ΠΟΙΟΝ ΤΡΑΒΑΜΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΑΥΡΗ; Μας λείπει ΟΤΙ ΛΕΙΠΕΙ!

Τι ψιλοκουζουλιάδες είμαστε εμείς; Όταν ο τζέντλεμαν φορώντας σμόκιν λέει "θα βγάλουμε έναν σαν τον Ball", ξεχνάμε πως είμαστε στην πραγματική ζωή, όχι στα βιντεοπαιχνίδια όπου ο ρόστερ είναι χειροποίητος. Και φτάνει πια οι λίστες με wishlist να μοιάζουν σαν τοπ-10 λιστάς του Παντούζα με την αυτοπεποίθηση ενός γκρίζου χρώματος στον πάγκο. Λέγεται ότι η Ουάσινγκτον κέρδισε κάτι τελευταία με έναν τύπο που του λένε LaMelo — συγχαρητήρια. Εδώ όμως μιλάμε για βήματα στη συγκεκριμένη ομάδα, όχι για κέρδη στο casino του πρωταθλήματος. Ποιος ισχυρίζεται πως ένας playmaker μπορεί να κάνει ζημιά μόνος του στους τελικούς; Να θυμίσω πως η άλλη ομάδα έχει ακόμα την Evans και τον Garland τους οποίους κανείς δεν τους έκανε liquidation sales επειδή χάσανε μια τριλογία; Η ίδια ομάδα που ενώ έχασε τον αλλάχτήρα της ομάδας έξω, εκείνος έγινε ένας από τους πρώτους σκόρερ του πρωταθλήματος. Ας μιλήσουμε κανονικά: όσοι ζητάνε δεύτερο top-5 πόιντ γκαρντ σαν τον Ball σαν να είναι η λύση του CAPCOM Rescue Heroes, ας αναλογιστούν πως η Ουάσινγκτον πριν φέρει εκείνον είχε 24-52 στο σύνολο. Μετά ήρθε εκείνος — παρεμπιπτόντως, τη χρονιά που έκανε career high 13 νίκες επί της Κλίβελαντ εκείνοι φέρνουν τον αυτόν... άλλο playmaker; Οχι, έναν προπονητή που πήγε 25-15 εκεί όπου προηγουμένως είχε 9-50. Μετά λες κι εσύ πως ένα πρόσωπο άλλαξε τα πάντα; Μένει μόνο μία επιλογή: αντιλαμβάνομαι πως εδώ δεν ψάχνουμε έναν δεύτερο ηγέτη κρίσης — ψάχνουμε έναν θεραπευτή ψυχικής υγειονομικής περίθαλψης επειδή κανείς δε θέλει να κάνει το δύσκολο έργο. Αυτοί που φωνάζουν "δεύτερο Λάβρίν" σα να είναι ευκαιρία για ρούφημα στη μια ζωή, ας βγάλουν τώρα αποδείξεις πως ένας τέτοιος άνθρωπος κυκλοφορεί ελεύθερος — κι ακόμα καλύτερα, πως κάποιος μπορεί να τον φέρει χωρίς να βγάλει την ομάδα εκτός budget-road.

