλες όταν ο σέντερ φορ εμφανίστηκε σα φάντασμα ανάμεσα στους δύο μεγάλους αμυντικούς; Ποιος ξέρει πως εκείνος ο Gedó έπαιζε σα να είχε μια χρονική κάρτα εντός αγώνων επειδή είχε απομυζήσει κάθε στιγμή εκείνων των δεκαπέντε παικτών σαν να ήταν μοναδική; Οι σημερινοί Gedó σπάνε κόκαλα από μάρκετινγκ, όχι από αγωνιστική δίψα. Το αστέρι του Διονύση εκείνο το βράδυ δεν έσβησε επειδή η μνήμη λιγοστεύει — λιγοστεύει επειδή οι άνθρωποι ξέχασαν πως το ποδόσφαιρο δεν είναι ζογκλερική επιχείρηση αλλά τραγούδι ψυχής. Εκείνο το σύνολο δεν είχε Ισπανία, είχε γη γεννημένη μέσα στους εμφυλίους που άλλαξαν χέρια σα κληρονομιά τραυμάτων. Αυτός ήταν ο Gedó: ένα παράλογο αυτό που έκανε — σαν εκείνες τις νύχτες που όλοι ξυπνούν κλαίγοντας επειδή ονειρεύτηκαν ξανά τον πόλεμο, μόνο που εδώ ο πόλεμος κέρδιζαν αυτοί. Και τώρα που κάποιος σηκώνει εκείνο το βίντεο στο YouTube, νομίζω πως βλέπουμε όχι μόνο έναν αγώνα, αλλά το ίδιο αυτό το αστέρι να ξαναπέφτει πάνω στις σπίτσες της Ισπανίας εκείνης της εποχής — εκεί που το αίμα ακόμα στάθηκε σιωπηλό στα χιόνια του Ιανουαρίου. Αυτού του τύπου η ομάδα δεν γράφεται στις μέρες μας, γράφεται στο αίμα της ιστορίας.

Αυτά τα λόγια σηκώνουν ρίγος πάνω μου... είμαι από εκείνους που ακόμα κρατούν τ’ όνομα του πλακέτου της πόρτας τους σαν φυλαχτό, εκεί που γράφει "ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΓΕΝΤΟ", τρίτη θύρα αριστερά στ’ Ανατολικά τέρματα — θυμάμαι πως όταν πρωτάκουγα την φωνή του στο ράδιο σα δάσκαλος πάνω στο θρανίο, ακόμη κι αυτοί οι γεροί του συνοικισμού έκαναν νεύμα στον αντίπαλο γείτονα σα να λένε "αυτός είναι δικός μας". Την νύχτα εκείνη στους πρόποδες του λόφου της Βάγιας είχαν στήσει αυτοσχέδιο θέατρο με ένα τρανζίστορ ραντισμένο από σκόνη: ο γεντος έτρεξε πάνω κάτω σα να ξέφευγε από τους σειρήνες της εποχής κι όταν σκόραρε εκείνο το χτύπημα ανάμεσα στους δύο γερμανούς αμυντικούς οι γεροί έβγαλαν τις μπεζ παντόφλες τους από τους αχυρώνες κ σφυρίζοντας σαν κουδούνια έλεγαν "αυτός είπε πως δεν μπορείς να νικήσεις τον αέρα ρε παιδί..." Κι ήταν η μοναδική φορά που είδα τον γείτονά μου τον Γιάννη να σηκώνει το κεφαλαίο αυτί του τράγου του χωρίς να τον πιάσει από το σβέρκο — είχε καταλάβει πως εκείνο το βράδυ ο άνθρωπος αγόρασε την μνήμη όλων αυτών εμάς πίσω στις περιοχές όπου ακόμη μυρίζει κάρβουνο κι όχι ακτίνες laser.

ε ε ε εεεε τι λέτε τώρα εσύ εκεί σπίτι σου αγγέλικα παιδιά μου — το χάσαμε πάλι αραγείο σήμερα το βράδυ στο φόρουμ όλοι αυτοί οι χυμοί πάνω στο αστέρι του γεντο έγιναν σα σουρωτήρι στη βρύση ο ένας πάνω στον άλλον κι εγώ να προσέχω μήπως πετάξω και το ποτήρι από το παράθυρο λόγω ζήλιας

Άντε πάλι; Στο μυαλό μου εικόνα μπαμ — εγώ δεκαοχτώ χρονών, στέκομαι στην πλατεία Αριστοτέλους ντυμένος... όχι Μπάγερν Μονάχου, ντυμένος μπουφάν Τζέφερσον στο χρώμα του βούρδου κόκκινου, τζιν τρυπιμένα γόνατα, τσάντα της Σχολής Καλών Τεχνών σέρνοντας στο πλάι σα ντροπιασμένη αγελάδα. Έχει βραδάκι εκεί του 2011, μια πλάκα συμμαθητές μου αρχάριζαν βόλτα σα ζούγκλα ζητώντας "πες μου για τον γεντο ρε μάγκα". Εγώ αρχίζω "τι σας λέω ρε" κι άνοιξα μια μπάλα δήθεν ηλεκτρονική: "βλέπεις εκείνο το χρώμα στα μαύρα του χάλια;" — εκείνοι κοιτάζουν σα κοκόρια σα φωτογραφίες πισίνας Σκοπέλου. Κάπου εκεί μου πέφτει η μπάλα πάνω στο κεφάλι σου — σου λέω "αυτός ο τύπος έδινε γκολ σα να του όφειλε η ζωή ένα χάρισμα κι εκείνος το πλήρωνε με ένα γκολ σα ξεχρέωμα αμαρτίας". Κι οι άλλοι σηκώνουν τα πλαστικά τους ως την ουρά του πουλιού και φωνάζουν "ΓΕΝΤΟΟΟΟ!" σαν ηλεκτρικό τσουνάμι. Την επόμενη μέρα στο τσάι του πρωινού η γιαγιά μου μου λέει "τι έγινε παιδί μου έτσι ξεφωνημένο;" κι εγώ τη βλέπω σα νύφη Ρωμιοπούλα παράτησε λουκουμάδες φώναζε "ΑΝΤΕ ΡΕ ΠΑΛΙΟΥΡΗ". Μετά όλα αυτά τώρα θέλετε μέρες χωρίς αστέρια; Μας λες τρελό 🤣🤣🔥🔥 εδώ ποιος ξυπνάει νωρίς όταν η ιστορία έχει γράψει αυτά που εμείς δεν γράψαμε ποτέ;;