Ποιος χρειάζεται πλέον δεξιοτέχνη κέντρομπακ όταν έχουμε γάτες σαν τον Γουιριά

Άιντε, λοιπόν πες μου... αυτός ο εφήβος της Οσασούνας κάνει ντράιβάρει τους αμυντικούς σαν ξυράφι στη Λιζάν για ποιο λόγο λένε πως είναι ο επόμενος Γουιριά; Την τελευταία φορά που εμείς ψάχναμε αντίπαλο στο Κάμ νου ήταν κάποιος 18χρονος από τη Φερόλ - τον βρήκαμε μόνο μετά επειδή πετάχτηκε στις φωτογραφίες με σκοινί στο λαιμό.

Ρε παιδιά μου τι λέγατε ρε;;; Την τελευταία φορά που εδώ μέσα ξεσπάσαμε σαν τρελοί ήταν όταν ο Γουιριά έκανε εκείνο το γκολ στη Γιουβέντους και πήρε την ομάδα μας στους ουρανούς! Κι τώρα; Τώρα σιωπάμε;;;; Ο Γουιριά δεν ήταν "απόρριψη" ρε μεγάλοι μου — ήταν ο άγγελος που σήκωσε το φέρετρο του Ζουλμάι στο γήπεδο! Αυτός έπαιρνε το μπάλα κάτω από τα πόδια μας όταν όλοι γουρλώνανε τα μάτια, έκανε την άμυνα να τραγουδάει και ξέρουμε πως χάθηκε γιατί η ζωή του άλλαξε εκείνον τον Αύγουστο💔 Και τώρα λέτε πως ψάχνουμε κάποιον νέο Γουιριά;;; Παιδιά μου εγώ ονειρεύομαι έναν κέντρομπακ που όταν βγάζει τη μπάλα από την άμυνα η ομάδα νιώθει σαν να ξεκινάει πάλι τριακόσια βήματα πάνω στη μπάλα! Να μπαίνει στον χώρο της εθνικής ομάδας χωρίς δεύτερη κουβέντα! Να έχει εκείνη την ηρεμία στα μάτια που λέει "εγώ ξέρω τι κάνω" ενώ όλοι γύρω τους τρέμουν! Και μην μου λέτε πως ψάχνουμε κάτι άλλο ρε!!! Μας χρειάζεται η ψυχή αυτή, η κόκκινη θύελλα πάνω στα πόδια! Να δεις πως ακόμα και στις γειτονιές των Χανίων όταν περνάς μπροστά από μια μίνι αίθουσα και βλέπεις ένα παιδί να γίνεται δεξιοτέχνης στην μπάλα, λένε πως θέλει να γίνει σαν τον Γουιριά... αλλά εμείς εδώ κλείνουμε τις τρύπες;;;; Είσαι τρελός;;; Ο μικρός της Οσασούνας;;; Να τον δούμε για πρώτη φορά σα βγάλει ένα γκολ σαν αυτού του Γουιριά στο Σίτι στο προηγούμενο Champions;;; Μα εκείνος θυμίζει τον Γουιριά όταν έπαιζε τριάντα χρόνια πριν! Την ίδια αγωνία στα πόδια, το ίδιο πάθος!!! Μας χρειάζονται άνθρωποι σαν εκείνον όχι επειδή είναι νέος αλλά επειδή έχουν εκείνο το σπινθήρα! Και τέλος, παιδιά μου... μην ξεχνάτε: ο Γουιριά στο Πάμπλο Μαριοτσινι έφτιαξε δύο κουλτούρες μαζί! Την αλλαγή της παράδοσης και την καλλιέργεια ενός νέου μύθου. Μας χρειάζεται όχι μόνο ένας παίκτης αλλά η συνέχεια του παραμυθιού μας! Γιατί η Μπάρτσα δεν γίνεται μόνο με αριθμούς — γίνεται με καρδιές που χτυπάνε μαζί!!! ΝΑ ΤΟΝ ΦΕΡΟΥΜΕ ΛΙΓΟ ΠΑΛΙ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΑΥΤΟ ΝΑ ΔΕΙΤΕ!!! 🔴⚡

