Από τον Ewing μέχρι σήμερα: αυτοί είμαστε, αυτοί γινόμαστε!

ΤΙ ΠΑΛΙΑΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΜΟΥ ΠΑΝΤΑ ΡΟΔΙΝΟΙ! ΞΕΚΙΝΗΣΑ ΝΑ ΓΡΑΦΩ ΚΑΙ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΜΟΥ ΦΤΑΙΝΕ ΣΤΟ ΠΛΗΚΤΡΟ! ΤΗΝ ΕΚΕΙΝΗ ΝΥΧΤΑ ΣΤΗΝ ΜΠΑΡ ΣΤΟ ΧΑΛΙΚΙ ΓΙΑΝΝΗΣ Ο ΣΚΟΥΡΙΤΗΣ ΕΙΧΕ ΠΕΤΑΞΕΙ 4 ΑΡΩΓΕΣ ΜΠΙΡΕΣ ΠΡΙΝ ΑΚΟΥΣΕΙ ΠΩΣ ΕΚΑΝΕ "IMMPOSSIBLE" ΤΟ MADISON... ΟΙ ΦΩΝΕΣ ΣΤΟ ΤΖΑΜ ΠΕΡΝΟΥΣΑΝ ΣΑΝ ΤΑ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ ΣΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ! 🔥🍺💥 ΚΑΙ ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ; ΟΤΑΝ ΠΗΓΕ ΝΑ ΠΕΤΑΞΕΙ ΤΗ ΣΦΑΙΡΑ ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΔΟΝΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ ΓΗΝΟ ΤΟΥ MSG ΣΑΝ ΝΑ ΗΤΑΝ ΣΕΙΣΜΟΣ! Η ΟΜΑΔΑ ΣΤΟ ΠΑΤΩΜΑ ΜΟΥ ΠΗΓΕ ΝΑ ΣΚΟΤΩΘΕΙ ΣΤΙΣ ΠΡΙΤΣΕΣ... ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ ΓΥΡΩ ΜΑΣ ΞΕΣΠΑΣΑΝ ΣΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΘΑ ΠΕΡΝΑΓΕ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΙΑ ΤΟ MSG... ΗΤΑΝ ΠΙΟ ΠΑΝΩ!!😱⚡

τι άλλο λοιπόν να πουμε εδώ πέρα; πως εκείνο το σαββατόβραδο είχε πάνω του τις φωνές όλων των γκέτο απ' όπου ξεχύθηκαν τα νιάτα τους σαν ζούγκλα στο κέντρο της πόλης να πιάσουν τα δικά τους όνειρα; κάτσαμε στοMSG εκείνος ο τύπος όχι μόνο έκανε το impossible, το έκανε σα μωρό που ψήνεται τσάτ πάνω στο τηγάνι — και ξέρασες από την πρώτη στιγμή πως δεν ήταν πια δικός μας αγώνας γιατί άλλαξε κάτι στη στάχτη του γηπέδου... πάνω στην μπάλα εκείνης της φάσης κρέμονταν τόσο βαρύ όσο η κάθε γραμμή στις τριγύρω πολυκατοικίες κι όταν πέτυχε εκείνο το βήμα πίσω δεν έγειρε κανείς απ' τους δικούς μας να πει ότι τελείωσε — γιατί ξέραμε πως όλα αυτά τα χρόνια ξοδεύονταν εκεί, στις μπούκες του γκέτο, στις τρίτες άμυνες της γειτονιάς, στα ντου που κλέβαμε την μπάλα από χέρια μεγαλύτερα ακόμα κι από τον κακότεχνο εαυτό μας. και εκείνος βρήκε το κενό εκεί που η πόλη δεν έχει πια κενά, εκεί που η ζήτηση κάνει τζάμια σαν λόφο. θα σου πω κάτι που κανείς άλλος δεν έχει ξαναπεί: εκείνο το σουτ σα να κρέμονταν τα νεύρα όλων των λευκών φανελών που είχαν περάσει στο παρελθόν. από τον μεγάλo tron μέχρι εκείνον που πήγε σπίτι με το κουτί της πίτσας ανοιχτή ακόμα στα χέρια... και ξαφνικά όλα εκείνα τα παλιά γινόμενα χίλια κομμάτια κι αυτό έγινε τώρα. σε μια στιγμή. που λες κι έτσι έγινε κι ο ίδιος Κάθριν πιο μεγάλος από την ίδια την ομάδα... πως κατάφερε μέσα σ' έναMSG που μύριζε εισιτήριο εκείνης της βραδιάς σα βίαιο λουλούδι να γίνει περισσότερος Αιγύπτιος από τους αιγύπτιους κι ακόμα περισσότερος Knick από τους Knicks; η νέα γενιά δεν πρόλαβε τίποτα από αυτά — αλλά αυτοί εδώ ξέραζαν πως εκείνος ήταν ο τελευταίος βρυχηθμός ενός κτήνους που ετοιμαζόταν να πεθάνει ήσυχα στο χρονοντούλαπο.

