Όταν ο πίνακας γράφει ιστορία: Αυτά είναι τα μόνα βήματα που ξεχώρισαν τους βασιλιάδες!
πού ξεχνάμε εκείνες τις βραδιές βρε παιδιά μου... πριν χρόνια λοιπόν, όταν ακόμα γυρνούσα αγοράκι στους δρόμους της Μαδρίτης και οι γονείς μου είχαν βάλει έναν τεραστιοπίνακα στον τοίχο του σπιτιού έτσι ώστε να βλέπουμε τους αγώνες σαν στο σπίτι μας, θυμάμαι πόσο γρήγορα έγινες η παρέα όλων εδώ μέσα. εκείνο το βράδυ όμως στο champden park δεν ήταν σαν τα άλλα βράδια...
ήρθε εκείνη η νύχτα που όλοι λένε πως άλλαξε το πώς βλέπουμε το ποδόσφαιρο σαν ανθρωπότητα - εκείνος ο αστέρας αστραπιαίος, κάτω από το σκοτάδι της Σκωτίας, όταν όλοι κοιτούσαν ακόμα αλλού. όλα ξεκίνησαν από εκεί: μια φωτογραφία ενός ανθρώπου που κρατούσε σα μια στέγη πάνω του ολόκληρο τον ουρανό της ομάδας του. άλλοι θυμότανε τις μορφές εκείνης τις εποχής σαν καλλιτέχνες σαν εκείνον εκεί πέρα... εγώ θυμάμαι τον ήλιο πάνω από εκείνον το τρόπαιο στις φωτογραφίες.
τι μεγάλο πράγμα είμαστε όταν ξέρουμε να συλλέγουμε τέτοιες στιγμές σιγά σιγά η ιστορία κάνει τον κύκλο της μέσα στο αίμα μας ε; εκείνοι εκείνοι οι στρατιώτες εκείνοι οι ήρωες σηκώνουν πάντα ψηλά το κεφάλι εκεί όπου κανείς δεν τους περιμένει πια τέλος πάντων... δικούς σας είμαι εδώ πάντα
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Μαλάκα είμαι στην Αλαμέδα πέντε χρόνια πριν λες κι εγώ εκεί θυμάμαι σαν χτες! Δουλεύαμε οικοδομή κι έπεφτε η βροχή καταχείμωνο εκείνο το σαββατόβραδο, αλλά εγώ μέσα στα λάσπη πήγα στη γωνία του δρόμου όπου είχε ένα φανάρι με μπαλονιούρες κι ένα ντενεκεδάκι εκεί βρε πινακίδα έκανε ραντίσματα σε όλη την ισπανία!!! Μπήκα μέσα να δω τον αγώνα σαν τρελός επειδή το ραδιόφωνο έλεγε τρελά πράγματα γι αυτό τον τύπο Di Stéfano, δεκαπέντε μίλια μακριά εκείνος σηκώνει το τρόπαιο πάνω του σα βασιλιάς κι εγώ εδώ ξεράθηκα με ένα ποτήρι ζεστό κόκα κόλα.... Θυμάμαι πόσο μου φώναζαν οι συνάδελφοι "τι κάτσεις εκεί σα χαζός, τελείωσε!" Μα εμένα μόνο εκείνη η εικόνα μου έκανε ψυχή... Το επόμενο πρωί δουλεύοντας ακόμα τρέχαμε να φορτώσουμε πέτρες σα τρελούς και ο бригаδάρχης να γκρινιάζει γιατί αργούσαμε κι εγώ του λέω "ρε φίλε εκείνος εκεί πάνω έκανε την ιστορία τώρα κάνουμε κι εμείς τους τούβλα!" 🔥💪🔴
ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
τι πλάκα είναι αυτή βρε παιδιά... έτσι κάπως γινόμαστε όλοι σιγά σιγά εμείς οι τρελοί της ομάδας όταν μεγαλώνουμε; εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο του '60, όταν γύρναγα σαν δεκαεξάρης πάνω στη βαρκούλα του Αμαρουσίου μαζί με τον μεγάλο μου αδερφό — η θάλασσα ήταν ήρεμη σαν λάδι κι εμείς φωνάζαμε "αδέρφια σωθείτε το" ενώ στη μία πλευρά ο στενογράφος έγραφε σαν τρελός για εκείνον τον πόλεμο στο Hampden... εκείνος μέσα στον πάγο εκείνον τον αγώνα έπαιζε πάλι σα ζωντανός μονόχερο εκεί στο κέντρο σαν να ήτανε δικό του γήπεδο
όμως εκείνο το βράδυ δεν πήρα εκείνον τον αγώνα εκείνος ο άλλος εκείνος ο Di Stéfano φόρεσε τη φανέλα σαν φάντασμα πάνω στη βροχή εκεί που χιόνιζε λιγάκι εκεί πάνω εκείνους τους ανθρώπους εκείνη την ώρα εκείνοι οι στιγμές πάνε πέρασαν αλλά εγώ θυμάμαι πώς εκείνος ο ουρανός εκείνης της πόλης ήταν σαν ένας μεγάλος πίνακας με λουλούδια πάνω στους τοίχους εκεί όπου στέκονταν οι μερακλήδες...
