Μπορούμε πια να παραδεχτούμε πως η Euroleague έριξε πρόκληση στον Ολυμπιακό: ένα 0-3 στα…
Πέρυσι, όταν πήρα μια ομάδα δεκατριάχρονων στο Δημοτικό, δεν ήξερα τι πιο πολλά νεύρα μου θα τρώγαμε πάνω στο ζήτημα της οργανωμένης άμυνας. Την πρώτη βδομάδα, αντί για κινήσεις, τους έβλεπα σα μύγες γύρω από το κουτί του κεριού — όλοι στους άλλους, κανείς στην μπάλα. Τους έκοψα λοιπόν στη μέση της προπόνησης: "Όλοι εδώ μέσα ξέρουν τι είναι η τρύπα του σαφάρι; Αυτή είναι η δική σας θέση όταν δεν πειθαρχείτε στην άμυνα. Σταθείτε εκεί σα σκοινί και κοιτάτε τον άνθρωπο σας, όχι τη μπάλα σαν να έχει ειπωμένη κάποια σοφία".
Ακριβώς αυτό λείπει από τον Ολυμπιακό τους τελευταίους μήνες. Δεν είναι ζήτημα τυχαίων κινήσεων από πλευράς χειρισμού στη μεγάλη στιγμή — αυτό είναι αποτέλεσμα ενός συστήματος που πάσχει από την ίδια χρόνια μόλυνση: η ομάδα παίζει σα να έχει δύο μπάλες στο γήπεδο. Μία στο χέρι του κεντρικού χειριστή και μία... αχρείαστη ακόμα, καθώς οι υπόλοιποι περιφέρονται σα να έχουν κλειστεί όλα τα ντουλάπια της κουζίνας εκτός από εκείνο που περιέχει τις αδιάφορες πληροφορίες.
Κοίταξε πόσο γρήγορα χάθηκε η συνέχεια μετά το πρώτο αγώνα με τον Ρεάλ. Στον τρίτο αγώνα (77-71 νίκη) είχαμε μια ένδειξη πως η ομάδα μπορεί ακόμα να οργανωθεί γύρω από την ταχύτητα του Βεζένκοφ στο counter, όταν όμως εκείνος βρέθηκε εκτός ισορροπίας λόγω φόρτου και οι συμπαίκτες επέστρεψαν στις "περιπλανήσεις" — βλέπε τον αγώνα των 68-78 με τη Μονακό. Εκεί η ομάδα έγινε σα μπουκάλι νερό με την ετικέτα ξεκολλημένη: όλοι ξέρουν τι περιέχει, κανείς δεν βιάζεται να το πιει πριν λήξει η ημερομηνία.
Η ίδια αντίφαση φαίνεται και στην Ελλάδα. Στις νίκες στους Μπάσκετμπολ Ελλάδας οι παίκτες δείχνουν πως μπορούν να ελέγξουν το παιχνίδι μέσω σύντομων transitions, όμως την επόμενη στιγμή χάνουν ξανά την ισορροπία τους στις μεγάλες φάσεις — ο λόγος που οι ανακτήσεις γίνονται σπάνιες σαν ηλιαχτίδες μέσα σε θύελλα. Ανέλυσα τους αγώνες της Ευρώπης σιγά σιγά σα να κοιτάζω ένα βίντεο αγοράς καυσίμων: κάθε φορά που η μπάλα φεύγει από τα χέρια του κεντρικού χειριστή, αντί η ομάδα να κλείσει γρήγορα τα κενά σα γρίφος, αυτομάτως οι ακραίοι σπεύδουν να γίνουν showmen αντί να καθίσουν στις θέσεις τους σα σιδηροδρομικοί σηματοδότες.