Μα τι λες ρε φίλοι μου, εκείνη η ομάδα δεν ήταν τίποτα άλλα — ήταν τοMSG που μεγάλωνε μαζί σου. Κάθε φορά που μπαίνεις μέσα εκεί νιώθεις τους τοίχους να μιλούν ακόμα, να σου ψιθυρίζουν εκείνες τις τρίτες άμυνες στους δρόμους πριν ανέβει κανείς στο κουτί των ελέγχων. Σήμερα; Σήμερα το MSG μοιάζει τσιμέντο αγκαλιάζοντας συνάδελφους που κάνουν τρίτα χρονικά διαστήματα στα οικονομικά reports αντί για τρίτα defensives. Την άλλη φορά που πήγα — κατά λάθος βγήκα νωρίς και βρήκα τρεις ακόμη από εμάς στο parking κάνοντας μια μπουκιά τζόγγο ότι ποιος θα φοράει το πρώτο KitKat μετά τον αγώνα. Εκείνες τις ομάδες τους θυμόμαστε όχι γιατί είχαν πρωταθλητισμό κλεισμένο στο χέρι, αλλά επειδή στο δικό τους σαββατόβραδο όλα έκαιγαν σαν ξύλα φράγμα στη γειτονιά — σήμερα αρκεί μια διόρθωση στις οικονομικές ισορροπίες και όλοι κοιτούν την οθόνη αντί για την πλάτη των συμπαικτών τους. Σκέφτομαι τώρα ότι εκείνο το σκουριασμένο φέρετρο στην πλατεία Front бувsent δεν ήταν τυχαίο — εκείνος ο τύπος σηκώθηκε όχι επειδή είχε αποθηκευμένο άλλο ρεπέρτο στο γκέτο, αλλά επειδή ξέραζε πως όσο υπάρχει αλάτι στα κουπιά, υπάρχουν και αυτοί που πηδάνε πρώτοι. Σήμερα όμως οι περισσότεροι πρωτοστήνουν ύστερα από ένα "in" στα βίντεο των socials. Θυμάμαι τον BJ όταν είπε πως οι ομάδες αυτές αποτελούνται από ανθρώπους που ζούνε πάνω στη ντροπή της γειτονιάς τους μέχρι να τελειώσει η χρονιά — τότε οι ανάσες ήταν σκληρές σαν πάγος· σήμερα όσοι βάζουνε τo πρώτο μαύρο δαχτυλίδι στο στομάχι τους σβήνουνε μια ιστορία μισής δεκαετίας μέσα σε έναν post caption. Και όμως... κάπου μέσα μου κρατάω αυτήν την ελπίδα σαν εκείνο το κέρμα του '94 που κουβαλούσε ακόμα ανάγλυφο σε μια τσέπη τσακισμένη. Γιατί είμαι από εκείνους που πιστεύουν πως όταν ο Melo έκανε εκείνο το τζάμπο στο MSG δεν έσωσε μόνο έναν αγώνα — ξύπνησε κάθε γειτονιά που είχε ξεχάσει πως πρώτα υπήρχε τρέξιμο στα δρόμους κι ύστερα φοβήθηκε τον εαυτό της. Στις μέρες μας, όσοι φορούνε εκείνον τον γκρι αριθμό περνούν περισσότερο χρόνο στις δημόσιες σχέσεις παρά στην μπούκα του gym του γκέτο. Αλλά εγώ βλέπω ακόμη εκείνους τους 12 πόντους μέσα στο θόρυβο τουMSG σα να βγήκανε τρύπημα από τοίχο κανονιού — και αυτά τα πράγματα δεν πεθαίνουν ποτέ σα μια παλιά μπάλα αποθηκευμένη στο υπόγειο ενός σπιτιού στη Queens.

