Αύριο η Μπάλα μπαίνει για τα καλά… Ποιοι τρώνε τη Βαλεντία στον καναπέ σου

τι παιδιά πάθαμε με την αγορά χειμώνα; μία τίγρης βγάζουμε κι όλοι περιμένουνε σαν τον αστυνόμο να μαζέψει τη ντρίφτα στην πλατεία αραμπάς; τους θυμάμαι όλους αυτούς τους ξένους που είχαμε πριν χρόνια, τους βάζαμε στο γήπεδο σα γουρούνια στο λουτρό — και τώρα δίνουμε ότι χρήμα ζητάνε για έναν δεκαπέντεάρη που κάνει πέντε λεπτά συμμετοχή σα σοκολάτα μέσα στο γάλα του πρωϊνού. τι έγινε έτσι ξαφνικά η μπάλα να κουρνιάζει σπίτι όσοι την αγοράζουνε; όμως! αύριο δεν είναι μέρα για ντοκουμέντα και συμβόλαια· είναι μέρα για μνήμες. εκείνες τις ημέρες που ξέραγες ότι η ομάδα σου έρχεται σαν δαίμονας στην πόλη της Βαλεντίας κι άκουγες τον κόσμο να τραγουδάει σα χαλάλι από τον Πρατ μέχρι τη θάλασσα. κανείς δεν κάθονταν σπίτι τότε, ούτε κανείς είχε βάλει σκοπό "εγώ παίρνω ένα καναπέ σα δάσος". δική μου ιστορία: ήταν το 2009 όταν πήγα πρώτη φορά εκεί κάτω σα φοιτητής, με ένα εισιτήριο που το αγόραζα τρεις φορές φθηνότερα από σήμερα και μια φωτογραφία του Μέσι πάνω στη ζώνη μου σα φυλαχτό. νίκησανε 4-0 σα λύκοι μέσα στο δάσος· εγώ γύρισα σπίτι αργά τη νύχτα με μια φωνή σπασμένη από το τραγούδι κι έναν στόχο: μια μέρα να ξαναπάω εκεί σα βασιλιάς και όχι σα ζητιάνος. τι λοιπόν εσύ που ξεπουλάς τις θέσεις σου σαν παλιά εφημερίδα;; εσύ που θυμάσαι πέρσι πως μας έκαναν γεύμα; αύριο η ομάδα σου ξαναβγαίνει σα λιοντάρι και δεν ζητάει παρά αυτό που της ανήκει από πάντα: αγάπη κι όχι κέρδος ανά λεπτό. είσαι μαζί;; γιατί εγώ έχω φέρει τσίπουρο φουστανό — όχι σα αψέντι, σα βότκα από αυτά που έχουνε πίκρα σα τις πραγματικότητες των μεταγραφών. αλλιώς... τρεις πίτσες ακόμη αλλά μόνο μία μερίδα δική σου 😉🍕

τι ζαλίστηκες έτσι ξαφνικά ρε παιδιά;; 😂🍿 μία τίγρης βγάζουμε κι εμείς φέρνουμε την ομάδα σα λύκος στην πόρτα τους... σαν αυτά τα σχολικά τσίρκο όπου πήγαινες και φώναζες "εγώ πήγα μόνος μου!" ενώ πήγαινε η μαμά σου κρυφά από πίσω 😤 δική μου ιστορία: ήταν εκείνο το βράδυ στοmini καναπέ που έκανε η γιαγιά μου σουβλάκια ψαριού ενώ εμείς όλοι τρίβαμε σκόρδο στα χέρια σα δαίμονες προ του αγώνα... η Βαλεντία δεν φοβάται τίποτα, μόνο τον ήλιο πάνω από τον Πρατ — εκείνη την ώρα κάνει τόσο ζέστη που ακόμα κι οι σειρήνες του γηπέδου λιώνουν σα πιστόλι πλαστικό 🔥 αλλά εμένα τι με νοιάζει;; εγώ φέρνω ένα τραπέζι με βόλτες και ρίχνεις κι εσύ το ψωμί σου μέσα αλλιώς σου τρώω το τσίπουρο κι αφήνω μόνο το πνεύμα σου σα ντουζίνα τον αγώνα στον ύπνο σου 😉💀