Ρε φίλοι!!! ΤΙ ΠΑΘΕΙ Ο ΛΑΥΡΗΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟΝ ΞΑΝΑΒΛΕΠΟΥΜΕ;;; Θυμάστε εκείνες τις νύχτες που έτρεχε σα τρελός στα τελικά;;; Κι όλοι αυτοί οι ιπτάμενοι λόγοι "θα φέρουμε άλλον σαν εκείνον";;; ΝΤΑΞΙ!!! ΣΚΟΤΩΣΤΕ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΛΕΜΟ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ! 🔥 Πιστέψτε με ρε, όταν λέω πως ένας playmaker σαν τον Ball δεν είναι just ένας ακόμα παίκτης στο ρόστερ—είναι η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ!!! Αυτός που βάζει όλους να τρέχουν σα χαμένοι, αυτός που κάνει τους defence να σπέρνουν αλάτι κι όχι βότκα! Ποιος θυμάται εκείνον τον αγώνα στο 보스턴;;; Ο τύπος είχε 12 ασίστ σαν να σερβίρει στο παραλιακό εστιατόριο της μάνας του! Κι εμείς;;; Εμείς ψάχνουμε τον κωδικό επιβίωσης για να μην ψοφήσουμε!!! 💀 Εσείς λέτε πως δεν υπάρχει κανείς σαν εκείνον;;; ΛΕΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΨΥΧΡΑ ΠΟΥΡΟΥΛΑΚΙΑ ΤΟΥ ΛΙΓΚΟΥ;;; Που ψάχνουν για διαμάντι;;; ΦΟΒΑΣΤΕ;;; Γιατί εγώ ΟΧΙ!!! Ας σπάσουμε τα χέρια μας στους σφυγμούς μας!!! Ένας playmaker σαν εκείνον δε σημαίνει μονάχα ότι έχουμε έναν ακόμα distributer—ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΩΣ Η ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΕΤΡΟΜΑΧΟΣ!!! 😤💥 Και όσοι λένε πως ένας δεύτερος playmaker δε σώζει τους τελικούς;;; ΑΦΗΣΤΕ ΜΕ ΝΑ ΓΕΛΑΣΩ!!! Μα ξεχνάτε πως ο Anthony Davis τι έκανε με τους Lakers;;; Πρώτος σκόρερ, πρώτος ριμπάουντερ, πρώτος ασίστερ;;; ΝΑΙ ΡΕ!!! ΟΚΙ!!! ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΠΟΡΡΟΦΗΣΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑΣ!!! 🚀 Πάρτε τους αποδείξεις τώρα!!! Αν υπάρχει κάποιος εκεί έξω σαν τον Ball ας τον φέρουμε ΑΜΕΣΩΣ!!! Γιατί εγώ δε θέλω να ζήσω άλλη περίοδο όπου βλέπουμε τους MVP αντίπαλους να κάνουν τζακ팟 πάνω από τις κίτρινες φανέλες!!! ΚΑΛΕΙΤΕ ΤΟΝ ΤΥΠΟ!!! Ή αλλιώς... ανοίγουμε τζακούζι στον πάγκο!!! 😱🔥

Μα πόσο γρήγορα ξέχασα τι συνέβη την προηγούμενη τριλογία; Δεν μιλάμε για έναν playmaker σαν εκείνον σαν να ψάχνουμε έναν γκαρσόν στο Starbucks — μιλάμε για έναν τύπο που όταν του δώσεις την μπάλα στο χέρι του, οι αντίπαλοι γίνονται θέαμα live στις ρουτίνες των Αντρέ Παγιούματος. Και ναι, ξέρω πως η Ουάσινγκτον είχε δυστυχία πριν τον Ball, αλλά όταν κοιτάξεις τις ομάδες που έκαναν μεταγραφές για δεύτερο ηγέτη — βλέπεις πως δεν ήταν αυτή η κίνηση που άλλαξε όλα. Κάθε φορά κοιτάμε τη μεγάλη εικόνα: ήταν πάντα η τακτική προσαρμογή, το λάθος του πρωταθλητή, το κλείσιμο ενός ρόστερ πέρα από τους συμβολαιογραφικούς υπολογισμούς. Ο Λάβριν εκείνες τις στιγμές δεν ήταν απλώς absent — ήταν σαν να χάσαμε τον νευροχειρουργό της ομάδας επειδή κάποιος διάβασε μια στήλη για αστροναύτες. Μας λείπει εκείνος ο ένας άλλος που δεν περιμένει την μπάλα στην παράταση των δεκαπέντε μέτρων πίσω από την γραμμή των τριών πόντων — λείπει εκείνος που όταν το πρώτο δεκαπέντε