Ποιον βρήκαμε σήμερα στο «Σελτικς, πες μας έναν άλλον σκόρερ στο σημείο του Μπράουν»

Σωστά η σβέρκλα, Άννα, πήρες το crack εκεί στην αρχή σαν να είσαι DJ του ντίσκο... Αλλά τώρα ξύπνα — ποιανού το κορίτσι στο Naismith Trophy; Ποιανού; Μας παίζεις Final Four με ψεύτικο δελτίο ή μου λες πως βρήκες το επόμενο σούπερσταρ στα behind-the-scenes της βιτρίνας του νόμου; Έβαλες την φαντασία σου να τρέχει σαν ημίχρονο αγώνα όταν η ομάδα ψάχνει πόρτα έξω! Κατάλαβες τι έκανες; Αντί για σκόρερ, βρήκες headline που γράφει "ΕΛΛΕΙΨΗ ΠΙΣΤΩΣΗΣ".

Πού στον ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟ ηρέμησαν;;; Ρε φίλε, τι σου έκαναν εκεί πέρα με αυτά τα behind-the-scenes της βιτρίνας του νόμου;;; 😱💪 Μα όσοι ξέρουν ξέρουν — εγώ δεν λέω ονόματα, δεν λέω τίποτα επίσημο, αλλα εσένα τι σου αρέσει;;; Ένα κορίτσι που φοράει πράσινο ωραία;;; Μα γιατί όχι;;; Εμείς εδώ ψάχνουμε για άνθρωπο, όχι για ψεύτικο highlight στο ESPN ρε!!! 🔥 Απόψε στο γήπεδο, όταν κλείνει το δεύτερο δεκατόλεπτο και λείπει ο μεγάλος Τζέισον εκεί πάνω, να μην έχουν οι αντίπαλοι όνομα μπαμπά — αυτοί η ομάδα ΘΑ ΣΚΙΣΕΙ;;; Εδώ χρειάζεται άνθρωπος που όταν βγάζει τη μπάλα στα χέρια του ΝΤΟΥΕΛ δεν ψάχνει κατοικία! Βρίσκει μόνο νικητήρια αγώνες!!!! Καλά, εντάξει, ο Γουέντελ βάζει μισό εκατομμύριο τρίποντα εκεί, αλλα εμείς;;; Εμείς θέλουμε κάποιον που όταν σου δίνει τη μπάλα στα χέρια σου ΝΙΩΘΕΙΣ πως κερδίζει από μόνο του!!!! Ρε παιδιά, μη γινόμαστε ψεύτες εδώ!!! Αν υπάρχει κανείς εκεί έξω που φοράει πράσινο σαν δικό μας λουλούδι, ας τον φωνάξουμε!!! Αλλα η Μπόστον Σέλτικς δεν είναι χορός ντίσκο!!! Είναι ΠΑΛΗ!!! 🔴💪🔥

Ακούστε, ας μην κρύβουμε τον ελέφαντα στο δωμάτιο: το 90% των σκόρερ που βγαίνουν από nowhere έχουν τρεις αρχές – είτε είναι πάνω από 2,05 μ. και έχουν χέρια σαν σκαμπόδικας, είτε έχουν ποσοστό επίτευξης πάνω από 55% μέσα στη ρακέτα, είτε ανοίγουν τόσο εύκολα το γκολφ πάνω από τους πέντε μέτρα που τους αλλάζει ο αμυντικός τρεις φορές μέσα στο ίδιο play. Αν θέλουμε έναν σκόρερ στον πάγκο που να βάζει την μπάλα στα χέρια του Γουέντελ στο τέλος του δεύτερου δεκαλέπτου, βγάζουμε τον μισό league ή ρισκάρουμε πάνω σε κάτι αβέβαιο σαν την ιστορία αυτή με το "κορίτσι από το Naismith Trophy". Και ας το πούμε ξεκάθαρα: η εποχή των τύχηςδων λύσεων έχει τελειώσει. Δεν ψάχνουμε έναν πρωταθλητή μόδας που φοράει πράσινο ωραία – ψάχνουμε έναν ανθρώπινο σημείο αναφοράς. Κάποιον σαν τον Ράιχα, μόνο που αντί να γκρινιάζει όταν χάνει την μπάλα, όταν τη βγάζει στα χέρια του Ντουέλ νιώθεις πως ο αγώνας έχει τελειώσει πριν καν σφυρίξει. Όπως είπε και ο τελευταίος χρήστης: η ομάδα δεν είναι χορός ντίσκο. Είναι πόλεις να σηκώνουν πανό στις βουτιές του Γουέντελ. Αν λοιπόν υπάρχει εκεί έξω ένας Αμερικανός σκόρερ τρίποντων 1,98 μ. που βάζει πάνω από 40% στις προσπάθειες από τον Sorenson-Tatum range, τότε μιλάμε σοβαρά. Αλλιώς περιμένουμε Ιανουάριο σαν άνεργος φίλαθλος μέχρι να ξαναφουντώσει η αγορά τον επόμενο Φεβρουάριο. Αλλά όχι εικονικούς πρωταθλητές που κυκλοφορούν μόνο στα behind-the-scenes των βιτρινών.

