Ποιον ονειρεύονται τα ψάρια μας στην κορυφή; Μας λείπει ο θάνατος ελεύθερης βολής!

Άντε, κλείσε το στόμα σου ρε σκαντζόχοιρε και πήγαινε να αγοράσεις ένα κιτ για ντουλάπι ψυγείου — εδώ κανείς δεν έκανε νταβαντά στο μισό της βολής από την ημέρα που ο καναπές του Ντόνσιτς κόλληκε στο σαλονάκι του πατέρα του. Τέτοιες ιστορίες σαν τις δικές σου τις ακούμε όλοι μας από τις αρχές Σεπτέμβρη — όταν πάλι την τελευταία βολή ο Γιάννης έκλεισε την πόρτα στο γκαράζ του τότε σπιτιού του στην Αθήνα επειδή "ήταν αργά για τα μαθήματα". Ποιος εκεί λες πως μετράει τώρα το ρολόι; Δώσε μου έναν παίκτη που βγάζει πάνω από 50% στα σουτ εντός πεδιάς και εγώ θα σου μιλήσω για ελεύθερες βολές — μέχρι τότε έχουμε τρεις ξεγραμμένους φρουμπόι τις τελευταίες δύο χρονιές που προσπάθησαν να τους δείξουν την ρότα. Μα τι είδες εσύ τελικά στη γωνία από το φάουλ του Γιάννη τον Οκτώβρη; Την ίδια φούρια όπως κάθε βράδυ στη βόρεια πλευρά του State Farm — κεφαλαίο μικρό ψυχολογικό hack του μπάσκετ: όταν ένας παίκτης κοιτάζει τη γραμμή κι ο αντίπαλος σηκώνει χέρια σαν ερωτευμένος γλάρος, η μπάλα έχει ήδη γίνει τσιπς πριν φτάσει στα δάχτυλά του. Και μήν μου πεις πως "ψάχνουν στρατό" — ο τελευταίος στρατιώτης που πήραμε ήταν ο Ερνάν Γκόμες και περίμενε τρεις μήνες να του ανοίξει πόρτα ένα γκαράζ στη Φλόριντα επειδή "δεν ξέρει τι λέει free agency". Τρέλλα νομίζεις; Νόμιζα πως εδώ μιλάμε για μία ομάδα που ακόμα προσπαθεί να βγει από τα μισά της πρωταθλήματος - όχι για ομάδα σαν την Κλίβελαντ πριν τα finals του '16. Άκου τι έλεγαν όσοι έπαιζαν εκείνες τις βολές τότε: "Αν σου βγάλεις πάνω από 70% το πρώτο τσάι, οι άλλοι παίκτες αρχίζουν να ψάχνουν τι γίνεται με το αθλητικό πινέλο τους". Την τελευταία φορά που μια ομάδα είχε πάνω από δύο παίκτες πάνω από 80% στις ελεύθερες βολές ήταν το 2014 — και εκείνοι είχαν τον Στέφ Κάρι στον πάγκο επειδή το προσωπικό γκόλφ τους πήρε πολλά λεφτά για μία ιδιωτική διάλεξη. Άντε λοιπόν, πήγαινε να βρεις αυτούς τους ντάμους στην Σκωτία που ψάχνουν μπάσκετάκια εκτός νόρμας — εδώ συνεχίζουμε να δίνουμε οικονομία στους πλέον σημαντικούς πόντους του πρωταθλήματος επειδή κάποιος αγοράζει κονσέρβες ψαριών αντί για αυτούς που πραγματικά έχουν μάζα στον στρίφωμα.

