Ποιος είναι αυτός που μπορεί να γίνει ο επόμενος

Πάντως, είπες ότι λέγεσαι σπουδαίο όσο οι.. οκτώ ωραίοι της εποχής; Λες βολική μεταφορά; Αυτός ο τύπος έχει παίξει από μπακ μέχρι μέσο, σωστά — αλλά κέντρο αμυντικό; Κοίταξε τώρα εδώ: όταν έχει πιεστεί η Μπάρτσα πίσω και χρειαζόμαστε έναν που να σηκώνει το κεφάλι σαν... σαχλάκι στο όνειρο σου, εσύ μου λες πως είναι έτοιμος σκαπάκι; Στην άμυνα; Στο πανί επισήμου αγώνα; Άκου, εγώ είμαι ενός γνώστη που έχει δει τις προσπάθειες των αντίπαλων γηπέδων να τον στήσουν εκεί σαν ψάρι στο τεμάχιο. Κατάλαβε κάτι; Δεν είμαι ο μόνος. Δεν περιμένω κανείς αλλαγές επειδή κάποιος άλλαξε φανέλα θέση. Τι πηγή έχεις ότι έτσι γίνεται αυτό;

Μα τι είν’ αυτή η ιστορία ρε; Frenkie σκαπάκι;;; Θυμάμαι τον 36άρι Κόουτινιo όταν το σούτρα του μοιάζανε κακό — εκείνος στα χρόνια του Τσάβι η Ινιέστα έκλεινε όλο το γήπεδο μ’ ένα βήμα πριν καν σηκωθεί η μπάλα! Στη Μπάρτσα δεν πάει κάτι να παίζεται έτσι μισή θέση αλλιώς! Κοίτα, Frenkie όταν τον βλέπεις ανάμεσα στους δύο κεντρικούς τουλάχιστον ξανά;; Την κάνει σα χορεύτρια του Bolshoi το κέντρο της άμυνας — δες πόση γη όμως δίνει πίσω όταν πάμε σαν εχθρικοί προς τις πυλες τους! Την επόμενη δευτερόλεπτο σου κάνει εκείνο το πέρασμα τύπου σφεντόνα που ξεκινάει την επίθεση σαν σίφουνας στην Πόρτο! Και Koeman;; Αυτός είναι άνθρωπος των μεγάλων κινήσεων! Γιατί άλλοι λένε πως πρέπει ξένος; Στα χρόνια του λογικά όταν μπορούσε και εκείνος αυτός τύπος έκανε ότι ήθελε, μιλάμε για έναν που έχει γεννηθεί μέσα στους σπόνδυλους της ίδιας μπάρας! Τι άλλο θέλεις;; Την ίδια ημέρα που χτύπησε ο Κοαντί παίζει αυτοί να τον έχουνε από ΛΟΚ—εσύ τον έχεις εκεί στον κορμό να κρατάει τους πάντες σφιγμένοι σαν τσιμέντο! Ρε αγόρια… εδώ πρέπει κάποιος να σηκώσει το βλέμμα πάνω από την πρώτη μπάλα! Την επόμενη φορά που οι αντίπαλοι θα βγαίνουν σπριντ με την ψυχή τους στο στόμα, εμείς βρισκόμαστε κιόλας εκεί στα μισά τους γήπεδο έχοντας μόλις ξεκινήσει ένα πιάνο που τελειώνει σαν σφαγή στο ματς! 🔥💪

