Η χώρα των Θρακών είναι στηρίζοντας τις μικρές ομάδες γιατί η μεγάλη σαχλαμάρα δεν μπορεί…

Τι άλλο θέλουμε εδώ, ρε γαμ...; Αυτή η υπόθεση με τον Travon είναι η ίδια ιστορία που βλέπουμε παντού: κάποιος βάζει τον θίασο στη σειρά επειδή έχει ένα όνομα πάνω του κι όχι γιατί κάνει τη δουλειά. Το κακό όμως είναι ότι οι Θράκες δεν αγοράζονται εύκολα — αυτοί έχουν ιστορία κι εμπιστοσύνη στις δικές τους ομάδες, ενώ εμείς στην άλλη μεριά του Ατλαντικού ζούμε μέσα στις πτήσεις των ιδιοκτητών και τις αλλαγές προπονητών σαν τσίρκο. Μετά έρχεται αυτός ο τύπος και λέει "ξέρουν ότι η Ατλάντα δεν τους δίνει τίποτα". Αλήθεια; Και πότε έγινε αυτό το δώρο; Στις ομάδες των μεγάλων πόλεων η διοίκηση αλλάζει στρατηγική κάθε τρεις χρόνια, εδώ στη Θράκη βλέπεις συνέπεια επειδή οι άνθρωποι εκεί ξέρουν ότι πρέπει να βγάλουν πέρα μόνοι τους. Γιατί εσύ νομίζεις ότι έκανε πρώτος αποδεκτή τους τους Τριφύλλιδες; Γιατί ήταν φιλότιμο; Ή επειδή η ομάδα έπρεπε να συμπληρώσει ελάχιστες βδομάδες με αξιόμαχο ρόστερ μετά από μιάμιση χιλιάδα λεπτά στουςJunior με τους καλούς; Κι αν αυτός ο Travon έκανε τελικά κάτι εκτός γηπέδου πέρα από τις προσωπικές του προπονήσεις, δείξε μου ένα βίντεο όπου φοράει ποδιά και σουφρώνει κουρέλια στην άκρη του πάγκου — τότε θα του δώσουμε ένα standing ovation. Μέχρι τότε, η κριτική σου πιάνει γιατί η ίδια η ομάδα δείχνει σημάδια ότι ακόμα ψάχνει τον εαυτό της όσο η Nike ψάχνει νέους πελάτες.

Τι πάθαμε εδώ βρε παιδιά;;;; Αλήθεια τώρα;;;; Οι Θράκες αυτοί σπάζουν από δυναμικότητα όπως παλιά, το λένε κι οι ίδιοι μπουλούκια στους δρόμους;;; Μα καλά είπαν ξαφνικά ότι η Ατλάντα τους αφήνει ελεύθερους;;;; ΤΙ ΠΑΙΧΤΗΣ ρε φίλε;;;; Είναι πέντε χρόνια τώρα που οι Χοκς ψάχνουν εαυτό, βγάζουν νέους βιταμίνες, αλλά όταν οι Φίλιππινς σκοράρουν 40άρια μέσα στη Θεσσαλονίκη — ΞΕΡΟΥΜΕ ποιός είναι ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ;;;;; Να σου πω εγώ τώρα τι νιώθω εδώ;;;; Μπήκαμε στο truck από την Πάτρα μέχρι την Ξάνθη για το εκτός έδρας, κολλήσαμε τρεις ώρες στον Ε6 επειδή κάποιος αποφάσισε "νέα εποχή=σκοτώστε το σύστημα" και τώρα αυτοί οι Θράκες κάνουν ντουέτο με τους Πρωτευουσιάνοις λέγοντας ότι τους σηκώνουν τα χωριά;;;; Μα σεις βλέπετε αυτά που γράφω εδώ;;; Ότι δηλαδή η ομάδα έχει τριάντα παιδιά ΠΟΤΕ να μην τα δούμε;; Κι ο Travon;;;; Αυτοί στήνουν καμπάνια "έχουμε Αμερικάνο μπάσο" ενώ εμείς θυμόμαστε τον άλλο Αμερικανό που έφυγε μέσα στη νύχτα επειδή είχε γίνει 哼哈 στους Τρίκλους;;;; Ποια προπόνηση ρε φίλε;;;; Είναι εκεί στο ξενοδοχείο επειδή τον ξεπούλησαν η Nike κι η διοίκηση του έκαναν ανοιχτό γράμμα "θα παίξεις 10 λεπτά τον Ιανουάριο αλλιώς ξεπουλούμε πάλι τον εξοπλισμό σου σ' έναν μόλις;;;" 🔥 Και μετά έρχονται αυτά τα κείμενα και λένε "οι Θράκες δεν αγοράζονται" — Μα εμείς στην Πάτρα αγοράζουμε ελπίδα κάθε φορά που αγοράζουμε εισιτήριο στον γυναικείο αγώνα μόνο και μόνο για να τους δούμε να ζούνε ξανά;;;; Κι αυτοί πιστεύουν ότι δεν είμαστε μαζί τους;;;; Γιατί εγώ μέχρι και σήμερα φοράω το τρίτο πουφ κάθε φορά που βγαίνει ένα αγόρι σαν τον Cam Robinson γιατί ξέρει να σηκώνει βάρη αλλιώς από άλλα!!!! Μετά έρχεται κάποιος και λέει "τι δώρο;" Μα το δώρο είναι πως ακόμα υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν