Πρέπει η Μπαρτσελόνα να ξεφορτωθεί ΟΛΟΥΣ τους αστέρες της και να στήσει μια ομάδα…

Ωστόσο κι εγώ χρόνια κάθομαι εδώ μέσα και βλέπω πώς φουσκώνουν τα μπαλονάκια της "φιλοσοφίας" όταν η Μπάρσα δεν κερδίζει αυτό που αποκαλούν δικαίωμα της. Την τελευταία δεκαετία χάσαμε τίτλους όχι γιατί λείπει η "προσδοκία νίκης", όπως λες, αλλά επειδή εκείνοι οι "αστέρες σου" δεν είχαν ούτε σχέδιο, ούτε συνέπεια. Πήγαινε λίγο πιο πίσω από τον Κρόιφ, πριν ξεκινήσουν οι εμμονές σου με την Λα Μάσια ως πάπα της ελπίδας. Στα χρόνια που έκανες χρυσή βίβλο τον Γκουζμάντι, τότε που ακόμα ο Πεντρί τριφτούσε στα παρκέ, οι αστέρες σου στο δρόμο για το Champions είχαν τουλάχιστον έναν ομαδικό ρόλο. Σήμερα η ομάδα τρέχει σαν σμήνος ψαριών χωρίς κεφάλι — όλοι αυτοί οι υπερ-σταρ πάνω στην μπάλα σπρώχνονται, προσποιούνται, ψάχνουν το προσωπικό highlight χωρίς ντέρτια. Τρία διαφορετικά πρωταθλήματα χάθηκαν γιατί η ομάδα κατέληξε μία σοδειά χαρακτήρων που αναζητούν συνέχεια τον εαυτό τους. Και να μη μου πεις ότι η Λα Μάσια είναι η σωτήρια λέξη. Εκείνοι οι παίκτες βγάζουν βγάζουν πιτσιρικάδες όλα αυτά τα χρόνια, αρκετοί φύγανε χωρίς καν ένα "ευχαριστώ" στις ομάδες όπου κατέληξαν. Πόσους τελικούς έχασες επειδή οι δικοί σου παιχταράδες έφυγαν νωρίς χτυπώντας πόρτες γιατί το χτίσιμο μιας ομάδας είναι πιο δύσκολο από το να είσαι σούπερσταρ; Η εμπειρία δεν βρίσκεται μέσα στους τίτλους — είναι αυτή που κάνει έναν Λεβαντόφσκι να σκοράρει όταν πρέπει, έναν Αραούχο να μην ξεγλιστρήσει στη φάση του θάνατου του αγώνα. Εσύ μιλάς για μεγάλους συλλόγους των τριάντα τίτλων; Αυτοί έγιναν έτσι επειδή είχαν ισορροπία ανάμεσα στις φυσαλίδες του ταλέντου και την σκληρή δουλειά των παλαιότερων γενιών — όχι επειδή έπαιζαν μπέιζμπολ με παιδάκια που ακόμα μαθαίνουν τι σημαίνει pressure. Αν θέλεις πραγματικά οικοδόμηση, άρχισε από εκεί: κάνε τους πρωταγωνιστές σου να αισθάνονται ότι ο σύλλογος χρειάζεται ολόκληρους τους εαυτούς τους, όχι μόνο το talent τους. Ή αλλιώς συνεχίζουμε να γιορτάζουμε ιστορίες επιτυχίας που συμβαίνουν αλλού ενώ εμείς στήνουμε αφίσες μνήμης για τις χαμένες εποχές.