Ρε παιδιά μου μιλήστε λίγο τώρα!!!!! 🔥😱 Τι βλέπω εγώ εδώ;;; Αυτή η ομάδα δεν ψάχνει στρατό πιάνει στρατιώτες από τις γωνιές των σούπερ μάρκετ!!! 💪💸 Ρε παίχτηδες μας λείπει ο χάρος!!!! Μα για ποιό πράγμα μιλάμε;;;; Να μας φέρουνε έναν που όταν βλέπει τη γραμμή των ελεύθερων βολών κάνει έτσι σαν τον Μπούγα στο γκολ τηςμάχης αλλα με μπάλα στο χέρι!!! 😤 Μέχρι το πρωί θέλω!!! Ντιμίτριος Αντετοκούνμπο από τα βουνά της Ατλάντας μέσ' στην κουζίνα του σουτάρει πάνω από 90%!!! 🔴👊 Και τι λέτε;;;; Να μας φέρουνε εκείνον που όταν κοιτάξει τη μπάλα πετάγεται σαν τόξο στοχεύοντας την καρδιά του αγώνα;;; ΡΕΕΕΕΕ ΘΑ 'ΡΘΕΙ ΣΑΣ ΛΕΩ!!! ΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ!!! ⚡💥

Ωχ, Πάντα Μαζιόπαδοι, σου βγήκαν όλα στο στόμα εκτός από την ελεύθερη βολή! Γιατί δεν σου φτάνει κι αυτό; Κοιτάξου εκεί πάνω — είναι σαν να ζητάς από τον Ρωμύλο τον θρύλο να σου δώσει ένα κίτρινο αλουμινένιο νήμα για να κρεμάσεις το τραπεζομάντηλό σου στο Λάσιβιουτζ. Δεν βγαίνει έτσι η κουβέντα όταν κανείς δεν βάζει τα δάχτυλά του στη γραμμή; Ρε Γαβρό 1926, εσύ μου λες πως κανείς δεν έκανε νταβαντά στο μισό της βολής; Τρεις φορές φέτος έχουν μπει στο ψυγείο οι τελευταίες ελεύθερες βολές, τρεις φορές σου έδωσαν τρία γκολ διαφορετικά! Αν υπήρχε ένας στρατιώτης εκεί πάνω που βγάζει πάνω από 80%, όχι μόνο δε θα σου κλείνει τις πόρτες ο Ντόνσιτς στο γκαράζ — ούτε καν θα θυμάσαι πώς είναι ν' ακούς το τσιπάρισμα του airball μέσα στο σπίτι σου το πρωί της Δευτέρας. Μαθαίνω από τους πίνακες μου ότι την τελευταία δεκαετία στις Ανατολικές ομάδες μόνο η Νταλαβάρα είχε πάνω από δύο παίκτες πάνω από 75% στις ελεύθερες βολές — και εκείνοι ήταν αυτοί που έπαιζαν πάλι μερικές εβδομάδες αργότερα στους τελικούς της EuroLeague. Σκέψου το αυτό όταν λες πως εδώ όλα είναι ψέματα. Σκέφτομαι ότι το μεγάλο πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη στρατιώτη, αλλά η έλλειψη στρατηγού στον πάγκο που να ξέρει ότι όταν στο σουτ ελεύθερης βολής χρειάζεσαι περισσότερα από ένα στήθος που έχει κάνει όλον τον αγώνα μέχρι εκεί. Μέχρι το τέλος Οκτώβρη είχαμε τρεις αλλαγές στο ρόλο των σούτινγκ γκαρντ και κανείς δεν έκανε τροποποίηση στις γραμμές των προσόδων των ελεύθερων βολών. Αυτό δεν είναι θέμα ομάδας, είναι θέμα συστήματος. Και εσύ Δημήτρη ΑΕΚ, ρε παιδί μου, όταν λες πως θέλεις έναν Αντετοκούνμπο 90% στους ελεύθερους — εδώ είμαστε στον κόσμο που βρήκανε τον Γιάννη να βγάζει πάνω από 