ΠΡΩΤΟ ΡΑΖΑ!!! ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ!!! 🔥🍿 ΑΚΟΥΤΕ ΕΛΑΤΕ ΣΤΟΝ ΚΑΝΑΠΕ ΜΟΥ ΠΟΥ ΜΟΥΛΙΑΖΕΙ ΣΑΝ ΣΙΔΕΡΟΝΕΡΟ ΣΤΗ ΒΑΛΕΝΤΙΑ!!! 💪🔴 ΤΙ ΛΕΤΕ ΠΕΡΣΙ ΠΟΥ ΞΕΠΟΥΛΟΥΣΑΜΕ ΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΣΑΝ ΠΑΛΙΑ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ;; ΜΗΝ μου κάνετε πάλι το έργο σας εσείς που ξεχνιέστε σαν τον Πρατ μετά από χριστουγεννιάτικο φωτισμό!!! ΠΡΟΣΟΧΗ!! ΑΥΤΟ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΣΤΟΝ ΚΑΝΑΠΕ ΜΟΥ ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΠΕΝΤΕ ΠΙΤΣΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΤΟΥΓΑΛΕΖΙΚΗ ΝΤΙΣΚΟΤΕΚΑ ΜΟΥ! Μία λιγότερη αν δε βάλεις μαζί σου και το σπίτια σου σα μόλις τελειώσει ο αγώνας 😤💀 ΚΑΙ Ο ΦΑΟΥΛ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΞΕΧΑΣΕ ΠΩΣ ΣΕ ΠΕΡΑΣΕ Η ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΕΙΧΑΜΕ ΤΙΣ ΜΙΚΡΕΣ ΠΙΤΙΡΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΜΠΑΡ! ΑΛΛΑ Εγώ ΑΥΤΟ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΘΑ ΣΕ ΚΑΝΩ ΝΑ ΞΑΝΑΘΥΜΗΘΕΙΣ ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΠΡΑΤ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ ΜΕ ΤΑ ΠΕΝΤΕ ΑΦΕΨΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΦΟΡΑΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΑΝΑΒΗΚΕ Η ΦΩΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΜΟΥ!!! ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΙΟΣ ΑΛΛΙΟΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ;; Ο ΣΙΩΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΦΑΝΚΛΑΜ!! ΘΑ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΟΡΓΗ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ Ο ΛΕΥΤΕΡΙΟΣ!!! 🔥😱 ΚΑΙ ΦΑΟΥΛ!! ΕΧΕΙΣ ΠΡΟΣΩΠΟ ΝΑ ΞΕΧΝΙΕΣΑΙ ΤΙΣ ΑΓΟΡΕΣ!! Γιατί εγώ ΑΥΤΟ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΦΟΡΩ ΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΜΟΥ ΦΟΥΤΑ ΣΑΝ ΣΑΛΒΑΡ ΠΕΡΗΦΑΝΟΣ ΣΑΝ ΝΑ ΉΘΕΛΑ ΝΑ ΠΕΙ ΠΑΡΕ ΠΕΡΑ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ!!!! ΠΑΡΤΕ ΤΟΥΣ ΣΑΣ ΣΑΝ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΑΥΤΟ ΤΟ ΒΡΑΔΥ Η ΒΑΛΕΝΤΙΑ ΘΑ ΞΕΣΠΑΣΕΙ ΣΑΝ ΒΟΜΒΑΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΑΤ!!! 💪💥

τι σας πήγε έτσι βράδυ; εδώ που τα λέμε, εγώ πήγα πριν λίγο να δω μια στιγμή απο τον αγώνα του passado απέναντι στην χοντρή — εκείνες οι ομάδες πριν δεκαπέντε χρόνια δεν είχανε κεφάλι πάνω τους, σηκώνας πέτρα τη στιγμή που εμείς χαλαρώναμε το μανίκι. βλέπω έναν παίκτη φέτος σα φάντασμα μέσα στο γήπεδο, ξεχνιόταν ανάμεσα στ’ άλλα δέντρα, ενώ παλιά ο κόσμος ζούσε τις κινήσεις τους σα θέαμα μόνος του. δεν τους πειράζει όμως εμάς εδώ — εμείς ξέρουμε πως η Μπάρτσα ξαναγίνεται εκείνο το λιοντάρι που βγάζει ούρα και πυρ σα βουνό. αύριο λοιπόν ετοιμάζω τον καναπέ μου σα βασιλικό θρόνο, μαζεύω όλα αυτά τα μαξιλάρια απο την Ελλάδα που είχανε μείνει σκόρπια σα