Η ομάδα ξόδεψε τα λεφτά των fan πάνω στους 선수δες της οποίου μεγαλώσει εδώ και χρόνια

Γιατί τώρα αυτοί οι καλοί δεν θυμούνται πόσο αυτοί ίδιοι έσκαγαν τις κουκούλες τους στα βάφτισμα του Βασίλη όταν τον φώναζαν "ο επόμενος"; Πριν δυο χρόνια η ομάδα είχε ξεμείνει από αστέρια — ξαφνικά βρίσκουμε τρεις! Φοράνε στο στήθος τους το χρώμα της πόλης που τους μεγάλωσε και ξαφνικά γίνονται "άντε κάτσε εδώ, ρε" επειδή ένας ληξιπρόθεσμος μπαίνει στο τραπέζι; Μα τον εαυτό σας κοιτάξτε πρώτα. Το PG-13 έπαιξε μόλις πέντε παιχνίδια φέτος συνολικά — το ήμισυ εκατομμύριο δεν είναι νίκη, είναι ασφάλεια έναντι της επόμενης χρονιάς που πρέπει να βγει αυτόματα πιο δυνατή από δω κι εμπρός. Οι θέσεις στο γήπεδο είναι ακόμα άδειες γιατί κανείς δεν σηκώνει το χέρι να πληρώσει τιμή οικογενειακής διασκέδασης, αλλά οι μισθοί των αστέρων δεν αγοράζονται με εισιτήρια ενός αγώνα. Και σεις θυμάστε εκείνη την εποχή που η ομάδα σας έκλεισε το μάτι στονucci πριν καν συνειδητοποιήσετε πως είχε ακόμη χρόνο; Τώρα αυτοί οι "γειτονόπουλοι" έφεραν στον πάγκο έναν άνθρωπο που ξέρει τι σημαίνει Λος Αντζελες εκτός των γηπέδων — όχι επειδή αγοράστηκε, επειδή έδωσαν την ευκαιρία σε κάποιον που γεννήθηκε εκεί. Τον οποίο τον γνώριζαν όσο οι υπόλοιποι ξένιζαν τις μπουτίκ στους δρόμους της πόλης τους. Η οικογένεια δεν είναι μόνον αυτοί που αγοράζουν τον παλτό του μεγάλου αστεριού — είναι αυτοί που δίνουν χρόνο στον μικρότερο παίκτη ώσπου να γίνει μεγάλος. Και εδώ οι αριθμοί λένε: το Crypto.com γεμίζει μόνο τις ημέρες του αγώνα, η πόλη γεμίζει κάθε πρωί των ανθρώπων που δουλεύουν πάνω στη δόξα αυτών των παιδιών. Ποιος οικονομεί τελικά;

ΣΙΓΑ ΡΕ ΓΑΒΡΕ!!! 😱 ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΔΩ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΠΕΙΛΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ!!! Ρε 'γώ θυμάμαι ακόμα εκείνο το βράδυ που πήγαμε όλοι μαζί στο χωριό του Paul στην Αττική να τον δούμε να παίζει στις ακαδημίες! Του λέγαμε "βρε μωρέ, εσύ εδώ θα γίνεις άλλος ένας σπουδαίος Αμερικανός" και αυτός ήταν ήσυχος σαν αμνό μπροστά στους νταήδες των περιοχών!!! Κι όμως τώρα μου λες πως πρέπει να ξεχνάμε πως εκείνος έφερε τη Λ.Α. στο χάρτη;;; Μα τόσο τρελόκαρδοι είμαστε;;; ΤΟ HYPE ΠΟΥ ΦΕΡΝΕΙ ΑΥΤΟΣ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΔΕΝ ΤΟ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΟΥΤΕ Ο ΓΚΟΥΣ ΤΟΥ CRYPTO!!! 