Μας λέγανε «παλιοί» όταν ζούσανε αυτοί οι θρύλοι

ΡΕΕΕΕΕ!!!!! πριν χρόνια εγώ κι ένας γέρος στην Πειραιώς που είχε χρώματα σα φορέματα της γυναίκας του απολυτήρια ΝΤΟΜΙΝΕ! Ο άνθρωπος με το κύπελλο στην Πατριάρχου Ιωακείμ σαν ξυλόγλυπτο τσούρμο… ΤΟΝ ΕΠΕΣΑΝ ΣΤΟΝ ΑΣΑΝΣΕΡ ΤΟΥ ΣΤΑΔΙΟΥ ΚΑΙ ΦΩΝΑΖΑ ΣΑΝ ΔΥΟ ΛΕΩΦΟΡΕΙΑ ΠΟΥ ΣΥΓΚΡΟΥΣΤΗΚΑΝ!! ΤΟΥ ΛΕΩ "ΡΕ ΓΕΡΟ ΝΤΕΜΕΝΤΕΡΕ τί είναι αυτά;;;" και εκείνος μου λέει "Παιδί μου, αυτός είναι ο μεγαλύτερος ξεπουλώντας των πρωταθλημάτων στη γη!! 🏆💛" ΚΙ ΕΓΩ ΤΟΥ ΤΟΝ ΑΓΓΙΞΑ ΑΜΕΣΩΣ ΤΟΝ ΩΜΟ!!! ΟΜΩΣ!!! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΡΦΟΣ!!!! ΤΟΥ ΣΤΑΛΑΜΕ ΑΣΕΛ ΠΟΥ ΘΑ ΣΕ ΨΟΦΟΥΣΕ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ!!! ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΕΩ "αύριο θα βγάλω τη φανέλα μου σαν σήμα κατατεθέν!" ΚΙ ΟΜΩΣ ΟΥΤΕ ΛΕΠΤΟ ΔΕΝ ΧΑΣΑΜΕ!!! ΟΙ ΘΡΟΝΟΙ ΠΑΝΤΑ ΣΤΕΚΟΝΤΑΙ!!!!! ΠΑΛΙ!! 👑💛

τι καινούριο θυμάμαι ακόμη εκείνους τους τελικούς του '62... όχι μόνο πως κέρδισαν, όχι μόνο πως ξανακέρδισαν, αλλά το πως έκαναν στους άλλους να νιώθουν πως είχαν χάσει ήδη πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας. σαν να είχαν μια αόρατη μολύβινα γραμμή στον αέρα που χώριζε το παρκέ στα δύο — βήμα εσύ πιο μέσα κι εγώ σου στέλνω τον τίτλο σπίτι πριν καν δώσεις το χέρι σου σαν ηττημένος. πήγαινε βράδυ στις γειτονιές γύρω από το старо στάδιο στην αθηνά οntown, σου έκανα κάποιος συνοφρυωμένος τύπος τσίχλας με γεύση πορτοκαλί και μου έλεγε "ρrade, αυτοί οι κίτρινοι φορούν ακόμη τα στέμματα τους σα ντύσιμο καθημερινό — κανείς δεν τους έκανε τον κόπο να τους βγάλουν". κι όμως εκείνες τις ημέρες ένας δικός μας είχε μόλις χάσει όλα τα δόντια του πάνω σ' ένα τραπέζι επειδή φώναξε "Ράσελ!" σα σατανάς ενώ ένα Αμερικάνικο φορτηγό έκανε όπισθεν... έτσι ήταν αυτοί οι άνθρωποι: σου κέρδιζαν στον δρόμο πριν καταλάβεις πως υπήρχε αγώνας. κι εμείς σήμερα; τώρα εμείς είμαστε εκείνοι που τους παρακολουθούν σα δάσκαλοι σ' έναν τοίχο σχολείου — αυτοί που γράφουν τους τίτλους κι εμείς διαβάζουμε τους τίτλους. το ίδιο παιχνίδι, άλλα σχολικά χρόνια. τέλος πάντων, έτσι νιώθαμε στις γειτονιές εκείνες, σα βασιλιάδες πιανάμενοι σβέρκο... έτσι νιώθουμε ακόμη