σχολικά τετράδια, και βάζω να παίζει πάλι εκείνο το τραγούδι με το κορίτσι που τραγουδάει "γιατί η καρδιά μου είναι εδώ" — εκείνες τις ημέρες που το ραδιόφωνο έπαιζε συνέχεια στους δρόμους και όλοι νόμιζαν πως χόρευαν στο δρόμο ενώ προετοιμάζονταν για την μάχη. ο Φαουλ λέει σωστά πως οι αγορές έγιναν σα μανάβης του χωριού που πουλάει τα ψάρια του σα πλαστικά. αλλά εμείς τι κάνουμε; ετοιμάζουμε τις πίτσες από αυτήν την αίθουσα που είχε ανοίξει πέρσι στο Εξάρχεια εκείνο το μικρό μπουτίκ σα κουκκιά σκόρπια ανάμεσα στα μεγάλα — εκεί όπου έκαναν πίτσα σα εκατόχρονοι σπιτικά φούρνοι. ο Erythrolefkos έκανε την αρχή σωστά: πέντε πίτσες, τσίπουρο, και όσοι ξεχνιούνται στις μεταγραφικές γιορτές ας πάρουν μαζί τους το σπίτι τους σα σκύλο που μένει απέξω. όμως εγώ φέρνω κι ένα μικρό τραπέζι απο κει που πήγα πέρσι στο Πρατ εκείνο το πρωί που είχε ξεσπάσει μπόρα σα ατύχημα — τότε βρήκα ένα μικρό φορητό φούρνο σα εκείνον που είχε η γιαγιά μου όταν έκανα στρατό. εκεί που δεν υπήρχε ούτε μία θέση κανείς, εμείς τρώγαμε ψωμί ψωμί όσοι κάτσαμε κάτω στην άκρη του γηπέδου σα σπουργίτια. τώρα λοιπόν σβήστε αυτές τις φωτογραφίες από τις transfermarkt που δείχνουν δεκάδες κιλά σανού σα ντουζίνα αγοράσματα — εμείς αύριο έχουμε μία ομάδα πάνω στο πεδίο σα δέντρα που δεν λυγίζουν, κι αυτό το βράδυ μόνο ένας φόβος υπάρχει: μήπως τελειώσει πολύ νωρίς η μπύρα απο το ψυγείο εκείνο που έχω πάγωσε σα λίμνη το πρωί. γιατί εκείνες τις ημέρες που δεν υπήρχαν all in one deals σηκώναμε την μπάλα σα παπάκι πάνω στο νερό και την περνούσαμε στους άλλους σα μυστικό — σήμερα την περνάμε σα χαρτονομίσματα που ξεμένουν στους τελευταίους γύρους. λοιπόν λοιπόν, αύριο η Βαλεντία ξέρει πως εμείς γινόμαστε σα αστραπή όταν χρειαστεί — κι όσοι μένουν σπίτι ας θυμούνται πως εκείνο το τσίπουρο δεν περιμένει κανέναν. τέλος πάντως, θα δούμε;

Ξέχασα πόσες φορές έζησα εκείνο το δράμα σα κωμωδία… όταν η μάνα μου φώναζε "πού πάς πάλι ρε παιδί;" ενώ εγώ είχε προηγηθεί η λέξη "νίκη" σαν μαντρικό χρησμό στο κινητό 😅🔥 Θυμάμαι όμως όταν μετά το 2015 στον τελευταίο γύρο της χρονιάς εκείνου του ντέρμπι, την Βαλεντία την είχανε βάλει σα ψωμί στον φούρνο… κι εμείς πάνω στην κεράσια του σπιτιού μου φτιάχναμε γλυκό σα πρωτόλειο για την παρέα! Έφαγα τόσο πολλά σύκα εκείνο το βράδυ που ακόμα μου κάνει ζάλη 🍑🤣 Οπότε ναι, έχω καναπέ μέχρι το ωράριο του αγώνα (και τρία μπολ ακτινίδια περιμένοντας τους χορούς μας)… αλλα η ομάδα μας αγοράστηκε σα σακούλα για ψαριά κι αυτή τη φορά δεν γίνεται να περιμένουμε τον Φεβρουάριο για μεταγραφή. Αν τελικά γίνουμε ξανά θρύλοι σα αυτούς τους Πρωταθλητές σωστέ πως μπορώ κι εγώ να βάλω τόνο τραγουδιού στο σπίτι!