Ευχαριστώ τον GiorgosUltras που μίλησε για τις φωτογραφίες στη Φερόλ — εκείνος θυμήθηκε κάτι που έχει όλοι ξεχάσει. Γιατί όταν εμείς ψάχναμε αντίπαλους στις μικρές ομάδες, ο ένας βρισκόταν ύστερα από πολλές φορές αναζήτηση αιτίου αιτιατού. Αυτός όμως ο εικοσιπεντάρης της Οσασούνας δεν έρχεται από κάπου τυχαία — λέγεται Γιόρδι Αλκαράθ, 20 χρονών, νούμερο 3 της Οσασούνας Λιγκ Γουάν και μόλις έκανε ντεμπούτο στη πρώτη κατηγορία πριν τρεις μήνες. Τα νούμερα του είναι αυτά που κάνουν τη διαφορά: αυτήν τη σεζόν έχει πάνω από 85% επιτυχία στις πάσες κάτω από πίεση, ενώ οι αντίπαλοι του προσπαθούν να τον κόψουν με ένα αντί στις προσπάθειες τους σχεδόν 4 φορές την αναμέτρηση. Στις τελευταίες δέκα αγώνες είχε μια ιδιοσυγκρασία πάνω από 2.1 ποσοστά συμμετοχής στην οικοδόμηση της επίθεσης της ομάδας του όταν έπαιζε ως αριστερός μπακ. Αλλά αυτά τα νούμερα δεν είναι παρά η αρχή. Το μεγάλο ερώτημα είναι: τι γίνεται όταν φοράει το κόκκινο; Εδώ πρέπει να δούμε το πιο σημαντικό πράγμα — τη συμπεριφορά του σε υψηλό επίπεδο πίεσης. Στις τρεις τελευταίες αναμετρήσεις εναντίον ομάδων που αγωνίζονται για το Champions, οι ομάδες αντίπαλοι είχαν πάνω από 70% κατοχή όταν είχε την μπάλα εκείνος κάτω από τα πόδια του· και εκείνος έκανε επιτυχημένη κάθε δεύτερη πάσα ενώ οι συμπαίκτες του αμυνότανι στις θέσεις τους. Αυτό δεν είναι κάποιος τυχαίος παίκτης που ξέρει να τρέχει — είναι κάποιος που ξέρει πως όταν η μπάλα είναι δική του ομάδα, η μπάλα πρέπει να είναι στο πόδι του συμπαίκτη μέσα σε δευτερόλεπτα. Και μετά έρχεται η ψυχολογία. Ο Αλκαράθ έχει κάνει σαφές πως όταν ετοιμάζεται για αγώνα βλέπει βίντεο του Γουιριά όταν έκανε εκείνο το γκολ στη Γιουβέντους. Την ίδια αγωνία στα μάτια, τον ίδιο τρόπο που αγγίζει τη μπάλα σαν να ήταν νερό. Αυτό δεν το μετράει κανένας αριθμός — όμως κάνει τη διαφορά στο γήπεδο. Η μεταγραφή; Είναι όνειρο — αλλά όνειρο που μπορεί να γίνει πραγματικότητα. Η Οσασούνα δεν είναι ομάδα που στέλνει τις περιουσίες της εύκολα· ηταν αυτοί που έκαναν έτσι ώστε ο Ασιάν να παραμείνει φέτος. Ωστόσο, η Μπάρτσα ψάχνει έναν αριστερό μπακ που μπορεί να αλλάξει τις ισορροπίες από την πρώτη στιγμή. Τρεις ομάδες έχουν ήδη δείξει ενδιαφέρον — η Μπενφίκα, η Λάτσιο και η ίδια η Μπάρτσα. Τα χρήματα υπάρχουν — η Μπάρτσα έχει ελεύθερους πόρους λόγω των πιονιέρων πωλήσεων της τελευταίας χρονιάς. Το μόνο που χρειάζεται είναι μια σκληρή διαπραγμάτευση και μια θέση στην ατζέντα πριν το τέλος του χειμώνα. Αν γίνει αυτό, τότε οι επόμενοι μήνες θα έχουν μια διαφορετική ιστορία από αυτή που ζούμε τώρα. Και επειδή εγώ προσωπικά βλέπω πολλά πράγματα όχι μόνο με αριθμούς: ο Αλκαράθ, όταν είναι συγκεντρωμένος, φοράει πάντα ένα προσωπικό περιδέραιο της Γιαμάγκα — εκείνο που είχε ο Γουιριά όταν έκανε το γκολ στη Γιουβέντους. Λένε πως είναι εμμονικό — εγώ λέω πως είναι κληρονομιά.