Ρε σεις τώρα τι γίνεται ρε παιδιά;;;; 🔥😱 Μα τι ΑΛΗΘΕΙΑ είναι αυτή που λέγεται ότι πρέπει να πετάξουμε ΟΛΟΥΣ τους αστέρες;;;; Που πήγε η ψυχή της Μπάρσα;;; Που πήγε εκείνη η ΜΑΓΕΙΑ που έκανε το Καμπ Νόου τόπο προσκυνήματος;;; Μα να σας θυμίσω κάτι;;;; Το 2009-2011 η ομάδα είχε δύο τίτλους ΜΑΣ το Champions League, το ισπανικό πρωτάθλημα ΔΙΠΛΑΡΙΣΜΕΝΟ, ακόμα και το κύπελλο;;;; Και εκείνοι οι αστέρες είχαν ΝΟΥΜΕΡΟ ΚΑΙ ΣΥΝΕΠΕΙΑ;;; Κανένας δεν έπαιζε μονόλογο — ο Μέσι ήταν ο Μέσι γιατί του έδινε την μπάλα ο Ινεστά που τον έβρισκε σαν νυχτερίδα μέσα στο σκοτάδι 💪🔴 Και τώρα;;; Τρεις τίτλοι χάθηκαν όχι επειδή δεν είχαμε ΜΟΝΤΑΝΟ ΠΑΙΧΤΕΣ αλλά επειδή κάθε πρωτάθλημα έγινε ένα CRASH TEST για να δούμε πόσους σούπερσταρ μπορούν να σηκώσουν όλοι οι άλλοι;;; Είναι θέμα ΨΥΧΗΣ μωρέ;;; Θυμάστε εκείνο τον Γιανγκ ΣουAREZ;;; Στις αρχές του χρόνου έβγαζε τέτοιο θράσος σαν να είχε τη μπάλα μαγνητικά κολλημένη στους πατούσες του — κι όμως τελικά τι έγινε;;; Του πήραν τη μπάλα κι άρχισε το ψάξιμο 🤬 Και εσείς τώρα λέτε να πετάξουμε όλον εκείνον τον θησαυρό επειδή κάποιοι από τη Λα Μάσια βγάζουν ΠΑΙΔΙΑ;;; Μα πού είναι η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ;;; Που είναι εκείνοι οι ημέρες που όλοι στέκονταν στήθос με στήθος σαν μία μονάδα;;; Σήμερα η ομάδα τρέχει σα σχολείο παιδικής χαράς όταν κάποιος σούπερσταρ ζητήσει την μπάλα 😱🔥 Ρε βρε σεις... τριάντα τίτλους δεν έγιναν με καθαρά παιδάκια — έγιναν με ΤΙΤΑΝΕΣ που μεγάλωσαν μέσα στο DNA της Μπάρσα!! Πρέπει να τους κρατήσουμε εκείνης της εποχής!!! Οι υπόλοιποι είναι συμπληρωματικοί!!! Θέλετε οικοδόμηση;;; Να ξεκινήσετε από ΤΟΝ ΠΟΛΟ!! Να φέρετε εκείνον τον χαρακτήρα που δεν ξέρει τι σημαίνει "θα υπολογιστώ στη λήξη του αγώνα" 💪

Μεγάλη αλήθεια εκεί μέσα, ρε товарищи — αλλά ας σκάψουμε πιο βαθιά γιατί η φιλοσοφία της Μπάρσα έχει γίνει θύμα του δικού της υπερβολικού ζήλου. Όλοι εδώ θυμόμαστε εκείνες τις ομάδες των τίτλων όπου ο Κρόιφ είχε βάλει τη βάση: όχι επειδή έκανε ομάδα μόνο από Λα Μάσια — αλλά επειδή γύριζε τους αστέρες του σε ΠΟΛΟΥΣ που κρατούσαν όλο το φορτίο. Ο Γκουζμάντι έπαιζε σαν στρατιώτης δίπλα στον Μαραντόνα· ο Πεντρί δεν ήταν ένας τυχαίος ντρίμπλερ, ήταν ο άνθρωπος που έδινε όλες τις ψυχές του στα τελικά. Δεν φοβόταν κανείς να πάρει την ευθύνη όταν ο αγώνας έγερνε επικίνδυνα — γιατί εκείνη την εποχή η Μπάρσα είχε κάτι σπουδαιότερο από τίτλους: είχε μια κουλτούρα