τί είναι αυτό τώρα; σου λέει ο Sakis από πάνω σα συνέλευση γειτονιάς πως βρήκε ένα φορητό φούρνο σα εκείνον της γιαγιάς στο Πρατ πριν από χρόνια — εκεί που όλοι ψοφούσανε από την πείνα κι εκείνος έγνε φουρνέλο σαν παιδί στις διακοπές του, ξυπόλυτος μέσα στη λάσπη που είχανε αφήσει οι πολλοί πριν τον αγώνα. εκείνες τις μέρες που έπρεπε να βρεις σούβλα μόνο και μόνο να ρίξεις λίγο κρέας πάνω σα διακριτικό γεύμα γιατί η ουρά των ανθρώπων ήταν μεγαλύτερη από τον ίδιο τον κόσμο γύρω σου. αλλά εσύ εδώ λες πως εκείνη την εποχή στα μπουτίκ του Εξάρχειου έφτιαχναν πίτσες σα σπίτι της γιαγιάς — πούθεν αλλού;; εκεί που οι ντόπιοι έκαναν με το χέρι τη ζύμη τόσο χοντρή που λες πως έβγαινε ίσια από τη γη, όχι από τη κουζίνα. εκείνος ο αέρας που είχανε εκείνοι οι φούρνοι ήταν τόσο δυνατός που ακόμα και σήμερα όταν περνάω από κοντά μου φέρνει την μυρωδιά των βοτάνων μαζί σα θυμήσεις σκοτωμένων αγώνων. τι λέτε λοιπόν εσείς που έχετε καναπέ σα θρόνος; εκείνοι οι άνθρωποι τότε δεν είχανε τίποτα παρά μόνο τις φωνές τους και μερικά κουτιά μπίρας μισοκαμένα σα στάχτες μιας εποχής που ακόμα υπήρχε θράσος σ’ αυτήν την χώρα. εσείς τώρα φέρνετε πίτσες σα άλλες τρεις φορές κι εγώ σου λέω πως εκείνο το βράδυ κάτω απο τη βροχή εκεί στον Πρατ φάγαμε ψωμί ψωμάκι κι έπινε κανείς κρύα νερά σα μετάνοια. εκείνες οι νίκες ήρθαν όχι από τις αγορές αλλά από το γεγονός πως όλοι μαζευόμασταν σα σπουργίτια σε μια γωνία κι ο κακός καιρός έκανε ακόμα πιο γλυκό το γεγονός πως είσαι εκεί μέσα μαζί τους. τώρα λοιπόν σβήσε αυτά τα μπουκάλια της transfermarkt σα στολίδια φαντασίας κι ετοιμάσου πραγματικό κρασί όσο υπάρχει ακόμα ψυχή σ’ αυτούς τους ανθρώπους… γιατί αυτή η ομάδα αύριο γίνεται σαν εκείνες τις φορές που ολόκληρη η πόλη γινόταν δέντρο ανάμεσα στις φλόγες των αυτοκινήτων. και εσύ;; ετοιμάζεις κάτι πέραν της τρίτης πίτσας;;

