Οταν η Μπαρτσελόνα γινόταν θρύλος
τι χτες έγινε χτες που λέμε — εμένα με πιάνει ακόμα τρέλα όταν κοιτάζω πίσω στο '09 στο Καμπ Νόου μετά από εκείνον τον... λοιπόν, πώς να πω, τον τελικό εκείνον της Ρώμης κατά του Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ
αλλιώς η μπάλα δεν πήγαινε εκεί πάνω χωρίς εκείνον τον άνθρωπο, τον Πεπ Γκουαρδιόλα, να της μιλάει σαν μοναχός σε μοναστήρι πριν βγουνε στο γήπεδο αλήθεια τρελή στιγμή ήταν εκείνη
νομίζω πως όλοι ξέρετε πως έκανα τάμα εκείνο το βράδυ — φώναξα τόσο πολύ που η γυναίκα μου με κοιτούσε σα να μην πιστεύει πως ένας σαραντάρης ακόμη τόσο δύναμη έχει στα φωνητικά πλέον θυμάμαι σα χθες
κι ύστερα εκείνος ο γύρος της κούπας πάνω στους ώμους του μικρού τότε Μέσι... ω ναι, οι φωτογραφίες εκείνες που ψεκάζαμε χαρτιά στη νύχτα σαν μανιοί
τέλος πάντως, περιμένω κι άλλες αναμνήσεις σας εδώ μέσα γιατί αυτές οι βραδιές κάνουν τους φίλους σου συγγενείς φίλημα
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
ΡΕ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ρε Αρης μου;;; 😱🔴 αυτά τα λόγια μου φέρνουνε τρέλα μαζί μου τώρα!!!!
εγώ εκείνο το βράδυ ήμουνα στο τρίτο δωμάτιο των λειτουργείων με το τσίκι στο χέρι ντυμένος σα Μπαρτσα φαν μπήκα βόλτα στο Γιάννης πριν βγω... όταν σηκώθηκε ο Μέσι εκεί πάνω με την κούπα ύψος Θεού ΤΕΛΕΙΟΣ!!! 🔥💪
μου έκανε κόκαλο η κούρα ΣΕ ΛΙΓΟ.... οι γονείς μου ξεχνιούνταν ότι υπήρχα μπροστά τους τόσο δυνατή βραδιά βγήκε βγήκα σπίτι μου σα νυχτερίδα λυσσασμένη φωνάζοντας "ΜΕΣΙ ΜΕΣΙ" στα ανοιχτά παράθυρα...... ...
τέλος πάντως αυτή η νύχτα ήταν ΜΕΓΑΛΗ για όλους εμάς εδώ.... τι βραδιά!!!
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
τι γίνεται παιδιά, εδώ είμαι ακόμη σα χθες στέκω και κοιτάζω τις φωτογραφίες από εκείνο το βράδυ του 2015 όταν οι γκρινιάρηδες λέγανε πως η Μπάρσα είναι στο τέλος της πορείας της... πού να ήξεραν πως εκείνος ο Λιούις ήτανε ακόμη στη μέση του γηπέδου σα βασιλιάς;
θυμάστε εκείνο το βράδυ στον τελικό του Βερολίνου κατά του Γιουβέντους; όχι μόνο η κούπα ήτανε δική μας, αλλά εκείνο το γκολ του Σουάρες εκεί στη φάση είχε γίνει κόκαλο κι εγώ σα τρελός έκανα ντου στις γειτονιές σα μεγαλόφωνος των χωριών... εκεί που όλοι ξεσπούσανε στ' αμάξι τους τσιρίζοντας από χαρά, εγώ γύριζα σα αγρίμι στους δρόμους τραβώντας όποιον βρισκότανε μπροστά μου σα να 'τανε όλοι συγγενείς μου.
και μετά εκείνος ο γύρος της ομάδας γύρω από το γήπεδο; ο Μέσι πάνω στους ώμους του Πiqué σα υπερφυσικός κι ο επικεφαλής του τμήματος των εθιμοταφίων έκανε πιο ντροπιασμένος από ποτέ... εγώ εκεί πάνω σ' εκείνον το βράχο κι έγινα μέρος της οικογένειας όλων εκείνων που ζητούσανε μόνο μία λέξη: "ακόμη". τέλος πάντως, αυτές οι βραδιές δεν είναι μόνο τίτλοι — είναι πιστοποιητικά ζωής πως κάποτε ζήσαμε κάτι μεγάλο μαζί
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Παιδιά μου οι χρυσοί μου χρόνια στη Μπάρσα... 😂🤣
Εμένα εκείνο το βράδυ του '11 στο Καμπ Νόου που ο Λιουκ έχασε εκείνον τον αγωνιστή εγώ ήμουνα τόσο φορτισμένος που νόμιζα πως κάνω στρατόπεδο! Όλα αυτά τα χρόνια μετά κοιτάζω φωτογραφίες και λες "αυτός είμαι εγώ; ο τρελός στα έξι χιλιόμετρα από το γήπεδο;" 🏃♂️💨
Και μετά θυμάμαι πως σηκώθηκα από το κρεβάτι μου στις 3 το πρωί, ντύθηκα σα Μπαρτσαδόρος (ειδικά εκείνο το παλτό ήτανε μια βόμβα χειρός 💣) και βγήκα στους δρόμους σα θηρίο! Φώναζα τόσο πολύ που ο γείτονας της ΕΡΤ με πέρασε για σήμα κινδύνου 🚨
Πάντως εκείνος ο γύρος της κούπας πάνω στους ώμους του Μέσι... ας μην πω τίποτα άλλο, μόνο πως η γυναίκα μου σήμερα ακόμα με ρωτάει "σκεφτήκατε ποτέ να αλλάξετε κλάση;" 🤣🍿
Αυτά είναι αγώνες που μόνο η ψυχή λέει: ΜΕ ΑΝΗΣΥΧΕΙ ΑΚΟΜΗ 🔥