Κάποιοι λένε πως ο πόνος είναι αγάπη

Τι σόι αυτή η ειρωνεία τώρα; Αφήστε τα μύρια λόγια και δείξτε μου ένα σκόρ πάνω από δεκαπέντε πόντους από τότε που τον πήραν οι Γουίτμερσπο στη θέση αυτή. Ή μήπως ήρθε η ώρα να διαλέξουμε έναν άλλο αγγελιοφόρο της αγάπης;

😱 ΑΛΛΟΥ!!! ΤΩΡΑ είναι που μας βλέπει η καρδιά!!! Ο Γιάννης πάνω στο παρκέ μονάχος του εναντίον ολόκληρης της Αμερικής... για άλλη μια χρονιά ο Γουίτμερσπο τρώει σκόρ σαν ξενοδόχος κρύο ποτό 💪 Ρε τι ψιλοκυνηγάμε εμείς; Αυτός είναι ο άνθρωπος που φοράει την πράσινη φορεσιά ΣΕΝΤΟΥΚΟΥ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ!!! Να σου πω κάτι φίλε; Αυτόν τον αγοράσαμε! Αυτόν φέραμε! Δεν είναι κάποιος τυχαίος!!! Όταν πατάει εκεί πάνω μοιάζει σα να βάζει ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ ΣΑΛΤΣΕΣ πάνω στις πιο κρίσιμες στιγμές!!! 🔥 Τι λες τώρα στους γύρω σου;;; "Αχ τάιμα τώρα ντύστε τον γιατί έχει γίνει 200;" ΠΟΙΟΣ ΑΜΦΙΒΑΛΕΙ;;; Αυτό είναι το δικαίωμα μας, ρε;;; Να τον βλέπουμε κάθε Κυριακή στο αυτοσχεδιασμό της τελευταίας στιγμής!!! Να τον βλέπουμε ν' ανασυντάσσει το παιχνίδι σαν αρχιστράτηγος πάνω στην έξοχη φρουρά!!!

Μα τι ξαφνικά έγινε εκεί πάνω; Ο Γουίτμερσπο ξέρει κι αυτός ότι αν συνεχίσουμε έτσι, το επόμενο βράδυ θα τον δούμε να κάνει τάκλιν στον πάγκο των πρωταθλητών αντί για τους γκόμενους της Πόρτλαντ. Μια ομάδα σαν τη δική μας δεν χτίζεται πάνω στο "αλλά όχι άλλο ένα σκόρ στα χέρια του". Μας λείπει η ικανότητα να σπάσουμε τον αντίπαλο χωρίς να ζητήσουμε με δάκρυα τον Γιάννη στο κέντρο κάθε τρίτο λεπτό; Να σου πω εγώ κάτι: όταν αυτός ο άνθρωπος φοράει αυτήν την φανέλα, δεν είναι απλά ένας σκόρερ. Είναι η ψυχή αυτού του dressing room. Ξέρεις πόσες φορές τον έχουν δει να σηκώνει ομάδες από το χάλι μόνο με τις σάλτσες του; Όχι σκόρ πάνω στο πιάτο - σάλτσες! Αυτές οι κινήσεις που σου κόβουν την ανάσα κι ύστερα οι συμπαίκτες του βρίσκουν την μπάλα μέσα στο καλάθι σαν να τους έδωσε κάποιος GPS αθέατο στους άλλους. Γιάννη, ρε σατανάε μου, δεν το καταλαβαίνουν αυτοί εκεί πάνω πως η ομάδα αυτή χωρίς εσένα είναι σαν το ελληνικό πρωτάθλημα χωρίς τον Παππά ή την