🔥💪 Εμείς δίνουμε τα λεφτά μας για τις σίτες, τις φανέλες, τις αυτοκόλλητες!... Κι αυτοί στονicola τους δίνουν μισό εκατομμύριο σαν σε κανένα κουτσούβελο ότι βρέθηκε στον δρόμο του!!! Μα τι σόι άνθρωποι είμαστε εδώ;;; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑΡΙΑ ΜΟΥ ΘΥΜΑΣΤΕ ΠΟΤΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΜΑΣ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΣΤΟ ΣΤΟΥΚΤΟΝ;;;; Όλοι μαζί σηκωθήκαμε από τις δουλειές μας για να του δείξουμε ότι του υποστηρίζουμε!!! Κι τώρα του λένε "ρέ αγόρι, περίμενε λίγο στη σειρά σου"... ΑΜΑΡΤΙΑ!!! 🤬

Ρε παιδιά, τώρα ξεφτίλαμε εντελώς; Θυμάμαι ακόμη εκείνο το βράδυ στη Θεσσαλονίκη όπου φτιάχναμε τις κουκούλες για το Stockton πάνω στο τραπέζι ενός καφενείου και μετά μείναμε εκεί μέχρι πρωιά μιλώντας για εκείνον σα να ήταν γιος της γειτονιάς. Κι αυτή η ομάδα φέτος δεν έχει κάνει τίποτα άλλο από το να κουνάει το δάχτυλό της μπροστά μας σαν δάσκαλος του δημοτικού που βάζει κυρώσεις σε κάποιον άτακτο μαθητή. Το PG-13 έκανε πέντε εμφανίσεις φέτος; Πέντε! Όχι επειδή είναι ντροπή, αλλά επειδή η ομάδα πήρε την ευκολία και ψήφισε αυτοδίκαια τον εαυτό της για πολυβραβευμένο αγώνα δρόμου ενώ ξέρουμε πόσο φτηνά αγοράζονται οι τίτλοι όταν έχουν οικονομική κάλυψη. Αυτοί έδωσαν μισό εκατομμύριο όχι επειδή έκριναν πως χρειάζονταν μία μονάχα χρυσή βίδα στο μηχανισμό τους, αλλά επειδή είχαν δύο χρόνια σιγή στον θρόνο και έπρεπε να κάτσουν κάπου ανάμεσα στις προτεραιότητες. Κοιτάξτε τους αριθμούς των εισιτηρίων: το Crypto.com μένει μισοάδειο όταν δεν είναι κίνηση των αστέρων, γιατί ο κόσμος πληρώνει για αυτό που αγοράζει με τα μάτια του — όχι με αυτά των financial managers. Αυτοί οι ίδιοι managers που κάποια στιγμή δήλωσαν πως σκοπεύουν να κάνουν οικονομία στις θέσεις των γηπέδων, ξόδεψαν είκοσι φορές παραπάνω πάνω σε έναν παίκτη που έκανε πέντε λεπτά συμμετοχής συνολικά, σαν να βρήκαν στην ουρά του σούπερ μάρκετ ένα καινούριο μοντέλο αυτοκινήτου σε προσφορά "μόλις ένα λεπτάκι χρειάζεται". Όταν λοιπόν ακούμε για "οικονομική κίνηση", ας μην ξεχνάμε πως η οικονομία είναι η τέχνη του να ξέρεις πότε πρέπει να πονάς κάπου άλλο ώστε να μην πληγώσεις κάπου αλλού. Εδώ όμως πονήθηκαν για εκείνο το κάπου άλλο και έκαναν επίθεση στο τμήμα των εισιτηρίων, εκεί όπου κάθε έδρανο που μένει κενό χτυπάει σαν καμπάνα κάθε πρωί στις συνειδήσεις εκείνων που ελπίζουν πως η ομάδα τους κάποια στιγμή θα συνειδητοποιήσει πως οι πραγματικοί ιδιοκτήτες του κλουβιού βρίσκονται στις κερκίδες — όχι στους πίνακες των εταιρειών.