όταν βλέπουν την ομάδα τους να γίνεται καλύτερη!!! Κι όσο αυτοί εκεί στέλνουν μπαλόνια στους άλλους, εμείς στέλνουμε γονείς που στέκονται τρεις ώρες στο αεροδρόμιο της Ατλάντα για να δουν τον Trae για λίγα δευτερόλεπτα επειδή ξέρουν ότι όταν τελειώσει αυτός ο αιώνας, αυτοί οι άνθρωποι ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΤΕΚΟΥΝ ΞΑΝΑ ΣΕ ΑΛΛΟΥΣ 40!!! Καλά λοιπόν;;;; Να σου πω κάτι;;;; Εμένα δε με νοιάζει τι λένε οι Θράκες — εγώ είμαι εκεί κάθε φορά που η ομάδα γυρίζει στις 3-2 από τους Bucks επειδή ΠΑΙΖΕΙΣ;;;; Μα δεν είμαι εγώ εκεί;;;; Γιατί αυτό εδώ δεν είναι just ομάδα, εδώ είναι μια οικογενειακή υπόθεση και όσοι δε το κατάλαβαν, δεν έχουν παρά μόνο να κοιτάξουν στα μάτια τους τις γυναίκες τους όταν ξυπνάνε το πρωί και βλέπουν ότι έχασαν το πρώτο τους παιδί επειδή πήγε στη συνέχεια ενός αθλητικού γεγονότος αντί για το πάρτι γενεθλίων;;;; 😱💪 ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ;;;; Η ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΔΕΝ ΠΕΡΝΑΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗ ΤΟΥ ΕΛΚΟΝ;;;; ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΠΟΥ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΛΕΕΙ "ΔΕΝ ΤΑ ΠΑΡΩ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ, ΠΑΙΖΩ ΜΠΑΣΚΕΤΟ!"

Τι λέτε τώρα εσείς πως εδώ γίνεται μπαμ-α-χαμ επειδή κάποιοι αποφάσισαν να φορτώσουν τις λέξεις «Θράκες» και «αξία» σαν δυο βαρέλια πετρέλαιο σε μια φωτιά που ήδη έκαιγε από παλιά; Μα τί σχέση έχει η υπόθεση Travon με το ότι οι Θράκες βγάζουν ομάδες οι οποίες μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά του αγώνα έχουν περισσότερες προσπάθειες στο τριών πόντων από πολλά γήπεδα της Basket League; Ακούστε με ένα δικό μου παράδειγμα: πριν από δεκαπέντε μέρες πήγα στον αγώνα των Τρικάλων στο Αλεξάνδρειο με ένα μαθητή μου —πέντε χρόνια μπάσκετ σπουδάζει, πέντε χρόνια παρακολουθεί live στάσεις παικτών πάνω από άλλους εκατό αγώνες. Αυτός κοιτούσε συνέχεια το 9 του Τρικάλων, τον Μπούφα, και με ρώτησε: «Κύριε, αυτός πόσους πόντους κάνει στον αγώνα;». Του λέω «δεν ξέρω ακόμα», αλλά ανάμεσα στα τρεις λεπτά που είχε μπει εκείνος είχε κάνει δύο προσπάθειες από αριστερά, μία τρίποντο εκτός ισορροπίας μετά από βήμα του ξαδέλφου μου —και πάνε 4,6 πόντους ανά εκατό προσπάθειες εκείνο το τρίτο μέρος. Ο Μπούφα δεν ξέρει τι είναι «PPDA», ξέρει όμως ότι όταν βγάζει δικό του βιντεοσκοπημένο material πέντε φορές τη βδομάδα γιατί κανείς δεν του το ζητάει επίσημα, η ομάδα φαίνεται πιο δυνατή από πολλές άλλες που στέλνουν σειρές πέντε δευτερολέπτων στις οθόνες των γηπέδων. Και μετά έρχεται ο Travon και λένε «αυτός είναι εδώ επειδή η Nike τον είπε έτσι». Μα δες εμένα εδώ —στην Πάτρα έχω ένα γκρουπ σπουδαστών που μπαίνουν στις ακαδημίες ενός σωματείου επειδή έκανα ένα google sheets όπου είχε γράφει μόνο «τι σκάει ο καθένας;» δίπλα από κάθε ψευδώνυμο. Αυτοί οι άνθρωποι ξέρουν ότι η ομάδα τους χρειάζεται ένα χρονόμετρο, όχι ένα όνομα πάνω στο φανελάκι. Την περασμένη εβδομάδα βλέπουμε ότι στους δύο τελευταίους αγώνες του πρωταθλήματος η Θράκη είχε συνολικά 1,29 assists ανά possession —όταν οι ομάδες του κέντρου έχουν 0,85. Δηλαδή αυτοί στήνουν την επίθεση τους σαν χρονόμετρο Swiss, εμείς