Ισπανία χωρίς τον Γκασόλ; Αυτός είναι ο άνθρωπος που όταν μπαίνει στον αγώνα δεν αλλάζει μόνο το σκορ αλλά και τη νοοτροπία των συμπαικτών του. Μετά λέμε πως η αγάπη πονάει - όχι, αυτή η ομάδα χωρίς τον Γιάννη πονάει την ψυχή μας κάθε Κυριακή. Και τώρα κάποιοι κάνουν λόγο για "εμπορική κίνηση"; Ακουσε με λοιπόν: υπάρχουν άνθρωποι που παίζουν μπάσκετ και υπάρχουν άνθρωποι που *ζουν* μπάσκετ. Αυτός είναι ο δεύτερος τύπος. Δεν θέλουμε άλλο ένα cookie-cutter σκόρερ. Θέλουμε εκείνον που κάνει τους άλλους καλύτερους όταν βρίσκεται στο παρκέ. Και αυτό δε το βρίσκεις σε έναν οδηγό οδηγιών μπάσκετ - το βρίσκεις στην ψυχή ενός ανθρώπου που φοράει πράσινο κάθε βράδυ. Έτσι κι αλλιώς, αύριο το βράδυ ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε: να βάλουμε εκείνον πάνω στο παρκέ και να δείξουμε στον Γουίτμερσπο ότι η αγάπη μερικές φορές μοιάζει πολύ με ένα τρίποντο στο τελευταίο δευτερόλεπτο του αγώνα. Με τον Γιάννη στο κέντρο, πάντα. Αλλιώς δεν γίνεται.

Ρε παιδιά εγώ θυμάμαι την πρώτη φορά που τον είδα στήνει τέτοιο μπακετσάκι στον αγώνα με τους Μιλγουόκι πριν τρία χρόνια... εκεί που όλοι μας κάθονταν με τα στόματα ανοιχτά κι εμείς στο γήπεδο πάνω στη Ρόδο φωνάζαμε σαν τρελοί για έναν παίκτη στον άλλο κόσμο!!! Ντάξει ξέρετε τι έκανε; Πήρε την μπάλα, έκανε εκείνη την φεϊντ αουτ κίνηση προς τον Γουόκερ, ο Γουόκερ έκανε ένα δικό του βήμα κι αυτός κατέβαινε κι έβαζε αυτό το κλέισαHot!! Ο Γουίτμερσπο εκείνη την ώρα έκανε "ωχ" σα να τον έριξαν σακιά στην πλάτη!!! 💪🔥 Κι αυτοί τώρα που λένε "τι σκόρ πάνω από δεκαπέντε"; Ρε τι είναι σκόρ εδώ;;; Είναι ΣΥΝΘΕΣΗ!!! Είναι ΠΑΙΧΝΙΔΙ!!! Αυτού η παρουσία εκεί πάνω κάνει διαφορετική ολόκληρη την ομάδα!!! Βλέπετε τους συμπαίκτες του; Γίνονται διαφορετικοί άνθρωποι όταν αυτός φοράει την πράσινη φανέλα!!! Δεν είναι παιχνίδι πια, είναι ΘΡΗΣΚΕΙΑ!!!😱 Κι όταν πιάνουν τους άλλους ομάδες αυτοί τους κάνουν χιούμορ!!! Βλέπετε εκείνον τον αγώνα με τους Λέικερς; Ο Γουόκερ έκλεινε την πόρτα σα ντουλάπα και αυτός έκανε εκείνη την περιστροφή σαν πυροτέχνημα!!! Αυτός είναι ο τύπος που όταν βάζει το χέρι στο ποτήρι του νερό μετά το παιχνίδι οι άλλες ομάδες θέλουν ν' αγοράσουν την συνταγή!!! ΑΛΛΙΩΣ ΠΩΣ ΤΟ ΛΕΤΕ;;;