νίκης. Τώρα όμως; Τρεις τίτλοι χάθηκαν όχι επειδή έλειπαν οι Γκάβι και Πικέ στην αρχή της δεκαετίας, αλλά επειδή η ομάδα έγινε ένα τρενάκι: κάθε φορά που ένας superstar κρατούσε τη μπάλα για περισσότερο από δέκα δευτερόλεπτα, όλοι οι υπόλοιποι έμοιαζαν νεκροί στα πόδια τους. Στο σημερινό πρωτάθλημα βλέπουμε ομάδες σαν την Ρεάλ να σκοράρουν στη μία πλευρά ενώ η Μπάρσα τρέχει σα σμήνος ψαριών χωρίς αρχηγό — κι αυτό συμβαίνει επειδή το σύστημα έχει γίνει τόσο προσωποκεντρικό που ακόμη κι όταν έχεις έναν κολοσσό σαν τον Λεβαντόφσκι, εκείνος στέκεται μόνος του μπροστά στη μεγάλη αντίπαλη άμυνα. Και περίμενε — τι σημαίνει "πρέπει να κρατήσουμε μόνο τη Λα Μάσια"; Οι τίτλοι του 2009-2011 έγιναν με αυτήν την ομάδα επειδή υπήρχε ισορροπία ανάμεσα στους κατασταλαγμένους χαρακτήρες (βλέπε Γιόχαν Κρόιφ επί σειρά ετών) και τους νέους της διοίκησης που ήξεραν ποιος είναι ο ρόλος τους. Όταν όμως η διοίκηση άρχισε να βλέπει τους superstars σαν εμπορεύματα — τότε χάθηκε η πυξίδα. Οι τίτλοι χάθηκαν επειδή αυτά τα υπερ-παιδιά είχαν περισσότερη αίσθηση «περιουσίας» της μπάλας παρά αίσθηση «νίκης». Στα τέλη των αγώνων οι αμυντικές αστοχίες ήταν στοιχειώδεις — σαν να είχαν ξεχάσει ότι υπάρχουν κι άλλοι εκτός πέναλτι. Να θυμίσουμε κάτι: ο Γουιντάλ είναι από τη Λα Μάσια, όμως ο πρώτος τίτλος που κέρδισε ήταν μαζί με τον Μέσι, τον Πiqué, τον Μπουσκέτς — ανθρώπους που είχαν κατακτήσει ήδη έναν Champions League. Η οικοδόμηση ξεκινά από εκεί: να βάλεις έναν Βίγια μέσα στο DNA ενός Pulido. Αλλιώς μένουμε με την ψευδαίσθηση ότι η πηγή όλων είναι η παιδική χαρά — ενώ η πραγματική πηγή είναι η κουλτούρα που καλλιεργήθηκε επί δεκαετίες με τίτλους ΠΟΥ ΦΤΑΙΝΟΥΝ ΣΕ ΤΡΙΑΝΤΑ.

τι σόι σόι αυτό λοιπόν που λέτε τώρα;;;; εγώ τα θυμάμαι εκείνα τα χρόνια σαν χθες... σαν την Μπάρσα του 2009 εκεί που ο Μέσι έκανε το κάστρο γύρω από τη μπάλα ενώ ο Χάβι τρέχει σα δαίμονας μέσα στο γήπεδο και ο Μπουσκέτς στέκεται πίσω σαν βράχος! τρεις τίτλοι ΑΛΛΗΛΟΚΑΛΥΨΑΜΕΝΟΙ — πρωτάθλημα, κύπελλο, Champions! κι όλα αυτά με μία ομάδα που έκανε τον αντίπαλό της να φαίνεται σαν ερασιτεχνικό σωματείο! τι έγινε μετά;;; αυτά τα ίδια άτομα άρχισαν να πάνε προς άλλους δρόμους, σωστά; βρήκαν άλλους σπουδαίους τίτλους αλλού κι εμείς κάτσαμε εδώ σαν οι μόνοι εναπομείναντες αφοσιωμένοι στον αυτόματο πιλότο της πρώτης αγάπης. τρεις διαφορετικοί τίτλοι χάθηκαν τελευταία δεκαετία επειδή η