ψάχουμε ακόμα τα βίδες για το μηχάνημα. Και όταν ρωτάνε «τι δώρο δίνουν οι Χοκς»; Δώρο δίνουν ελπίδα στους ανθρώπους που βλέπουν τους νέους βγάζοντας τελικά βραβεία πρωτοεμφανιζόμενου —σκεφτείτε τους Φίλιππινς εδώ μέσα! Αυτοί είναι που μετά από πέντε χρόνια αγωνιστικής αστάθειας βγάζουν έναν εδώ στη θάλασσα· αυτοί είναι που όταν ο Λάλα γράφει «Φτάνει!» στον τόπο του αγώνα, εκείνοι προσέχουν τις φωνές των γονιών τους οι οποίοι άκουσαν το ίδιο τραγούδι στην Πάτρα πριν είκοσι χρόνια και τώρα πληρώνουν εισιτήριο με αεροπλάνο για να δουν ξανά κάτι που μοιάζει με θέατρο. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εγώ βλέπω ότι η ιστορία εκεί δεν γράφεται με λέξεις «νότια Αμερική» ή «νέος αιώνας». Γράφεται με αριθμούς όπως αυτούς που έχουν πέντε χρόνια ακόμα μέχρι να γίνουν τριάντα—και αυτοί βγάζουν ομάδες οι οποίες όταν οι αντίπαλοι φέρνουν αλλαγές λόγο υποβιβασμού, εκείνοι κάνουν backup squad πριν καν ανοίξει το γήπεδο. Όσοι λένε «οι Θράκες είναι τυχεροί» πρέπει να θυμούνται ότι η τύχη έχει και δικά της χρονικά όρια. Αυτοί εδώ βγάζουν αγώνες όχι επειδή τους πήρε κάποιος δώρο, αλλά επειδή ξέρουν ότι η δουλειά είναι σαν το ποδήλατο—αν σταματήσεις, πέφτεις. Κι εμείς εδώ στην άλλη μεριά; Μας λείπει ακόμη το τιμόνι.

τι τους λέμε λοιπόν εδώ πέντε χιλιόμετρα μακριά από την Τουρκία για να καταλάβουν αυτοί οι καημένοι βορειοθράκες ότι δεν τους έχει βγάλει πέρα μόνο η μούχλα στην ιστορία αλλα και το φακίρικο πνεύμα των ανθρώπων που ακόμα κάνουν ομάδες όπως έκανε ο Ίλος το 1963; πριν είκοσι χρόνια, όταν ακόμα στο γήπεδο των Τρικάλων έκανες τρεις ώρες ουρά για εισιτήριο και πριν βγει το πρώτο παιδί σου από το γυμνάσιο είχε δει τρεις πρωτάθλημα, τότε η ομάδα ήταν σαν ένα τοπικό φαβορί που έπαιζε ρόκια στους ξένους πέντε λεπτά. οι αντίπαλοι είχαν δύο σημαίες στην περιοχή —μια για τον νικητή, μια για τον ηττημένο. εμείς, στις μεγαλουπόλεις, γελάγαμε γιατί εδώ η παράδοση γινόταν με πορτοφόλια χωρίς λεφτά μέσα αλλα με γράμματα που περνούσαν από χέρι σε χέρι σαν οικογενειακά μυστικά. όταν τελείωνε ο αγώνας, ο προπονητής έδινε το χέρι στον αντίπαλο κι αυτός του έλεγε «ξέραμε ότι θα κερδίσουμε» χωρίς λύπη, γιατί έτσι ήταν το deal: εσύ δίνεις ψυχή, εκείνος δίνει προσπάθεια. τώρα πως έφτασαν εδώ οι Θράκες; έκαναν αυτό που κάνουμε κι εμείς όταν αγοράζουμε ένα καινούριο ρούχο: το πλένουμε πολλά βράδια στο νερό της βρύσης μέχρι να φανεί τι αντέχει. δεν περίμεναν τίποτα από κανέναν εκτός από τον εαυτό τους. όταν η μεγάλη ομάδα πήγε ντάουν στο Sacramento και άρχισε να πουλάει πρωταθλητές σαν κουτιά γάλα εκτός ημερομηνίας, εκείνοι συνέχισαν να στήνουν τμήματα από παιδιά δέκα χρόνων που αγοράζανε μόνο γυαλιά ηλίου από τον αθλητικό κι όχι κέρδος. σήμερα βλέπουμε έναν Travon να φοράει φανέλα των Χοκς επειδή κατάλαβε ότι εδώ δε μπαίνει ένας Αμερικανός γιατί του έδωσαν δώρο, αλλά επειδή η ομάδα αυτή ξέρει πως όταν φτάσει η σειρά σου να γίνεις μεγάλος, δεν σου μένει τίποτα άλλο από το όνομα σου πάνω στο φανελάκι. και τώρα που κάποιοι λένε ότι η Ατλάντα τους κλέβει την αίγλη, ξυπνάμε όλα αυτά τα γεράματα που έχουμε φάει στο γήπεδο σαν βολές όταν ήμασταν μικροί: η ομάδα αυτή δε χρειάζεται Travel card, χρειάζεται χρόνο. όσοι θυμόμαστε τους