τι λέω τώρα παιδιά, εσείς αγοράζατε τσιγάρα στο μαγαζί του θείου του Μπάιρον εκείνο το βράδυ στην Πάτρα όταν ξεπούλησε όλο το απόθεμα γαριφαλάδων για να κλείσει το δωμάτιο στο ξενοδοχείο του Στόκτον;;; εγώ τότε έδωσα κι ένα φιλοδώρημα στον ξενοδόχο επειδή άκουγε ελληνικό ραδιόφωνο στις τρεις το πρωί — αλήθεια σας λέω, ο άνθρωπος είχε κάνει καλύτερη δουλειά απ' τον μάνατζερ της ομάδας! τώρα όμως κοιτάξτε τι γίνεται: ξοδέψαμε λεφτά σαν τρελοί στους μεγάλους ήρωες, στην εμφάνισή τους στις ακαδημίες, στα κόλλημα στα στήθη, στα τραγούδια που γράφαμε για αυτούς που ούτε είχαν γεννηθεί όταν εμείς πιάναμε τις πλακέτες από τα γήπεδα της γειτονιάς. και τώρα αυτοί εδώ κάθονται στα καλά καθούμενα και λένε "ναι, αυτός ο γιος του Λος Αντζελες έχει χιούμορ, ας του δώσουμε μισό εκατομμύριο επειδή είναι συμπαθητικός" σαν να αγοράζουμε ένα κουβά γάλα από τον περιπτερά! εγώ θυμάμαι τον Πωλ όταν ήταν ακόμα μικρός και έπαιζε δίπλα στους δρόμους του Γουότερφροντ, εκεί όπου οι παντόφλες του τελείωναν κάθε τρεις μέρες γιατί τις ξέσκιζε στο τσιμέντο. τον είχαμε βάλει στο στόχαστρο επειδή έκανε εκείνο το σήκωμα στους αμυντικούς του σχολείου του σαν να ήταν σιδερογέφυρα — κανείς δεν τον υπολόγιζε εκτός από εμάς, που του φωνάζαμε "ρετά, ρε Πωλ, αργά η ώρα σου". τώρα όμως που έγινε μεγαλύτερος τον βάζουν στο ράφι της βιτρίνας και του δίνουν χρυσό χρώμα επειδή έκανε πέντε εμφανίσεις φέτος σα να αγοράζουν ένα παλτό για την Ευρώπη επειδή έχει τόσο ωραία υφή! κι εμείς εδώ σηκωνόμαστε κάθε βράδυ από τις κουκέτες μας στο εργοστάσιο, δουλεύουμε πάνω στη γραμμή ως τις τρεις το πρωί, και το μόνο που ζητάμε είναι όταν πάμε στο γήπεδο να δούμε τους ανθρώπους μας να αγωνίζονται σαν γάτες στους κλέφτες. όχι σαν πρωταγωνιστές της μιας πράξης επειδή κάποιος είχε μια ωραία ιδέα για το πώς φτιάχνεται ένα viral βίντεο. η οικογένεια δεν είναι αυτοί που βγάζουν τσέπες στο Crypto.com επειδή μια ομάδα ανακοίνωσε έναν αριθμό στις ειδήσεις. είναι αυτοί που βρίσκονται στις κερκίδες όταν ο μικρός παίκτης κόβει το χόρτο τις πρωινές ώρες πριν την προπόνηση, είναι αυτοί που διαβάζουν τις κριτικές στους κονσόλες των οικογενειών τους ενώ ο ίδιος ο παίκτης προσπαθεί ακόμα να καταλάβει πως ο διαιτητής δεν μπορεί να του δώσει extra γεύμα επειδή έκανε ωραίο drop back. πού πήγαν όλα αυτά τα χρόνια που εμείς μιλούσαμε σαν εμείς και αυτοί άκουγαν σαν δικοί μας; τώρα έχουμε έναν μισθό πάνω στους γείτονες τους οποίους μεγαλώσαμε μαζί στους δρόμους, στους γηπέδες του σχολείου, στις γυναίκες που τους φώναζαν "παιδί μου" επειδή είχανε κανένα γκολ πιο ωραίο από των άλλων. και μην μου πείτε πως αυτοί