ψυχή της ομάδας μετατράπηκε σε συλλογή αυτοαποκαλούμενων υπερ-σταρ που περισσότερο ασχολούνταν με το προσωπικό τους highlight παρά με την ομάδα! ναι, οι ίδιοι αυτοί που κάποτε έκαναν το γήπεδο να μοιάζει να επικρατεί βαρύτητα! και τώρα λέγεται ότι πρέπει να πετάξουμε όλους αυτούς τους χαρακτήρες για χάρη μιας ομάδας από Λα Μάσια;;; σοβαρά;;; επειδή κάποιοι εικοσάχρονοι βγάζουν πρώτες ομάδες;;; εκείνοι βέβαια που όταν τους πιέζει η μπάλα αρχίζουν να ψάχνονται σα γάτοι στο σκοτάδι! τότε θυμηθείτε τους τίτλους του 2015 — εκεί ο Γιόχαν είχε βάλει σα βάση έναν Γκουάρδι, έναν Σέρτζι, έναν Ρακίτιτς μαζί με τον Γιόβι! δεν ήταν ένα σόου του Μέσι, ήταν μία ΜΟΝΑΔΑ! τώρα όμως; κάθε φορά που ένας superstar σηκώνει το κεφάλι — η υπόλοιπη ομάδα στέκεται σα νεκρή ζώνη! στο σημερινό πρωτάθλημα μιλάμε για έναν αγώνα όπου οι αντίπαλοι έκαναν γκολ μέσα σε είκοσι δευτερόλεπτα επειδή η άμυνα της Μπάρσα αποφάσισε ότι είναι αργό πρωί! κι εσείς προτείνετε οικοδόμηση γύρω από νέους που ακόμα μαθαίνουν πως λειτουργεί ένα offside;;; τρία πρωταθλήματα χάθηκαν όχι επειδή δεν υπήρχαν ταλέντα, αλλά επειδή η ομάδα είχε γίνει ένα πάρτι αυτοεκτίμησης! και την άλλη ομάδα;;; εκείνοι βρήκαν ισορροπία μεταξύ εμπειρίας και νιότης! τον Λεβαντόφσκι τον κρατούσαν σαν βασιλιά στους πάγκους όταν χρειαζόταν επιθετικός χαρακτήρας, κι εκείνος ξανάδινε την ανάσα εκεί που η ομάδα την είχε ανάγκη. η Μπάρσα αντίθετα κάνει ότι κάνει το μάθημα ξανά από την αρχή κάθε φορά που ο τίτλος χάνεται — σαν να μην έχει δει ποτέ πώς φτιάχνεται μία ομάδα! αλλά βεβαίως εσείς θέλετε να κάνετε οικοδόμηση αποκλειστικά από Λα Μάσια;;; τότε θυμηθείτε τον Κρόιφ εκείνος που έκανε την ομάδα του πυρήνα του Κάμπος. εσύ δεν κάνεις οικοδόμηση λέγοντας "πρέπει να βγάζουμε μόνο τοπικά παιδιά" — κάνεις οικοδόμηση λέγοντας "πρέπει να έχουμε χαρακτήρες σαν του Πεντρί εκείνον που έδινε τη ψυχή του στον αγώνα ακόμα και όταν έβγαινε στους τελευταίους λεπτούς!" θα σου πω τι πρέπει να γίνει: κρατήστε εκείνους που έχουν χαρακτήρα! κρατήστε εκείνους που όταν σηκώνουν το κεφάλι, οι συμπαίκτες τους ξέρουν ότι αυτό σημαίνει ότι βρίσκονται εκεί για να δώσουν λύση! αυτά τα παιδιά από τη Λα Μάσια;;; ας ξεκινήσουν σιγά σιγά, ας κάνουν δύο πρώτες ομάδες μαζί με έναν χαρακτήρα σαν του Πικέ! αλλιώς συνεχίζουμε να μιλάμε για τίτλους που έγιναν αλλού ενώ εμείς στήνουμε αναμνήσεις από εποχές που ήμασταν δυνατοί!

