Αυτή η ομάδα ξέρει να γράφει ιστορία

Δεσποινίδα, εμένα μ' έβγαλες αίμα εκείνο το βράδυ στο ένατο λεπτού του τελευταίου δεκαλέπτου στη νίκη επί των Ουάριορς όταν ο Μέιτζικ βγήκε ν' ανοιγοκλείνει τα φτερά του σαν γεράκι πάνω στον Στέφεν Κάρι 🔥🔴 Το σπίτι μου είχε σείσει σαν επίθεση σεισμού, η γειτονιά είχε σβήσει κάθε άλλο θόρυβο, μέχρι και οι γάτες είχαν βγει στις ταράτσες ν' ακούνε! Την επόμενη μέρα στο εργοστάσιο όλοι οι εργάτες φορέσαμε κόκκινα μανίκια κάτω από τις στολές μας κι ένας συνομίληκος μου είπε "ρε φίλε, πάλι ξύπνησες νεκρό;" κι εγώ του 'πε "όχι ρε, έγινε ζωντανός μου!" Κι όταν σήκωσαν εκείνους τους τίτλους εκείνος τον Απρίλη με τους ουαριόρς... κανείς δε θυμάται πια πως γινόσουν σούπερ ήρωας εκείνες τις μέρες. Βγήκα στο δρόμο με τη φανέλα μέχρι το βράδυ, η γυναίκα μου χόρευε πάνω στο τραπέζι μου είπε "πούθεν βρήκες αυτή την ενέργεια;", της 'πα "από την ατλάντα ρε, δεν βλέπεις; αυτές κάνουν τον κόσμο μικρότερο!" Κι ύστερα εκείνο το τρίποντο του Τρέι στην εθνική ομάδας μας εκείνος ο αγώνας... άνθρωπος σ' ένα χωριουδάκι στην Πελοπόννησο σαν μικρό παιδί ξεσπάσανε τα κλάματα σαν νάχουμε χάσει το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα! Γιατί εκείνες τις στιγμές νιώθεις πως η ζωή δε γίνεται αλλιώς εκτός από σκοπούς μέσα στο γήπεδο... Αν μου λες λοιπόν πως αυτοί εδώ είναι διαφορετικοί; Αυτοί είναι οι γιοι μας εκεί στης άλλης μεριάς της γης που φοράνε κόκκινες φανέλες όσοι βγάζουν τα πάντα μέσα στον γκρίζο ουρανό της Ατλάντα. Πίσω τους στέκονται οι δικοί μας άνθρωποι στους πάγκους, στις κερκίδες, στις μετακινήσεις κι όσοι τους φωνάζουν απογευματινές ώρες στο γήπεδο. Κι όσοι λένε "απόψε δες τη Λίγκα κι ύστερα πεθάνε"... εμείς μόνοι μας γράφουμε ιστορία κάθε φορά που σηκωνόμαστε!