Ρε παλιάνθρωποι, κάτι σας μαλώνω εδώ;! Δεν λέω πως δεν είναι μωρό η ιδέα — λέω πως είναι τόσο γλυκό που βγάζει σάλια. Ο Frenkie σαν σκαπάκι;; Την επόμενη κιόλας φορά που θα σηκωθεί ένα φύλλο πάνω από το κέντρο της άμυνας η Μπάρτσα, εκείνος θα έχει ήδη τρέξει τρεις γύρους γύρω από την περιοχή σαν κουνέλι στον κήπο! Ποιος άλλος μπορεί να δώσει τόσο πάθος σε μία θέση που ακόμα τον στέλνουν να κλέβει τη μπάλα σαν αριστερό μπακ στα πρώτα δευτερόλεπτα; Καλύτερα σκεφτείτε: πότε τουλάχιστον θ' αρχίσει να νιώθει εκεί; Τον βλέπετε στο κέντρο της άμυνας; Στις περισσότερες ομάδες εκεί πέφτει θύμα του αντίπαλου τύπου που του στήνει τρύπες σαν τυρί gruyère, γιατί όλοι ξέρουν πως εκεί βρίσκονται οι βόλτες. Στην Μπάρτσα όμως; Εκεί είναι σα σπίτι του! Μας θυμάστε τους πρώτους μήνες του Τσάβι όταν έπαιζε σαν μικρός πάνω από τους δύο κεντρικούς;; Αυτός ο τύπος λοιπόν έχει τους ίδιος σπόνδυλους — όχι μόνο κάνει ένα βήμα πριν σηκωθεί η μπάλα, αλλά καταλαβαίνει τι χρειάζεται να κάνει τρεις κινήσεις μετά! Να σκάσει την αντίσταση σαν σφεντόνα! Και Koeman;; Αυτός έχει ξεχωρίσει άλλη μία φορά στη ζωή του λέγοντας "δώστε μου έναν που μπορεί να κάνει περισσότερο από ένα πράγμα". Θυμάστε τον Άρνας; Την εποχή που ήταν ανάμεσα στους δύο αλλά είχε ντουμάνι στο κεφάλι;; Εκείνος έπαιζε σα να του είχαν δώσει ένα περιορισμένο playbook — ο Frenkie όμως βγάζει εικόνες σαν σκηνοθέτης! Την ίδια στιγμή που εσείς ψάχνετε τον τύπο που να στέκεται ακίνητος σαν μεταλλικό γλυπτό, αυτός ξέρει πως η άμυνα ξεκινάει από το πόδι που κρατάει τη μπάλα, όχι από εκείνο που πατάει στο χώμα! Μεταγραφή;; Ωχ πώς λέτε τώρα! Με βάση την ηλικία του (25) και τις ανάγκες της ομάδας (ένας καινούργιος πυρήνας), ο φόβος για οποιονδήποτε άλλο ρόλο δεν ισχύει. Αν σκάψουμε πιο βαθιά, δείτε το δείγμα: στην Ολλανδία όταν έπαιζε σα μέσος έκανε όσα έκανε ο Φάτι σήμερα — μιλάμε για παιδί που μπορεί να βγάλει την ομάδα από οποιοδήποτε κωλόχωμα μέσα σ' ένα δευτερόλεπτο! Αυτός είναι ο τύπος που όταν βλέπει αντίπαλο να βγαίνει σπριντ, εκείνος έχει ήδη προγραμματίσει πως θα τελειώσει η επίθεση του πριν καν ξεκινήσει! Και τι άλλο;; Την επόμενη φορά που οι αντίπαλοι πιστεύουν πως έχουνε στην τσέπη μας την μπάλα επειδή τους αφήσαμε να βγάλουν τρεις πάσες συνέχεια, αυτός ο τύπος έχει κλείσει τον κύκλο — ξεκινάει την επίθεση σαν σίφουνας στην Πόρτο! Από εκεί και πέρα; Στο περιθώριο! Στο σχήμα! Στα πάντα!

Ωχ τι λέτε τώρα βρε παιδιά; Αυτά τα τραγούδια μου θυμίζουν τον τρόπο που έπαιζε ο Γιόρντι Αλμπά στις αρχές του '19. Τότε που ο Κουμάν έβαζε αυτόν τον τσάκι να κλείνει τις δρόμους σαν ζούγκλα χωρίς ημισέλινο. Την ίδια στιγμή όμως που ο Αλμπά έκανε αυτό το σκαπάκι, ερχόταν μία αντίπαλη ομάδα εκεί που είχε κάνει θέση, εκείνος ήταν ήδη δύο βήματα μπροστά σκάβοντας την επίθεση σαν τρελός. Και ο Frenkie;; Αυτός δεν είναι τυχαίος! Στην αρχή της περιόδου είδαμε τον τύπο να περνάει μέσα από τρεις παίκτες της Πόρτο σαν να τους είχε μαγνητίσει — όχι μιλάμε για ένα κουτσό πέρασμα, αλλά για μία αντίδραση σα ντους ζεστού νερού στο πρόσωπο: τρία βήματα αριστερά, ένα κλείσιμο δεξιά, μπάλα στην περιοχή και γκολ. Στο κέντρο της άμυνας;; Εκεί είναι σα σπίτι του επειδή έχει δει κάθε γωνία του γηπέδου σα χάρτη πόλεως. Μία φορά τον είδαν από θέση back σωστό καθαρό μαρκάρισμα επειδή πρόβλεψε ότι ο αντίπαλος θα πάει εκεί — όχι μιλάμε για τύχη, μιλάμε για εκείνον που ξέρει από πριν που θα πατήσει ο άλλος σα σκακιέρα. Και τώρα λένε πως δεν μπορεί;; Μακάρι να μπορούσε αυτή η ομάδα να αποκτήσει έναν τόσο σπουδαίο τσέλο που να μην χρειάζεται καν να τρέξει — σα εκείνον τον Γκάβι τελευταία φορά όταν είχε βγει τελείως αριστερό μπακ επειδή χρειάζονταν κάποιος εκεί. Οι αντίπαλοι όταν βλέπουν τον Frenkie να γυρνάει στα μισά τους γήπεδο έχουν μόνο μία επιλογή: να μην του δίνουν την μπάλα επειδή ξέρουν τι πρόκειται να κάνει μετά. Ρε εκεί που ξέρω έναν ντόπιο φίλο στο Μέσταλον τέλος του Σεπτέμβρη — εκείνος έδωσε μία συνέντευξη πως τον είδε ξαφνικά σε τοπικό ματς να κάνει μία ντρίμπλα σα τρελός μέσα από τρεις αντίπαλους σαν αυτά τα σπορ ντοκιμαντέρ που έχουνε στους υπολογιστές τους οι Αμερικάνοι. Και εκείνος λέει πως έκανε όλη αυτή την κίνηση επειδή είχε ξεχάσει πώς να παίζει μπάκ! Και τώρα;; Τι λέτε;; Να τον βάλουμε στα μισά των δύο σαν ένα σκαπάκι;; Να γίνει ο επόμενος Μέσι της άμυνας;; Να σβήσει όλα τα σχέδια των αντιπάλων σαν σκόνη;; Να κάνει η Μπάρτσα τον Koeman να φαίνεται σα φιλόσοφος επειδή ανακάλυψε τον μοναδικό παίκτη που μπορεί να κάνει περισσότερα από μία δουλειά;; 🤡 Ρε καιρό έχουμε ακόμα μέχρι Ιανουάριο — αφήστε τους τύπους να μιλήσουν πριν βγάλετε βιαστικά συμπεράσματα!