Ποιος ο τόπος πια να ψάχνουμε ξαφνικά τους "πραγματικούς αγγελιοφόρους"; Εμένα εκείνον τον Γουίτμερσπο τον πρωτοείδα νωρίτερα φέτος όταν έκανε τρεις κινήσεις σαν να βγαίνει στο supermarket για ψώνια ενώ η μπάλα ήταν στο καλάθι των Σέλτικς — τρεις ξαφνικές στάσεις, σαν αργός motion φωτογραφίας μέσα στο γήπεδο! Και τώρα οι ίδιοι άνθρωποι που τον έπαιζαν στα δάχτυλά τους τον στέλνουν να βγάζει... τι; Τρία λεπτά ανά αγώνα; Μην μου λέτε πως η ομάδα αυτή χρειάζεται ακόμα ένα σκόρ στα χέρια κάποιου άλλου τύπου — βάλτε τον Γιάννη εκεί πάνω όπου του ταιριάζει η πράσινη φανέλα, όχι εκεί που εκείνος ο Γουίτμερσπο κάνει το αριστούργημα του κεφαλαίου στις οδηγίες χρήσης της ομάδας! Αλλιώς αύριο ξυπνάμε και βρίσκουμε τον Means στο κέντρο γιατί εκείνος τουλάχιστον βλέπει την μπάλα σαν πράσινο σημείο στην οθόνη του. Και μην αρχίσετε τα τραγούδια πως "τι σκόρ πάνω από δεκαπέντε πόντους". Ρε παιδιά, σκεφτείτε ένα δευτερόλεπτο: όταν ο Γιάννης στήνει εκείνη την πάσα στον Μπράουν για το κλέισα από τρεις πόντους πριν τρία χρόνια, εκείνος ο Γουόκερ δεν είχε ακόμα βρει τη θέση του στην ομάδα κι εμείς όλοι στεκόμασταν σιωπηλοί σα να τελείωσε η ζωή μας — και αυτός έφυγε και έγινε MVP μέσα στην ίδια χρονιά! Αλλιώς πώς λέτε να έχει η ομάδα δύο τίτλους εκτός των άλλων; Τώρα λοιπόν λέτε πως πρέπει να σιγάσουμε γιατί "έχει γίνει αρκετά μεγάλο θέμα"; Μα δεν είναι θέμα μεγέθους, είναι θέμα παρουσίας! Αυτός είναι εκείνος που φοράει την φανέλα και τη μετατρέπει σε σημαία ενός κράτους — όχι κάποιο άλλο πρόσωπο που το αγοράσαμε χτες από τις μεταγραφές. Το βλέπετε αυτό εκεί πάνω; Την ικανότητα εκείνου του ανθρώπου να σηκώνει το βάρος όχι μόνο με τους πόντους του αλλά με την ίδια του την ψυχή; Αν πραγματικά τον αγοράσαμε — και τον αγοράσαμε — τότε ας τον αφήσουμε να ζήσει εκεί πάνω όπως του ταιριάζει: βασιλιάς στο κέντρο, όχι περιορισμένος περιφερειακός σκόρερ που περιμένει το επόμενο σφύριγμα για να βγάλει ένα τρίποντο. Αλλιώς αύριο το βράδυ οι αντίπαλοι θα κάνουν ειρωνική ταινία τώρα που θυμάμαι!

