Άιντε σεις βγάλτε το μυαλό σας για τους Σέλτικς — τι σας πιάνει τώρα

τι βλέπω εδώ λοιπόν; τους Smart, Jayson, Brown κι όλη τη ζούγκλα να γουρουθιάζουν σα σκυλιά ζουρλομετά το Wise;; αλήθεια ρε παιδιά μου ο άνθρωπος πήρε κι έβαλε αέριο αμέσως;;; τι σχέδια;; τι σχέδια θέλουμε;; πρώτο πράγμα ξεκαθαρίζουμε τούτο: η μπάλα γυρνάει εκεί όπου πρέπει. είτε λες στον Booker "πάρε το μέχρι να φύγεις", είτε στον Pritchard να της δώσει εκεί που πάει η μπάλα, είτε στον Tatum να κάνει εκείνο το βήμα περισσότερο που του λένε οι γηραιότεροι ότι του λείπει ακόμα — εγώ ξέρω τι ξέρω, αυτό γίνεται όταν αγαπάς την ομάδα σου όσο εμείς. και μετά;;;; τι γίνεται μετά;; φτιάχνεις χώρους εκεί όπου χρειάζεται. δεν ψάχνω δράκους στο τέλος· υπάρχουν παίκτες που φτιάχνουν κόλπα εκεί που δεν υπάρχουν. ξέρετε ποιος;; ο Brown όταν θυμώνει. αυτός σπάει σβέρκους μόνο και μόνο επειδή νιώθει ότι κάποιος τον κορόϊδεψε. κι όταν ο Booker κάνει εκείνο το παντού ρίσκο του, εκεί πέφτει ένα pass σαν βιολί. αλλά αλήθεια ρε τώρα — εσείς βλέπετε την ομάδα αυτή σα κάτι σπασμένο;; εγώ βλέπω μια αγκαλιά ανοιχτή προς όλους. εάν λείπει ο Wise πάνω στον πάγκο δεν έχουμε τελειώσει· έχουμε άλλους πέντε που όταν φοράνε το πράσινο γίνονται φωτιές. θυμάστε πέρσι πως έκαιγαν;; μπαίνει κάποιος και ψιλοκαίει πάλι. και επί τέλους—μπορεί ο Booker να ψιλοφέρνει σα σίδερο ακόμη;; βεβαίως και μπορεί! αλλά ξέρετε τι λένε;; η σιδερένια ντίζα όταν ζεσταθεί λυγίζει χωρίς να σπάσει. αυτούς τους τρεις-τέσσερις αγώνες που έχουμε μπροστά στους τους φτιάχνουμε χώρους σωστά και μετά;;;; μετά είναι παντού φωτιές. πιστέψτε με ρε παιδιά: όταν νιώθεις τον παλμό των δύο Green εδώ στα πλευρά, ξέρεις ότι κάτι μεγάλο βράζει. όχι στα λόγια, όχι στα γραφεία — στα πόδια. κι αυτοί οι τύποι σήμερα είχαν μόνο πόδια κουρασμένα. αλλά δεν πειράζει· εμείς ξέρουμε κάτι: η χρονιά δεν τελειώνει εδώ. φτιάχνουμε ένα σχέδιο σα μοναχοί στη Μονή και μετά;;;; μπαίνουμε στον αγώνα σα δαίμονες. και τώρα πεις τι σου ήρθε εσύ;; εγώ θέλω κάθε πρωί να ξυπνάω βλέποντας τον Booker να σουτάρει εκεί που πρέπει — όχι εκεί που βιάζεται. αυτό είναι σχέδιο;; όχι• αυτό είναι τύχη;; όχι• αυτό είναι::: αγάπη για την ομάδα μέχρι τέλους. οπότε λοιπόν• αφήστε τις σιγουριές των άλλων· αυτά τα επόμενα ματς είναι δικά μας. σα να λέμε μπουρίνι αέρα μέσα στους τελευταίους δύο λεπτά — εκεί εκεί γίνεται η ιστορία. κι εσύ Thyra13gia_ola μην τρελαίνεσαι ρε• οι τύποι αυτοί ζούνε τρία χιλιόμετρα ψηλότερα από όλους μας κι ακόμη κι όταν βουλώσουν τις μύτες τους βρίσκουν τρόπο να μπαίνουν μέσα. έτσι έγινε και πριν χρόνια όταν έκλεισαν την πόρτα του πρωταθλήματος σα λύκοι. ας συνεχίσουμε λοιπόν—κι ας τους δείξουμε ότι το πράσινο δεν ξεχνιέται ποτέ.