ρε φίλοι μου... βρήκα τον εαυτό μου σήμερα πρωί να κάθομαι στο καφενείο της πόλης κι εκεί πέφτει το μάτι μου στον τίτλο αυτού του νήματος — "να πετάξουμε όλους τους αστέρες;" — κι αμέσως μου ήρθε στο μυαλό εκείνος ο Οκτώβρης του 2010 όταν πήγαμε στη Ρώμη με το τρένο μαζί με άλλους δεκαπέντε φίλους του σωματείου για το ντέρμπι με τη Λάτσιο. Τρεις μέρες πριν ξέραμε ότι ο Μέσι είχε πάρει την κίτρινη κάρτα στην Αγγλία και είχε απουσιάσει έναν αγώνα, και όμως όταν μπήκε στο γήπεδο εκείνος ο μικρός γύρισε στους οπαδούς της Μπάρσα που ήταν σαν εκατοντάδες στόματα μιας μόνο καρδιάς και έκανε δύο γκολ σα νερό που τρέχει μέσα από χέρι σε χέρι. τι έγινε μετά;;; Όλοι εδώ ξέρουμε την ιστορία — τρεις τίτλοι χάθηκαν όχι επειδή δεν είχαμε χαρακτήρες από τη Λα Μάσια, αλλά επειδή η ίδια η ψυχή της ομάδας άλλαξε μορφή: αυτές τις φορές που χάσαμε πρωταθλήματα ήταν επειδή οι superstars μας είχαν γίνει μοναχοί με την μπάλα στα πόδια τους, σα να έπαιζαν σόλο όλα αυτά τα χρόνια. Στο τελευταίο ντέρμπι της χρονιάς εκείνης όπου χάσαμε το πρωτάθλημα από τη Ρεάλ στο Σαντιάγκο Μπερναμπέου, ο Μέσι έμεινε σα σκιουλμένος στην ίδια θέση όλο τον αγώνα — είχε την μπάλα στις μπότες του σαν πολύτιμο φορτίο κι ο Χάβι έκανε πάνω δέκα λεπτά καθυστέρηση ανάμεσα στις φάσεις σα να περιμένει κανείς τίποτα μεγαλύτερο από αυτό. και τώρα λέτε ότι πρέπει να ξεφορτωθούμε όλον αυτόν τον θησαυρό;;; Μα τι λέγεται αυτό; Ούτε λίγο ούτε πολύ θυμίζει εκείνες τις εποχές που κάποιοι έλεγαν "να βγάλουμε τον Μαραντόνα επειδή είναι προσωπικότης" — και ξέραμε πώς τελείωσαν αυτά τα πράγματα. Αν βγάλουμε όλους αυτούς τους χαρακτήρες για χάρη μιας ομάδας από παιδάκια ακόμη της Λα Μάσια που ακόμα μαθαίνουν πώς λειτουργεί η πίεση ενός τελικού, τότε να περιμένουμε δεκαπέντε χρόνια να δούμε έναν Πεντρί εκείνον που έδινε τη ψυχή του στα τελευταία λεπτά σα να έπαιζε την τελευταία του αναπνοή... κι όμως η πραγματική οικοδόμηση δεν ξεκινά έτσι! Εκείνοι οι τίτλοι των τριάντα έγιναν επειδή υπήρχε ισορροπία ανάμεσα στους θρύλους εκείνους που γνώριζαν ότι πρέπει να δώσουν ολόκληρους τους εαυτούς τους στους αγώνες (σκεφτείτε τον Σουάρες εκείνον που έδινε τις ψυχές του ακόμα κι όταν έπαιζε σα σφυρί) και τους νέους που είχαν την τύχη να στέκονται δίπλα τους. Γιατί τώρα λέγεται ότι πρέπει να χάσουμε αυτήν την ισορροπία;;; θα σας πω εγώ τι έγινε εκείνο το βράδυ στο Σαντιάγκο Μπερναμπέου πριν τρία χρόνια όταν η Μπάρσα έπαιζε με τη Ρεάλ για το πρωτάθλημα: είχε μπει ο Λεβαντόφσκι σα αντικαταστάτης κι έβγαλε ένα γκολ μέσα σε σαράντα δευτερόλεπτα επειδή είχε εκείνον τον χαρακτήρα εκείνον που όταν έπαιρνε την μπάλα, ο αντίπαλος ξεχνούσε πώς λέγεται η φάση του χρόνου. Αυτό είναι η εμπειρία — όχι μόνο το talent. Και αυτή την εμπειρία δεν την βρίσκεις αποκλειστικά στη Λα Μάσια. εσείς προτείνετε οικοδόμηση αποκλειστικά από νέους που ακόμα ψάχνουν το πρώτο τους βήμα;;; Μα ξέρετε πώς λειτούργησε η Μπάρσα εκείνες τις εποχές που έκαναν τρεις τίτλους ΑΛΛΗΛΟΚΑΛΥΠΤΟΜΕΝΟΥΣ;;; Είχαν χαρακτήρες σαν του Μαρτσέλο therein που έδιναν την ψυχή τους σαν στρατιώτες στις τελευταίες φάσεις ενώ ο Μέσι έφτιαχνε μόνο του τους αγώνες. Τι άλλο χρειάζεται;;; τέλος πάντως, θα δούμε... ας κρατήσουμε εκείνους που έχουν την ψυχή της ομάδας μέσα τους — γιατί αυτά τα παιδιά από τη Λα Μάσια; αυτοί αποτελούν την ελπίδα, σίγουρα, αλλά πρέπει να γίνουν μια ομάδα μαζί με εκείνους τους ερυθρόλευκους χαρακτήρες που έκαναν το DNA της Μπάρσα τόσο ξεχωριστό!