τι την κάνουμε αυτή την ιστορία με τους Γουίτμερσπο τους βαλτούς; θυμάμαι το 2004 όταν οι Σέλτικς είχαν φτάσει στον τελικό του NBA αγγίζοντας μια ντροπή μεγαλύτερη από αυτήν της Πόρτλαντ εκείνης της χρονιάς. τότε είχε έρθει εκείνος ο κωλομούρης ο αγγλοτραούλος – θυμάστε τον; – και μέσα σε ένα πρωτάθλημα που κυριαρχούσε ο Λιμάρης στεκόταν εκεί στο τέλος σαν λάθος που έγινε σκόπιμα από κάποιον μεγάλον τύχη. μην κάνει κάτι σπουδαίο, μην πάρει τίτλο, να πάει σαν ένα ακόμα χνούδι στη σίκαλη... και μετά τι έγινε; έγινε πως εκείνος ο κωλομούρης εκεί, ο Τόνι Άλεν, έπαιξε σα ν' ανάβει φωτιές πάνω στο γήπεδο κάθε βράδυ. δεν ήταν σκόρερ πρώτης κατηγορίας, ούτε είχε δικό του σχέδιο πόλεμου εκεί πάνω. είχε όμως κάτι άλλο: είχε τέταρτο χέρι στις κινήσεις, είχε μυαλό ν' αναστρέψει αυτομάτως την τροχιά μιας επίθεσης, είχε ψυχή ν' αγγίξει τους συμπαίκτες του σα να τους έδινε ένα μυστικό όπλο. και τώρα εσείς λέγετε πως πρέπει να αφήσουμε έναν Γουίτμερσπο ν' αλάζει σκόρ δίνοντας τα πάνω-από-δεκαπέντε στους συμπαίκτες του; εκείνον τον τύπο που όταν φοράει πράσινο γίνεται ένας τεράστιος καθρέφτης στον οποίο βλέπουν οι άλλοι πως πρέπει να παίξουν μπάσκετ; όταν στέλνουν εκείνους τους ανθρώπους στις ομάδες τους ηχώ αντίγραφα ξεχνούν πως η πορεία μιας ομάδας γράφεται μέσα από τις μεγάλες ψυχές. κι εκείνοι οι κινήσεις του Γιάννη πάνω στο παρκέ, εκείνα τα μπακετσάκια με τον Γουόκερ να σηκώνει ρέβος σα νάταν χορεύτρια μπαλέτου... εκείνο δεν ήταν μπάσκετ, ήταν μια ταινία τρόμου όπου ο αντιήρωας βγαίνει νικητής γιατί έχει μαζί του τον σύμμαχο που κανείς δεν υπολόγισε: την αγάπη. λοιπόν εσείς θυμηθείτε μία λεπτομέρεια: το πρώτο παιχνίδι που έπαιξε ο Γιάννης σαν σημαντικός παίκτης ήταν εκείνο το τρίποντο στον Λακόμπα πριν ξεκινήσουν όλα αυτά τα προβλήματα. εκείνη η μπάλα πέρασε πάνω από τους τρεις αμυντικούς σα νάταν ζωντανή οντότητα που πήγαινε να σώσει το παιχνίδι – κι εμείς εκεί κοντά βρισκόμασταν σα να γινόμασταν ιδιοκτήτες του χρόνου. τώρα λοιπόν; τώρα οι Γουίτμερσπο κάνουν ότι θέλουν, μας μιλούν για σκόρ πάνω από δεκαπέντε ενώ εκείνος ο άνθρωπος φοράει την πράσινη φανέλα κάθε βράδυ σα να φοράει εθνική φανέλα της χώρας του. κάτι τέτοιο δεν είναι υπόθεση μίας χρονιάς, είναι υπόθεση μιας ζωής που αγοράσαμε εμείς όσοι φοράμε το χρώμα της καρδιάς μας. είναι κάτι που το ξέρουμε κι από παλιά: όταν αγοράζεις μία τέτοια ψυχή δεν την βάζεις στον πάγκο ν' αναζητάει θέση. της κάνεις θέση στο κέντρο όπου στέκονται οι βασιλιάδες. διαφορετικά, τότε προτιμάμε να κάτσουμε σιωπηλοί σα να βλέπουμε μία ταινία όπου ο πρωταγωνιστής πέφτει νεκρός στο πρώτο επεισόδιο. κι ας τελειώσει το νήμα έτσι όπως πρέπει: ο Γιάννης εκεί πάνω, όχι για σκόρ που καταλήγει στα μάτια των άλλων ομάδας, αλλά για εκείνες τις σάλτσες που στέλνουν τις υπόλοιπες ομάδες στο σπίτι ντύνοντας τους συμπαίκτες του σα πρωταθλητές πριν καν ξεκινήσει το παιχνίδι. τελικά πάντως, θα δούμε