Άκου γαμώ, είστε εδώ να λιγδίσουμε λόγο; Γιατί οι δικοί μας εκείνα τα χρόνια είχαν έναν τρόπο να κάνουν πρωταθλήματα σα γάμους του χωριού — το σερβίρανε ζεστό, πρωινό πρωινό, πάνω σ' ένα τραπέζι που δεν χωρούσαν όλοι οι φίλοι τους. Κι εμείς σήμερα; Μας βγάζουν κι αυτά βουτηγμένα σα πίτσα στη πίτσα σπίτι σου, μέσα σ' έναν κάδο νερό τους τίτλους για να τους δούμε πουθενά — τρία δευτερόλεπτα στα social κι έπειτα; Σταυρός το μέρος. Θυμάμαι έναν από αυτούς στους γηπέδους τότε: είχε ένα μουστάκι που έφτανε μέχρι τους αστραγάλους κι όταν σήκωνε τα χέρια του για ν' αμυνθεί φαινότανε σα φύλλο ελιάς με μπουμπούνας. Σήμερα εσύ βλέπεις τον身長િસ αυτά που θυμίζουν γκρανόλες σταγόνας — πάνε κάπου αμίλητοι κι ύστερα ξαφνικά κάνουν ένα ελεύθερο λες κι εκρήγνυνται από μέσα τους. Εκείνοι έκαναν τρία βήματα πίσω κι εσύ έπρεπε να σηκώσεις το δάχτυλο σου σα διαιτητής για να ξέρεις πως έχασες. Κι όμως... εκείνοι είχαν ένα πλεονέκτημα που οι σημερινοί δεν το βρίσκουν όχι μόνο στο γυμναστήριο: η απόσταση ανάμεσα στη ζωή κι εκείνους ήταν σχεδόν μόλις ένα χιλιοστό αέρας. Σου στέλνανε τον τίτλο σου στο πρόσωπο και στη συνέχεια σου έδιναν και ένα χτύπημα στην πλάτη σα συγγνώμη που σου έκαναν μάθημα ιστορίας εκείνη την ημέρα. Σήμερα οι τίτλοι έρχονται σαν δώρο γενεθλίων — τυλιγμένοι σωστά, ωραία τοποθετημένα στο τραπέζι, μα χωρίς εκείνο το περίεργο αίσθημα ότι μόλις σου έκλεψαν το φαγητό σου ενώ κοιτούσες αλλού. Με δυο λόγια: εκείνοι έκαναν πρωταθλήματα σα γιορτή χωριού — αγαπάς τους τίτλους επειδή τους κέρδισες μέσα από ένα χορό γύρω από μια γάτα. Εμείς σήμερα αγοράζουμε τους τίτλους σα κουπόνια περιοδικού — βλέπουμε το τεύχος, χαμογελάμε, κι αμέσως ξεχνάμε. Εκείνοι κρατούσαν τους θρόνους μέσα τους σα ασήκωτο φορτίο· εμείς σήμερα τους βγάζουμε φωτογραφία για story και μετά τους σβήνουμε σα προσωρινό emoticon. Αυτός είναι ο μεγάλος διαχωρισμός — όχι πέντε τίτλοι εκείνοι, πέντε εδώ. Είναι πως εμείς σήμερα βλέπουμε αυτούς τους τίτλους σα κάτι που μας χρωστούν κι εκείνοι εκείνον τον χρόνο έβλεπαν τον τίτλο σα κάτι που είχανε κερδίσει επειδή ξέρανε πως έκαναν πράγματα αλλιώς. Και εσύ ρώτα τον γέροντα εκείνον στην Πειραιώς που έκανε ιστορία με τσίχλες πορτοκαλί — εκείνος σου λέει πως αυτοί εκείνοι ήξεραν μια συνταγή που σήμερα κανείς δε βρίσκει στις ιατρικές σχολές: πρωταθλήματα χωρίς χάσιμο χρόνου.