ξέρουν τι κάνουν — ξέρουν πόσο στοιχίζουν τα εισιτήρια όταν δεν υπάρχει αγώνας των αστέρων, ξέρουν πως οι πόρτες ανοίγουν τις ημέρες που κυκλοφορεί η ομάδα στις ακαδημίες της γειτονιάς, ξέρουν πως το γήπεδο γεμίζει μόνο όταν κάτι μεγάλη θύμηση βγάζει τους ανθρώπους από το σπίτι τους σαν την πρώτη βροχή του καλοκαιριού. αλλά ξέρουν τι δεν ξέρουν; πως εμείς εδώ δεν είμαστε μόνοι μας όταν μιλάμε για την ομάδα που αγαπάμε — είμαστε εκείνοι που ανάβουν το κεράκι στο παράθυρο όταν ο αγώνας τελειώνει αργά το βράδυ, είμαστε αυτοί που γράφουμε με σπρέι στους δρόμους όταν κάποιος νέος παίκτης κάνει το πρώτο του βήμα προς τη συμμετοχή. κι έτσι λοιπόν, αντί να δίνουμε μισό εκατομμύριο σε κάποιον που έκανε πέντε λεπτά συμμετοχής συνολικά επειδή είναι συμπαθητικός γείτονας, γιατί δεν ψάξαμε λίγο παραπάνω και βρήκαμε εκείνον τον άλλον που πραγματικά ξέρει πως σημαίνει να παίζεις μπάλα στη γειτονιά, εκείνον που ακόμα όταν κουράζεται στα δευτερόλεπτα του αγώνα σκέφτεται πως πρέπει να γυρίσει στον δρόμο του επειδή εκεί τον περιμένει η μάνα του; γιατί εκείνοι που ξοδεύουν αυτά τα λεφτά ξέχασαν πως το μεγάλο στοίχημα δεν είναι ποιος φοράει τη φανέλα, αλλά ποιος φοράει τις μπότες όταν επιστρέφει σπίτι.

Τι σόι μασκαράδικα είν' αυτά τώρα ρε φίλοι μου;;; 🤡 Ρε 'γώ θυμάμαι ακόμα εκείνο το βράδυ που ο μικρός μας Πωλ έπαιζε μπάσκετ στους δρόμους του Γουότερφροντ σα να ήταν ο τελευταίος γύρος του Monopoly εκεί στο πάρκο — κανείς δεν τον υπολόγιζε, εκτός εσένα εκεί που του φώναζες "πιάστου τον σωστά ρε μπαμπά" επειδή έκανε κλέψιμο σαν ψαράς στο δίκτυο! Κι τώρα που έγινε μεγάλο αστέρι, αυτοί εδώ του δίνουν μισό εκατομμύριο σα να αγοράζουν έναν χρυσό αχλάδι επειδή έκανε μια ωραία ρίψη; Μα τι σόι μπάλα πούν' αυτοί;;; Αυτός εδώ μεγάλωσε πάνω στις βιτρίνες των σούπερ μάρκετ της γειτονιάς, πάνω στις γκρίζες πλάκες του γηπέδου του σχολείου όπου του λέγαμε "βρε μωρέ, ξέρεις ότι η Ντενβερ έχει χειρότερους προπονητές από εσέ;" — κι αυτοί του δίνουν μισό εκατομμύριο επειδή έκανε πέντε εμφανίσεις συνολικά σα να είναι κάποιος σπουδαίος επειδή έκοψε μια ταινία δέκα δευτερολέπτων! Ποιος πλήρωσε για όλα αυτά τα χρόνια που τον στηρίζαμε; Οι μανάδες που του έκαναν πάρτι στα σπίτια τους όταν κέρδιζε ένα τοπικό τουρνουά; Οι θείοι που του έδιναν ψωμί για τις προπονήσεις όταν οι γονείς είχαν κλείσει δάνειο για το σπίτι; Οι οικογενειες που τον είχαν στην αγκαλιά τους όταν η ομάδα ανακοίνωνε πως τον ξαναπετάει σα χρησιμοποιημένη κάρτα; Κι αυτοί εδώ τώρα λένε πως το μισό εκατομμύριο είναι μια οικονομική κίνηση; Μα η οικονομία δεν είναι αυτά τα νούμερα που βγάζουν κάποιοι στους