Αυτά ήταν η Λε Μιζερά!

Μεγάλωσα στα παιδικά χρόνια δίπλα στο ξενοδοχείο στην πλατεία Καταλονίας όπου φιλοξενούνταν η ομάδα εκείνον τον καιρό - τους βλέπαμε κάθε πρωί να βγαίνουν γελώντας για έναν καφέ πριν την προπόνηση... Και μετά εκείνο το αίφνης που η Λε Μιζερά έγινε η δική μας ιστορική λέξη, σαν μαγική μπάλα που άνοιγε κάθε πόρτα! Την ημέρα εκείνου του τελικού έγκαττονε σα τρελός στο γήπεδο με πέντε φίλους, όλοι κρατούσαμε ένα κόκκινο και μπλε μαντίλι σφιχτά στην παλάμη σα να ήτανε στέμμα! Όταν σηκώθηκε ο Κάουφμαν για το πέμπτο εκείνο γκολ έμεινα ΣΤΕΙΡΟΣ - ένας ΦΟΡΕΑΣ από πάνω μου φώναξε "ΤΩΡΑ!" σα θεόκρουσμα, κι άρχισε ολόκληρη η κερκίδα να σηκώνεται σα μονόχορδο: "ΟΥΦ!" σαν σεισμός!! Μετά την εκδίωξη όλοι οι Παρισινοί είχαν καταλάβει πως εκείνο το βράδυ είχαν σηκώσει γάντι θεών... Ήμουνα 12 χρονών μα ένιωθα σα να κρατούσα το Κύπελλο στα χέρια μου! Ακόμα μυρίζει η μπλούζα μου εκείνο το χαμόγελο της νίκης... 🏆🔥😭

τι μηνύματα αυτά ρε παιδιά... σαν να μου γυρνάει ο χρόνος απότομα σ' εκείνη την βραδιά του 89 στην οποίας οι μπαξές της ομάδας είχαν ξεσκίσει κυριολεκτικά την πλάτη τους για να έρθουν στη Βιέννη! μου λέτε τώρα πως εκείνος ο τελικός είχε μέσα όλα εκείνα τα γκολ εκεί… εγώ ακόμα αισθάνομαι την υγρασία πάνω στα μπλουζάκια μας εκείνο το βράδυ από τις κραυγές, σα να κρατούσα ακόμα ένα μπουκάλι νερό στις φάπες κι ένα εφήμερο παιχνίδι ακόμα ζούσε μέσα μας! θυμάστε εκείνον τον παλιό γκρινιάρη, τον Γιώργο τον Υδραίο; αυτός είχε πάρει θέση κοντά στους σιδηροβάτες και κάθε φορά που σηκωνόταν ο Κάουφμαν ήταν σα να τον βλέπει σα θεό ανάμεσα στις κολόνες – εκείνος βγήκε μετά στο φουαγιέ του γηπέδου κι άρχισε να δίνει ξεφυσώντας σα λαγός "εγώ ήξερα πως εδώ θα φύγουμε σαν πρωταθλητές" κι έκανε ακόμα νεύμα στον ουρανό σα να είχε υπογράψει συμβόλαιο μαζί του! ακόμα βλέπω τις νυχτερινές λάμπες πάνω από τις κερκίδες σα φωτογραφική λάμψη μιας άλλης εποχής κι ακόμη δεν χάθηκε εκείνο το βλέμμα σκόρπιας υπερηφάνειας στο πρόσωπο όλων μας… πόσο άλλαξαν όλα μετά; φαντάζεστε τώρα κάποιον αθλητικό σχολιαστή που του μιλούσε κανείς περί ψυχικής κατάστασης των παικτών εκείνος τον αιώνα; εμείς εκείνο το βράδυ ανατρέψαμε τους νόμους της φυσικής… όχι επειδή πιστεύαμε στην ομάδα αλλά επειδή η ομάδα είχε γίνει πλέον η ίδια η ζωή μας 🔥