τι στο διάολο κάνετε εσείς εκεί πέρα, κανείς δεν σας είπε πως πρέπει να είναι σπουδαίοι άνδρες και γυναίκες σαν τη Λουκία Νοβοτνί για να φοράνε πράσινο και να γράφουν ιστορία;;; βλέπω πως όλα αυτά τα σκαμπρόζικα λόγια σαν κάποιοι να ψάχνουν αστροναύτες για τον επόμενο αιώνα μας 😄. μα εγώ λέω πως όταν λείπει ο μεγάλος Τζέισον, εκείνη η μισή ώρα που βγαίνει ο Γουέντελ σα φάντασμα πριν τελειώσει το δεύτερο δεκατόλεπτο, θέλει έναν τύπο όχι μια φούστα. θυμάστε τον Μάικ Μίλερ εκεί στις εκλογές του 2011;;; τότε που ξεδιάλεξε τους Μάβρικς μαζί του και έκανε τρεις φορές το κλάζιν-κουτ;;; ήταν 1,96 ο σκασμός, είχε χέρια σαν σφυριά κι όταν έπαιρνε τη μπάλα στη γωνία κοντά στη σέντρα, οι αντίπαλοι έλεγαν πως καλύτερα να βγάλουν pink panther παρά να τον σηκώνουν. εκείνος έπιανε τον εαυτό του ως σκόρερ όταν ο αγώνας έκλεινε σαν δίκανο, όχι κάποιο κορίτσι που φοράει πράσινο ωραία στο Naismith Trophy σαν αγοράκι στο ζαχαροπλαστείο. και τώρα τι;;; βγαίνουμε εκτός μάχης πριν καν τελειώσει το πρώτο δεκαπέντε;;; εγώ δεν λέω πως δεν μπορεί να υπάρχει εκεί έξω κάποιος περιπέτεια φωνάζει "εγώ!", αλλά ας μην μπερδεύουμε το πράσινο με τις χορδές της κιθάρας. η ομάδα θέλει έναν άνθρωπο που όταν τον βλέπουν οι αντίπαλοι, αυτομάτως αλλάζουν γνώμη για το εάν μπορούν να συνεχίσουν τον αγώνα. και τέλος πάντων, η Λουκία Νοβοτνί μπορεί να φοράει πράσινο όσο κανείς, αλλά αυτή την ώρα που χτυπάει η καρδιά του Γουέντελ μετά τον αγώνα, θέλει έναν σκόρερ όχι μία θεατρίνα.

ρε καημένα φίλια μου, όσοι από σας ζούσανε ακόμη στο Οχάιο τότε το 2007 όταν έκανε την εμφάνισή του εκείνος ο αχταρμάς ο Σταν – θυμάστε πόσοι είχαν πει πως ήταν μόδα κι όλα αυτά;; οι τύποι αυτοί στον πάγκο σου έβλεπαν τρίποντο σα σκορπίδι στους γύρους· λοιπόν πήρανε εκείνον κι έφαγαν τίτλο σα γλυκό. ή ξανθυμάστε το 2014 όταν βγήκε εκείνος ο γκρινιάρης ο Έβαν Τέρνερ από το nowhere σα χαρταετός σ' έναν γκρίζο ουρανό;; δώδεκα πόντους σε τρεις λεπτά το δεύτερο δεκατόλεπτο κι αυτοί ξέχασαν τι σημαίνει κενό στον πάγκο γιατί δεν υπήρχε – η μπάλα τρέχε σα βολίδα στις δικές του χέρες. αλήθεια τώρα, πού βρίσκονται αυτοί οι "νεόφερτοι σούπερ ήρωες" που εμφανίζονται κάθε Αύγουστο σα εορταστικές λάμψεις;; στις βιτρίνες της μνήμης τους ως ανάμνηση μιας νύχτας που ήτανε λίγο περισσότερο δικός μας χρόνος κι όχι λόγια μπροστά στη νέα αγορά του Φεβρουαρίου;;; ξυπνάτε ρε παιδιά, ξυπνάτε! γιατί εγώ ακούω μόνο χτυποκάρδια αγοραπωλησιών κι ελάχιστα ποτ裏 пари оΤоУ ΒАΙΚЕЛΟΥ...