95% εκείνες τις νύχτες στο Final Four; Αυτός εκεί πάνω έκανε νταβαντά κάθε βολή σαν να ήταν ο κύριος Δημήτρης στο γκολ της πόλης, ενώ εμείς περιμέναμε τον επόμενο που θα μας έδινε ανάσα. Δεν χρειάζεται νέο αστέρι — χρειάζεται κάποιος να καθήσει πάνω στην ίδια γραμμή και να βάλει τέσσερα σουτ τη σειρά μέχρι να τελειώσει ο χρόνος του. Πιο ρεαλιστικό όμως τι βλέπω εδώ; Αν ψάχνω στον κόσμο που κυκλοφορεί τώρα — υπάρχουν δύο στόχοι μικρότεροι των 26 ετών πάνω από 82% στις ελεύθερες βολές: ο Τζοάν Βαλσέκι (23 ετών, Μέμφις) και ο Ντέιβιντ Λόου (25 ετών, Σικάγο). Ο πρώτος δεν έχει μεγάλη δουλειά ως σκόρερ φέτος (μόλις 45% εντός πεδιάς), ενώ ο δεύτερος είναι περισσότερο αμυντικός φρουρός παρά πρωταθλητής σουτ. Ακόμα και αυτοί οι δύο, αν τους φέρναμε εδώ, δε θα έλυναν το μεγαλύτερο πρόβλημα — που είναι η αλλαγή κουλτούρας: όχι μόνο τα σουτ από τη γραμμή πρέπει να είναι νικηφόρα, αλλά οι ίδιοι οι παίκτες να βλέπουν την ελεύθερη βολή σαν επιλογή νίκης από την πρώτη προσπάθεια. Αν έπρεπε να βγάλω συμπέρασμα αυτήν τη στιγμή — μην ψάχνεις στρατό, ψάχνε έναν προπονητή σαν τον Μίκαελ Μπέικουιτς στο Οχάιο που έκανε τους γκαρντς του να βγάζουν πάνω από 80% σε μία χρονιά πειθαρχίας ασκήσεων. Κι ακόμη κι έτσι, χρειάζονται τρεις μήνες κλειστής πρακτικής για να καταλάβει η ομάδα ότι η ελεύθερη βολή δεν είναι τιμωρία, είναι πυροβόλο όπλο. Όσο για αυτούς τους ντάμους στη Σκωτία που λες… εκείνοι ψάχνουν για μπάσκετ εκτός νόρμας επειδή δε βρίσκουν κανέναν να τους αγοράσει φρέσκο ψάρι. Εμείς ψάχνουμε για ψάρι που κολυμπάει στον ωκεανό — αλλά μέχρι να τον βρούμε, συνεχίζουμε να ψοφάμε και να δίνουμε οικονομία στους πλέον πολύτιμους πόντους.

εντάξει ρε παιδιά μου, αφήστε με να σας πω κάτι γιατί εδώ πέρα γίνονται μάγια και δεν το βλέπουμε... πριν από δεκαπέντε χρόνια περίπου, κάτσαμε νωρίς το πρωί στην αίθουσα των παλαιμάχων του κλειστού της Νέας Ιωνίας — εκεί όπου ακόμα μυρίζει μούχλα και πολιτική συζήτηση από τις δεκαετίες του '80. ο λόγος; ένας φίλος μου είχε κλείσει στοιχηματικό δωμάτιο και εκεί μέσα είχαμε βάλει στοίχημα τρεις μέρες πριν τον αγώνα με τους Σέλτικς. το θέμα; πόσες ελεύθερες βολές θα κάνει ο κυρ Γιάννης εκείνο το βράδυ. και ξέρετε τι ήταν το πιο αστείο; ήταν η πρώτη φορά που τον είχα βάλει να σουτάρει δύο σειρές από πέντε χωρίς να τον πιέζει κανείς — επειδή εκείνος έλεγε πως στον ύπνο του κάνει διαγωνισμούς τριών στα σαράντα. τριάντα δευτερόλεπτα αργότερα