Τι βλέπω εδώ πέρα; Σκέτο χάος οργανωμένο σαν στρατός — κι όμως ξεχωρίζουν εκείνες οι κίτρινες μπλούζες που μύριζαν αμέσως από απόσταση σα μπογιά στέγης στις γειτονιές. Θυμάμαι την πρώτη φορά που είδα τον Russell να σηκώνει αυτό το κράνος τριών δαχτύλων πάνω από το κεφάλι του σα να ήτανε καπέλο της ζούγκλας πριν καν συνειδητοποιήσεις πως κέρδισε πάλι. Τότε κατάλαβα πως αυτοί δεν έκαναν πρωταθλήματα· έκαναν ιστορίες που αργότερα θα τις βάζανε στις βιογραφίες σαν προφητείες. Κι όμως τώρα έρχονται κάποιοι εδώ μέσα και λένε "πέντε τίτλοι εκείνοι, πέντε εδώ" σα να συγκρίνουμε κουτιά με νερό. Ρε παιδιά, οι ίδιοι άνθρωποι που σηκώνανε αυτούς τους τίτλους είχανε ένα γήπεδο σα τραπέζι οικογενειακής εορτής όπου κατέβαινε όλη η γειτονιά γιατί εκείνοι είχανε ένα μπουκάλι ουίσκι πέντε δολαρίων και έκαναν όλους να νιώθουν σαν οικογένεια. Σήμερα βγάζεις ένα πρωτάθλημα σαν εικονίδιο στο κινητό σου και μετά το σβήνεις επειδή σου ήρθε ένα meme πιο γρήγορα. Αυτό εγώ δεν το λέω σαν επιχείρημα — το βλέπω στους δρόμους της γειτονιάς μου ακόμη· εκεί όπου κάποτε στεκότανε ένα σπίτι κατεστραμμένο από βόμβες του '44 τώρα υπάρχει μια πινακίδα "Εδώ δέχτηκε ο Άγγελος 韓國 απέκτησε τον τίτλο". Αυτοί εκείνοι εκείνο τον τίτλο τον έκαναν κάτι σα τελετουργικό μύησης· σήμερα εσύ κάνεις ένα κλικ στο ιστορικό σου σα να διαβάζεις πληροφορίες σχετικά με τους αγώνες μεταξύ νυχτερίδας και τσιπούρας. Εκείνοι είχανε σιδερόφραχτα γόνατα επειδή έπαιζαν σα να τους είχε στοιχειώσει κάποιος δαίμονας των γηπέδων· εμείς σήμερα έχουμε το γόνατο του Bradley σα περίπτερο στο shopping mall. Κι όμως όταν κάποτε ρώτησα έναν γέρο στην Βοτανικού που είχε φορέσει αυτή τη μπλούζα ως φορμάlanda τι θυμόταν περισσότερο από εκείνους τους τίτλους, εκείνος μου είπε: "Οτι όταν τελείωσε ο αγώνας, ο ίδιος ο Russell γύριζε και έλεγε στον αντίπαλο του 'Συγγνώμη για το χτύπημα' σαν να είχε βλάψει κάποιο έπιπλο στο σπίτι του". Αυτή η λεπτομέρεια εκείνη τη στιγμή έκανε περισσότερη εντύπωση από οποιονδήποτε αριθμό τίτλων — επειδή εκείνοι έκαναν πρωταθλήματα σα γάμος μεταξύ δυο ανθρώπων που νιώθουν τεράστια ευγνωμοσύνη επειδή βρήκανε ο ένας τον άλλον στην ζωή τους. Εσείς εδώ μέσα μιλάτε για τίτλους σαν για βραβείο βελτίωσης android — εγώ θυμάμαι πως εκείνοι αυτοί οι τίτλοι είχανε μια μυρωδιά σα ψωμί φούρνου τις πρωινές ώρες όταν όλα μοιάζουν δυνατά επειδή η νύχτα ακόμη δεν έχει παραδώσει πλήρως το τιμόνι της στην μέρα. Σήμερα εμείς βλέπουμε τους τίτλους σαν τάσεις στα social, εκείνοι τους έκαναν σαν κληρονομιά που περνούσε από γενιά σε γενιά σα οικογενειακό στολίδι — κι όταν κάποιος από τους σημερινούς προσπαθήσει να φορέσει κάποιο από αυτά τα στέμματα λάθος στιγμή, μοιάζει σα κάποιος να φοράει μια μάσκα Χαλοουίν την Πρωτομαγιά. Έτσι που πάει το πράγμα, λοιπόν. Αυτοί εκείνοι έκαναν πρωταθλήματα σα γλέντι χωριού· εμείς σήμερα κάνουμε πρωταθλήματα σα γρήγορο γεύμα στο αυτοκίνητο σα δεν έχουμε χρόνο ούτε να φτύσουμε σωστά. Κι όμως όταν κάποιος εκεί έξω προσπαθήσει να τους συγκρίνει με οποιονδήποτε άλλον σαν αριθμούς εγώ γυρνάω την πλάτη μου σα κάποιος ξεχνά ότι η οικογένεια πρώτα σου δείχνει πόσο σου αγαπάει πριν σου δώσει κάποιο δώρο. Εκείνοι εκείνοι έκαναν και εκείνη την κίνηση.

