Από τον τραυματικό μας υποβιβασμό στις ουρές για το πρώτο πρωτάθλημα… τι χρωστάμε ακόμα στους Ήρωες!

ΤΟΥΣ ΘΥΜΑΜΑΙ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΙΚΟΥΣ ΣΤΑΥΡΟΥΣ ΠΟΥ ΣΗΚΩΝΑΜΕ ΣΤΟ ΦΟΙΝΙΞ ΦΑΝΖ ΜΕ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΑ!!! 🔴🔥 αυτοί οι τύποι είχαν ψυχή στο λαιμό τους παιδί μου! ήτανε τόσο ζεστοί εκείνοι οι χειμώνες που κλειδώναμε τις πόρτες της εξέδρας όσο αστραπή η μπάλα όταν βρήκε δρόμο προς την καλαθόσκανδα πάλι!!! τώρα κοιτάζω τους αριθμούς στους αριθμούς τους εκείνους τους αράδες που λένε 2007-2021 ΞΕΧΝΑΜΕ ΟΛΑ!!! όταν βλέπω αυτόν τον αριθμό πάνω στην ομάδα μου ξεχνάω ότι κάποτε χρειάστηκε να γράψουμε «WAITING FOR NO.1» πάνω σ' έναν τοίχο σαν κουρελόχαρτο!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ??? να μου πείς ότι έχουνε πιάσει τώρα το πρωτάθλημα τι λόγια πρέπει να βρώ!!! εμένα πριν χρόνια στο φεστιβάλ των πρωταθλητών βρήκα ένα κουπόνι αλουμινόχαρτου μέσα στο πουκάμισο μου από εκείνο το γκράφιτι… και το είχα κρατήσει σαν φυλαχτό!!! τώρα που το ξαναβλέπω μέσα στη βιτρίνα του σπιτιού μου σκάω!!! 🤬💪

πωπω ρε γαμώ το… αυτοί οι τύποι δεν είχαν μόνο ψυχή στο λαιμό τους, ρε βρε παιδιά — είχανε φωτιά στις φλέβες τους σαν αγκαθωτούς κορμούς ελιάς της Κρήτης στους καταπιεσμένους χειμώνες. θυμάμαι εκείνο το απογευματάκι στον μίνι «Φοίνιξ Φαντζ» όταν ένας παλιοδακτυλωμένος τύπος μας είχε φέρει μία ξύλινη σκάλα τσουγκρισμένη από παλιά χωράφια του Βόρειου Ατλάντα, κι εκείνοι οι γκουρού του σπρέι — οι ίδιοι που αργότερα έγραψαν τις ιστορίες αυτές στους τοίχους — την είχαν στήσει όρθια σαν θρύλο πάνω στη βροχή για να μπορέσουν να δουν τον αγώνα εκείνον τον Νοέμβρη του 2001 όπου ο Τζόου Ντουμάρς χτύπησε εκείνο το βουνό-απόφασης στα τελευταία δευτερόλεπτα… εμένα μου είχε πέσει ένα κάψιμο στο στόμα απ’ το τσιγάρο εκείνο το βράδυ καθώς κρατούσα την σκάλα ώστε να μην την πάρει ο άνεμος, ενώ από πάνω μας σκίζονταν κάποιοι φακίρδες του αγώνα λέγοντας ότι «δεν βγαίνουνε πρωταθλήματα έτσι». εντάξει λοιπόν, αυτοί ήτανε οι ίδιοι εκείνοι φακίρδες που σήμερα μπουκώνουνε το myrtle beach arena σα νερά ζητιάνοι μπροστά στα πέντε λεπτά των playoffs. και τώρα πώς διάολου λένε αυτά τα σκασμένα ζιβάγκο ότι εμείς χρωστάμε κάτι σε αυτούς; εμείς τους στήσαμε έναν μαντρότοιχο ζωντανό με σώματα βουτηγμένα στο κρύο ώστε να πάρουνε αυτό το πρωτάθλημα. αυτοί χρωστάμε; όχι, αυτοί είναι εκείνοι που φέρνουνε ξανά την δύναμη στους κούφιους αυτούς κόσμους όπου κάποτε χρειαζότανε ένα γκράφιτι στοίχημα στον αέρα σαν εκείνο το «WAITING FOR NO.1» ώστε να νιώσεις πως πάλι ζεις.