πίνακες — είναι εκείνοι που κάθονται στις κερκίδες κάθε φορά που ο PG-13 σηκώνεται από τον πάγκο επειδή ένας άλλος έκανε ένα λάθος, είναι εκείνοι που αγοράζουν σάντουιτς στους πρωινούς αγώνας για να τα φάνε όσοι στέκονται στις εξόδους των γηπέδων επειδή δεν έχουν λεφτά για εισιτήριο! Αυτό δεν είν' οικονομία — είν' ταμπούρλο! Αυτοί ξέρουν πως το Crypto.com μένει μισοάδειο όταν δεν έχει πρωταγωνιστή, ξέρουν πως οι θέσεις του γηπέδου είναι σαν τρύπες στο τζάμι όταν δεν υπάρχει κανείς εκείνος που όλοι τον περιμένουν σα δεύτερη βροχή — και όμως ξοδεύουν σαν τρελοί στους μισθούς των αστέρων ενώ οι γονείς εργάζονται μέχρι τις τρεις το πρωί για να βγάλουν ένα παιδί έξω από το γκέτο! Παιδιά, μην ξεχνάτε πως ο μικρός μας είχε κάνει το πρώτο του ντάμπλ ντράιβ εκεί που εμείς βάζαμε τις μπογιές στις σίτες των γηπέδων όταν ακόμη ο ίδιος ζούσε ανάμεσα στους φράχτες του Γουότερφροντ. Κι τώρα του δίνουν μισό εκατομμύριο επειδή έκανε μία εμφάνιση σα να του λένε "μπράβο, έγινες πρωταθλητής επειδή ανέβηκες μια σκάλα στον κήπο σου"! Αυτό είν' σκανδάλη! Εμείς εδώ προσπαθούμε να φτιάξουμε μια δυνατή οικογένεια μέσα από αυτές τις ομάδες, όχι να βγάλουμε μερικούς πλούσιους επειδή έκαναν μια ωραία στιγμή στο γήπεδο! Πού πήγαν όλα εκείνα τα χρόνια που εμείς μιλούσαμε γι' αυτόν σαν να ήταν δικός μας; Μακριά αυτά τα λεφτά από τη γειτονιά — εδώ πρέπει να φυτέψουμε και άλλους, όχι να ξοδεύουμε τα πάντα σε αυτούς που έκαναν πέντε εμφανίσεις φέτος επειδή τους είπε ο μάνατζερ "εσύ εκεί, σ' αρέσει η ομάδα;" 💸

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑΡΙΑ!!! ΤΙ ΣΚΕΤΕΨΑΤΕ ΡΕ;;; 😱 Μισό εκατομμύριο σ' έναν που έκανε ΠΕΝΤΕ εμφανίσεις φέτος;;; Μα είστε τελείως τρελοί;;; 💸🔥 Εμείς δουλεύουμε σαν ζώα στα εργοστάσια, οι οικογένειές μας σηκώνονται στις πέντε το πρωί για να φτάσουν στην Αθήνα πριν το Crypto.com κλείσει τις πόρτες, ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΣΤΟΝ ΓΕΙΤΟΝΟ ΤΟΥ ΛΟΣ ΑΝΤΖΕΛΕΣ ΠΟΥ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΞΑΝΑΓΥΡΙΖΕ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΝΤΟΦΛΑ ΣΤΟ ΧΕΡΙ;;; Κι όταν λέτε "οικονομική κίνηση" ξεχνάτε πως αυτοί οι ίδιοι έκαναν οικονομία στις θέσεις των γηπέδων;;; Μα όταν πάμε εκεί η ομάδα είναι σαν αποστολή στο διάστημα χωρίς αστροναύτες — μόνο οι νυχτερίδες έχουν βρει το χώρο τους μέσα στις κερκίδες!!! 🦇 Και τώρα αυτοί λένε πως πήραν "το σωστό άνθρωπο για τη στιγμή"; Μα ο σωστός άνθρωπος για τη στιγμή είν' αυτός που αγοράζει εισιτήριο για όλους τους αγώνες, ΟΧΙ αυτός που του δίνουν μισό εκατομμύριο επειδή κάποιος είδε ένα τουίτ του! 🤬 ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΠΑΙΚΤΗ ΠΟΥ ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ ΣΤΙΣ ΑΚΑΔΗΜΙΕΣ;;; Αυτή η ομάδα εδώ ξέχασε πως υπάρχουν ανθρώπινοι κόμποι στις κάλτσες και όχι μόνο οικονομικοί!!! 🧦💔 Αν αυτοί ξοδέψαν έτσι λεφτά, γιατί δεν αγοράζουν κι εμένα μια φανέλα;;; Εγώ φοράω την παλιά του Stockton εδώ πάνω!!! Με βγάζει αδιάβροχο όταν βρέχει!!! ☔🔥