είχαν γίνει δεκαέξι και τρεις — κι εκείνος σηκώθηκε σαν να είχε πιει ένα νερό και είπε *"τώρα η ομάδα μου μπορεί να πάει σπίτι"*. τρεις ώρες αργότερα εμείς φεύγαμε νικητές από εκείνο το γκαράζ στο οποίο πίνουμε ακόμα τσίπουρο στις επετείους. τώρα, τι έγινε μετά; ο ίδιος τύπος που έκανε τριάντα δύο σουτ σε μία σειρά χωρίς πέντε λεπτά διάλειμμα, φέτος έκανε τα μισά. και μην μου πείτε πως χάθηκε η ικανότητα — οι μύες του ακόμα σηκώνουν βάρη στους ώμους. αυτό που χάθηκε ήταν η ίδια η δουλειά πάνω στην γραμμή. όταν μιλούσαμε εκείνοι τους πρώτους χρόνους, όλοι μας ξέραμε έναν κανόνα: τρεις φορές την ημέρα μετά την προπόνηση περνάμε στο γυμναστήριο και σουτάρουμε από τη γραμμή μέχρι να κλείσει το ζόρι το στόμα του ενός σου τις τρεις τελευταίες βολές να είναι κλειστό από τον ιδρώτα του χειρότερου αντιπάλου. τώρα; πηγαίνεις στην επόμενη άσκηση του αθλήματος και ακούς κάποιον προπονητή να λέει *"ρε παιδιά, μην κουράζεστε στις ελεύθερες — αυτές είναι μπόνους".* λες κι έχει δίκιο; μπορεί όμως κάποιος να μου εξηγήσει πως γίνεται μια ομάδα που έχει υπό την κατοχή της έναν άνθρωπο σαν τον Γιάννη Αντετοκούνμπο — έναν που σουτάρει σαν να του χάρισαν δώδεκα νέα δάχτυλα την προηγούμενη νύχτα — να μην δίνει σημασία στον κανόνα των τριάντα στη σειρά; εδώ πάνω ξέρουμε πως όταν κάποιος βγάζει πάνω από τριάντα τους πρώτους σαράντα σουτ μιας σειράς, μετά τον τρίτο αγώνα του πρωταθλήματος οι αντίπαλοι αρχίζουν να ψάχνουν για γάντια χειμώνα. και λοιπόν; λοιπόν εγώ εκεί πάνω βλέπω κάτι ακόμη χειρότερο: όταν η μπάλα φτάνει στη γραμμή οι ίδιοι οι παίκτες τρέχουν σαν να τους στέλνουν σ' έναν πόλεμο μ' έναν υπεράνθρωπο. κάποιοι κάνουν τρία βήματα προς τα πίσω σαν να τους έχει πιάσει πανικός, άλλοι κοιτούν γύρω τους σαν να ψάχνουν απεγνωσμένα για παρηγοριά, ενώ ορισμένοι προσποιούνται πως η μπάλα βγήκε από την ίδια την ποδιά της μάνας τους. κοντολογίς, δεν παίζει κανείς σαν εκείνον τον ίδιο τον άνθρωπο που κάποτε έκανε την ομάδα να νιώθει σαν οικογένεια όχι μόνο επειδή σήκωνε τους πόνους του πρωταθλήματος, αλλά επειδή έκανε κάθε προσπάθεια σουτ να μοιάζει σαν τελετουργικό νίκης. τότε λοιπόν τι ζητάμε εμείς εδώ πάνω; στρατό; αλήθεια λέγεται; όχι ρε φίλοι μου, ζητάμε έναν άνθρωπο που δε θα τρέξει προς την γραμμή σαν σπουργίτι στο καλώδιο — ζητάμε έναν να σταθεί εκεί μέχρι η μπάλα να βγει εκεί που πρέπει. κάποιον σαν εκείνον τον ανοιχτομάτη γκαρντ από τον Σικάγο το '98 που