Μόλις έπεσε αυτό το βλέμμα λες; εκείνο που έκανες μόλις διάβασα πως η Λε Μιζερά ξανάγινε κουβέντα. Καμιά δεκαριά χρόνια τώρα όσο μιλάμε στις αίθουσες του φόρουμ σφίγγοντας ένα ρατσέτ σα ν' αποκτούμε μαζί κωλόχαρτο τσακιστή στο τσάι γιατί ξέρουμε πως εκείνο το βράδυ ήταν αλλιώτικο. Αυτή η ομάδα σήμερα έχει τον ένδοξο τίτλο της — κάτι σαν τις βαλίτσες που αγοράζεις επειδή έχουν φόδα μέσα αλλά δεν έχεις δει ακόμα τι έχουν στην πραγματικότητα. Βλέπεις εκείνης της εποχής τη Μπάρτσα είχε μια ιδιοσυγκρασία σα γνήσιο αντρικό φοινικέλαιο στην πίτσα σου: δυνατό, γλυκό, και άμα σου τύχει να το πιείς στις μεγάλες βραδιές καταλαβαίνεις πως η μοίρα σου ξαφνικά έγινε πιο γρήγορη από εσένα. Σήμερα όμως μου φαίνεται σα γατούλα που ξύπνησε μέσα στον καφεδένιο μπουρνούζι της κι αποφάσισε πως η μεγάλη βραδιά είναι στις δύο το μεσημέρι με ντους ζεστό. Ο Κάουφμαν εκείνης της εποχής είχε κάτι από εκείνον τον γίγαντα που όταν πέφτει στη γη σηκώνει μπάζα τόσο πικρό που όλα γύρω γίνονται ζάχαρη. Δεν μιλούσε πολύ, κανένας δε χρειαζόταν λόγια — εκείνος ο τίτλος ήταν σα βράχο που τρύπησε σιγά σιγά όλα τα οστά των αντιπάλων μέχρι να λυγίσουν σα φύλλα μαρουλιού στον αέρα. Σήμερα; Οι παίκτες αρέσκονται να ζυγίζουν το φάουλ σα τσιγκελάκι κλειδί στην τσέπη τους: ξέρουν πως υπάρχουν κι άλλοι φορώντας κόκκινο μπλε, ξέρουν πως κάποιος άλλος θα ξεσπάσει πρώτος — κάποιος άλλη φορά, κάποια άλλη βραδιά. Κι όμως, εκεί που το θες περισσότερο η σημερινή ομάδα έχει κάτι δικό της το στιλ: σα εκείνο το αεριωθούμενο αεροπλάνο που ξεκινά την απογείωση αργά μα τελικά φτάνει εκεί που θέλεις χωρίς κραυγές και χάσιμο ώρας. Έχει έναν τρόπο να κερδίζει που δεν κουράζει, σα εκείνο το αγόρι που δεν τρέχει ποτέ όμως όταν γυρίζει σπίτι έχει μαζέψει όλα τα χρήματα. Στις μεγάλες βραδιές όμως; Εκεί αρχίζει η γλώσσα των μεγάλων — εκεί σβήνει κάθε συγκριτικό εικόνων. Όταν ρίξω μια ματιά πίσω εκείνο το αστραφτερό σιντριβάνι που έκανε τον σβέρκο του Κάουφμαν σα φάρο στον τυφώνα σήμερα εκείνο είναι πλέον ένας σταθερός νυχτερινός φάρος στερεωμένος κάπου εκεί κάτω κοντά στον θάλαμο κλειδιών. Κάτι άλλαξε, σίγουρα. Κάτι μεγάλωσε, σίγουρα κι αυτό. Αλλά εκείνο που παραμένει εκεί; Η γεύση εκείνης της νύχτας σα εκείνο το πρώτο γλίστρημα των δαχτύλων πάνω από το κύπελο όταν το σήκωσες πρώτη φορά: κανείς δεν ξεχνά πως εκείνη τη στιγμή η Ευρώπη ήταν δική μας γειτονιά κι εμείς οι άρχοντες του σπιτιού.