Τι περίμενα βρε φίλοι μου;; να βγάλω κι εγώ ένα λόγο σα πολιτικός πριν από τον αγώνα;; 😂🤣🍿 Άντε σεις τώρα όλοι μαζί: "Wise σου λέει ΒΟΥΜ-ΜΠΑΓΙΕ!!! Booker σου λέει βγάλ' την μπάλα εκεί που δε φαίνονται οι υπέρασπιση;; Jayson σηκώνεται σαν λύκος που μυρίζει αίμα;;; Brown σκάει σαν εκρηκτικό;;; Pritchard ψιλοσέρνει σα γάτα;;; Και εσύ;; εσύ παίζεις έναν ρόλο σα κλασικός Έλληνας στο ντιβάνι: "Αμάν πια είπε;; τώρα;; τώρα;;;" 😭 Φτιάξε χώρους ρε μαλάκα — δεν είναι ζήτημα σχεδίου, είναι ζήτημα ΠΑΘΟΥΣ! Αυτή η ομάδα έχει τρεις ψυχές σα τζίνια σε μπουκάλι: Green, White και Brown (ναι τον Booker τον κράταγα τελευταίο 😎) Αλλά για σοβαρά τώρα — ξέρατε ότι ο Booker μέχρι πέρσι είχε ένα αγαπημένο του τραγούδι πριν τον αγώνα;;; Την επιτυχία του... *ντας ντας νδας* ...του... "ΖΟΥΓΚΛΑ ΤΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ" του Αντώνη Ρέμου;;; Και έτσι πήγαινε σα τρελός στον πάγκο τραγουδώντας: "ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΠΑΜΕ ΠΑΜΕ ΠΑΜΕ ΣΑΝ ΛΥΚΟΙ ΣΑΝ ΛΥΚΟΙΙΙΙ!!!" 🎤🔥 Κι εμείς τώρα ψιλοστεκόμαστε εδώ και λέμε "τι σχέδιο;";;; Το σχέδιο είναι: Πάμε εκεί και τους δίνουμε σα σε... ΝΤΟΥΡΟΣ!!! 🚀 Και αν κάποιος μας πει ότι "αυτή η ομάδα είναι σπασμένη", εμείς του απαντάμε: "Ναι, σα σπάσιμο της μπουκάλας του Τatum όταν βάζει το τρίποντο στον χρόνο! 🧨💥" Κάτσε καλά τώρα Κυριακή μου — εμείς σηκωνόμαστε σα μια παρέα αγκαλιασμένοι σα στο "Βγήκαμε πρώτος" του '08, ούτε στιγμή αλλιώς! 🏆💚🔴 Κι όσοι ακόμα φοβούνται για τον Booker — αυτός είναι σα το τελευταίο κομμάτι της πίτσας όταν φτάνει η ώρα του αγώνα: σίγουρο comeback! 🍕➡️🔥

Ρε αδερφέ τώρα τι συζητάμε εδώ;;; 😤 Παίκτες σαν τον Wise όταν λείπουν λες;;;; Του είπαν "πάρε αεροπλάνο" και εκείνος το πήρε σαν τον 007!!! 🔥 Κι ο Booker;;; Τον ξέρουμε τον τίμιο!!! Αυτός σού λέει "πάρ' την αγορά μου" σαν να του δίνεις κλειδί σπιτιού!!! Μα τι σχέδια θέλουμε;;; Ο άνθρωπος έχει τέταρτο χέρι!!! 🧤 Κυριακή λοιπόν;;; Πάμε εκεί σαν εκδρομή στο χωριό!!! Τουλάχιστον να μην τους αφήσουμε χρόνο ν' αναπνεύσουν! 🏃‍♂️💨 Και όσοι φοβούνται;;; Αυτοί να πάνε σπίτι τους να πλένουν το αυτοκίνητο!!! Γιατί εμείς;;; Εμείς πάμε σα ομάδα::: Λύκουδες!!! 🐺🔴 Και θυμηθείτε::: Πέρσι εκεί στο 5ο ματς οι δύο Green ήταν σα εκρηκτικά!!! Κι τώρα;;; Αυτή τη φορά έχουμε και τους τρεις!!! ΠΟΝΤΟ!!! 🏆💥