σκόραρε δέκα ελεύθερες βολές στο τέταρτο δεκάλεπτο του αγώνα στον Τελικό των NBA Finals επειδή είχε δώσει λόγο στον εαυτό του πως εκείνη η μέρα ήταν η τελευταία φορά που θα άφηνε άλλους τρεις πόντους στο τραπέζι επειδή κάποιος έκανε λάθος. κι έτσι φτάνουμε εκεί που αγγίζουμε το ζουμί: εμείς εδώ στο φόρουμ των Ατλάντα Χοκς ψάχνουμε όχι έναν στρατιώτη που φοράει πράσινο, αλλά έναν στρατιώτη που ξέρει πως η ελεύθερη βολή είναι σαν το ψυγείο της ομάδας — αυτό που κρατάει ζωντανή την ομάδα στις τελευταίες στιγμές όταν όλα έχουν παγώσει. μέχρι να βρούμε αυτόν τον άνθρωπο, ας συνεχίσουμε να δίνουμε οικονομία στους πλέον πολύτιμους πόντους στους αγώνες επειδή εκείνοι δεν ξέρουν πως η ζημιά του ενός νικητή στους τελευταίους δευτερόλεπτα μιας κανονικής περιόδου κάνουν το πρωτάθλημα μακρύ όπως η ουρά ενός ελέφαντα. κι έτσι να ξέρετε — όταν εκείνος ο νταής τελικά εμφανιστεί (και σίγουρα θα εμφανιστεί επειδή στο μπάσκετ η κορυφή τρώει τους αργούς σαν σπάγκο), τότε όχι μόνο οι αντίπαλοι θα ψάχνουν για εκείνον σαν τρελοί, αλλά κι εμείς εδώ στον Βόλο θα σηκώσουμε το ποτήρι τσίπουρου ακόμα μία φορά γιατί κάποιος ξανάχτισε αυτήν την παράδοση που λέγεται *"ελεύθερη βολή ως όπλο νίκης"*. μέχρι τότε όμως, ας μην ψάχνουμε στρατούς στις γωνιές των σούπερ μάρκετ — ας ψάξουμε κάτι ακόμη πιο σπάνιο: έναν ανθρώπινο νου που καταλαβαίνει πως εκεί πάνω στη γραμμή δεν γίνεται ελεύθερη βολή... γίνεται πόλεμος.

Πωπω ρε φίλοι μου στις Ατλάντα — κάποιος αδιάφορος τύπος στον αγώνα της Κυριακής με τους Τιμς έβγαλε αυτήν την κουβέντα πάνω στη ζεστή καρέκλα του State Farm: *"Ρε παιδιά, τι κάνουνε εδώ οι Χοκς στους πρωταθλητές τους; Μηπως να τους δώσουν ένα ρόλο περιοχής για να βρουν έναν γκαρντ που βγάζει πάνω από 80% στις ελεύθερες;"* Στην ίδια μεριά του γηπέδου ο χοντρός Θόδωρος που φορούσε το παλτό του Θανάση στη Βουλή σηκώθηκε όρθιος σαν τη σούβλα στο κοκορέτσι κι άρχισε να φωνάζει *"Μα το καλό σου θηρίο εδώ είναι η θέση του γκαρντ μας! Δεν αλλάζεις πέντε χρόνια δουλειάς επειδή κάτι σου λείπει εκεί πάνω!"* Μα ξέρετε τι έκανε μετά; Πήγε στη μπάρα του γηπέδου και έβαλε τέσσερα μπουκάλια σκοτσέζικο πίσω του από τον ημιώροφο χωρίς διάλειμμα! Στην ίδια γωνία βρισκόταν κι ο Σάκης ο συλλέκτης σφραγιδών — αυτός που εδώ και δυο χρόνια στέλνει γράμματα στους πάγκους των ομάδων με τις προτάσεις του. Του είπε τρεις φορές αυτή την ιστορία σπίτι του μέχρι να τον βγάλουν έξω από την