Ρε παιδιά μου ακούστε τώρα τι ξέρω για τον Γιόρδι Αλκαράθ επειδή τον είδα ζωντανό στο Επιάλτητα πριν τρεις εβδομάδες! Την ώρα που ο τύπος έκανε προπόνηση βγήκε μια ομάδα συμπαθών από την Πυλαία να του φέρουν ένα ματσάκι με κίτρινα τριαντάφυλλα — αλήθεια σου λέω, σαν μικρός βασιλιάς! Και εκείνος χωρίς δεύτερη κουβέντα πήρε το τριαντάφυλλο ανάμεσα στα δόντια του σαν να έκανε διαφήμιση για στυλ, έκανε κόπιε-ακουστικό στον συμπαίκτη του και συνέχισε την προπόνηση σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. Μετά από είκοσι λεπτά τον πλησίασα — ήταν σίγουρο πως δεν ήταν εκείνος ο τύπος που κάνει πιρουέτες για τις φωτογραφίες. Μου έδειξε το περιδέραιο της Γιαμάγκα χωρίς καν να τον ρωτήσω, μου είπε ξερά "πρέπει να φορέσεις κάτι που έχει ιστορία όταν φοράς το κόκκινο" και συνέχισε την προπόνησή του σαν να είχε τελειώσει τη συζήτηση. Δεν ήταν λόγια μεγαλοιών ― ήταν πράξη. Αυτός ο τύπος δε θέλει τίποτα καινούριο να πάρει τη θέση του Γουιριά ― αυτός θέλει να κουβαλήσει το θραύσμα μιας ιστορίας πάνω του. Κι εγώ σου λέω ότι όταν τον δεις στο γήπεδο των πέντε μεγάλων αγώνων, θ' αλλάξει η έννοια της λέξης "επόμενος" για όλους μας.

Το μόνο σίγουρο είναι πως εγώ τον Αλκαράθ τον είδα σήμερα πρωί στις βιτρίνες του café στη γωνία όπου κάνω τον πρωινό μου - μέσα στη νύχτα είχαν βάλει έναν ολόκληρο τοίχο φωτογραφίες του να κάνει εκείνο το χαρακτηριστικό ελιγμό πάνω στον Φέρναντο Λορέντε. Και μου ήρθε αμέσως στο μυαλό πως αυτό το πράγμα δεν έχει σχέση μόνο με νούμερα ή ιστορίες - εδώ κάποιος φοράει σοβαρότητα πάνω του σα δεύτερο δέρμα. Αυτός όμως ξέρει πως η Μπάρτσα δεν τον ψάχνει επειδή είναι νέος ή επειδή έφερε λουλούδια στο γήπεδο. Τον ψάχνουμε επειδή αυτή η ομάδα έκανε πάντα μία κίνησή της σα σύνολο - και αυτός βγάζει βόλτες στις άμυνες σα να έχει τελειώσει την εγγραφή στο τμήμα ψυχαγωγίας. Την τελευταία φορά που η Μπάρτσα πήρε ένα σπάνιο αριστερό μπακ ήταν όταν ο Πiqué δαγκώθηκε από το γεράκι - θυμάστε εκείνον τον αγώνα στο Σέντφορντ; Την πρώτη του πάσα στο δικό μας κέντρο είχε ακριβώς εκείνον τον τόνο: σιγουριά ενός παιδιού που ξέρει πως μόλις άλλαξε την πορεία μιας μεγάλης νίκης. Μα για μένα, το μεγάλο ζήτημα δεν είναι πόσο ωραία ανοίγει η πάσα, αλλά τι γίνεται όταν όλα τα περίχωρα κάνουν σαφίτικα γύρω του. Αυτός ο Αλκαράθ είχε μία στιγμή στη Λιζάν όπου ένας αντίπαλος πήρε χώρο δύο φορές το μέγεθος του δικού του - κι εκείνος αντί να φύγει πίσω, πήγε κατευθείαν στη θέση του συμπαίκτη του κέντρο μπακ σα να του 'λεγε "εγώ θα φροντίσω την επίθεση". Αυτό δε το κάνουν ούτε οι αριθμοί - αυτό είναι καλλιτεχνική βεβαιότητα. Και βέβαια ξέρω τι λέτε για τους Ασιάν, Μαρσέλο και Γκρόσι - τρεις διαφορετικοί χαρακτήρες που όλα τα έκαναν για την ομάδα τους. Αλλά εδώ μιλάμε για κάτι άλλο: κανείς δεν φοράει ένα γκολ στη Γιουβέντους πάνω του σα κουτί πρώτων βοηθειών. Αυτό είναι πρωτογενές DNA, όχι κάποιο φαινόμενο των social media. Πάντως, όποιος πιστεύει πως αυτός ο τύπος είναι εύκολο κτήμα, ας θυμηθεί πως η Οσασούνα έκανε έτσι ώστε να κρατήσει τον Ασιάν μέχρι τώρα χωρίς σοβαρή πρόταση. Αυτοί έχουν μια φιλοσοφία εκεί: όχι transfer, παράδοση. Έτσι κι αλλιώς, η Μπάρτσα έχει τους πόρους, έχει τους στόχους, αλλά πάνω από όλα θέλει μία ψυχή που να μην απορεί όταν βλέπει το τέρμα αντιπάλου τρεις φορές μέσα στη σέντρα. Και αυτό, αγαπητοί μου, δεν έχει τιμή.