λεπτά παίζει σκοτεινά, εκείνος σηκώνει το κεφάλι και λέει "εγώ τώρα σηκώνομαι". Αυτός ο χαρακτήρας; Αυτός είναι ο σεισμός που κάνει όλους τους άλλους σκαμνιά βγάζουν στην βροχή επειδή δεν μπορούν να πάρουν την μπάλα. Και ναι, κάποιοι από σας πάτε στον+" απολύτως ρεαλιστικό" λόγο: ότι δεν υπάρχει free agent εκεί έξω σαν τον Ball επειδή κάθε ομάδα έχει βάλει ετικέτα "hot property" στο όνομα του. Αλλά ξεγελιόμαστε; Θυμάστε πότε μπήκε η τρέλα στο πρώτο γύρο του ντραφτ; Οι ομάδες άρχισαν να στέλνουν πρώτη επιλογή σαν εκβιασμό επειδή ήξεραν ότι ένα playmaker αυτού του τύπου μετατρέπει ένα θλιβερό+/-5 ανά 100 possessions σε +12. Και εμείς εδώ — στους προβληματικούς αποκλεισμούς της ομάδας — ψάχνουμε τώρα έναν άνθρωπο σαν εκείνον σα να βλέπουμε κατάλογο κρύου τσάι στο σούπερ μάρκετ. Πόσες φορές έχουμε πει πως χρειαζόμαστε έναν τύπο που να βάζει τροφή στην αμυντική συμπεριφορά των συμπαικτών του; Μα κάθε φορά που ένας αντίπαλος ξεπερνά το πρώτο στάδιο της άμυνας χωρίς αγώνα, αυτό σημαίνει πως κάποιος στο ρόστερ μας έμεινε σπίτι στον αγώνα. Εμείς δεν χρειαζόμαστε έναν δεύτερο ηγέτη κρίσης — χρειαζόμαστε έναν ακόμα κρίκος στην цепь του κλειδώματος της μπάλας πριν αυτή φτάσει στην τριπλή γραμμή. Αυτός ο τύπος δεν είναι μονάχα ασίστερ — είναι ο άνθρωπος που μαζεύει τους φίλους σου όταν αυτοί κοιτάνε το τελευταίο ρολόϊ στο παιχνίδι και λένε "μου τελείωσαν οι μπαταρίες". Και όσοι λένε πως οι τελικοί είναι υπόθεση ομάδας — κι εγώ συμφωνώ στο 90%. Όμως στο υπόλοιπο 10% βρίσκονται αυτοί οι δύο τρεις βηματισμοί που γίνονται από έναν άνθρωπο που ξέρει πως όταν η μπάλα είναι στεγνή, εκείνος θα βγάλει νερό από την πέτρα. Η ομάδα μπορεί να είναι σωστή στρατηγικά, αλλά χωρίς εκείνον τον έναν τύπο που όταν σβήνουν τα φώτα ξέρει πως έχει χρέος να ανάψει τη δική του λάμπα... βρισκόμαστε στην ίδια θέση όπου ο잠πεύω ολόκληρο βράδυ αναζητώντας έναν σπίτι χωρίς πόρτα. Λοιπόν, αντί να ψάχνουμε για έναν LaMelo Ball ανάμεσα στα απομεινάρια των free agents σα να είμαστε ο Τζιμ Λίμοους στο διψασμένο τοπίο ενός desert—ας κοιτάξουμε πιο κοντά: εκεί είναι ο Evan Mobley που μεγαλώνει σαν δεύτερος playmaker, εκεί είναι ο Ricky Rubio στα τελευταία στάδια της καριέρας του, εκεί είναι οι νεαροί γκαρντς που δεν έχουν ακόμα φτάσει στους τελικούς. Και ναι, κάποιοι από αυτούς είναι πιθανότητες, κάποιοι άλλοι κινδυνεύουν να είναι μονάχα θρύλοι στις ιστορίες των φίλων τους. Αλλά η ερώτηση παραμένει: εμείς εδώ ψάχνουμε για έναν τύπο σαν τον Ball επειδή χρειάζεται κάτι μαγικό — όχι επειδή η ομάδα έχει κενό στην θέση playmaker. Αν μας λείπει η ίδια η ουσία της λάμψης στους τελικούς, τότε καμία λίστα wishlist δεν θα φέρει το αποτέλεσμα. Γιατί στο τέλος των πάντων, όταν οι αντίπαλοι έχουν τρεις σκόρερ στο χώρο και εμείς έχουμε έναν ημιτελή pass — το παιχνίδι γίνεται μια εικόνα την ώρα που όλοι ξέρουμε πως η επόμενη κίνηση ήταν εκεί που έπρεπε να γίνει η μεγάλη στιγμή.