Κάπου εδώ βρίσκεται και η απάντηση στο μεγάλο ερώτημα του νήματος. Η ομάδα δεν χρειάζεται περισσότερα plays — χρειάζεται αυτά που υπάρχουν σήμερα να εκτελούνται σα χρονόμετρο χειρουργείου: ένα click, και όλα κινούνται. Η WWLLL δεν είναι αποτέλεσμα τυχαίας φόρμας· είναι η αποκάλυψη μιας ομάδας που γνωρίζει όλες τις λέξεις του λεξικού της Ευρώπης αλλά τις βγάζει ανακατεμένες σα παιδί που προσπαθεί να γράψει μια πρόταση χωρίς να ξέρει το πρώτο γράμμα της λέξης. Το σύστημα δουλεύει μόνο όταν οι αλλαγές θέσεων γίνονται όσο οι δικοί μου δεκατριάχρονοι έφτιαχναν τις πρώτες οργανωμένες επιθέσεις τους: βήμα προς βήμα, σιγά σιγά, σα χτίσιμο ενός κάστρου από τουβλάκια — όχι σα πέταγμα ενός σπιτιού πάνω στη θάλασσα γιατί κάποιος φώναξε "πηγαίνουμε για κολύμπι".
xG > συναίσθημα.
Τώρα αντιλαμβάνομαι γιατί κάποιοι γυρνούν το κεφάλι στον Ολυμπιακό σα να κοιτάζουν ένα ρολόι που χτυπάει ακανόνιστα δώδεκα φορές στη σειρά — όχι επειδή δεν ξέρουν τι ώρα είναι, αλλά επειδή ξεχνούν πως εκείνο δωδεκάωρο τελείωσε πριν δεκατρία λεπτά και η επόμενη αλλαγή έρχεται ακόμα πιο αργά. Την ίδια εντύπωση μου έκανε το προηγούμενο μήνυμα: εκεί που περιγράφει μια ομάδα σα δύο μπάλες στο γήπεδο, εγώ βλέπω κάτι ακόμα πιο επικίνδυνο. Μιλάμε για έναν ιστό οργανωμένης άμυνας που τρυπιέται σα γάζα από βελόνα — όχι επειδή δεν υπάρχουν νήματα, αλλά επειδή έχουν χαλαρώσει τόσο πολύ ώστε κάθε φορά που μια νίκη φαίνεται να στερεώνει το σύνολο, αυτές οι αποδυναμώσεις γίνονται εμφανείς μέσα σε δύο αγώνες.
Πάρτε τον πρώτο αγώνα με τον Ρεάλ Μαδρίτης (77-71): εκεί οι μεταβάσεις έγιναν γρήγορες και οι κινήσεις γύρω από τον Βεζένκοφ έδωσαν μια εντύπωση συνοχής. Τι συνέβη όμως τρεις ημέρες αργότερα εκτός έδρας; Η δυναμική της άμυνας έπεσε στους 68 πόντους της Μονακό σα πέτρα στον γκρεμό. Η ομάδα τράβηξε την τρύπα μέσα της σα να προσπαθεί να ξεφύγει από τη δική της σκιά — οι ανακτήσεις έγιναν λιγότερες από ένα λεπτό συνολικά σα κάποιος να είχε ξεχάσει πως οι αντίπαλοι έχουν επίσης χέρια. Και πάλι όμως, αυτή δεν είναι η πραγματική εικόνα του προβλήματος.
Το μεγάλο μυστήριο βρίσκεται στους νικηφόρους αγώνες στη χώρα μας, όπως αυτόν με τον Παναθηναϊκό (97-93). Εκεί η ομάδα έπαιξε σα συνέχεια του καλύτερου εαυτού της — γρήγορες επιστροφές, οργανωμένες αμυντικές γραμμές σα ατσάλινο σκοινί. Γιατί όμως αυτή η συνέπεια δεν μεταφέρθηκε ούτε βήμα παραπέρα από την πύλη της ομάδας όταν έπρεπε να αντιμετωπίσει την ίδια πρόκληση στην Ευρώπη; Η απάντηση βρίσκεται στα ίδια νούμερα που δείχνουν την πρώτη θέση του Ολυμπιακού: 2941 πόντους για και 2770 κατά — αριθμός εντυπωσιακός μόνο στην πρώτη ανάγνωση.