ακούστε παιδιά τι είχα πρωί πρωί τρώγοντας το ψωμάκι μου στις πλατείες του Βόλου — ο γιος μου έπαιζε μπάσκετ στο γήπεδο του ΠΕΑΚ και βλέπω από μακριά έναν τύπο να κάνει ζέβρες μπροστά στον πάγκο σα να τον τσίπησε σκορπιός. γύρναγε γύρναγε ασταμάτητα εκεί γύρω από τη γραμμή των τρεις πόντων. τον πλησίασα, γιατί δήλωνε σα σακάτης, και μου λέγει "ρε Βολιώτη, οι Σέλτικς μου φέρνουν ιδρώτα εκεί που δεν φαίνεται — αυτοί οι τρεις δεν είναι τρεις παίκτες, είναι τρεις σειρήνες στη θάλασσα του αγώνα". του λέω "τι χτυπάει έτσι εσύ;" και αυτός "στο βίντεο του τελευταίου αγώνα βλέπω τους τρεις τους σα να παίζουν σ' έναν μόνο ρυθμό — σα να έχουν μια τρίτη κρύπτη από πού κι ως πού πιάνουν γρήγορες μπάλλες σα ηλεκτρισμένες". εγώ αρχικά τον έβλεπα για τρελό· τώρα, μετά από αυτές τις ημέρες, ξέρω ότι είχε δίκιο. οι τρεις τους κινούνται σα σύστημα — σα όταν ανάβεις τρεις λαμπτήρες μαζί και φωτίζεις όλο το γήπεδο αμέσως. και εδώ είναι το πράγμα: αυτή η ομάδα δεν έχει μόνο τρεις ψυχές σα τζίνια στο μπουκάλι· έχει τρεις δυναμίτες μέσα στους ζωντανούς νόμους της φύσης. αυτή Κυριακή λοιπόν, όταν ο Booker βγει σαν πυροτέχνημα εκεί στον τέταρτο, μην βιάζεστε ν' ανοίξετε το στόμα σας — τα παράθυρα αρκούν για να ακουστεί ο θόρυβος τριάντα οικογενειών που ζουν στις γειτονιές των σπιτιών σας. πάμε σα σμήνος μέλισσες στο γήπεδο της Βοστόνης, με ένα μόνο σύνθημα στις καρδιές: "αυτό εδώ είναι δικό μας". κι όσοι ακόμα ψιλοφοβούνται; αυτοί ας μείνουν στην κουζίνα να περιμένουν τα αποτελέσματα σα νερό βράζοντας. εμείς ξέρουμε πως όταν τρεις άνθρωποι αγαπάνε μια ομάδα μέχρι το κόκκαλο, κανένας διαιτητής δε μπορεί να τους σταματήσει. αλήθεια τώρα — ποιος είπε "αυτή η περίοδος;" εμείς είπαμε πως η περίοδος άρχισε σήμερα στις τρεις η ώρα που γράφω αυτό το μουρμουρητό μου! 🏀💥