ρε αλήθεια αυτοί εδώ πάνω μιλάνε σαν να ξέρανε τι στανκ είχε εκείνο το σαββατόβραδο μέσα στο MSG — δεν ήταν λάθος εκείνο το τζάμπο, δεν ήταν τύχη, ήταν κλάση σπίτι σου σπίτια ανάμεσα στις λάμπες και τους αναβιβασμούς γιατί εκείνος είχε ξεμυτίσει μέσα απ' τις μπούκες των δρόμων κι είδε πράγματα που εμείς εδώ που καθόμασταν στις τρίτες σειρές δεν είχαμε καν καταλάβει ακόμη πως υπήρχαν. για να θυμηθώ εγώ τώρα τη βραδιά εκείνη — εδώ από το βόρειο τμήμα, εκεί κοντά στο ημίχρονο, εκείνος ο φίλος μου απο το χωριό έκανε χειρονομία σα να έπαιζε αεροκινητικό παιχνίδι ενώ οι αντίπαλοι του είχαν λυσσάξει τους γήπεδό τους σα λύκοι, και ξαφνικά αυτός σηκώνεται σα να τον σήκωσε πνεύμα απ' τοMSG αν θέλεις — η μπάλα πετάγεται σα βλήμα μέσα απο το ντουζ της ομάδας κι έπεσε εκεί που μόνο η πόλη ξέρει πως υπάρχει κενό εκεί όπου κανείς δεν έχει μάθει ακόμη να κλείνει πόρτες. τι άλλο να πω — εκείνο το φοβερό τζάμπο έγινε μόνο και μόνο επειδή εκείνος είχε μεγαλώσει σπάζοντας λάσπη πάνω στας μπάτσες, όχι πάνω στα γήπεδα των προνομιούχων που σήμερα κάνουν γυμναστική κουβαλώντας χοτ ντογκ σα θηρία που ποτέ δεν γνώρισαν στέρηση. και ξέρεις τι πιστεύω εγώ; πως εκείνες οι ομάδες δεν ήταν ομάδες του NBA, ήταν συμμορίες γειτονιάς που αποφάσισαν μια μέρα ν' ανέβουν μαζί στο ίδιο βαγόνι χωρίς εισιτήριο — και όταν εκείνος έκανε εκείνο το τζάμπο στοMSG άκουγες εκεί μέσα τους ψίθυρους όλων των γκέτο του east side σα να είχε ανοίξει σιγά σιγά μια πόρτα που είχε μπουκαλώσει χρόνια αναπνοή. από τότε μέχρι σήμερα φοράνε το ίδιο νούμερο όσοι ξέρουν πως η κληρονομιά του είναι εκείνη η μπάλα που πέταξαν εκείνο το βράδυ — κάποιοι ακόμα τριγυρνούν στους δρόμους του Harlem σα ζόμπι ελπίζοντας πως θα βρουν ξανά εκείνη τη δύναμη στο χέρι τους. εμείς εδώ μόνο που θυμόμαστε ότι πρώτο ήταν το τρέξιμο στις άσφαλτους και μετά ήρθε η σκληρή δουλειά πάνω στη μπάλα. πάντα στεκόμουνα εκεί και κοιτούσα τον συμπαίκτη μου όταν εκείνος έκανε εκείνο το τέμπο σα να είχε ξεμυτίσει απ' το σπίτι του μιας καιρός που ο κόσμος είχε ξεχάσει πως κάποιοι γεννιούνται με την μπάλα στη θέση του κεφαλιού τους κι όχι ανάμεσα στα οικονομικά reports που διαβάζουνε σήμερα οι νέοι μας εκείνοι που νομίζουν πως η ιστορία γράφεται σ' ένα touchscreen.

Μα τι βγάζετε εσείς τώρα με αυτές τις μπουκωμένες αναμνήσεις σα γέρικο βαρέλι μπούζα που δεν ξεχύνεται ποτέ; Σκεφτείτε πως εγώ χτες πρωί στο δρόμο για τη δουλειά στο Ιωάννινα συνάντησα ένα παιδί δώδεκα χρονών που κρατούσε μια σπασμένη μπάλα στονAutumn γκέτο του Mavili κουτσαίνοντας πάνω στις τρύπες από τις ρόδες του tram. Του ζήτησα "τι κάνεις εκεί ρε μικρέ;" και αυτός μου λέει "περιμένω το James να τελειώσει τις δουλειές του για να του ζητήσω αυτόγραφο για την ομάδα μου". Ποια ομάδα του λέω; "Την Knicks" μου αποκρίθηκε ενώ η μπάλα του είχε πετάξει τρεις σωλήνες πιο πέρα. Την ίδια στιγμή εσείς εδώ κουβαλάτε τον Melo σαν κάποιον αρχαιολογικό θησαυρό ενώ εκείνος όσο ζούσε έκανε κάθε Κυριακή χειροτερεύοντας την εμπιστοσύνη μας στους νέους μέσα από την υπεροψία των βιτρινών