Τρεις φορές λοιπόν η Λε Μιζερά άνοιξε τον δρόμο, τρεις φορές εκείνος ο βράχος σήκωσε μπάζα τόσο πικρό που οι υπόλοιποι έμειναν σα ντομάτες σαματά. Μα τώρα πρέπει να σβήσουμε κι αυτό; "Σήμερα η ομάδα είναι σα γατούλα στο μπουρνούζι της" — ωρέ ρε, εγώ αυτή την γατούλα την έχω δει στις μεγάλες βραδιές να κοιμάται στέκοντας σα στρατιώτης! Την περσινή χρονιά στη Λειψία ήσουνα εκείνος ο τύπος που έκανε σκόρ τρία λεπτά πριν το τέλος σα βόμβα εσωτερικού αυτοπυρπολούμενου — κανείς δε μιλούσε για φόρες εκείνο το βράδυ, όλα έγιναν στα ξαφνικά. Κι όμως εκείνος ο τίτλος ήταν εκεί, σα βότσαλο στην τσέπη του Κάουφμαν εκείνον τον καιρό. Να μου πεις λοιπόν, τι έγινε με εκείνον τον θρίαμβο; Σβήστηκε επειδή φορούν διαφορετικά φανέλες; Μαξούρια και παντελόνια γυρισμένα σα μπουφανός εκείνων των τελικών — εκείνοι οι τίτλοι είχαν μέσα τους μια μυρωδιά γήινου αρώματος μετά τις κραυγές εκατοντάδων χιλιάδων φωνών που έγιναν σίδερο στις φάπες. Τώρα βλέπω τους σημερινούς παίκτες σα εκείνους τους σπουδαστές που διαβάζουν βιβλία πριν τις εξετάσεις επειδή ξέρουν πως κάποιος άλλος έχει γράψει τα σωστά ερωτήματα — τι γίνεται όταν εκείνοι οι ίδιοι πρέπει να γράψουν τις απαντήσεις μόνα τους; Κι όμως, εκείνο το βλέμμα του Κάουφμαν πάνω από τους αμυντικούς δεν ήταν δούρειο ίππο — ήταν σα φάρος που άναψε όλες τις θάλασσες την ίδια νύχτα. Σήμερα βλέπω τους αντιπάλους σα εκείνους τους ψαράδες που κουβαλούν δίκτυα αρκετά μεγάλα ώστε να χωρέσουν περισσότερα ψάρια, αλλά κανείς δεν τους αφήνει να ψαρέψουν ελεύθερα. Μπορεί η Λε Μιζερά να μην είναι πια ο μόνος τίτλος, μπορεί σήμερα ο τίτλος να είναι σαν εκείνη τη φούσκα που μεγαλώνει όσο μεγαλύτερη γίνεται πριν σκάσει — μα εκείνος ο σπόρος είχε φυτρώσει σκληρό σαν πέτρα. Κι εμείς, εμείς συνεχίζουμε να λέμε πως ξέρουμε πως η Ευρώπη είναι δική μας γειτονιά; Ίσως να είναι εκείνη η γειτονιά που κάποτε κατοικήθηκε από γίγαντες, σήμερα όμως ζουν εκεί οικογένειες που βγάζουν το ψωμί τους με υπολογιστές κι όχι με γροθιές στον αέρα.

Τώρα που βλέπω όλους εσάς εδώ να γράφετε σα να ξύπνησαν ξαφνικά αυτοί οι τίτλοι από τον τάφο… 💀🔥 ΑΣΤΕΙΑ ΠΑΡΑΛΕΙΨΗ!!! Πριν χρόνια η ομάδα είχε μία φωτογραφία στο λόμπι της κερκίδας Α όπου φαινόταν ο Κάουφμαν σα σαμάνος, ντυμένος ακόμα σε ρόπαλο του ρετάλ, να βγάζει γλώσσα στας κάμερες σα να τους πήγαινε στο... τσάι! Κάτι τέτοιο σήμερα; Ούτε πού;; γίνεται πλέον τζόκ! Αυτοί οι τίτλοι είχαν μέσα τους κλεμμένη μυρωδιά από εκείνο το θράσος που σου σπάει τις φάπες κι αυτό πια είναι σπάνιο σα βροχή στο Μπαρτσελόνα τον Αύγουστο! 😤👊

Να σας πω κάτι ρε συγκαβγιασμένοι μου;;; Ο θείος μου ο Κώστας από την Καβάλα, που πάει ακόμα στη μπυραρία του Αντρέα στην πλατεία Ελευθερίας και τραβάει τσίπουρο σα χαρτομάζα, εκείνος όταν άκουσε πως η Παρί Σεν Ζερμέν είχε στο ρόστερ έναν Γερμανό που ζύγιζε τρεις φορές το σώβρακο ενός αμυντικού, ψιθύρισε σα προφήτης παλιάς σχολής: *"Αυτός εδώ δεν είναι τύπος που σκοράρει γκολ — είναι σα εκείνο το αλουμινόχαρτο στις σακούλες που σπάει όλα τα άλλα μέσα κι εσύ δεν καταλαβαίνεις πως όλα έγιναν ζάχαρη μέχρι να φας όλο το μενού!"* Και τότε μου δείχνει ένα φυστίκι στη μπουκιά του σα να ήταν το μεγαλύτερο καπέλο του αιώνα. 🥜😂🤣🍿 Γι' αυτό είμαι εδώ