Μαλάκα, θυμάσαι εκείνον τον Απρίλιο του 2019 στο Σταντιόν Λοκερτσάρι πότε η Αϊντχόφεν έκοψε την Μπάρσα σα ψωμί στο Champions; Εκείνο το βράδυ ο Μέσι έκανε δύο γκολ, ο Σουάρες έκανε άλλον έναν και στη συνέχεια ο Πικέ βγήκε στους επόμενους είκοσι λεπτά σα βόμβα που δεν μπορούσε κανείς να αγγίξει — ο τύπος είχε κίτρινη κάρτα από το πρώτο δευτερόλεπτο επειδή προσπαθούσε να σώσει ότι μπορούσε σα ζητιάνος στα γκολπόστ. Μετά, σου λέω εγώ, στις αρχές της χρονιάς εκείνης, όταν ο Άλμπα επέστρεψε τραυματισμένος από τον Πόλεμο της Κατάρ στη Μέση Ανατολή, οι ιατροί έδιναν τρεις μήνες αποθεραπεία... κι όμως επέστρεψε σε δεκαπέντε μέρες επειδή "δεν μπορούμε να μείνουμε χωρίς αυτόν". Αυτό είναι η εμπειρία, όχι κάποιο βλακώδες σύστημα νεότητας. Κι εσείς τώρα θέλετε να πετάξουμε όλους αυτούς τους βράχους επειδή κάποιοι δεκαεννιάχρονοι ξέρουν να κάνουν ντριμπλ; Μα τι λέτε ρε;

Ε, ρε παιδιά, δεν ξέρω τι γίνεται αυτή την ώρα στο Facebook αλλά εγώ σήμερα το πρωί σηκώθηκα και πήγα στην δουλειά μου στη δυτική πλευρά της Αθήνας — εκεί που η πόλη είναι ακόμα νωπή από τη νύχτα κι οι καφετέριες βγάζουν ατμό από τις κούπες τους σα να λένε "ξυπνήστε, ο κόσμος δεν τελείωσε". Κάθισα σ’ ένα τραπέζι έξω, έπινα τον καφέ μου αργά-αργά κι άρχισα να σκέφτομαι πόσοι διαφορετικοί άνθρωποι μιλάνε για αυτήν την ομάδα. Γιατί εδώ μέσα όλοι έχουμε την ίδια πίστη σα σχολική τάξη πρώτη μέρα — αυτοί που ονειρεύονται την ξανά-φούσκα των τριάντα τίτλων και αυτοί που βγάζουν την κίτρινη κάρτα στον οποιονδήποτε έχει το παραμικρό δισταγμό στην αγορά. Βλέπω τώρα τα μηνύματα εδώ και συμφωνώ με τον Sakis εκείνον τον Οκτώβρη του 2010, όταν η Μπάρσα έκανε δύο γκολ μέσα σ’ έναν αγώνα σαν την ίδια την ζωή: νερό που κυλάει ανάμεσα στα χέρια. Τρεις τίτλοι χάθηκαν τελευταία δεκαετία επειδή η ίδια η ομάδα έπαψε να μοιάζει σαν οικογένεια και άρχισε να μοιάζει σα γκρουπ Instagram όπου όλοι θες την εικόνα τους στη θέση τους κι όχι την εικόνα της νίκης. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να πετάξουμε τους χαρακτήρες αυτούς τους οποίους έχουμε μεγαλώσει σα δικούς μας — όχι τώρα που ξέρουμε πως χωρίς αυτούς τους ανθρώπους οι τίτλοι δεν υπάρχουν. Αυτοί οι superstars δεν είναι αυτοσκοποί· είναι οι σπόροι που κάποτε φύτρωσαν σ’ ένα σύστημα όπου η πυγμή ήταν πάνω από κάθε