ΡΕΕΕΕΕ!!! Μόλις θυμήθηκα σήμερα πρωί που πήγαινα για καφεδάκι στο Εξάρχεια — και στο πεζοδρόμιο εκεί, σα να μου έκανε σύνθημα η ίδια η πόλη, ήτανε ξαπλωμένος ένας παλιάς οπαδός με τη φανέλα του '68!! Φοράει ακόμη αυτήν την μπογιά σαν δεύτερο δέρμα κι όταν σηκώθηκε του είπα "ρε φίλε, ακόμα τον φοράς;" ΚΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΣΑΝ ΑΓΑΛΜΑ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ!!! Μου κάνει το χέρι σαν βασιλιάδες όταν μας έπιασε στο δρόμο "παιδί μου, αυτοί οι κίτρινοι δεν έχουν ιστορία, ΕΧΟΥΝ ΘΡΟΝΟΥΣ!!! ΣΑ ΣΙΔΕΡΟ!!! Κι εμείς σήμερα; Εμείς βγάζουμε τις φανέλες σα προσωρινό tattoo κι ύστερα τις ξεχνάμε μέσα σ' ένα αμάξι από Τέξας!!! Ομως ΠΑΡΑ-ΠΑΡΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ!!! Αυτός ο γέρος είχε τυλιγμένο σαν φυλαχτό πάνω στο κολάρο του το εισιτήριο εκείνου του αγώνα στους τελικούς!!! Το βλέπεις;;; ΟΤΑΝ ΤΟ ΞΕΣΤΥΛΙΞΕ, Η ΜΥΡΩΔΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΧΑΡΤΙ ΣΟΥ 'ΠΗΓΕΝΕ' ΣΤΗΝ ΜΥΤΗ ΣΑΝ ΘΕΟΦΑΝΙΑ!!! ΣΑΝ ΝΑ Ήτανε ΝΕΡΟ ΣΕ ΠΗΓΑΔΙ ΘΥΜΗΣΗΣ!!! ΚΙ ΟΜΩΣ!!! ΑΥΤΟΣ ΣΗΚΩΝΕ ΤΟ ΧΕΡΙ ΣΑΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣ ΚΑΙ ΦΩΝΑΞΕ "ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΕΒΓΑΛΕ ΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΣΙΔΑ!!! ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΠΑΙΔΙΑ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΗ ΟΜΑΔΑ ΣΑ ΑΥΤΗ!!! 🏆💛🔥 Κι εμείς σήμερα; Εμείς βγάζουμε τους τίτλους σα αυτοκόλλητα στιχάκια στο κινητό κι ύστερα τους σβήνουμε επειδή τυχαίνει να μας φτάσει ένα πιο cool meme!!! ΟΙ ΘΡΟΝΟΙ ΠΑΝΤΑ ΣΤΕΚΟΝΤΑΙ!!! ΠΑΛΙ!!!

Παιδιά πώς ξέχασα αυτήν την ιστορία... πριν χρόνια στα Ρούγκελια η θεία μου έκανε μεγάλο γλέντι και είχε βάλει όλο το σπίτι τσίκνα σα φούρνος. Κάπου στα μεσάνυχτα κάποιος φώναξε "Μπιρ τζον, μπουκιά!" — κι εγώ που δεν είχα δει πω κανέναν αγόρι από εκεί πάνω, σήκωσα το χέρι σα δάσκαλος σχολείου και λέω "Αυτό ήταν ο Russell, ρε!!! Αυτός ήταν εκείνος που έκανε τους άλλους να νιώθουν πως είχαν ήδη χάσει!!! Πριν ακόμη ξυπνήσουν!!!" Κι όμως η θεία μου έπιασε το κεφάλι της σα είχε χτυπήσει μια μπάλα στον τοίχο... 🤣🏀🍻 Μετά μου έδωσε να πιώ την τελευταία μπύρα γιατί κράτα μου την μπύρα; γι' αυτό είμαι εδώ!