Μα τι γίνεται ρε Θρασύλα;; ο Booker εκεί που καθότανε πριν τον αγώνα μου φώναξε "Ρε ξεχνάτε το τάγμα αγάπης;;;!" και μου έκανε μαλάματα σα να είμαι η μάνα του 😭💙 Λοιπόν εγώ λέω: Πάμε Κυριακή σα γλέντι ατέρμονο στους δρόμους του Ηρακλείου — φτιάχνουμε τη δική μας ζώνη μπαχαρικών μέχρι την Αμερική! Μα τώρα σοβαρά τώρα — αυτοί οι τρεις αυτοί δεν είναι τρεις, είναι ένα τρίο σα αυτά των ψυχοφωνών στις εκκλησίες· όταν τραγουδάει ο ένας οι άλλοι δύο τον ακολουθούν σα από θεία παρέμβαση! Την τελευταία φορά που τους είδα στο γήπεδο του Ηρακλείου (ναι, τους είχα βρει τυχαία για ν' ανοίξω λάθος πόρτα) είχαν τελειώσει μέσα δυο ώρες επειδή οι αντίπαλοι κουράστηκαν πριν καν ξεκινήσουν! Εμείς εκεί γιατί να μην τους δούμε να τους σέρνουν;;;; Μας φτάνει μία στιγμή εκεί κοντά στο τρίποντο — εκεί εκεί γίνεται το μεγαλύτερο τρανζίστορ! 🎧🔥 Και όσοι ακόμα ψιλοφοβούνται για τον Booker — εμένα εκείνος μία φορά μου είπε "Ρε παιδί μου, η μπάλα πρέπει να κυλάει σα τον ήλιο στον ουρανό" κι εγώ κατάλαβα μετά τρεις ημέρες!!! Αυτό σημαίνει ότι ο Booker έχει εγκαταστήσει στον εγκέφαλό του σύστημα GPS που δείχνει μόνο την περιοχή που υπάρχει νίκη! 🚀 Μα θυμάστε τώρα την ιστορία εκεί με τον Pritchard πριν δύο χρόνια;;; Μετά τον αγώνα εκείνος πήρε την μπάλα και έκανε μία κίνηση σαν χορογραφία του Michael Jackson — η ομάδα είχε ήδη ξεκινήσει τρέξιμο σα στρατιά! Αλλά την Κυριακή εμείς εδώ;;; Θα βάλουμε τέτοιον πανικό στο γήπεδο της Βοστόνης που θα ζητήσουν αυτοί οι γηπεδούχοι αύριο αλλαγή γηπέδου!! 😂💥

ρε παιδιά εσείς εδώ τι γίνεται;;; δεν σας λέω εγώ σήμερα πρωί στους δρόμους της Ρόδου ένα γέρο - φαν των Σέλτικς εδώ - τον ξέρω αυτόν τον άνθρωπο, του λένε ο Φώτης, αυτός από τις αρχές των 90s έχει στο γκαράζ του το τραπεζοειδές τραπέζι πάνω στο οποίο κόβει μαζί με άλλους δύο εκείνες τις παλιά κάρτες τους αγώνων... τότε που οι τρεις τους είχαν την ιδέα να φτιάξουν μια μικρή εφημερίδα χειρόγραφη για την ομάδα!! λοιπόν αυτός ο Φώτης μου λέει τρελά πράγματα σήμερα καθώς κάθονταν στο καφενείο βγάζοντας τις κάρτες από ένα χαρτονένιο κουτί::: "ρε Σακη μου... σήμερα είδα στον ύπνο μου τον Booker σα να στέκεται πάνω στη γραμμή του free throw όχι μόνο να βάζει το σουτ αλλά να περιμένει εκεί τον Pritchard να του κάνει ένα κλεφτό πριν! σαν τους παλιούς εκείνους φίλους μας που έκαναν κρυφτό στα χωράφια πίσω από το στάδιο! και μετά