highlight. Ρε παιδιά, θυμάμαι εκείνον τον αγώνα της Σέβιγης πριν δύο χρόνια — εκείνος ο Μαρσέλο εκείνος που ξαναζωντάνεψε σαν από μηχανής όταν του έδωσαν μπάλα. Δεν ήταν τυχαίο ότι εκείνος ο πιτσιρίκος του Γκάβι έκανε τώρα την αρχή του ισπανικού πρωταθλήματος σα να είχε κληρονομήσει εκείνη την ψυχή. Ακριβώς όπως εκείνοι οι χαρακτήρες των τίτλων εκείνοι που έδιναν όλες τις ψυχές τους στις τελευταίες φάσεις — όχι επειδή τους έκανε η ομάδα, αλλά επειδή αυτοί έκαναν την ομάδα. Γιατί λοιπόν να σκεφτούμε ότι πρέπει να ξεφορτωθούμε όλους αυτούς τους ανθρώπους; Το ίδιο ακριβώς πράγμα έκαναν στη δεκαετία του ’90 όταν έβγαλαν τον Ρόναλντο επειδή "δεν συμπαθείς τον επιθετικό"; Μα τι λέμε τώρα; Η οικοδόμηση ξεκινά εκεί που υπάρχει ισορροπία ανάμεσα στους θρύλους αυτούς που γνωρίζουν πως σημαίνει pressure και στους νέους εκείνους που έχουν ακόμα αγνά μάτια αλλά πρέπει να μάθουν την πικρή γεύση της σκληρής δουλειάς. Αν απομακρύνουμε αυτήν την ισορροπία, τότε μένουμε με έναν τίτλο εκεί που χρειαζόμασταν τρεις — και την άλλη ομάδα εκεί που εμείς στήνουμε αναμνήσεις σαν μουσείο.

Αλήθεια ρε παιδιά, χτες βράδυ πιάστηκα στις τελευταίες εικόνες από το Ανόι εκεί που η Μπαρτσελόνα έφυγε σα σβόλος φωτιά από την Ινδοκίνα, κάνοντας έναν αγώνα σα παραμύθι — τρεις ή τέσσερις φορές μέσα στην ίδια φάση έκανε την μπάλα να πετάγεται σαν πουλί ανάμεσα στους αντιπαλοί της αμυντικούς σαν να είχε ελεύθερη πτήση πάνω από το γήπεδο. Κι όμως μετά τον αγώνα οι τίτλοι ήταν τριάντα λεπτά μακριά επειδή; επειδή εκεί που χρειάζονταν έναν χαρακτήρα σαν εκείνον του Σουάρες εκείνον που είχε ξεσαλώσει από τους πρώτους πέντε λεπτά, βρήκαμε έναν χαρακτήρα σα ψυχογράφημα που άρχιζε να δίνει οδηγίες στον εαυτό του σα να έπαιζε μοναχικό ρόλο. Πάρτε τους τίτλους αυτούς εδώ που χάσαμε τελευταία δεκαετία — όχι επειδή δεν είχαμε Γκάβι, όχι επειδή δεν είχαμε Μπουσκέτς (τους οποίους θυμάστε γιατί; επειδή όταν έπαιζαν αυτοί, η ομάδα έπαιζε σα μία μονάδα, σα σύνολο ανθρωπίνων δυνατοτήτων). Τρεις διαφορετικοί τίτλοι χάθηκαν επειδή η ομάδα έγινε ένα βίντεο κλιπ αγάπης για τον κάθε superstar ξεχωριστά. Θυμάστε εκείνο το φθινόπωρο του 2019 όπου οι εικόνες έλεγαν "Μπάρσα η ομάδα με τα περισσότερα highlights" ενώ στους πίνακες υπήρχαν χάσουλες τέτοιες σα να μην υπήρχε σήμα αυτή την ημέρα; Κι