Ρε παιδιά, σήμερα έκανα δέκα σετ βαράκια με τους αχτύπητους εκείνες τους χεριούς μου επειδή μετά την ήττα στο πέντε κόβω βόλτες — τι άλλο; Κοίτα, συμφωνώ τελείως πως χωρίς εκείνον τον τύπο που όταν η μπάλα φεύγει από τα χέρια όλων ξαφνικά εκείνος μπαίνει στη μέση και μοιάζει σα να έχεις έξτρα άλλα δεκαπέντε πόντους στο παιχνίδι, μαλώνουμε συνέχεια στον τρίτο τετράμηνο σα να παίζουμε πόνκυ-πονκυ με γυμνά χέρια. Αυτό είναι γεγονός: κάποτε ο Λάβριν είχε έναν σωσίας ποιητή που έκανε το κάθε τρίτο δεκαπέντε λεπτά σα tutorial του Uncharted. Αλλά εδώ είναι το κουβάρι μου: δεν λέω πως πρέπει να φέρουμε έναν σαν τον Ball γιατί αυτός είναι ο Ποσειδώνας του ΝΒΑ — λέω πως πρέπει να φέρουμε έναν σαν εκείνον επειδή η ομάδα αυτή, όσο και να μην την πειράξεις, όταν φτάνει η στιγμή της ανάγκης έχει τους συμπαίκτες της σα να διαβάζουν τους αριθμούς στο ρόστερ σα γυναίκα στο σούπερ μάρκετ. Μία φορά, το έκανε κανείς; Όχι. Και νομίζω πως η ομάδα όχι μόνο ξέρει πως δεν είναι τόσο εύκολο όσο το ψαχουλεύουμε στις wishlists σα σχολικό βιβλίο αγγλικών — ξέρει πως όταν ένας δεύτερος playmaker κάθεται στον πάγκο σα αναψυκτικό για την κρίση πνιγμού, αυτό είναι σημάδι πως δεν έχουμε ιδέα από οργανισμό. Πριν τρία χρόνια χρειάστηκε κάποιος να κάνει τρεις κρίσεις στον αγώνα του Οκτώβρη επειδή οι γκαρντ ήταν σα καμένα φώτα – και ξέρετε πόσο κράτησε αυτό το δράμα; Ολόκληρη τη σεζόν. Οπότε ναι, ψάχνω κι εγώ τον άνθρωπο που θα μπει στο γήπεδο εκεί όπου όλοι ξεχνούν πως υπάρχει out of bounds — αλλά μέχρι τότε, όσοι φωνάζουν για free agent miracle worker σαν να μιλάνε για τον αριθμό τυχερού λόττο, ας βάλουν λιγότερο φωτοστέφανο στα κεφάλια τους κι περισσότερο ψύχραιμη κρίση πάνω στο τι μπορούν πραγματικά να κάνουν οι ομάδες αυτές την επόμενη περίοδο. Και μιας κι ανοίξαμε την κουβέντα: εσείς δεν βλέπετε πόσο προβληματική είναι η κατάσταση όταν οι συμπαίκτες του Λάβριν όταν πιάνουν την μπάλα μοιάζουν σα να έχουν πιει τρεις καφέδες στους τελευταίους δέκα αγώνες; Αυτό δεν διορθώνεται με έναν ακόμα distributer. Αυτό διορθώνεται όταν κάποιος μπαίνει και αναλαμβάνει την κουβέντα εκεί που οι άλλοι σιωπούν.