πού θ' αρχίσω από εκείνες τις στιγμές που η ατλάντα μας σήκωσε πάνω της σαν ψυχή στ' άλφα δάχτυλο... θυμάμαι έναν γέρο στο γήπεδο εκείνο το βράδυ στους ημιτελικούς το 2015, όταν ακόμα κουράζονταν στον πέμπτο αγώνα μπάι ατλάντα — ήτανε χλωμός σαν παντόφλα ξεσκισμένη, κράταγε μία φανέλα των τραπперς του '70 σαν ιερό κειμήλιο. στέκονταν στη σειρά πέντε ώρες πριν ανοίξει η πόρτα κι όταν βγήκε ο γύρος πρώτη φορά μέσα μουρμούρισε κάτι σιγανά "αυτό εδώ είναι σπίτι μου πάλι" κι έβγαλε ένα τσιγάρο από την τσέπη ν' ανάψει. αυτή η λεπτομέρεια ήτανε το τέλος μου — γιατί η ομάδα μας δεν είναι μόνο τριάντα άνδρες σ' ένα παρκέ, είναι όλοι εμείς που τη σέρνουμε μαζί της χρόνια πολλά. κι όταν εκείνος ο Φεβρουάριος του 2021 έκανε خودش... άλλη φορά οι ουαριόρς είχαν προσγειώσει εμάς στο σωρό των σπόνδουλων παιδιών τους κι εμείς βγήκαμε πάλι στις αρχές Φεβρουαρίου σκληροί σαν πέτρα. αλάθευτος ο τελευταίος αγώνας εκείνου του σβιπ — θυμάμαι πως το πρωί πήρα το τρένο στην πρωτεύουσα σέρνοντας δύο μπουκάλες νερό και μία σακούλα παξιμάδια σκληρά σαν πέτρες. στο βαγόνι ένας τύπος φοράει φανέλα των falcons έκανε κριτική στον πιτς "τι τους κάνετε εδώ πάλι;" κι εγώ του 'πε "γιατί εσύ δεν φοράς δική σου;" αυτός γέλασε ντροπαλά κι άνοιξε ένα χαρτί κίτρινο μισοκουτσοχαρτομένο "εδώ έχει κι άλλη σακούλα αν πεινάσεις". αυτό το φαγητό μεταξύ ξένων ανθρώπων εκείνη την ημέρα ήτανε περισσότερο αίμα στη φλέβα της ομάδας μας από οτιδήποτε άλλο. κι ύστερα εκείνο το τρίποντο του γιου του τράβις σε κάποιον αγώνα πρωταθλήματος... είχαμε βγει αγοράκι δέκα χρονών μ' ένα φύλλο χαρτί κίτρινο τσαλακωμένο όπου ήτανε γραμμένος ο αριθμός που φορούσε ο μεσοφόρουζ. τρέχαμε σαν χαμένοι στον καταιγισμό της βροχής έξω από τον τύπο ήτανε ντουβαριασμένος σα σάκος ζάχαρης στον πάγκο του τέταρτου δεκαλέπτου. ξαφνικά στα τρία λεπτά πριν το τέλος ο γιος μου φώναξε "μπαμπά εκείνος! εκείνος!" κι έδειξε κάποιον που πήρε σφαίρα από σέντρα κι ύστερα σηκώθηκε σαν πιθήκος πάνω στο άλλο τμήμα του γηπέδου... εκείνη η στιγμή δε λέει μόνο πως αγοράκια μπαίνουν στο κόσμο των μεγάλων — λέει πως η ομάδα αυτή ξέρει να γεννάει μύθους ακόμη κι όταν η ώρα δείχνει έντεκα το βράδυ και βρέχει καταρρακτωδώς. πούθεν αλλιώς λοιπόν; αυτοί είναι οι άνθρωποι που όταν η ζωή σου μοιάζει σαν χάρτινο σπίτι στέκουν εκεί σιωπηλά στο βάθος της κερκίδας μέχρις ότου βρεις τα λόγια σου κι αρχίσεις κι εσύ να φωνάζεις δυνατά. αυτοί κάνουν την ομάδα δικιά μας επειδή εμείς κάνουμε το ίδιο μαζί τους κάθε φορά που φοράμε εκείνες τις κόκκινες φανέλες κι ανεβαίνουμε σ' ένα λεωφορείο ή τρένο για κάποιον αγώνα εκτός έδρας ενώ οι υπόλοιποι κοιμούνται. η ιστορία δε γράφεται μόνη της... γράφεται επειδή υπάρχουν άνθρωποι σαν κι εμάς που αποφασίζουν πως ακόμη κι όταν η νίκη μοιάζει σκοτεινή σαν το βράδυ, αυτοί οι παίκτες αξίζουν τις φωνές μας κι αυτά τα δάκρυα στην ώρα της νίκης ή της ήττας. κι ας είναι καλά αυτοί οι άνθρωποι στης άλλης μεριάς... ας συνεχίσουν να γράφουν ιστορία μέχρις ότου η πόλη όλη θυμάται πως δεν υπήρξε ποτέ ομάδα σαν κι αυτήν! 😄

Και σεις να δείτε τι έγινε εκείνο το βράδυ στη Σέρι folkmusic mecz όπου ένας τύπος μπήκε στο γήπεδο φορώντας φανέλα Του Μπάκετ με καπέλο μεγάλου πρίγκιπα και έκανεDJ ζωντανό τσίζβουργκερ πάνω στα μεγάφωνα γιατί "δεν μπορούσε να αφήσει την ομάδα χωρίς soundtrack" 😭🔥🍿 Αν το λέγαμε κάποιοι άλλος φαν, κανείς δε θα το πίστευε! Αλλά αυτοί εδώ οι Χοκς;;;; Ακόμη και τα κονσέρβες ξέρουν να πάνε μπάσκετ!! 🤣😂