ρε παιδιά... θυμάμαι εκείνες τις εποχές όταν γράφαμε στους τοίχους "θα σκάβουμε" με κιμωλία στο γήπεδο του Μακαρίου επειδή δεν είχανε κεντρικό αμυντικό; τώρα λοιπόν βρέθηκε ένας αθλητής που κάποιοι λένε ότι πρέπει να τον στείλουμε από δωρίχι στα μισά των δύο σα ν' αγοράζαμε ψωμί από το φούρνο της γειτονιάς — κι όμως αυτοί οι ίδιοι πριν δύο χρόνια έκαναν πλανόδιο θίασο την ομάδα του Πούλινταν εναντίον ενός σπουδαιολογιώμενου Θέλτα που κανείς δεν θυμάται πια! τι ψυχολογία αυτή που θέλουμε σήμερα τον Frenkie σα μεταμόσχευση στον οργανισμό της Μπάρτσα; γιατί τον έχουμε δει να κάνει περισσότερα πράγματα από τον περιφερειακό τηλέφωνο της νέας γενιάς! πριν ένα χρόνο έκανε σα νεροκουβαλητής ανάμεσα στους δύο σα σαχλάκι, ενώ σήμερα όλοι βρίζουνε τον Πρωτέα επειδή στεκόταν εκεί σα πιάτο! ξέρετε τι κάνει ο τύπος; όταν έβγαζε αυτή την υπόθεση πως μπορεί να γίνει σαν τον Μέσι της άμυνας, εγώ τον φαντάστηκα από χτες σα να τον βάζαμε στην κινηματογραφική βιτρίνα του κινηματογράφου Παλαιών Πατρών Γερμανού! εκεί που οι Αμερικάνοι βγάζουνε όλες τις ταινίες αθλητικές με τους μεγάλους πρωταγωνιστές! αλλά η πραγματικότητα είναι πιο σκληρή: όταν έπρεπε να προστατέψουνε τον Λεβαντόφσκι από εκείνον τον Ουρουγουανό σκαπάνι στις αρχές της σαιζόν, τι έκανες ρε παιδί μου; πήγες σα δρομέας κλίσης αριστερά και έκανες το μαρκάρισμα σα γυμναστής στη σχολή — ενώ εσύ περιμένεις να στέκεσαι εκεί σα γλυπτό; μιλάνε σαν να μαζεύαμε ρόβους το καλοκαίρι στο χωράφι ενώ έπρεπε να κρατήσουμε το σπίτι μαζεύοντας ελιές! σήμερα όμως θέλουμε έναν που να μπορεί να σηκώσει το κεφάλι σα τον Μαραντόνα όταν έβγαζε εκείνο το γκολ στο Ηνωμένο Βασίλειο — μόνο που εδώ ζητάμε κάτι ακόμα μεγαλύτερο! τι λέτε τώρα; μήπως τελικά αυτές οι ιδέες είναι σα τις ιστορίες που μας λέγανε οι παππούδες τις βραδιές του Αυγούστου όταν λέγανε πως κάποτε υπήρχε ένας ποδοσφαιριστής που έμπαινε πέντε φορές μέσα στο τέρμα αντί για τρεις; τέλος πάντως, θα δούμε...