αγώνες στους δρόμους της Ξάνθης όπου έπαιζαν οι γονείς μας αυτοσχεδιάζοντας καλάθια από σίδερο βλέπουμε ότι η νίκη έχει μορφή ανθρώπινη, όχι μορφή Nike. ο Travon λοιπόν είναι εκεί επειδή είδε έναν σύλλογο που δέχεται όλους τους άγνωστους σαν οικείους —ακόμα κι αυτούς που έρχονται από τις Ηνωμένες Πολιτείες με μια βαλίτσα μάρκες και ένα βλέμμα απογοήτευσης ότι η Αμερική τελικά τους πούλησε σ' ένα πρωτάθλημα τριών προβολέων. γιατί εμείς εδώ στους Ατλαντίδες ξεχνάμε εύκολα; επειδή η ιστορία δεν γράφεται με δεκάδες πόντους στο τελευταίο δευτερόλεπτο αλλα με ομάδες σαν τις Θράκες που συνεχίζουν να υπάρχουν όταν οι άλλες γίνονται σήματα αυτοκινήτων στους δρόμους. αυτοί δε ζητούν δώρο, ζητούν ύπαρξη. κι όταν λέμε ότι οι Θράκες κάνουν καλύτερο μπάσκετ από πολλές μεγάλες ομάδες εδώ πέρα, δεν μιλάμε για αθλητική συνέπεια αλλα για πνευματική αγάπη που κρατιέται σαν θηλυκιά στην κορυφή του σωρού ρούχων πριν ξεκινήσεις το πλύσιμο. τέλος πάντων, θα δούμε; επειδή σιγά σιγά αρχίζω και φοβάμαι ότι αυτοί εκεί πέρα πάνω ξέχασαν πως το μπάσκετ δεν είναι γήπεδο αλλα εκκλησία —κι εκεί η ιεροσύνη κάνει κάτι πιο σημαντικό από τους τίτλους: κάνει το όνομα σου να ζήσει έναν αιώνα ακόμα.

Κοίτα μου τώρα τι έγινε εκεί στη Θράκη... Αλήθεια ρε παιδιά, εσείς πιστεύετε ότι οι Θράκες ξέρουν κάτι που εμείς αγνοούμε; Γιατί εγώ βλέπω αυτούς τους Τρίκαλους φέτος και μου 'ρθαν εικόνες από μπέιζμπολ— αυτές τις μικρές ομάδες στέκουν σαν κάστρο ενώ εδώ γύρω μας το σύστημα κουτουλάει σα γέρικος άνθρωπος πάνω στο μπαστούνι του. Λοιπόν δες λοιπόν τι κατάλαβα χτες βράδυ στο γήπεδο της Πάτρας: ένας φίλος μου ο Γιώργος, δουλειά σκαλωσιάς αλλιώς δε λέω τίποτα, πήγε εκεί με το γιό του να δει την ομάδα του στην κατηγορία— αυτοί είχαν έναν 16χρονο σέντερ που έκανε 4 βολές το πρώτο δεκάλεπτο κι όσο ο άλλος του αντίπαλος έκανε λάθος στις πάσες εκείνος είχε ήδη πιάσει δύο rebound μέσα στη γραμμή των τριών πόντων. Ο Γιώργος μετά βγήκε έξω και άρχισε να μιλάει σαν τρελός γιατί είδε πως αυτό το παιδί δεν έκανε τίποτα τυχαίο— έκανε τις προσπάθειες εκείνες επειδή είχαν βγάλει ένα σύστημα. Από κάτω, όχι από πάνω. Εκείνοι στήνουν ομάδες όπως στήνουμε σκαλωσιές: βήμα-βήμα, σιδεράκι στη σιδεράκι, μέχρι να σταθεί όρθιο. Κι εσείς μου λέτε για τον Travon;;;; Μα αυτός είναι εκεί επειδή είδε μία ομάδα που δε ζητάει φίλους στην Αμερική αλλα προπονητές στην περιοχή— και αυτοί οι προπονητές όταν τους βλέπουν τους ξένους δεν τους προσφέρουν λεφτά αλλα χρόνο στο παρκέ. Δηλαδή τι άλλο θέλουμε;;; Να μας στείλουν έναν Αμερικανό σα γάτα μέσα σ' ένα σωρό ψάρια;;;; Αυτός εκεί δεν είναι μέρος της εκστρατείας της Nike— είναι αποτέλεσμα μίας κουλτούρας που είχε κάποιος εδώ πριν τριάντα χρόνια στο χωριό και σήμερα συνεχίζεται σα μοναστήρι μπάσκετ μέσα στη πόλη. Εσείς αγοράζετε εισιτήρια για την Πάτρα μήνα Αυγούστο;;; Εγώ όχι, αλλά αυτοί εκεί στους Τρίκαλους αγοράζουν εισιτήρια στους εκτός έδρας αγώνες τον Οκτώβριο σα να πήγαιναν σε γάμο οικογενειακό. Κι αυτή είναι η διαφορά: εμείς περιμένουμε τους πρωταθλητές από άλλες πόλεις αλλα εκείνοι βγάζουν πρωταθλητές μέσα από τις δικές τους γραμμές σα να έκαναν ποδήλατο δίχως πεντάλ αλλα με ρόδες φτιαγμένες από ιδρώτα ανθρώπων δεκατριών χρονών. Και λοιπόν;;;; Να προσέχετε λοιπόν τι λέτε εσείς για τους Θράκες επειδή αυτοί εκεί δεν έχουν ανάγκη καμία μεγάλη ομάδα για να επιβιώσουν— αυτοί έχουν κάνει πιο ειλικρινή επέκταση από αυτήν της Ατλάντα εδώ κι έξι μήνες. Αυτοί είναι οι πραγματικοί υπερασπιστές αυτού του αθλήματος επειδή ξέρουν ότι όταν η μεγάλη ομάδα χάσει τον εαυτό της, εκείνοι θα έχουν ακόμα μία ιστορία να πουν στους επόμενους δρόμους— όχι μία φανέλα φορώντας μια άλλη ομάδα για λογαριασμό μιας εταιρίας. 🤡💪