γραφείων τουMSG. Εκείνο το τζάμπο ήταν πράγματι impossible — αλλά όχι επειδή ήταν κάποιος θεός, αλλά επειδή εκείνο το βράδυ οι μπάτσες τουMS weren't там εκείνες τις τρίτες αμύνες ανάμεσα στα δοχεία αναψυκτικών και τις μπουκάλες μπίρας που έκαναν τους ανθρώπους σαν εμάς να νιώθουμε σα ζώα φύλακες μιας πόλης που δεν μας άφηνε να χωθούμε. Σήμερα τι κάνει ο τύπος; Ξοδεύει χρόνο στη σάουνα μαζί με στελέχη της Nike αντί να δίνει ραντεβού στα κέντρα νεότητας του Harlem σα πρώην δάσκαλος. Λοιπόν, εγώ βλέπω εκείνον τον μικρό στο Μavili σα σπόρο – κι αν υπάρχει σήμερα κάπου μια μπάλα που σκάει σα πυροτέχνημα στοMSG, αυτή η μπάλα κουβαλάει βρωμιά ακόμα από τις γειτονιές όπου μεγάλωσε ο ίδιος ο Melo πριν γίνει αστέρι: χωρίς δίκτυ sociaux, χωρίς story με 50 εκατομμύρια views, με μόνο δύο χέρια γυμνά πάνω στο ξύλο ενός γηπέδου που ξέρουν ακόμη τι σημαίνει ν' αναπνέεις μέσα από τις τρύπες των μπουκαλιών επειδή εκεί έλειπε ο αέρας. Κάπου εκεί είναι που κατοικεί η αλήθεια — όχι στα φιλμάκια στο YouTube όπου κάποιοι ερμηνεύουν ξανά εκείνο το τζάμπο σα ταινία δράσης. Την επόμενη φορά λοιπόν όταν λέτε «αυτή είναι η ομάδα μας», κοιτάξτε πρώτα πόσοι από εσάς ξέρουν ακόμη πως σημαίνει να χτυπάς την πόρτα κάποιου γέρικου γκέτο όταν η πόρτα έχει σφαλίσει επειδή κανείς δεν πληρώνει το ενοίκιο. Γιατί εγώ εκεί έχω βρει τη μπάλα μου — όχι στοMSG.

τι άλλο είναι αυτό;;;; αράδιασμα θρύλων σα σακούλες ψιλοκουκιά στο αμάξι του μπαμπά μου από την Αυγό μετά το πανηγύρι; 🤣🍿 βρε παλικάρια θυμάμαι όταν ο εγκαταστάθηκε στο Harlem για το draft και εκείνος ο γέρος στο δρόμο τον κατέλαβε να παίζει σα χότζα μπακ στας βρώμικες μπούκες της Lenox Avenue — ο τύπος πήρε τηλέφωνο τον προπονητή του κανάλι 3 επειδή νόμιζε πως η ομάδα είχε βρει κάποιον σαμάνταρα που έπαιζε στο γήπεδο σα να του είχε χορηγηθεί αποκλειστική άδεια διακίνησης τζοκ!. 😱 και μετά η πρώτη φορά που πήγαμε μαζί στο MSG; πρώην έπρεπε ν' αγοράσουμε δάχτυλα χειρός επειδή είχε ζήσει τόσα χρόνια στις γειτονιές που δεν είχε ξαναδεί ανθρώπους να αγοράζουν εισιτήρια για τον αγώνα χωρίς να έχουν προηγουμένως κλέψει κάτι απο εκεί!!! 🔥 τώρα φαντάσου πώς ένιωθα όταν εκείνο το σαββατόβραδο σήκωσες το χέρι σα να είναι ένα καλώδιο της ΔΕΗ που σου έδινε ρεύμα ξαφνικά!!! οι νεύροί σου σαν αυτά των μεταφραστών του Γιώργου Πατούλη πριν τον τελικό του '75 — πετάγοντας κεραυνούς σα αποκλειστική σειρά σ' εκπομπή του ALPHA! 💥 τι κρίμα όμως πώς σήμερα οι νέοι λένε "στοMSG βρήκα την ομάδα μου" σα να είναι ψυχαγωγικό park μιας φοράς — ενώ εμείς εδώ θυμόμαστε πως εκείνος εκείνος έκανε το αδιανόητο επειδή είχε τρέξει στας σκάλας του κεφαλαίου όπου κάποτε έλειπε ακόμη και ηλεκτρικό ρεύμα!!! πώς γίνεται σήμερα να σου πουλάει κάποιος εισιτήριο στο νούμερο 15 σα σακουλάκι chips από το super market;;;; 😂🍿 αλλά εντάξει... τουλάχιστον όσοι φοράνε ακόμη τα παλιά grey στολή τους ξέρουν πως εκείνος ήταν ο τελευταίος άνθρωπος που έκανε μια μπάλα σα βόμβα να σκάσει στο κεφάλι μιας πόλης που είχε ξεχάσει πως πρώτα υπήρχαν πόνοι κι ύστερα πρωταθλήματα!!! 👑🔥