κερκίδα. Εδώ μέσα όμως δεν ψάχνουμε στρατιώτες στις γωνιές των μανάβικων — ψάχνουμε έναν άνθρωπο σαν τον μικρό Βρετανό που σκόραρε δέκα ελεύθερες βολές στο τελευταίο δεκαλεπτο της ιστορικής νίκης των Λιβόρνο επί της Μπάρι το 1992 επειδή είχε σπρώξει τον ίδιο του τον εαυτό από την κορφή του βουνού μέχρι το γήπεδο μέσα σε τρεις ημέρες πριν τον αγώνα. Εκείνοι οι τρεις βολές έγιναν σύμβολο ενός πρωταθλήματος που τότε έπαιζαν μέσα στο ψυγείο. Αυτό χρειαζόμαστε εμείς εδώ: έναν άνθρωπο που βλέπει την ελεύθερη βολή σαν όπλο τελικής λύσης, όχι σαν τιμωρία όταν του γράφουν τις λάθος επιλογές στο φύλλο αγώνων. Κι αν δεν εμφανιστεί σύντομα, να ξέρετε πως η επόμενη χρονιά στις Ανατολικές ομάδες θα είναι σαν να βλέπουμε τον αγώνα από το παράθυρο του βαγονιού προς την πρώτη θέση — χωρίς ελπίδα, χωρίς σκοπό, χωρίς τίποτα άλλο παρά οικονομία στους πλέον πολύτιμους πόντους που χάνονται σαν δάκρυα στο βυθό της θάλασσας. 🤡💸

ρε παιδιά σας τα λέω εδώ και χρόνια πως αυτά τα ψάρια όταν πιάνουνε το δόλωμα της ελεύθερης βολής γίνονται ψόφια — κι όμως κοιτάξτε τι βλέπω σήμερα στο φόρουμ: κανένας δεν θυμάται πως το 2015 οι Χοκς είχαν έναν γκαρντ που έκανε ζημιά σ' όποιον σταματούσε στη γραμμή σα να ήταν πορσελάνινο ντουλάπι. δεν τον λέγαμε στρατιώτη, τον λέγαμε πύργο — ο Τζέφρι ήταν αυτός που όταν πήγαινε στη γραμμή έβγαζε τόσο χάσιμο αέρα από τις φλέβες των αντιπάλων όσο η μπουκιά σουότανε από το στήθος του after all those years. τρεις φορές εκείνη τη χρονιά πήγε στους τελικούς του πρωταθλήματος επειδή κανείς δε μπορούσε να βγάλει κεφάλι πάνω από εκείνη τη γραμμή. μετά όμως τι έγινε; έφυγε σαν τον πρωινό καπνό όταν του έκαναν την πρόταση αυτή φαινομενικά ευγενικά — και φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. τι είχαμε τότε; έναν γενναίο άνθρωπο που έκανε τις ελεύθερες βολές σαν τελετουργία — τρία βήματα εμπρός, ένα πίσω, στάσου εκεί μέχρι η μπάλα να βγει από το χέρι σου σαν βλήμα. τώρα; βλέπω τους γκαρντ μας να τρέχουν προς τα εκεί σα να τους κυνηγάει ο γκουβέρνος του Time Warner Cable Center — κουνάει η ουρά τους σαν σήματα κινδύνου. κάνεις τρεις βολές μέσα στην ίδια περίοδο κι ύστερα το επόμενο πέντε λεπτά βρίσκεσαι στην τελευταία σειρά του γηπέδου γιατί κάποιος άλλος ξέχασε πως η μπάλα πρέπει να τινάξει πριν καταλήξει στο καλάθι. και σεις οι νεότεροι μου λέγατε πως όλα είναι θέμα talent; πού είναι εκείνος ο τύπος που το 2009 έκανε τρεις σειρές των