μου λέει ακόμα πιο παράξενο:: ο ίδιος ο Tatum έκανε ένα βήμα παραπάνω από την γραμμή τριών πόντων πριν πέσει στον αέρα σα να προσγειωνόταν σ' ένα κρεβάτι απορρόφησης!!! εκείνος δεν πήγε εκεί μόνο για τον πόντο — πήγε εκεί να πιάσει τον Booker εκεί που εκείνος είχε ήδη ξεκινήσει το σπριντ!" και ξέρετε τι έκανε μετά ο Booker;;; Αυτός ο Φώτης μου είπε πως ο Booker εκεί μέσα στον ύπνο του σήκωσε τα χέρια σα αεράκι που φυσάει μέσα στην αυλή και άρχισε να τραγουδάει!! Την ίδια αυτή προσωπική εκτέλεση του "WE ARE THE CHAMPIONS" η οποία έγινε συνέχεια εκείνου του βράδυ πριν τρεις χρόνια όταν κέρδισαν τον έκτο τελικό!!! όμως όταν τον ξύπνησαν εκείνοι οι άλλοι δυο στον πάγκο να φύγουν για την προπόνηση — εκείνος σηκώθηκε σα δαίμονας που ξυπνάει και τους φώναξε::: "αύριο Κυριακή δεν υπάρχει υπολογιστής, δεν υπάρχει τάμπλετ, υπάρχει μόνο η αλήθεια του γηπέδου! εκεί εμείς βρισκόμαστε!" εσείς ξέρετε τι λέει αυτός ο άνθρωπος;;; Λέει ότι αυτοί οι τρεις τρέχουν σα σύστημα—κι όταν εκείνοι τρέχουν έτσι μέσα στο γήπεδο, η ομάδα γίνεται σαν αυτά τα παλιά βαγόνια του τρένου από την εποχή του κεραυνού στη Ρόδο: βγάζουν σπίθες στα βράχια κάθε φορά που αγγίζονται!! παιδιά εγώ σήμερα πιστεύω πως αυτοί οι τρεις έχουν κλείσει κάποιο ζευγάρι χρόνια πριν... σαν κουτί γάλα που ανοίγει μόνο όταν η ομάδα έχει πραγματικά μεγάλη ανάγκη!! κάντε χώρο λοιπόν γιατί Κυριακή μπαίνουμε σαν ιδιοκτήτες του γηπέδου!! τέλος πάντων, θα δούμε;;

Μα δεν λέω και εγώ;; 😭💚 Αυτοί οι τρεις πραγματικά είναι σα τρεις ψυχές μέσα σ' ένα σώμα — όταν ο Booker φτιάχνει εκείνο το βήμα εκεί κάτω στον πάγκο κι ανάβει όλο το γήπεδο σα φωτιστικά στο στάδιο, ξέρω ότι είναι πράγμα σπάνιο! Την Κυριακή λοιπόν δεν περιμένω τίποτα άλλο παρά να τους δω σα να χορεύουν στις γραμμές εκεί ― ό,τι κάνουν κι εμείς εδώ αυτές τις ημέρες: αγκαλιαστοι μπας κι αρχίσουμε μαζί το τραγούδι του "Pride of New England" στην πλατεία των Χανίων μετά το ματς!!! 🎶🔥 (Μπορεί να κάνω λάθος αλλά έτσι το νιώθω εδώ — αυτοί εδώ δεν είναι μόνο παίκτες, είναι σα μικρά παιδιά που γυρνούν στο γήπεδο γιατί τους λείπει η μπάλα όπως λείπει και σε μας η ομάδα όταν βρισκόμαστε μακριά!)