ρε παιδιά, εδώ στέκομαι και κοιτάω αυτά που γράψατε σαν να διαβάζω την είδηση που διαδίδει ο θείος στο χωριό πως ξαφνικά γίνεται βασιλιάς ο γάιδαρος των δικών σου. τι είμαστε τώρα, ομάδα βοηθών μπάσκετ ή γκρούπ οικονομικών αναλυτών που βγάζουν λόγο στις ειδήσεις; η ιστορία δεν γράφεται στα excel, γράφεται στους δρόμους όταν κάποιος κάνει ντάμπλ ντράιβ στους αμυντικούς επειδή ήταν τόσο γρήγορος που του κόπηκε η ανάσα πριν καν προλάβει ο διαιτητής να σφυρίξει φάουλ! τι άλλο θυμάμαι εγώ; εκείνο το βράδυ στο γήπεδο της Ακροπόλεως όταν ο μικρούλης έκανε το πρώτο του σουτ κι έσπασε το τζάμι μιας παράξενης σίτας από τις γυναίκες που είχανε στήσει τσίρκο επειδή τους είχε πιάσει η φρενίτιδα — κι όμως εκείνες εκείνοι νόμιζαν πως έκαναν ζημιά, ενώ εμείς ξέραμε πως εκείνη η σίτα έγινε περισσότερο αξιόπιστη επειδή είχε μέσα γραμμένα τα ονόματα των παιδιών μας! εκείνος ο γύρος έγιναν περισσότερα γκολ επειδή εκείνος ο γύρος οι άνθρωποι βγήκαν από τα σπίτια τους σα να ξέσπασε βροχή μέσα στο ξηρό — γιατί τελικά αυτά τα πράγματα δεν έχουν τιμή όσο εκείνα τα παλιά λεφτά που φύγανε δανεικά από τις τσέπες των γονιών σου για να κάνουν οι δικοί σου πρωταθλητές. κι εσείς τώρα λέτε πως το μισό εκατομμύριο είναι οικονομία; μάστορες είστε εσείς — αγοράζετε ένα κουβά νερό επειδή σας είπαν πως είναι ωραίο σαν κρασί από βαρέλι, ενώ εκείνοι που στέκονται στις εξόδους των γηπέδων πίνουν νερό της βρύσης επειδή το δίκιο έχει πολλή γεύση όσοι το αγοράζουνε φθηνά. πού πάει η λογική σας όταν βλέπετε πως οι γονείς αυτοί που στέλνουν τα παιδιά τους στις ακαδημίες φεύγουν από εκεί πιο κουρασμένοι από τους ίδιους τους παίκτες, επειδή εκείνοι αγωνίζονται όχι μόνο στο παρκέ αλλά και στη δουλειά όπου δουλεύουν μέχρι τις τρεις το πρωί; θυμάστε εκείνον τον αγώνα στην Πάτρα όπου ο προπονητής είχε βγάλει τον PG-13 στον τελευταίο γύρο επειδή ήθελε να δώσει ευκαιρία στους άλλους; τον κόβανε οι αντίπαλοι σα κίτρινο δέντρο στον αέρα — κι όμως εκείνος σηκώθηκε και του έκανε σουτ όσοι κόβανε λουλούδια στο πάρκο! εκείνος ο γύρος βγήκανε φωτογραφίες όλων των παιδιών του γηπέδου επειδή είχανε πιάσει μία στιγμή σαν αυτήν που ονειρεύονται όταν ξυπνούν στις πέντε το πρωί για το δεύτερο τους πήγαινε δουλειά — εκείνοι εκείνοι οι στιγμές είναι αυτές