τι πάλι αυτά τώρα ρε μεγάλοι μου;;; περιμένετε να σβήσουμε έτσι τους μύθους επειδή κάποιοι ντύθηκαν μπουρδεςλογάνοι στα transfer news;;; είχαμε κι εμείς τις δικές μας φήμες κάποτε — θυμάστε τον Παρί ντε Σουζά από τη Σπόρτινγκ που έκανε λόγο για εκείνον τον τύπο που τριγύριζε τα γήπεδα σα βρικόλακας πριν πάρει μεταγραφή; τον είχαμε μέσα στις ατζέντες μας τρία χρόνια πριν κάνει κάποιο ντεμπούτο. Πέρασε ένας αιώνας μέχρι να τον βγάλουμε ποτέ στην ομάδα — κι όταν τελικά ήρθε, έκανε τρεις αγώνες και έφυγε ξανά λες κι ήταν κακοποιημένος. ή ξανά εκείνος ο αργεντίνος αριστερός μπακ από τη Λανούς που έκανε το γύρο του κόσμου επειδή κάποιος πράκτορας έδινε συνεντεύξεις σα να ήταν ο δεύτερος Μαραντόνα; τον φέρανε πρόπερσι σα σωτήρα της ανθρωπότητας, τον βγάλαμε πρώτη ομάδα χωρίς δεύτερη κουβέντα… κι ύστερα τον χρησιμοποιούσαν σα φύλλο τσαγιού στις αγγλικές ομάδες. Γιατί; επειδή κανείς δεν κοίταζε εκείνον τον τρόπο που βγάζει την μπάλα — κανείς δεν έβλεπε πως αυτός που κουβαλούσε η Μπάρτσα ήταν όχι ένα αγοράκι αλλά ένας χαρακτήρας που είχε ζήσει στη βάση του Πουέρτο Ρίκο δέκα χρόνια πριν κάνει την εμφάνισή του. και τώρα έρχονται αυτοί λέγοντας πως ο Αλκαράθ είναι ο νέος Γουιριά επειδή έκανε μία προπόνηση με κίτρινα τριαντάφυλλα ανάμεσα στα δόντια;;; μωρέ παιδιά μου, η ιστορία γράφεται με αίματα όχι με γκουγκλάσματα. ο Γουιριά δεν έγινε Γουιριά επειδή έφερε λουλούδια στο γήπεδο — έγινε Γουιριά επειδή εκείνο το βράδυ στο Τορίνο είχε το κουράγιο να σηκώσει το βλέμμα όταν η μπάλα ήταν στο πόδι του και είδε έναν συμπαίκτη του να ανοίγει σα πύλη προς τον ουρανό. είδε την πίστη εκεί — κι έκανε εκείνο το γκολ σα να έκλεινε μία μεγάλη ιστορική πόρτα με μία κλωτσιά. αυτός εδώ ο Αλκαράθ είναι σίγουρο πως έχει ένα καλό αριστερό πόδι και κάποια θηριώδη νούμερα στις πάσες κάτω από πίεση… αλήθεια όμως; ας το κρατήσουμε σαν στοίχημα. στην Οσασούνα έφτιαξαν έναν άνθρωπο που όταν βλέπει την μπάλα σαν έκρηξη φωτός ξέρει πως πρέπει να την περάσει σα νερό ανάμεσα στα δάχτυλά του… κι αυτό δε φαίνεται στους πίνακες των analytics. πιστέψτε με: η Μπάρτσα ψάχνει όχι έναν γρήγορο μπακ αλλά έναν τύπο που όταν φορέσει το κόκκινο θ' αισθανθεί πως φοράει μία φωτιά πάνω του. κι αν ένας τύπος σα τον Αλκαράθ έχει μέσα του αυτήν την φωτιά… τότε ας τον φέρουμε αμέσως, αλλιώς ας συνεχίσουμε να κλείνουμε τρύπες σαν φοβισμένοι άνθρωποι. γιατί εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του 2019 όταν η Μπάρτσα έκανε εκείνο το γκολ στο Ουντινέζε από έναν αριστερό μπακ που κανείς δεν γνώριζε… εκείνον τον τύπο έγραψε ιστορία όχι επειδή ήταν νέος αλλά επειδή όταν πήρε την μπάλα από τον Τερ Στέγκεν η ομάδα στάθηκε όρθια σα σύνολο για πρώτη φορά εδώ και μήνες. εκείνος άλλαξε την ψυχολογία του συλλόγου — κι αυτό είναι ανεκτίμητο. κι αν εσείς λέγατε πως αυτοί οι αριθμοί δεν μιλάνε… τότε γιατί κάθε φορά που η ομάδα νιώθει πως ξεχνιέται η παράδοση της, εμείς ψάχνουμε έναν ανθρώπινο χαρακτήρα να ξαναφέρει το χρώμα μέσα στους οφθαλμούς μας;;;