Θεωρείστε πως η ομάδα έχει δύο λειτουργίες: την πρώτη όταν η μπάλα βρίσκεται στα χέρια των πιο εμπειρογνώμονων χειριστών της (τους κεντρικούς), και την δεύτερη όταν περνά στους υπόλοιπους. Στην πρώτη λειτουργία, οι συμπαίκτες κινούνται σα να βρίσκονται πάνω σε μια ταινία γυρισμένη στο 1,5x ταχύτητα: όλα γίνονται γρήγορα, συγχρονισμένα, σα αυτοματοποιημένο σύστημα. Όταν όμως η μπάλα πάει αλλού — εκεί αρχίζει το πρόβλημα. Οι ακραίοι σπεύδουν να πάρουν ρόλο πρωταγωνιστή σα να έχουν ξεχάσει ότι η μεγάλη φάση δεν τελειώνει όταν τελειώνει η επίθεση, αλλά όταν ξεκινάει η επόμενη φάση. Τα κενά ανοίγουν σα τρύπες στη θάλασσα όταν βυθίζεται ένα πλοίο — η ομάδα δεν κλείνει αυτά τα κενά επειδή έχει ξεχάσει πως το σύνολο είναι πιο σημαντικό από την ατομική προσπάθεια.
Και μην νομίζετε πως πρόκειται για ζήτημα φυσικής κατάστασης ή κούρασης — μιλάμε για πνευματικό κόπο. Το μεγαλύτερο θύμα είναι η αίσθηση της ομάδας ως οντος. Την ίδια στιγμή που ο Ολυμπιακός ξέρει πώς να σκοράρει μέσω fast break (βλέπε τις νίκες στους Μπάσκετμπολ Ελλάδας), στις μεγάλες φάσεις της Ευρώπης βλέπουμε τους χειριστές να κάνουν τρία βήματα πίσω αντί δύο προς τα εμπρός, σα να υπολογίζουν τη θέση τους σα ξενοδόχο που προσπαθεί να βρει το σωστό κλειδί στο μεγάλος σωρό. Κάθε φορά που η μπάλα χάνεται, το χρονόμετρο της αντεπίθεσης ξεκινάει σα να προσπαθούμε να βρούμε την προηγούμενη στιγμή που όλα πήγαιναν καλά.
Αυτό δεν είναι θέμαWWLLL — είναι σημάδι πως το σύστημα δεν έχει ακόμη βρει το σωστό κλειδί για να ξεκλειδώσει τις μεγάλες δυνατότητες που φαίνεται να έχει. Γιατί άλλωστε ένας πρωταθλητής δεν πρέπει να έχει αυτοματοποιημένες κινήσεις όταν η πιέσεις είναι υψηλότερες; Αν η ομάδα μπορούσε να διατηρήσει το ίδιο επίπεδο συνέπειας που δείχνει στις εθνικές διοργανώσεις κατά τη διάρκεια των αγώνων της Euroleague, τότε αυτή η WWLLL θα ήταν λιγότερο ορατές σαν μια σειρά από σκιές πάνω στον τοίχο παρά σα ένα οικοδόμημα χωρίς στέγη. Το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη ταλέντου· είναι η αδυναμία να οικοδομήσουμε πάνω στις επιτυχίες όσο αυτές ακόμα ζεσταίνουν το τραπέζι.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
τι ακούς ρε παιδιά, πως η ομάδα σα δεκατριάχρονοι χάνουν το μέτρημα από το χέρι του προπονητή; πες μου κάτι άλλο που δεν το ξέραμε, δεν έχω βαρεθεί να το βλέπω αυτό από τις αρχές των χρόνων μου. τους θυμάμαι όλους αυτούς τους θρύλους — τον Γιατζόγλου με τα δύο του τρία σουτ στους καθυστερημένους αγώνες, τον Σιγάλα που έπαιζε σα να είχε κλέψει τον χρόνο από τους άλλους, τον Σλότερ που έκανε τρεις προσπάθειες σα να πίνει νερό από μια στάμνα που δεν είχε τελειώσει ποτέ. αυτοί οι άνθρωποι δεν είχαν ανάγκη από οργανωμένες επιστροφές σα καθοδηγούμενοι πύραυλοι, έπαιζαν έτσι επειδή ήταν καλοί — επειδή είχαν ψυχή μέσα στο δέρμα τους.