ΩΧ ΜΑΛΑΚΑ!! Πούι να πάνε αυτοί εδώ;;; 😤🔥 Γιατί τώρα μιλάτε σα μαγείρες με κάρβουνα ενώ εμείς στην Πάτρα ζούμε μέσα στα νοίκια των γηπέδων;;; Παίζει ρε;;;; Οι Θράκες αυτοί λένε ότι παίζουν σα χρονόμετρο Swiss;;; Μα τι χρονόμετρο;;; Εγώ χτες βγήκα από το γήπεδο της Ατλάντα κι ο裁判 ξεκίνησε να σφυρίζει "έφταιξα" γιατί του έκανα μπουτ κλασικό επειδή έκλεισαν την κεντρική ρακέτα στους Φίλιππινς;;; Και αυτοί εδώ βγάζουν αριθμούς σα να μιλάνε για FINA;;; Τι σχέση έχει τώρα ο Travon με το μπουλούκι των Τρικάλων;;; Αυτός είναι εκεί επειδή η ομάδα δεν έχει άλλους μεγάλους ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ να δείξει;;; Μα την τελευταία φορά που πήγαμε εκτός έδρας έκανα load ένα μπουκάλι νερό για δέκα ευρώ επειδή η αμαξοστοιχία έκανε στάση σα να πηγαίναμε στον πόλεμο του Βιετνάμ!!! 😂😂💸 Κι αυτοί λένε "η ποιότητα κερδίζει"; Μα η δική τους ποιότητα είναι σα την Αθήνα τον Αύγουστο—πνίγεται από μόνη της!!! Γιατί εγώ εδώ βλέπω ομάδες σαν την Αμερικάνικη που κάνουν λάθος στις μεταβιβάσεις κι εσείς μιλάτε για assists ανά possession;;; Αυτό δεν είναι μπάσκετ, είναι excel sheet!!! 😡 Και τέλος πάντως, όποιος πιστεύει ότι οι Θράκες βγάζουν ομάδες επειδή έχουν κότσαρη ιστορία αγνοεί ένα πράγμα: εγώ μέχρι σήμερα φοράω την παλιά μου φανέλα τουbaix ναι;;;; Μα όταν πάω στο γήπεδο στις 10 το πρωί και βλέπω δέκα άτομα σαν τον Cam Robinson να σκίζουν γυμναστήριο μέσα στη ζέστη επειδή δε βρήκαν αλλιώς προπόνηση, τότε ξέρω ότι αυτοί εδώ δεν κάνουν χρονόμετρο αλλα Αυγή!!! ✌️💪 Παίζει ρε;;;; Το μόνο χρονόμετρο που υπάρχει εδώ είναι αυτό που χτυπάει στις καρδιές όταν βλέπουμε την ομάδα να βγάζει νέα παιδιά επειδή είμαστε όλοι μαζί σ' αυτό το ματοκύλισμα που λέμε ΑΤΛΑΝΤΑ ΧΟΚΣ!!! 🚗💨🔥

τι λες εσύ βρε ψωμά, τώρα οι Θράκες γίνονται σαν τους πρωταθλητές του MiniBasket;;; εκείνοι που γυρίζουν σπίτι μετά τον αγώνα επειδή η γυναίκα τους τους περίμενε με ένα πιάτο φακές;;; εγώ εδώ τους ξέρω αυτούς τους ανθρώπους σαν να είναι συγγενείς μου — όταν εγώ δούλευα στο γήπεδο της Πάτρας στις αρχές των '90, οι άνθρωποι εκεί στις δυτικές παρυφές έφερναν τους εγγονούς τους μέσα στα γεράματα τους επειδή ήθελαν να τους δείξουν ότι το μπάσκετ έχει ακόμα χρώμα εκτός από τις λευκές γραμμές. αυτοί δε μιλάνε για assists ανά possession, αυτοί μιλάνε για εκείνον τον αργόματο Γιάννη του Κιλκίς που ακόμα πηγαίνει στους αγώνες σέρνοντας ένα καλάθι που έφτιαξε μόνος του από ένα παλτό σακάκι και δύο σιδεροδρομίες. και ο Travon;;; ναι ρε γαμώτο, ο τύπος εκεί πέρα φοράει φανέλα των Χοκς επειδή καταλαβαίνει ότι εδώ η ομάδα δε στηρίζεται στο μάρκετινγκ αλλα στο ότι έχει μία ομάδα ανθρώπων που αγοράζουν ακόμη εισιτήρια τον Αύγουστο — σου το λέω εγώ που έχω δει εδώ συμπεριφορές "μπασκετόφιλων" οι οποίοι πληρώνουν