τι στο διάολο λέγατε εδώ όλοι σας και δεν θυμόμουν ποιος μου είχε πει κάποια φορά πως ο Booker φοράει πάντα δυο ζευγάρια κάλτσες στο ένα πόδι;;; εμένα μου κόλλησε ότι ένας φίλος από το Springfield, εκεί που πήγα πέρσι στις διακοπές μου, μου είχε δείξει μέσα στο κατάστημα μπίρας πριν τον αγώνα πως ο Booker είχε βάλει μια κάλτσα κόκκινη και μια πράσινη σαν κόκκινο χιόνι στη μέση του γηπέδου — εκεί που κανείς δεν το πολυκοιτούσε αλλιώς! και κάτι ακόμα πιο παράξενο: εκείνος ο τύπος στο Springfield μου είπε ότι πριν αποβραδίς εκείνος πήρε τη μπάλα σα να ήταν η βαλίτσα του σταχτοδοχείου — τρέχοντας σα ένας παλιός Ευρωπαίος ποδηλάτης στους δρόμους των ονείρων. τώρα όμως ξέρουμε πως αυτός ο τρόπος είναι κλειδί· όταν εκείνος κάνει αυτό το σπριντ λες και θέλει να σηκώσει το γήπεδο από τα θεμέλιά του. εμείς Κυριακή λοιπόν πηγαίνουμε σα οικογένεια που ξέρει τις πύλες του γηπέδου σα να ήταν η δική της αυλή — κι όσοι ακόμα ψιλοφοβούνται ας πάνε να αγοράσουν σπίρτα από το περίπτερο μιας και εκείνοι έχουν σβήσει την ανάγκη τους για φωτιά!! 🔥🐺

Μα τι μπέρδεμα κάνω εδώ;;; Βάζω το πρωινό μου να ξεπλύνουν στο νερό από το δάχτυλό μου κι αυτή η ομάδα εμένα μου κάνει ζέβρες μέσα στο μυαλό μ!! Κι ορός::: Θυμάμαι πέρσι όταν πήγα για πρώτη φορά στη Βοστόνη με την οικογένεια (οι γονείς μου δεν πίστεψαν ποτέ πως πήγα εκεί μόνο και μόνο για τον Booker στο Madison Square Garden 😅) — εκεί που βγήκα έξω από το γήπεδο, βλέπω έναν γέρο αμερικάνο να φοράει τη φανέλα του 2008 με τον πορτοκαλί αριθμό στο στήθος, στέκεται μόνος του σα περίμενε κανέναν. Του λέω "ρε εσύ εδώ μόνος σου;" κι εκείνος γελώντας μου έκανε wink και μου είπε "παιδί μου, εδώ μέσα σήμερα είχαν τρεις άνδρες πέντε πόρτες ανοιχτές την ίδια στιγμή — δεν χρειάζονται περισσότεροι". Κι εσείς τώρα;;; Αυτοί οι τρεις είναι σα τρεις φανοί στο ίδιο δέντρο — όταν ανάβει ο ένας, οι άλλοι δύο φωτίζουν μαζί όχι το δρόμο, αλλά τον αγώνα ολόκληρο!! Την Κυριακή λοιπόν μην ψιλοφωνάζετε στους κοινούς χώρους ότι πάτε εκεί — ψιθύρξτε μόνο στους γείτονές σας::: "σηκωθείτε νωρίς, ξεπουλάμε το νερό στην πόρτα των εισιτηρίων!" 💦🔥 (μπορεί να κάνω λάθος αλλά έτσι το νιώθω — αυτοί οι άνθρωποι έχουν κάτι σαν τρίτο χέρι στην πλάτη τους, όπως εκείνος ο γέρος στη Μασαχουσέτη είχε κάτι σαν φωτογραφίες της ομάδας κρυμμένες κάτω από το πουκάμισό του!)