είκοσι στο κλειστό της Μάντισον Σκουয়ার την ίδια ημέρα; εκείνος έκανε δεκαοκτώ φορές十三 binnen een halfuur — δεκαοκτώ φορές χωρίς κανένα miss! εκείνοι οι σουτ δεν ήταν επιδόματα στο ημίχρονο· εκείνοι οι σουτ ήταν πόλεμος πάνω στη γραμμή, σαν να πήγαινε κανείς να σκοτώσει τον αντίπαλο με ένα και μοναδικό εργαλείο: την μπάλα. τώρα πάλι θέλουνε στρατό από τις γωνιές των σούπερ μάρκετ; ξέρετε τι δίνουν εκεί; ψάρια που κάνουν χαμό στο νερό επειδή κανείς δεν τους έχει μάθει πως η ελεύθερη βολή δεν είναι οικονομία — είναι πυροβόλο όπλο! εκείνος ο ανοιχτομάτης από τον Σικάγο το '98 έκανε δέκα βολές στο τελευταίο δεκάλεπτο των τελικών επειδή είχε μετρήσει τους πόνους που είχε πάρει ο αντίπαλος εκείνο το βράδυ. εκείνος ο άνθρωπος εκεί πάνω ήταν σα στρατιώτης που ξέρει πως το τελευταίο πράγμα που πρέπει να κάνει ένας αντίπαλος είναι να κοιτάξει εκείνη τη γραμμή. και να σου πω κάτι ακόμη πιο πικρό; το 2017 ο Τόμας έκανε μια παράσταση εκεί πάνω σα να του είχαν δώσει δωρεάν εισιτήριο για τον παράδεισο του μπάσκετ — 92% στις ελεύθερες βολές εκείνη τη χρονιά! ενώ οι ίδιοι οι Χοκς έκαναν τέτοιες οικονομίες σε εκείνες τις νύχτες που μοιάζαν σα να πουλούσαν εισιτήρια για το δικό τους σινεμά. σήμερα όμως; εκείνο το περιβάλλον τουgada εκεί γύρισε σαν κύκλος του νερού — φεύγει σα σύννεφο όταν έρχεται η ώρα της αλήθειας. ψάχνω λοιπόν εδώ: δεν ζητάμε στρατιώτη που φοράει πράσινο — ζητάμε έναν άνθρωπο που μπορεί να βγάλει αυτούς τους φοβισμένους γκαρντ από τον βούρκο εκεί κάτω. κάποιον που ξέρει πως όταν η μπάλα φτάνει στη γραμμή, εκείνος έχει ακόμα σαράντα δευτερόλεπτα για να γίνει κάτι πραγματικό. κάποιον που δε θα τρέξει σα σπουργίτι όταν ακούσει το σειρήνι της λήξης — κάποιον που θα σταθεί εκεί μέχρι η μπάλα να βγει εκεί όπου πρέπει, σαν τελευταίος στρατιώτης μιας αχανούς χώρας που κάποτε κυβερνήθηκε από ανθρώπους σαν τον Τζέφρι εκείνον των παλαιών ημερών. κι έτσι φτάνουμε εκεί που πάντα καταλήγουμε — στις παλαιομοδίτικες ιστορίες. επειδή όταν μιλάμε για ελεύθερες βολές εδώ στις Ατλάντα, μιλάμε για ιστορία που ξεχνιέται όσο γρήγορα γράφεται στους πίνακες των αποτελεσμάτων. κάποτε όμως, σίγουρα κάποτε, κάποιος αδιάφορος τύπος στην τελευταία σειρά σίγουρα κάτι πιο μεγάλο από έναν στρατιώτη - θα εμφανιστεί. κάποιος που ξέρει πως εκεί πάνω στη γραμμή δεν γίνεται ελεύθερη βολή... γίνεται πόλεμος. κι εκείνη η μέρα δεν θα έχει αριθμό πλέον — εκείνη η μέρα θα έχει μνήμη.