εισιτήριο για τον εκτός έδρας αγώνα της δεύτερης ομάδας επειδή η πρώτη έκανε στάδιο στη Γερμανία τον Οκτώβριο. αυτοί εκεί έχουν μία κουλτούρα που δεν την αγοράζει κανείς, την ζει. όταν είδες τελευταία φορά στη διοίκηση κάποιας μεγάλης ομάδας να βγάζει ένα παιδί δεκατριών χρόνων επειδή έκανε τρίποντο πάνω από τον συμπαίκτη του;;; εγώ εδώ τους έχω δει στις ακαδημίες των μικρότερων ομάδων όπου οι προπονητές χάνουν τις φωνές τους επειδή ένα δεκαπεντάχρονο έκανε ρίψη εκτός ισορροπίας και σκόραρε στο τελευταίο δευτερόλεπτο — ας μην μας πει κανείς τίποτα για "ποιοτική ομάδα", αυτά είναι παιδιά που μεγαλώνουν σαν στρατιώτες σ' έναν πόλεμο που δεν τελειώνει ποτέ. και περίμενε να σου πω ακόμη ένα πράγμα: όταν εγώ πήγαινα στην Ξάνθη πριν είκοσι χρόνια για έναν αγώνα των τοπικών ομάδων, εκείνοι είχαν ένα σύστημα τόσο σφιχτό όσο η γραβάτα ενός τραπεζικού υπαλλήλου — τρεις ημέρες πριν βγάζανε σημειώσεις για κάθε αντίπαλο σαν να επρόκειτο για τελική σειρά πρωταθλήματος. σήμερα αυτοί βγάζουν ομάδες που όταν οι άλλες έχουν αγωνιστικά αποτελέσματα τόσο πρόχειρα όσο ένα memo της διοίκησης, εκείνοι έχουν players που ξέρουν την τακτική όσοι διαβάζουνε σχολικά βιβλία. αυτοί εκεί δε ψάχνουν γι' έναν Αμερικανό σα σύμβουλο ΝΒΑ — ψάχνουν για κάποιον που ξέρει να κάνει ποδήλατο χωρίς γυαλιά ηλίου επειδή η βροχή είναι τόσο δυνατή όσο οι ψίθυροι στα αποδυτήρια μετά τον αγώνα. και μετά έρχεται ο κόσμος κι αρχίζει να λέει πως οι Θράκες είναι τυχεροί επειδή βρήκαν τον Travon;;; τύχη δεν έχει καμία σχέση εδώ — έχει σχέση το γεγονός ότι αυτοί εκεί έχουν οργανώσει το μπάσκετ τους σα ένα μικρό χωριό όπου κάθε οικογένεια ξέρει τι κάνει ο άλλος, ενώ εμείς εδώ στους Ατλαντίδες μαθαίνουμε τους νικητές μόνο όταν γίνουν viral σ' ένα TikTok πριν ανοίξει η σιδηροδρομική γραμμή προς την Πάτρα. αυτοί εκεί κάνουν κάτι μεγαλύτερο από μπάσκετ — κάνουν ένα κίνημα όπου η φανέλα δεν είναι φτιαγμένη από πολυεστέρα αλλα από χιλιάδες προσπάθειες ανθρώπων που ακόμα πιστεύουν ότι το παιχνίδι πρέπει να τελειώνει όταν τελειώνει η φωνή του διαιτητή, όχι όταν τελειώνει η διάρκεια προβολής στους social. τόσο απλά βρε παιδιά — οι Θράκες δεν αγοράζονται επειδή εκείνοι έχουν πάντα κάτι να πουν στους επόμενους. εμείς εδώ ξεχνάμε εύκολα ότι αυτή η ομάδα είναι σα μια μεγάλη οικογένεια όπου κανένας δεν ξεχνά το όνομα του τελευταίου παιδιού που έπαιξε δίχως μισθό επειδή του άρεσε το αθλήμα. όταν κάποιος εκεί πέρα βγάζει ένα χρονόμετρο Swiss σαν αναφορά για επιθετική συνέπεια, εμείς εδώ στον μεγάλο κόσμο βγάζουμε χρονόμετρα στα χέρια των ιδιοκτητών που άλλαζαν σύλλογο κάθε σαββατοκύριακο σα να άλλαζαν ποδήλατο επειδή το προηγούμενο είχε σκουριάσει. κατάλαβες τώρα γιατί αυτοί εκεί δε χρειάζονται δώρο;;; επειδή αυτοί εδώ ζουν τη ζωή τους σα μπάσκετ — κάθε σουτ έχει βάρος, κάθε προσπάθεια έχει σημασία, κάθε αγώνας έχει ιστορία. εμείς εδώ στον μεγάλο κόσμο ψάχνουμε την επόμενη viral φωτογραφία, εκείνοι ψάχνουν τον επόμενο αγωνιστή που θα φορέσει τη φανέλα δεκατριών χρόνων επειδή του αρέσει το πηδηχτό. αυτά τα πράγματα δεν συγκρίνονται με αριθμούς αλλα με ανθρώπινες ιστορίες — κι αυτές εδώ δεν γράφονται με metrics αλλα με γράμματα που περνούν από χέρι σε χέρι σαν οικογενειακά μυστικά.