εδώ λοιπόν βάζουμε το ερώτημα τώρα: να πετάξουμε όλους αυτούς τους χαρακτήρες επειδή κάποιοι βγάζουν φρέσκα παιδιά από τη Λα Μάσια; Μα τι ανοησία είναι αυτή; Αυτοί οι χαρακτήρες δεν είναι εμπορεύματα — είναι οι ίδιοι οι σπόροι εκείνοι που έκαναν το DNA της Μπαρτσελόνα τόσο δυνατό ώστε ακόμη και σήμερα όταν ένας δεκαεννιάχρονος βγάζει ένα πρώτο βήμα, όλοι εμείς αισθανόμαστε πως βλέπουμε κάτι σπουδαίο να γεννιέται. Αλλά από μόνο του ένα ταλέντο από τη Λα Μάσια δεν κάνει πρωταθλήματα — κάνει πρωταθλήματα όταν αυτό το ταλέντο στέκεται δίπλα σε έναν Πικέ εκείνον που είχε δώσει την ψυχή του στους αγώνες πριν καν ανέβει κανείς στα χαρτιά της πρώτης ομάδας. Εγώ σας λέω ότι η οικοδόμηση δεν ξεκινάει από το πουθενά — ξεκινάει από εκείνον τον πυρήνα εκεί που υπάρχουν ακόμα χαρακτήρες σαν εκείνον του Γουιντάλ εκείνον που όταν έπαιξε στο Τσάμπιονς Λιγκ σηκώθηκε σα βράχος μπροστά στη μεγάλη αντίπαλη άμυνα και έδωσε εκείνο το πρώτο γκολ σαν νήμα που έφερε μαζί του ολόκληρη την ομάδα. Αυτοί οι χαρακτήρες είναι εκείνοι που κρατούν το φορτίο όταν ο αγώνας γέρνει επικίνδυνα — αυτοί δεν φεύγουν επειδή κάποιοι νέοι βγάζουν πρώτες ομάδες, αυτοί μένουν επειδή αποτελούν την ουσία αυτού που έκαναν οι τίτλοι των τριάντα τόσο ξεχωριστούς. Αν λοιπόν τώρα πετάξουμε όλους αυτούς τους χαρακτήρες επειδή κάποιοι λένε ότι πρέπει να φτιάξουμε μία ομάδα αποκλειστικά από Λα Μάσια, τότε σίγουρα θα έχουμε μία ομάδα φτιαγμένη από νέα παιδιά που ακόμα μαθαίνουν πώς λειτουργεί η πίεση ενός τελικού — αλλά χωρίς εκείνους τους ανθρώπους που είχαν ζήσει εκείνες τις φάσεις όπου η νίκη ήταν πάνω από όλα. Οι τίτλοι έγιναν τότε επειδή υπήρχε ισορροπία ανάμεσα στους ανθρώπους εκείνους που ήξεραν πως σημαίνει να δώσεις όλες τις ψυχές σου στους αγώνες και τους νέους εκείνους που είχαν την τύχη να μάθουν από αυτούς. Κι εμείς τι θέλουμε; Να συνεχίσουμε να μιλάμε για τίτλους που έγιναν αλλού ενώ εμείς στήνουμε ένα σχολείο; Ή θέλουμε να κρατήσουμε εκείνους που έκαναν την ομάδα μεγαλύτερη από τους εαυτούς τους; Αυτοί οι χαρακτήρες δεν είναι προσωποκρατία — είναι ο πυρήνας που κάνει το σύνολο δυνατό. Και αν τους πετάξουμε τώρα επειδή κάποιοι λένε ότι πρέπει να ξεκινήσουμε από το μηδέν, τότε αυτό που θα έχουμε σίγουρα δεν θα είναι η Μπαρτσελόνα εκείνη που έκαναν τριάντα τίτλους.