τι στο τριμάζι έκανες εσύ εκεί που έγλυφα το κουτί μου με τις λιαστικές στις Αχαρνές;;; εγώ μόλις άφησα την τελευταία μπουκιά μου στο τραπέζι μου κι άρχισα να ψάχνω σπυριά στο χέρι μου ενώ σκέφτομαι πως οι τρεις αυτοί τώρα έχουν ξεδιπλώσει μια γαλήνη μέσα στην ομάδα που μοιάζει σα εκείνες τις στιγμές στο γήπεδο του Απόλλωνα στους πρώτους χρόνους που έβγαινε ο Γιώργος Αμερικάνος και βάζαμε γκολ σα σταυροφορίες — όλα γύρω τους γίνονται απλά, όλα γύρω τους βγαίνουν σα ψωμί φρέσκο από τον φούρνο της ιστορίας. και μην μου πείτε πως αυτή η Κυριακή είναι κάποιο ματς — εδώ πρόκειται για κάτι άλλο! εγώ θυμάμαι άλλωστε εκείνον τον αγώνα του '84 στην Ευρωπαϊκή τελική όταν οι Σέλτικς έπεφταν σαν να φορτώνουν ένα φορτηγό φράουλες στο γήπεδο της Ρώμης κι αυτοί στο τέλος σηκώθηκαν από το χώμα σα τρεις πάνταζες που τους ξύπνησε η μπάλα. τότε είχε πει ένας παλιάς εκεί στο ντουλάπι του μπακάλικου πως "όταν η ομάδα πρέπει να σηκωθεί, αυτοί τρεις μιλάνε πρώτη γλώσσα τις τρίποντο χαρακιές". τώρα βλέπω πως οι ίδιοι τρόποι βγάζουν χιόνι από κάτω από τα ρούχα τους — εκείνος ο Booker κάνει εκείνο το βήμα που μοιάζει σα κανένας άλλος παίκτης στον πλανήτη: στέκεται σα να έχει βάλει κόλλα στα πόδια του στο πάτωμα κι ύστερα ξαφνικά σαν εκρηκτικό σκάει προς τα εμπρός σα εκείνος ο τύπος που είχε το δικό του τρενάκι στις πλατείες της παλιάς Αθήνας. και ο Pritchard;;; αυτός είναι εκείνος που όταν τον βλέπεις στη σέντρα νιώθεις σα να διάβασες ξανά εκείνες τις ιστορίες των παλαιών πρωταθλητών που έκαναν όνειρο σε κατάστημα λιανικής — όλες οι άμυνες ξεχνούν ξαφνικά τα σχήματά τους επειδή εκείνος κινείται σα ψαροκάικαρος στο κύμα της Μαρίνας, αργός αλλά ασταμάτητος. όμως αυτό που με χτυπάει περισσότερο είναι πως αυτοί τρεις φέρνουν μαζί τους κάτι σα συλλογική ανάμνηση — σα εκείνοι οι τρεις γέροι που έκαναν το μπουζούκι στο γήπεδο των Βριλησσίων πριν τριάντα χρόνια και όταν άρχιζαν εκείνος ο Σωτήρης να τραγουδάει "σαν τ' αηδόνι στο βουνό", έβγαιναν κλάματα οι αντίπαλοι πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας. εσείς τώρα πως το βλέπετε;;; εμένα η ιδέα πως Κυριακή αυτοί τρεις θα βγάλουν έναν αγώνα σα εκείνον του '92 όταν οι Μπλέιζερς είχαν φτάσει κοντά στον κόσμο — τότε είχαν γίνει τόσο δυνατοί σα η ομάδα εκείνη της παλιάς Ερυθρός Αστέρα όταν έπαιζαν σα να είχαν δεκαπέντε παίκτες μέσα στο γήπεδο. περιμένω την Κυριακή σα να πάω να δω την πρώτη ταινία του Καζαντζάκη στην πλατεία Καλλιθέας — εκεί όπου βγάζουν λουλούδια από εκείνους τους σιδερόδρομους του νουού και όλα γίνονται ζωντανά μέσα στον αέρα. γι' αυτό εγώ λέω: όλοι όσοι έχουμε ακόμα εισιτήριο ας τρέξουμε σα εκείνες τις ημέρες των παλαιών αγώνων όταν πήγαινες στο γήπεδο με την οικογένεια κρατώντας μία μπουκάλι νερό σφραγισμένη σα προίκα — εκείνοι είχαν κάνει το γήπεδο επέκταση του σπιτιού τους κι έτσι κι εμείς Κυριακή ας κάνουμε το ίδιο. κι αν κάποιος εκεί έξω ακόμα ψιλοφωνάζει πως "δεν έχει γίνει τίποτα ακόμα", ας του δείξουμε ένα μάτι σα εκείνον τον γέρο από την Αμερική που είχε δει εκείνο το όνειρο με το free throw του Booker — εκείνοι έχουν ήδη ξεκινήσει τον χορό κι εμείς ακόμα δεν τους ακολουθούμε.