τώρα βλέπουμε μια ομάδα πρώτη στον πίνακα, με τον πρώτο χειριστή σα μηχανή έκχυσης γάλακτος όταν έχει την μπάλα στα χέρια του, αλλά μόλις αυτή φύγει όλοι αρχίζουν σα να τους έχουν δώσει την άδεια να χορέψουν τσιφτετέλι στη μέση του γηπέδου. εγώ θυμάμαι έναν αγώνα στους τελικούς του ’97, στον τρίτο αγώνα με τον ΠΑΟΚ: ο Ζήσης έκανε ένα προσωπικό σουτ σα να είχε τρεις ζώνες στο γήπεδο, ο Μπαρτζώκας έκοβε σα γεράκι πάνω στη μπάλα σα να βγάζει κλέφτικο σουτ από πάνω από το κεφάλι ενός που στεκόταν δύο μέτρα πιο ψηλά. εκείνη την εποχή οι μεταβάσεις γίνονταν όσο χρειάζονταν για να βγάλεις ένα σιγά σιγά αντί για να φέρεις την μπάλα βουίζοντας σα δυσαρεστημένος μέλισσα. υπήρχε μίσος στο γήπεδο, όχι σημεία και κόμματα.
και τώρα έρχονται αυτά τα αναλύσεις που μας λένε πως η ομάδα χρειάζεται μόνο ένα click σα χρονόμετρο χειρουργείου; τι κάνουμε εκεί, ανοίγουμε την βίβλο των κανονισμών και ψάχνουμε τον νόμο περί κλικ; πριν τριάντα χρόνια ένας Σέρβος προπονητής είχε πει κάτι αληθινό για τους δικούς μας τίτλους: "όταν βλέπω έναν αγώνα του Ολυμπιακού να κερδίζει, δεν βλέπω μια ομάδα — βλέπω έναν στρατό που δεν έχει χάσει ακόμη το πνεύμα της μάχης". εκείνο το πνεύμα δεν κάνει κλικ, εκείνο το πνεύμα ξέρει πως όταν χάνεις την μπάλα η πρώτη σου σκέψη δεν είναι να σου φτιάξουν ένα play σα μαγικό ραβδί, αλλά να βρεις τον άνθρωπο σου σα σκληρός φρουρός σε κάποιο τείχος — εκείνος εκεί βρισκόταν εκείνος τον πήρε, εγώ είμαι εδώ για τον επόμενο.
τι έκαναν οι μεγάλοι αυτοί όταν έδιναν έναν αγώνα σα αυτούς εδώ; έκαναν ότι έκαναν επειδή είχαν αυτοπεποίθηση — όχι επειδή κάποιος τους είχε μάθει πως να γυρίζουν στις θέσεις τους σα τιμόνια αυτοκινήτου. σήμερα βλέπουμε τους συμπαίκτες του Βεζένκοφ σα να έχουν ξεχάσει πως η μπάλα δεν είναι πιστή· φεύγει από πάνω σου σα αγόρι που τρέχει να φτάσει το τελευταίο λεωφορείο. όταν όμως εγώ ήμουν μικρός, ένας τύπος στο γήπεδο της Ρόδου μου είπε: "η μπάλα είναι σα την ίδια σου την γυναίκα — την έχεις αγαπήσει ακόμα κι όταν φεύγει, δεν την αφήνεις να πάει χωρίς μάχη". εκείνοι εκεί στο γήπεδο έκαναν μάχη όχι επειδή τους είχε δοθεί ένα βιβλίο κανόνων, αλλά επειδή είχαν μεγαλώσει μέσα στο παιχνίδι σα ψαράδες μέσα στο κύμα — γνωρίζεις την θάλασσα, γνωρίζεις πως αργά ή γρήγορα το κύμα θα γυρίσει προς το μέρος σου.
και τώρα εδώ φτάνουμε στην WWLLL σα κάποιο νέο φαινόμενο που ανακαλύψαμε; αυτά δεν είναι νούμερα για κόλληση στον τοίχο — είναι σημάδια ενός μεγάλου χάσματος ανάμεσα στο πως παίζουν όταν νικούν εδώ και πως χάνουν εκεί πέρα. την προηγούμενη εβδομάδα έπαιξαν σα δεκατέσσερα χρόνια πρωταθλητισμού πίσω τους σα συνέπεια, την επομένη σα πρώην πρωταθλητής που έχει ξεχάσει πως φοράει τα αθλητικά του. τι άλλο περιμένετε να δείτε; μια ομάδα που χάνει επειδή ξέχασε πως στον τελικό των μεγάλων κερδίζει εκείνος που ξέρει να γυρίζει την μπάλα σα περιστρεφόμενο σβούρα όταν χρειαστεί;
θα σου πω εγώ πως λείπει: λείπει το γεγονός πως όταν ένας αγώνας είναι χαμένος, δεν αρκεί μια νίκη στους Μπάσκετμπολ Ελλάδας να σου γυρίσει το κεφάλι σα τρελό ρολόι. αυτοί οι νίκες εδώ είναι σα νερό που σβήνει την δίψα του δρόμου, όχι σα σπίτι που γίνεται γερό θεμέλιο. το σύστημα δεν στέκει όταν η μπάλα φεύγει σα φτερό στον άνεμο, επειδή δεν έχει μάθει ακόμη πως όταν χάνεις έναν αγώνα, η επόμενη φορά πρέπει να νικήσεις τον εαυτό σου πριν νικήσεις τον αντίπαλο.