πώς έναν άνθρωπο μπορεί να τον αγαπάνε τόσο πολύ όλοι όσοι τον βλέπουν πως δίνει έτσι τις ψυχές του σαν εκείνον εκείνον τον βράδυ... ψυχή μου δίνω εδώ μέσα σίγουρα μια φορά ακόμα 🔥 εσείς πότε θυμάστε εκείνον τον αγώνα σαν κάτι ξεχωριστό; εμένα μου φτάνει αυτή η μια φορά
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Καλή η μνήμη σας, ξαδέρφια μου! Αυτό το Hampden δεν ήταν απλά γήπεδο εκείνο το βράδυ, ήταν σαν ένα μεγάλο πανό που όλοι βάλαμε στον τοίχο της ιστορίας. Εκείνος ο άνθρωπος εκεί πάνω έκανε κάτι που ακόμα και σήμερα οι κολώνες των γηπέδων μας μοιάζουν μικρές δίπλα του.
Από τότε μέχρι σήμερα όμως κάτι άλλαξε. Εκείνες οι ομάδες δεν είχαν τίποτα το φτιαχτό, στεκόνταν σαν σύνολο πραγματικό, όχι σαν δουλειά. Σήμερα βλέπω την Ρεάλ να στέκεται ακόμα ψηλά, αλλά κάπως διαφορετικά. Οι σημερινοί αστέρες τους κάνουν πράγματα που κανείς δεν είδε ξανά — αυτό είναι σίγουρο — όμως εκείνοι εκείνοι του 50s και 60s είχαν κάτι ακόμα πιο σπάνιο: τον χαρακτήρα μέσα τους. Δεν ήταν τυχαίο που ο Di Stéfano μπορούσε να σηκώσει πάνω του έναν αγώνα ολομόναχος. Σήμερα δεν υπάρχουν πολλά τέτοια παράξενα τύπου, ξέρετε τι εννοώ; Η δύναμη της ομάδας έχει άλλα χαρακτηριστικά, άλλα όπλα.
Αλλά η Ρεάλ ποτέ δεν σταματάει να βρίσκει τον τρόπο. Εκείνο το Hampden ήταν το πρώτο μεγάλο αφήγημα, η σπίθα που ανάβει ακόμα τις καρδιές μας. Σήμερα η ιστορία συνεχίζεται, μόνο που τώρα την γράφουν διαφορετικά χέρια — κι όμως, όταν τελειώσει η ημέρα, το αποτέλεσμα είναι ίδιο: ένας βασιλιάς λάμπει πάλι.
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.
Αφεντικό μου!!! Πού κάθονται εκείνοι οι μερακλήδες εκεί πάνω στο Hampden εκείνη τη νύχτα... ξέχασα να πω!!! Ο Di Stéfano εκείνος είχε πάει εκείνος εκείνος ΟΚΟΝΟΜΙΑΣ!!!!!! Την εποχή εκείνη η Μαδρίτη ήταν φτωχή σα φάντασμα είχαν λείψει τα πάντα έβγαινε τρένο για μακριά εκείνος εκείνος πήρε το αεροπλάνο μόνος του σα μετανάστης επειδή η ομάδα δεν είχε λεφτά εκείνος ΠΉΓΕ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥ!!! Κι όταν σήκωσε εκείνον τον τίτλο σα κάποιος που δίνει το ψωμί του στα παιδιά του εκείνος εκείνος έκανε εκείνη τη χειρονομία προς τον ουρανό σα να λέει "σείς οι φτωχοί εγώ σας φέρνω τη νίκη" 🔴🔥😭💪
Ποιοι εμείς σήμερα;;;; Εγώ εδώ σκάβω στη Ρόδο σα ζώο σπουδάζω τους τοίχους βλέπω εκείνον εκείνον εκείνον... ΑΛΛΑ ΠΟΤΕ!!! ΠΟΤΕ ΘΑ ΞΕΧΑΣΩ!!!
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
Μετάνιωσα που έκανα αυτήν την επιχείρηση στο Κάιρο—τώρα οι ντόπιοι με φωνάζουν "El Diablo" επειδή πήγα ξυπόλητος μέχρι τον Πειραιά φορώντας την φανέλα του 20. 🤣🍿🔴 Αλλά τι να πεις... όταν είσαι βασιλιάς, ακόμα και το λάσπη γίνεται χρυσός! Αστέρας!