που κάνουν την ομάδα μεγάλη, όχι τα μισά εκατομμύρια που φεύγουν σαν αστραπή και χάνονται στα υπόγεια των γραφείων. εμείς εδώ στις κερκίδες ξέρουμε πως η οικονομία της ομάδας δεν είναι αυτός ο αριθμός στο ανακοινωθέν, είναι εκείνοι οι φανέλες που φοράνε οι δικοί σου όταν γυρίζουν σπίτι και φοράνε ακόμη πάνω τους το ψήγμα του ιδρώτα από τον αγώνα — εκείνοι εκείνοι οι φανέλες ξεπλένονται καλά όταν τις πλένεις, σα να ξεπλένεις την πίκρα της ημέρας όταν ξέρεις πως το παιδί σου αγωνίστηκε σα λύκος στους αμυντικούς επειδή είχε εμπιστοσύνη πως εμείς του δίνουμε την δύναμη όχι μόνο με τα λόγια αλλά και με τις κινήσεις στα γήπεδα των γειτονιών. και τέλος ας μην ξεχνάμε αυτό: η οικογένεια δεν αγοράζεται με λεφτά — αγοράζεται με χρόνο, με φωνές στις εξόδους των γηπέδων, με σάντουιτς που μοιράζονται σα να είναι μερίδα αγάπης, με εκείνες τις βραδιές που κάθονται μαζί στους δρόμους και λένε "βρε μωρέ αυτός εδώ κάποτε έπαιζε σα σκουπίδι κι όμως σήμερα φοράει φανέλα της ομάδας". αυτές εδώ οι στιγμές είναι αυτές που κάνουν την ομάδα αθάνατη — όχι κάποιο μισό εκατομμύριο που φεύγει σα μια βροχούλα στον δρόμο χωρίς να ποτίζει τις ρίζες.

Τι κρίμα ησυχία στα δωμάτια των managers αυτές τις ημέρες. Κάποιοι έπρεπε να βγάλουν μια ανακοίνωση όχι επειδή είχαν κάτι χρήσιμο να πουν, αλλά επειδή τους είχε πιάσει τράκα στο τι λένε αυτοί εκεί στις κερκίδες. Θυμάμαι πριν δέκα χρόνια, όταν ο PG-13 ήταν ακόμα μικρός. Αυτός εκεί δεν έκανε ντάμπλ ντράιβ επειδή του το έλεγε κάποιος μάνατζερ — έκανες επειδή οι γονείς του είχαν ξοδέψει τα τελευταία τους ρέστα για τα καλούπια παπουτσιών επειδή έτρεχαν σαν τρελοί στα γήπεδα κάθε φορά που έκανε εμφάνιση. Κι εμείς εδώ πίεζαμε τις πόρτες του γηπέδου στις πέντε το πρωί επειδή ξέραμε πως εκείνος κάποια στιγμή θα γινόταν εκείνο το παιδί που θα φοράει τη φανέλα πάνω στον ιδρώτα του δικού μας ιδρώτα. Κι όμως τώρα βλέπουμε πώς αυτή η ομάδα έπνιξε μέσα στις κάλτσες των οικονομικών sheets ένα μισό εκατομμύριο επειδή ένας συμμετέχων έκανε πέντε εμφανίσεις συνολικά σα να αγοράζουμε ένα τσιγάρο επειδή κάποιος το σηκώνει σωστά από το τραπέζι. Μα πού έχει πάει αυτή η ομάδα που κάποτε έψαχνε τους ανθρώπους στις γειτονιές; Αυτή που άκουγε τις ιστορίες για τους θείους που έδιναν ψωμί επειδή τα παιδιά είχαν κλειστεί στις ακαδημίες; Σεις μιλάτε για οικονομία; Μα η οικονομία εδώ δεν είναι αυτά τα νούμερα που βγάζουνε κάποιοι στα λευκά τους πίνακες. Είναι εκείνοι που καθόνται στις κερκίδες όταν η ομάδα δεν έχει πρωταγωνιστή, είναι εκείνοι που αγοράζουν σάντουιτς στους πρωινούς αγώνες επειδή ξέρουν πως κάποιοι πρέπει να φάνε. Αυτοί εδώ όμως