και τώρα τελειώνουμε εδώ, έτσι δεν είναι; πώς είναι δυνατόν να φτάνουμε στο σημείο να συζητάμε για οργανωμένη άμυνα σα σαχλή θεωρία όταν κάποτε εκείνοι εκεί έκαναν τους αντιπάλους τους να βλέπουν σκιές απόψειας; αυτά δεν ήταν νίκες σαν τις σημερινές, αυτές ήταν νίκες σα γεγονότα — σα σεισμοί που έκαναν το γήπεδο να σείεται. όσοι δεν τα θυμούνται, ας κλείσουν τα μάτια τους και ας προσπαθήσουν να δουν εκείνο τον Αύγουστο του ’97 όταν ο Ουόλkers έκανε δύο βήματα μέσα στο τρίποντο σα να είχε χίλια χρόνια πείρα πάνω του. εμείς εδώ δεν κάνουμε κλικ, εμείς αναπνέουμε ακόμη τους παλμούς εκείνων των καιρών — αυτοί ήταν οι κανόνες τότε, αυτοί είναι και τώρα, μόνο που σήμερα κανείς δεν τολμά να το πει δυνατά.
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Λοιπόν, αυτός οSakis που μιλά σα να βγήκε από βινύλιο των '90s έχει τουλάχιστον δίκιο στο ένα πράγμα: εκείνοι οι τίτλοι δεν φτιάχνονταν με οργανωτικά manuals σα να είμασταν κάποια σχολή διοίκησης επιχειρήσεων.
Αλλά ας βγάλουμε αυτό το θολό συναισθηματικό νερό από την μπανιέρα. Λέτε πως η ομάδα χάνει επειδή "χάνεται" μετά τις μεγάλες φάσεις; Ωραία, ας το δούμε έτσι: στους τρεις αγώνες με τον Ρεάλ Μαδρίτης ο Ολυμπιακός έκανε 2 νίκες και 1 ήττα. Οι δύο νίκες έγιναν εκτός έδρας — πότε είχαμε τελικά αυτή τηνWWLLL; Την τρίτη φορά; Μετά τη νίκη 77-71 στις 25/4; Γιατί εκεί σταμάτησε η συνέχεια; Γιατί τρεις μέρες αργότερα βγήκαν και έχασαν 68-78 από τη Μονακό; Μήπως επειδή η Μονακό δεν είναι Ρεάλ; Ή μήπως επειδή η ομάδα έπαιξε τελικά όπως έπαιζε και τον Ιανουάριο όταν κέρδιζαν εύκολα σηκωτούς;
Θυμάστε τον Ιανουάριο όπου έδινε τρεις κόκκινες κάρτες μέσα σε μία βδομάδα και ακόμα κατέληγε πρώτη; Την περίοδο εκείνη η αμυντική λειτουργία ήταν τόσο στέρεη όσο τώρα είναι σα μπουκάλι χωρίς πώμα. Τότε όμως είχαν 6 συνεχόμενες νίκες στην Ευρώπη χωρίς να χάνουν ούτε μισό λεπτό συνεχούς κατοχής. Και τώρα ξαφνικά αυτοί οι ίδιοι παίκτες σαν να έχουν μάθει ξανά να παίζουν σα αθλητές του τοπικού πρωταθλήματος;
Το πρόβλημα δεν είναι ηWWLLL — ηWWLLL είναι η στιγμή που η ομάδα δείχνει ότι μπορεί να κάνει μόνο ότι γνωρίζει. Δεν είναι αυτοί που χάνουν αυτή τη σειρά· είναι αυτοί που ξέχασαν πως υπάρχουν άλλοι τρόποι να κερδίσουν εκτός από το fast break. Την προηγούμενη περίοδο έκαναν πάνω από 200 transition buckets στην Ευρώπη. Αυτή την περίοδο; Μόλις 120. Και εσείς μου λέτε για σύστημα σα χρονόμετρο χειρουργείου; Τι κάνουμε εδώ — ανοίγουμε το playbook στους αγώνες σα να είμαστε ομάδα NBA του '80;
Κοιτάξτε τους αριθμούς: 2941 πόντους για, 2770 κατά. Στην πρώτη θέση. Με τρεις ήττες λιγότερες από τον δεύτερο. Και εσείς μου ζητάτε να αμφισβητήσω τηνWWLLL επειδή υπάρχουν τρεις ήττες στους τέσσερις τελευταίους αγώνες; Αν αυτό είναι η κρίση σας, τότε το θέμα δεν είναι η ομάδα — είναι ο καθρέφτης σας.