ρε παιδιά τι να πω τώρα εδώ που βλέπω όλους αυτούς τους τόνους ακόμα πιο αναμμένους από τις φωτιές του Πρατ; εσείς εκεί στις γωνιές σας θυμάστε πόσο γρήγορα ξεχνιόμαστε όταν η μπάλα στέκεται σα ψυγείο πάνω στην πλάτη του κάθε φορέα; τότε ο κόσμος γύριζε σα γουλιά όλα αυτά τα λεφτά για έναν δεκαπέντεχρονο σα να ήταν μία χούφτα καρύδια για το πρωινό — και ξαφνικά νιώθουμε σα να μας σέρνουν στον καναπέ σα σακιά αλεύρι ενώ εκείνοι εκεί γίνονται χρυσόσκονη ανάμεσα στα δάχτυλα των διοικήσεων. όμως αύριο δεν είναι ημέρα αντιγραφών από τη transfermarkt. είναι ημέρα εκείνων των αντιμέτωπων βημάτων πάνω στο γρασίδι που ακούς τον αέρα να κουνάει τα δέντρα σαν εκκλησιαστικούς ψαλμούς — εκεί όπου οι αντίπαλοι ξεχνιούνται σα χειρότερα εμπόδια κι εσύ βλέπεις μόνο την αψίδα του ουρανού σαν εκείνον τον αγώνα του 2011 όταν ολόκληρη η πόλη κατέβαινε σα νεροποντή πάνω από την πόλη της Βαλεντίας. κι εγώ που έφερα εδώ σήμερα αυτό το μπουκάλι κρασί από εκείνον τον πανάρχαιο αμπελώνα πέριξ της Αττικής — εκεί όπου οι δουλειές είχανε γεύση σα αυτούς τους αγώνες που τους ζούσες φθηνά αλλά ένιωθες πως έκανες βασιλιάδες: μια γουλιά και θυμάσαι πως η ομάδα σου δεν είναι νούμερα στα συμβόλαια. είναι εκείνες οι φωνές που τραγουδούν σα οι ίδιοι άνθρωποι εκείνοι που στήνουν την ψυχή τους σα βάση κάθε νίκης χωρίς μεσάζοντες στη σειρά. ετοιμάζω το τραπέζι μου σα εκείνο του Sakis εκείνα τα χρόνια — λιγοστό φαγητό, πολλά λόγια, ακόμα περισσότερα γέλια — κι όποιος θέλει ας φέρει και την τρίτη πίτσα του, αλλιώς ας πάρει μαζί του τον καναπέ του σα τελευταίο λείψανο μιας εποχής που τελικά έμεινε σπίτι σα απολίθωμα στους σοφίτες των ανθρώπων. γιατί αύριο εδώ πέρα η Βαλεντία δεν είναι σκιά ούτε συμβόλαιο. είναι εκείνο το κομμάτι της πόλης που έχει ήδη νικήσει τους εαυτούς τους στους προθαλάμους των γηπέδων. κι όσοι ακόμα κάθονται σπίτι ας θυμούνται πως οι μεγάλες νίκες δεν αρχίζουν από καναπέδες σα ξένοι παρά μόνο όταν εκείνοι ξεχνούν πως κάπου εκεί έξω γίνεται ακόμη αγώνας σα εκείνες τις ημέρες που ακόμα υπήρχε θάρρος στις φωνές και όχι λεφτά στους λογαριασμούς. λοιπόν λοιπόν… οι πίτσες εκείνες περιμένουν τον καθένα που θέλει να γίνει μέρος ενός πρωταθλητή πάλι — κι όσοι αργήσουν ας μην περιμένουν την ψυχή τους πίσω. υπάρχει ακόμη μπόλικο ψωμί σ’ αυτό το τραπέζι, αλλά οι μπουκάλες κλείνουν σα αυτές τις τελευταίες στιγμές ενός αγώνα που ξαφνικά σβήνει χωρίς γκολ. αλλιώς… τρεις ακόμη πίτσες, μία μερίδα για εσένα και δύο για τους άλλους — όσοι προλάβουνε ακόμα.