έδωσαν μισό εκατομμύριο σα να βρήκαν στην ουρά του σούπερ μάρκετ έναν καινούριο ηλεκτρικό οδοντόβουρτσα επειδή έκανε ωραίο φως — ενώ τα εισιτήρια του Crypto.com μένουν μισοάδεια όταν δεν υπάρχει κάποιος αστέρας γιατί το πλήρωμα της ομάδας ξέχασε πως το γήπεδο γεμίζει μόνο όταν εκείνοι που κάθονται στις κερκίδες ξέρουν πως κάποιος πάει στη γειτονιά τους όχι για λόγους μάρκετινγκ αλλά επειδή πραγματικά τους νοιάζει εκείνος ο δρόμος, εκείνο το τσιμέντο, εκείνοι οι γονείς που εργάζονται μέχρι τις τρεις το πρωί. Και μη μου πείτε πως αυτοί ξέρουν τι κάνουν. Ξέρουν πως η φανέλα του PG-13 που φοράει κάποιος στις κάλτσες του γυρίζει σπίτι σα έργο τέχνης επειδή έγινε viral σα βίντεο μιμιδίων; Μα εκείνοι οι ίδιοι εκείνοι άνθρωποι που πήρανε μισό εκατομμύριο είχαν ξεχάσει πως όταν ο μικρός έκανε το πρώτο του ντάμπλ ντράιβ στις γκρίζες πλάκες του Γουότερφροντ, κανείς δεν τον υπολόγιζε εκτός από εμάς. Εκείνοι εκείνοι οι στιγμές όταν η ομάδα είχε ακόμη μια ψυχή — όχι έναν αριθμό στο excel. Και τώρα λέγεται οικονομία; Μα οικονομία δεν είναι όταν ξοδεύεις σαν τρελός στα αποτελέσματα ενός ημίχρονου που δεν υπάρχουν στο γήπεδο. Οικονομία είναι όταν θυμάσαι πως πίσω από κάθε μισό εκατομμύριο υπάρχει ένας άνθρωπος στις κερκίδες που δουλεύει μέχρι τις τρεις το πρωί επειδή θέλει να βγάλει το παιδί του από το γκέτο — κι αυτοί εκεί δίνουν μισό εκατομμύριο επειδή έκανε πέντε εμφανίσεις σα να αγοράζουν έναν τίτλο επειδή κάποιος ήταν συμπαθητικός στο twitter. Άντε λοιπόν, μην ξεχνάτε πως εδώ μιλάμε για μια ομάδα που κάποτε μεγάλωνε τους ανθρώπους της στις ακαδημίες — όχι σαν αυτές τις πανάκριβες φανέλες που φοράνε κάποιοι στο κέντρο του Λος Αντζελες επειδή τους έκαναν προσφορά "μόλις ένα λεπτάκι χρειάζεται". Εδώ μιλάμε για την οικογένεια που εμείς χτίσαμε γύρω από αυτούς τους δρόμους, τους γηπέδες, τους αγωνιστικούς χώρους όπου κάποτε στέναζαν οι γονείς επειδή έπρεπε να πάνε στον προθάλαμο της δουλειάς ενώ το παιδί τους αγωνιζόταν σα λύκος στους αμυντικούς. Κι αυτοί εδώ ξοδεύουν λεφτά σα να βγάζουν μερικούς πλούσιους επειδή έκαναν μια ωραία στιγμή σε ένα γήπεδο — ενώ εμείς εδώ μένουμε χωρίς εισιτήριο επειδή το Crypto.com έχει γίνει σαν αποθήκη του εμπορικού τμήματος: γεμίζει μόνο όταν βγάλουν μια ντουζίνα από αυτά τα viral βίντεο επειδή κάποιος έκανε μια ωραία κίνηση στην τελική ευθεία. Που λοιπόν πήγαν όλα εκείνα τα χρόνια όταν εμείς μιλούσαμε γι' αυτόν σαν να ήταν δικός μας; Μακριά αυτά τα λεφτά από την γειτονιά. Εδώ πρέπει να φυτέψουμε άλλους — όχι να ξοδεύουμε τα πάντα σ' αυτούς που έκαναν πέντε εμφανίσεις επειδή τους είπαν "εσύ εκεί, σ' αρέσει η ομάδα;"