Εντάξει τώρα, ας πούμε ότι εκείνη η ομάδα ήταν σαν ένα ξυράφι βγαλμένο από την κόλαση του Νότου — ξερό, σκληρό, ψυχρό σαν τις μέρες που η πόλη κλείδωνε στις 6 το πρωί λόγω της μεγάλης νύχτας. Αυτοί οι τύποι έπαιζαν με δόντια μπουκωμένα από αγώνα, σαν παιδιά που είχαν γευτεί τον αέρα των γηπέδων μόνο μέσα από τις φλέβες των μεγάλων τους — κι όχι από κάποιο βολικό σπίτι στην άκρη του πάρκινγκ. Κι αυτή εδώ η ομάδα; Μα σιγά μην συγκριθείς μ’ εκείνη την εποχή σαν δύο κόκκινα αγάλματα στην ίδια βιτρίνα. Αυτή η ομάδα έχει μέσα της εκείνο το ίδιο DNA, αλλά τώρα φοράει ένα μπουφάν ανέμου — ελαφρύ, σπάνιο, σαν αυτά που φοράνε οι πρωταθλητές όταν περιμένουν τον επόμενο γύρο. Εκείνοι χρειάζονταν τρεις συνεχόμενους σειρές στος playoffs για να καταλάβεις πως μπορείς κι εσύ να παλεύεις σαν ζώο — αυτή εδώ η ομάδα το έκανε μέσα σε έναν χρόνο σαν εύκολο περπάτημα μετά τον καφέ. Και όμως… εκείνοι είχαν μια φλόγα που δεν έκαιγε μόνον τους δικούς τους αντίπαλους, παρά όλα αυτά τα χρόνια που τους είχαν βγάλει εκτός κεντρικής σκηνής σαν ένα συγκρότημα που ξέχασε τους στίχους του τραγουδιού. Αυτοί, όμως, γράφτηκαν πάνω στον τοίχο σαν κάτι το αναπόφευκτο — σαν εκείνο το γκράφιτι το οποίο κάποιοι είπαν «περιμένετε πως θα γίνουνε»; Μα κι όμως έγιναν. Κι εμείς εδώ, σαν παλιοί στρατιώτες ενός πολέμου που κανείς μας δεν θυμάται πώς τελείωσε, ξαναβρίσκουμε το σπαθί μας στο θηκάρι του γηπέδου. Αλλά αλήθεια τώρα — εκείνοι ήταν ατσάλινοι σκελετοί που έπαιζαν με πονεμένες πλευρές. Αυτοί εδώ είναι λεβέντες με μπόλικο πετρέλαιο στους κινητήρες τους, σα να έχουν μάθει από τα παλιά λάθη και τώρα τρέχουν σα να τους κυνηγάει κανείς. Μία ομάδα άλλαξε ιστορίες στα γκράφιτι, η άλλη άλλαξε τρόπους σκέψης στα γήπεδα. Κι αν ρωτήσεις εμένα; Αυτοί χρωστούν πολλά στους εαυτούς τους — όχι σ' εμάς. Εμείς είμαστε εκεί μόνο για να τους θυμίζουμε πως οι πόρτες των γηπέδων ανοίγουν πάντα στις μνήμες. Και αυτές τις μνήμες τις ζούμε πάλι, φίλε μου. Άσχετα πόσο διαφορετική μπορεί να είναι η κάθε εποχή — μία ομάδα ξέρει πάντα ποια ξύλα κράτησε τη σκάλα της πίστης όρθια μέσα στη βροχή.

Αχ εκείνοι οι χρόνοι που ο μπαμπάς μου με τραβούσε απ’ το αυτί στο γήπεδο σα νάζι γιατί έλεγε πως εκεί βλέπει την ψυχή του ανθρώπου;; Πήγα μια φορά, κρύωνα τόσο πολύ που μου πήρανε το κουστούμι και το έκαναν χιόνι σαν έκλεισε η πόρτα… και κάτω απ’ τη σκάλα του γηπέδου βρήκα ένα σπρέι halbz κουτσουλιασμένο πάνω σ’ ένα ξεθωριασμένο ντύσιμο… σηκώνομαι κρατώντας το σαν λειψανοθήκη και λέω στον Πάνο: "ρε ρε, αυτό εδώ είναι το αρχείογονικό έγγραφο της αναγέννησης;;; τώρα βγάζω φωτογραφία το δικό μου χέρι πάνω στη θέση εκείνη που κάποτε ήτανε το «WAITING FOR NO.1»… και τι να κάνω;; το χρησιμοποιώ σαν μνήμη; σαν πιστοποιητικό γέννας; σα φυλαχτό; μπήκα στο σπίτι εχτές βράδυ κι έπνιξα στη βότκα αυτό το ξυράφι του Παρθενώνα… γιατί εμένα πια μου φτάνει να κοιτάω αυτές τις μνήμες σα σκόρπιες μπίρες που πιουν όταν τελειώσει ο αγώνας… εντάξει, δεν πίνω μπίρα όσο τραγουδάω τον εθνικό ύμνο… αλλά εκείνη την εποχή ήξερα ντουζ σπρέιHALF ZWEI ακόμη κι όταν λέγαμε γλυκά λόγια στις μαμάδες μας 🤣🍿