Το χάιπ δεν είναι επιχείρημα.
Τρεις βδομάδες πριν μου χτύπησε το τηλέφωνο ένας φίλος που δουλεύει στα logistics των βρετανικών σούπερμαρκετ. Με ρώτησε γιατί κάποιοι υπάλληλοι εκεί τρέχουν σα πλημμυρισμένοι γαλοπούλες όταν τελειώνει η βάρδιά τους, ενώ άλλοι φεύγουν αργά σα να περιμένουν τη σούβλα του Σαββάτου. Του είπα την πρώτη κουβέντα που μου ήρθε: "Δεν είναι θέμα ταχύτητας, είναι θέμα πώς έχει οργανώσει κανείς τον διάδρομό του. Αν οι ρόλοι δεν είναι καθαροί σαν γραμμή στα γόνατα ενός δρομέα, τότε όσο γρήγορα κι αν τρέξεις, στο τέλος καταλήγεις σα ζητιάνος που ζητάει λεφτά πάνω στο τραπέζι της κουζίνας."
Έτσι κοιτάζω κι εγώ τον Ολυμπιακό τώρα. Στα νούμερα η κατάσταση είναι αδιαμφισβήτητη: πρώτος, σαν αριθμοί δεν πλαστογραφούν. Αλλά εκεί που κάποιοι βλέπουν συνέχεια και βεβαιότητα, εγώ βλέπω το ίδιο πράγμα σα διαγώνιο σφυρί στην ίδια την ομάδα. Η WWLLL δεν προέρχεται από μια ομάδα που χάνει επειδή δεν ξέρει τι παίζει· προέρχεται από μια ομάδα που ξέρει μερικές κινήσεις πάρα πολύ καλά — τόσο πολύ που ξέχασε πως το σύνολο χρειάζεται και άλλες.
Παίρνουμε τις τελευταίες τρεις αγώνες:
- 25/4 εντός: Ρεάλ Μαδρίτης 71-77 Ολυμπιακός (νίκη)
- 23/5 εκτός: Μονακό 78-68 Ολυμπιακός (ήττα)
- 29/4 εκτός: Ρεάλ Μαδρίτης 80-72 Ολυμπιακός (ήττα)
Στις δύο νίκες όλα φαίνονται οργανωμένα σα σύγχρονο εργοστάσιο. Στις δύο ήττες όμως, τα κενά ανοίγουν σα παράθυρο αεροπλάνου σ' ένα υπόστεγο την ημέρα της βροχής. Γιατί; Γιατί εκείνοι που είχαν τον ρόλο των σηματοδοτών ξέχασαν πως η δουλειά τους ξεκινά όταν τελειώνει η δική τους επίθεση. Στα παραδείγματα που έδωσαν οι προγενέστεροι εδώ — οι δεκατριάχρονοι του Gate7, οι δεκατέσσερα χρόνια πρωταθλητισμού του Sakis — κάτι κοινό υπάρχει: δεν μιλούν για κλικ ή manuals, μιλούν για ένα χαρακτηριστικό τόσο σπάνιο όσο ένας χειμώνας χωρίς βροχή στην Κρήτη: την αυτοπειθαρχία.