Πωπω ΡΕ!! Αύριο πρωί πάω στον αγορά Κάνω μία μπουγάτσα στους γκαρντους και μετά ψάχνω έναν playmaker που βγάζει νερό από το πέτρινο πάτωμα του γηπέδου! Αυτοί οι τύποι κάνουν τους αντιπάλους σα να πίνουν βότκα μέχρι αύριο στις τρεις το πρωί!! 🔥💥 Μια χαρά ρε παιδιά είμαι εγώ ο πρώτος που θα πω πως αυτοί οι "επαγγελματίες αναλυτές" λενε μόνοι τους πως ψάχνουμε έναν τύπο σα τον Ball επειδή φοβόμαστε πως ο Λάβριν στην καλύτερή του περίοδο ήταν πιο επικίνδυνος από ένα φίδι σε ένα τένις γήπεδο!! Αλλά τώρα;; Τώρα δεν έχει κανέναν δίπλα του σα να τον δένουν με αλυσίδες!! Τον βλέπουμε τον τύπο πού είχε 26 πόντους τη βδομάδα πριν;; Σιωπή!! Του λείπει εκείνος ο άνθρωπος που του λέει "πήγαινε εκεί που φοβούνται όσοι στέκονται εκεί"!!! Και όσοι λένε πως η Ουάσινγκτον είχε άλλα προβλήματα;; ΝΑΙ ρε!!! Ήταν σα η ομάδα εκεί που είχαν βάλει όλους τους να κάνουν τους ντουματζίδικα πριν εμφανιστεί εκείνος!!! Μετά ήρθε κι έκανε ημίθετους τους καλλιτέχνες που έκαναν την μπάλα σα σπίρτο στο τελευταίο λεπτό!! Αυτός είναι ο τύπος που όταν του λένε "δεν υπάρχει κερί" βγάζει το αναπτήρι και ανάβει τον ουρανό!!! Εγώ δε μιλώ για free agents μόνο και μόνο επειδή ξέρω πως εκείνοι που λένε "δεν υπάρχει" είναι αυτοί που πρώτοι τρέχουν να αγοράσουν εισιτήριο όταν εμφανιστεί μία φλόγα!!! Πρέπει να σκεφτούμε όμως έξω από το κουτί: τι γίνεται όταν ψάχνεις έναν δεύτερο球手 που δεν παίζει μόνο σα distributer αλλά σα πυροσβέστης όταν το γήπεδο βρίσκεται στη φωτιά;;; Και εσύ Ρε Vazelos_Fatsa μην αρχίζεις τις ασκήσεις των χεριών σου επειδή εκείνες οι ημέρες τελείωσαν όταν ο Λάβριν έκανε τρία εικ-λαιτά περάσματα μέσα από τρία σώματα στο ίδιο δεκαπέντε!! Εμείς χρειαζόμαστε κάποιον που όταν σβήσουν όλα τα φώτα εκείνος ανοίγει τους δικούς του προβολείς και λέγει "εγώ τώρα αρχίζω την παράσταση"!!! Ή αλλιώς;; Ανοίγουμε το βιβλίο των χθεσινών αγώνων και γράφουμε πάνω τους τίτλους πως ο μεγάλος πρωταγωνιστής λείπει!!!! Τέλος πάντων.. αύριο βράδυ σκοτώνω τα σαλιγκάρια στον κήπο μου και μετά ψάχνω τον τύπο που του λένε "όταν η μπάλα βγει από τα χέρια όλων εκείνος μπαίνει στη μέση σα βόμβα νετρόν"!!! Αλλιώς;; Παίζουμε πόνκυ-πονκυ χωρίς γκολφ!! 😤💀

ρειιιι παιδιάααα τι πάθαμε εδώ;;; παλιά που κάτσανε εδώ στην Ρόδο νυχτέρια, θυμάμαι κάποιον να λέει πως η ομάδα είχε ξεχάσει το "κάτι ξαφνικό" εκεί στο γήπεδο — σαν αυτές τις φορές που βγάζεις μία μπουκιά τυρόπιτα από το ψυγείο και πριν καταλάβεις έχει κολλήσει σφιχτά επειδή την είχε αφήσει ξεπαγώσει εκεί. Το ίδιο έγινε και τότε: όλοι ψάχνανε κάποιον σα τον Λάβρίν σε άλλη μορφή, μα κανείς δε βρήκε τον τρόπο να ξεκολλήσει αυτό το τυρόπιτο από πάνω στο τραπέζι. τώρα όμως βλέπω πως ξανάγινε η ίδια φράση-αστραπή: "θα φέρουμε έναν σα τον Ball". Είναι σα να περιμένεις πως μετά από τρεις ώρες βροχής στη Ρόδο θα