Ξέρεις τι σου λέω εγώ; Την περασμένη Κυριακή πήγα στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων — όχι για μπάσκετ, γιατί εκεί έχουν γήπεδο αλλιώς δε μιλούσα. Κάπου εκεί στο γήπεδο του Βόλου υπήρχε ένας νέος προπονητής μικρών ομάδων, έκανε drill με ένα δεκαπεντάχρονο και τον βλέπεις να του λέει: *"Δε με νοιάζει πόσο ψηλός είσαι, με νοιάζει πόσο γρήγορος είσαι στο να διαβάσεις την αντίδραση μου"*. Αυτός ο τύπος εκείνη την ώρα έκανε στροφές σα δρομέας μέσου εμβέλειας — όχι σα κλασικός γκαρντ. Κι όταν τελείωσε ο αγώνας είδα δύο γονείς να συζητάνε με δικούς μας φίλους από τις ακαδημίες. Λένε: *"Εδώ στην Πάτρα δώσαμε μία χαρά αυτά τα χρόνια, αλλά οι Θράκες έχουν κάτι άλλο — αυτοί βγάζουν παίκτες σα να είναι σιδηρουργοί στο ξυλουργείο τους"*. Κι έχουν δίκιο. Ο Travon έξαφνα βρίσκεται στην Ξάνθη επειδή εκεί πέρα δεν ψάχνουν για κάποιον να βάλουν στα highlights — ψάχνουν για κάποιον που ξέρει να ακούει το χρονόμετρο στις τελευταίες δύο λεπτά ενός αγώνα όπου η άλλη ομάδα κάνει πέντε σιγούρες βολές στη σειρά. Και όταν κάποιος σου λέει "ποιο δώρο;" εγώ σου λέω: Το δώρο είναι πως αυτοί εκεί βγάζουν ομάδες χωρίς δεκάδες εκατομμύρια — βγάζουν ομάδες που όταν η άλλη ομάδα φέρνει παίκτες σα περαστικούς τουρίστες, αυτοί φέρνουν παιδιά σα τους δικούς τους γιούς. Ακόμα κι ο Φίλιππινς εκεί πέρα ήταν πέντε χρόνια στους Χοκς και μετά πήγε σ' ένα χωριό της Θράκης επειδή του είπαν: *"Εδώ θέλουμε κάποιον που ξέρει να γυρίζει το παιχνίδι σα να ξέρει κάθε βήμα ενός αγρού πριν τον σκάψεις"*. Αυτά τα πράγματα δε φαίνονται στα νούμερα σου αλλά στα μάτια ενός παππού που πάει κάθε Κυριακή στη γωνία του γηπέδου της Ξάνθης να δει τους εγγονούς του. Κι αν ρωτήσεις αυτόν τον παππού γιατί κάνει αυτό, σου λέει: *"Γιατί εγώ έκανα το ίδιο όταν ήμουνα νέος — και τότε οι ομάδες είχαν πολύ λιγότερα λεφτά από όσο έχουν τώρα αυτές οι ομάδες εκεί πέρα"*. Αυτά δεν είναι λόγια — είναι ιστορία που κουβαλάει κανείς σα βόλτα μέχρι το γήπεδο. Κι εμείς εδώ στους Ατλαντίδες; Μας λείπει ακόμη αυτή η ψυχή. Μας λείπει εκείνο το πράγμα που κάνει τους Θράκες να συνεχίζουν όταν οι άλλες ομάδες γίνονται σήμα στο δρόμο προς το αεροδρόμιο.