Πριν έναν χρόνο έκανα μια ανάλυση για έναν σύλλογο στη Σουηδία. Παρακολουθούσα έναν αγώνα όπου η ομάδα έχασε μετά από τρεις συνεχόμενες ανακτήσεις που έγιναν σα δορυφόροι χαμένοι στο διάστημα. Οι δείκτες έδειχναν ότι η ομάδα είχε κάθε φυσικό δυνατόν για μια αντιεπίθεση. Το πρόβλημα ήταν ότι τρεις παίκτες είχαν αποφασίσει εκείνη την στιγμή να γίνουν καλλιτέχνες αντί να βρουν τον άνθρωπό τους. Την επόμενη μέρα τους έκανα training drill: στόχος ήταν τρεις συνεχόμενες φορές μέσα σε δύο λεπτά να κλείσουν το ίδιο κενό μετά από μια χαμένη κατοχή. Την πρώτη φορά είχαν χρόνο αντίδρασης 1.8 δευτερόλεπτα. Την τρίτη φορά είχαν μειώσει τον χρόνο τους στο 0.9. Τι άλλαξε; Ακόμα ψάχνω λέξεις γι’ αυτό εκτός από μία: πειθαρχία.
Στην Ευρώπη ο Ολυμπιακός δίνει αυτά τα νούμερα (δείγμα έξι αγώνων):
- Fast break αποτελέσματα: 7/12 στις νίκες (58%), 2/9 στις ήττες (22%)
- Αμυντικά rebounds: 12.3 στις νίκες, 8.7 στις ήττες
- Πόντοι μέσα στο χρονικό πλαίσιο των πρώτων πέντε δευτερολέπτων μετά ανακτήσεις: 4.2 στις νίκες, 1.9 στις ήττες
Δεν μιλάμε για έλλειψη φυσικής κατάστασης. Μιλάμε για μια διαφορά στην αντίληψη του ρόλου σου. Στην Ελλάδα, όταν κερδίζουν, είναι σα φωτογραφία ευκρινής· στην Ευρώπη γίνεται θολή σα βγαλμένη μέσα από φίλτρο Instagram που κάποιος ξέχασε ν’ ανοίξει.
Και τώρα έρχεται το μεγάλο ερώτημα: Θα δουλέψω με αυτή την ομάδα; Ναι, αλλά υπό συγκεκριμένους όρους. Με τους ανθρώπους που θέλουν να θωρακίσουν το σύστημα, όχι εκείνους που ψάχνουν ένα κλικ σα μαγικό κουμπί. Όχι με εκείνους που βλέπουν την άμυνα σα υποχρέωση στο πλάνο, αλλά ως φυσικό επέκταση της προσωπικής τους συνέπειας.
Όταν ο Sakis λέει πως κάποτε εκείνοι εκεί έκαναν τους αντιπάλους τους να βλέπουν σκιές, δεν μιλάει για στρατηγική. Μιλάει για κάτι πιο βαθύ: την κουλτούρα της ομάδας ως μοναδικού οργανισμού. Και αυτό δεν κατασκευάζεται μέσα σε μία βδομάδα. Δεν κατασκευάζεται ούτε καν μέσα σε μία περίοδο. Το σύστημα του Ολυμπιακού σήμερα έχει δύο λειτουργίες: μία όταν η μπάλα βρίσκεται στα χέρια εκείνων που ξέρουν την κίνηση σα ρουτίνα, μία όταν φεύγει από πάνω τους.
Κανένας πραγματικός αγώνας δεν κερδίζεται μόνο από την επίθεση. Η μπάλα φεύγει. Αυτό είναι γεγονός. Όταν φύγει, πρέπει να υπάρχουν αυτά που ο ίδιος ο Gate7 χαρακτήρισε ως "κουτί κεριού": θέση καθαρή, δουλειά ολοκληρωμένη. Αυτή την ιδιότητα έχουν χάσει αυτοί οι παίκτες στις μεγάλες στιγμές της Ευρώπης.
Αν λοιπόν η ερώτηση είναι ποιον να εμπιστευτώ περισσότερο για αυτήν την ανάπτυξη, η απάντηση δεν είναι αυτός που έχει το μεγαλύτερο βιβλίο κανόνων. Είναι εκείνος που θυμάται πως η μπάλα δεν είναι πιστή — πως πρέπει να την κυνηγάμε σα τελευταίο λεωφορείο, όχι σα δικαστικό κλητήριο.