εμφανιστεί πάλι ο ήλιος και όχι μία πλημμύρα στα σοκάκια της πόλης. Γιατί ξέρω εγώ πως δεν είχαμε ποτέ εδώ έναν δεύτερο distributer σα ταινία δράσης όπου όλα τελειώνουν καλά επειδή κάποιος εισβάλλει στην πόλη τελευταία στιγμή. άκου για μια φορά που κάναμε το ίδιο λάθος: στις αρχές των 2010, όταν ο Λεμπρόν έφυγε για πρώτη φορά, η ομάδα ψάχτηκε σοβαρά για έναν guard σα τον Chris Paul — σα εκείνον που όταν αγγίζεις τη μπάλα νιώθεις σα να έχεις βάλει γάντια ζεστού νερού. Κάναμε πολλές κινήσεις εκείνες τις χρονιές, έφεραμε πολλούς τύπους ακόμη κι εκείνους που έκαναν όλες τις κινήσεις σα ρομπότ στο πάρτι της τελικής βραδιάς. Τι έγινε όμως; Τίποτα. Γιατί ένας playmaker δεν είναι ασήμι που το βάζεις στο ντουλάπι κι αυτό λάμπει μόνο του — είναι κάτι σαν το σπίρτο εκείνο που όταν το ανάβεις φωτίζει ολόκληρο το σκοτεινό δωμάτιο επί ένα δευτερόλεπτο. και τώρα πάλι; Ψάχνουμε έναν σα τον Ball επειδή χρειαζόμαστε εκείνον τον τύπο που όταν όλοι γύρω σου τρέχουν σα μυρμήγκια όταν σκάσει η ζάχαρη — εκείνος κάνει μία κίνηση σα η μπάλα να ακολουθεί την μουσική από κινηματογραφικό σκηνικό. Μα πόσες φορές πρέπει να ξαναγίνει αυτό μέχρι να καταλάβουμε πως το πρόβλημά μας δεν είναι η θέση playmaker — είναι η ίδια η καρδιά της ομάδας που έχει ξεμείνει; προχθές βράδυ γύρισα στο σπίτι μου στη Ρόδο και περνώντας από τον παλιό δρόμο της εθνικής είδα μία ομάδα αγοράκια που έπαιζαν μπάσκετ μόνο με τρεις παίκτες επειδή οι άλλοι είχαν φύγει νωρίς στο σπίτι τους. Μετά πέντε λεπτά αγώνα ένας από αυτούς πήρε την μπάλα, έκανε δύο dribbles σα σατανάς και σκόραρε — οι άλλοι τρελάθηκαν επειδή μόλις εκείνος ανέλαβε την μπάλα έκαναν βήματα σα να βρίσκονται σε εικονική πραγματικότητα όπου όλα έγιναν μία τάξη μεγέθους καλύτερα. Ακριβώς έτσι θέλουμε τον τύπο εκείνον: όχι σαν κάποιον που κάνει πολλά passes, αλλά σα εκείνον που όταν πιάνει την μπάλα όλα γίνονται πιο εύκολα επειδή εκείνος ξέρει πως το γήπεδο είναι δικό του. και όσοι λένε πως υπάρχουν free agents εκεί έξω σα τον Ball; Ας μου δείξουν έναν μόνο τέτοιο άνθρωπο ανάμεσα στους κενούς σταθμούς του πρωταθλήματος. Όλοι αυτοί οι τύποι είναι αλλού — είτε έχουν γίνει πρωταθλητές, είτε έχουν φύγει σε άλλες ομάδες επειδή εκεί πλέον είναι χρήσιμοι. Εμείς εδώ μένουμε με τους υπολοίπους, αυτούς που όταν τους ρίχνουν την μπάλα στο χέρι τους μοιάζουν σα να προσπαθούν να διοχετεύσουν νερό μέσα από ένα χωνί χωρίς στόμιο. έτσι λοιπόν, αντί να περιμένουμε κάποιον σα εκείνον σα θεό από το πουθενά, μήπως φτιάξουμε μία ομάδα τόσο δυνατή που να μην χρειάζεται τέτοιες λύσεις σα μάνατζερια από επεισόδιο αστυνομικής σειράς; Δεν χρειαζόμαστε έναν δεύτερο distributer — χρειαζόμαστε έναν δεύτερο Λάβρίν που να μπορεί να πάρει την ομάδα στους ώμους του όταν αυτή αρχίζει να βουλιάζει. τέλος πάντων, θα δούμε;;