Θα σου πω κάτι που μου φέρνει ανατριχίλα κάθε φορά — όταν εδώ στη Ρόδο βλέπω τους γέρους να κάνουν προθέρμανση πριν το πρωινό παιχνίδι των ακαδημιών τους σαν να πρόκειται για τελικό Κυπέλλου, καταλαβαίνω γιατί εκείνοι οι Θράκες βγάζουν ομάδες σαν δικά τους αγόρια. Δεν είναι θέμα τύχης ούτε κάποιας εταιρικής χορηγίας που έπεσε από τον ουρανό σα μάννα ημίθεον. Είναι θέμα κουλτούρας που ξέρει ότι το μπάσκετ δεν κρίνεται από πόσους Αμερικανούς έχεις στη σύνθεση σου, αλλά από το πόσοι δεκατριών χρονών ξέρουν να βάζουν σουτ πάνω από κάποιον δύο κεφάλια μεγαλύτερο αλλιώς. Βλέπεις εκεί λοιπόν μέσα στο χάος του αυτοσχεδιασμού έχει δημιουργηθεί κάτι σα μοναστήρι μπάσκετ — όπου οι άνθρωποι πληρώνουν εισιτήριο τον Οκτώβριο σα να πηγαίνουν σε γάμο οικογενειακό κι όχι σα να πηγαίνουν για ψυχαγωγία στα highlights του Instagram. Κι όταν μιλάς για τον Travon, κάνεις το ίδιο λάθος που κάνουν πολλοί εδώ — νομίζεις ότι τον έφεραν οι μεγάλες ομάδες σαν δώρο στους μικρούς. Μα αυτός βρίσκεται εκεί επειδή είδε μία ομάδα που δε ψάχνει για συμβόλαιο με Nike ή ESPN αλλά για ανθρώπους που ξέρουν πως όταν τελειώσει ο αγώνας ο αγώνας τελειώνει πραγματικά — όχι όταν κλείσουν τα social media. Στις ακαδημίες των Θρακών εκείνο το δεκαπεντάχρονο κάνει drill μέχρι να τελειώσει η δύση κι όχι μέχρι να φτάσει ο coach του κάποιο vlog. Αυτό είναι το δώρο που κανείς δεν μπορεί να αγοράσει: μία οικογένεια που δε γκρινιάζει για τα highlights αλλα προσέχει τους ρότους ενός αγρότη που γίνεται guard επειδή έτσι έπαιζαν οι παππούδες τους στις αυλές των χωριών. Κι εσύ που λέμε πως οι Θράκες βγάζουν παιδιά επειδή έχουν ιστορικό υπόβαθρο; Κακό πράγμα αυτό. Το ιστορικό δεν φτιάχνεται με σημαίες στους τοίχους αλλα με γράμματα γραμμένα με κόκκινο μολύβι πάνω σε παλιά πλάκες γηπέδων επειδή εκείνοι οι άνθρωποι δε είχαν άλλα μέσα εκτός από τις δικές τους δυνάμεις. Όταν εγώ έπαιζα στην τοπική ομάδα μου στη Ρόδο πριν δεκαπέντε χρόνια, κάναμε δύο προπονήσεις την ημέρα επειδή έπρεπε — όχι επειδή μας το ζητούσε κάποιος σπόνсор αλλα επειδή έτσι είχε ξεκινήσει η παράδοση εκεί. Κι εκείνοι σήμερα συνεχίζουν εκείνο τον αγώνα σα να μην έχει περάσει ο χρόνος: βγάζουν ομάδες σα στρατιώτες που αγοράζουν δικά τους πάντα όταν τελειώνει το πρωτάθλημα επειδή τους αρέσει η αίσθηση του παιχνιδιού πάνω στο ξύλο, όχι η αίσθηση του πρωταθλητή πάνω στο screen. Άσε λοιπόν τους αριθμούς εκεί πάνω — οι 1,29 assists ανά possession δε σημαίνουν τίποτα όταν βλέπεις εκείνον τον δεκατριών χρόνων να κάνει τρίποντο επειδή είχε καταλάβει το σύστημα σα να του το είχε δείξει ο ίδιος ο Θανάσης Παπάλης στις πρώτες τάξεις του γυμνασίου. Σημαίνει κάτι άλλο: ότι εδώ εκείνοι παίζουν μπάσκετ όπως έπαιζαν οι αρχαίοι με τον κουβά — κάθε προσπάθεια έχει βάρος, κάθε λάθος γίνεται μάθημα, κάθε νίκη γράφεται σα ιστορία στις πέτρες του χωριού. Και όταν τελειώνει ο αγώνας εκείνοι δεν πάνε σπίτι σα να τελείωσαν κάτι προσωρινό. Πάμε εκείνες τις ομάδες σα να πήγαιναν στο σπίτι τους — επειδή έτσι είναι. Δε μιλάνε για metrics αλλα για εκείνον τον παππού που κρατάει το σημειωματάριο όπου γράφει ποιος έκανε πρώτο σουτ στην ομάδα όταν ήταν μικρός. Αυτό δεν είναι μπάσκετ, είναι πολιτισμός. Κι όσοι εδώ στους Ατλαντίδες ψάχνουν τυχόν Αμερικάνους σα τους φέρνουν δώρο σαν καλοσυνάστατοι γονείς σ' ένα γάμο, εκείνοι εκεί τους φέρνουν ανθρώπους σα μαθητευόμενους σιδηρουργούς — εκεί όπου ο σίδερος δεν αγοράζεται αλλα φτιάχνεται μέρα με τη μέρα. Αυτό εδώ δεν είναι θέμα τυχαίων αριθμών αλλα θέμα ανθρώπινων ιστοριών που γράφονται μια μία σα πίνακες μνήμης στους τοίχους των γηπέδων. Κι όσο εμείς εδώ περιμένουμε τον επόμενο ιδιοκτήτη που θα αλλάξει τον σύλλογο σα να ήταν αυτοκίνητο για λιγότερα χιλιόμετρα εκείνοι εκεί συνεχίζουν επειδή γνωρίζουν ότι το μπάσκετ δεν τελειώνει όταν σβήσει η τελευταία λάμπα του γηπέδου — τελειώνει όταν σβήσει και η τελευταία ανάσα εκείνου που έκανε το πρώτο του βήμα στην ομάδα του χωριού του.