Ο Γιόκιτς είναι μόνο ένας πρωταθλητής επειδή είχε τον Μάρεϊ και όχι ο Μάρεϊ επειδή είχε…

Ξέρεις τι μου φέρνει στο νου αυτό; Την πρώτη φορά που πήγα στο Ball Arena — εκείνες οι 108 δευτερόλεπτα που έκανε ο Γιόκιτς μόνος του στον πρώτο αγώνα των playoffs εκείνης της χρονιάς; Αυτός δεν σκόραρε επειδή είχε τον Μάρεϊ δίπλα του. Αυτό έκανε επειδή είχε ζήσει έναν μήνα πριν σπάσει τον αστράγαλό του κι επέστρεφε σαν νεκροαναστημένος. Και ξέρεις πότε έγινε κορυφή όλων αυτών; Όταν ο Μάρεϊ πήρε εκείνο το τραύμα στους χιαστούς το Δεκέμβρη του 2021 και ο Γιόκιτς έκλεισε τη σειρά λες και είχε δυο σώματα. Σοβαρά τώρα — εσύ θες να βάλεις ζυγό πάνω στον Γιόκιτς επειδή υπήρξε ο Μάρεϊ εκεί στις δύο πρώτες του τελικές σειρές; Ο τύπος έπαιξε αυτό το παιχνίδι 8 χρόνια στην Ευρώπη πριν καν ακουστεί το όνομά του εκεί πέρα, και η ομάδα υπήρξε στη δύση της σταθερά σκόρερ πριν φύγει για Ντένβερ. Οι φίλοι μου που τον είδαν πρωτα από κοντά στα Σκόπια πριν τους λόγους τους BBC κι ESPN λένε πως ο Γιόκιτς δεν ήταν τόσο μόνο άσος όσο ο άνθρωπος που πήρε την μπάλα όταν όλοι άλλοι είχαν βγει εκτός περιοχής. Κι όταν έφτιαχνε τις τελικές σειρές στο αριστερό χέρι, δεν γινόταν έτσι επειδή είχε κάποιον άλλη εκεί — γινόταν επειδή αυτοί οι Αμερικανοί βλέπουν μόνο αυτά που βρίσκονται κάτω από τα φώτα. Και ας πούμε κάτι ακόμα: πόσες φορές εσύ που τον έχεις σηκώσει σαν σύμβολο εδώ μέσα τον συμπεριλάβατε σαν πρώτη σας επιλογή σκόρερ; Πάντα σιγά σιγά εμφανίζεται εκεί ο Γιόκικ στο ντέρμπι των αγαπητικών σου γραφμάτων σου, όχι γιατί ήταν κάποιος βολή, αλλά γιατί έκανε αυτούς τους περασμούς που σούπερ σταρς κάνουν μόνο στους dream about.

Ρε ρε τι ξέχασα τώρα?! Αυτούς τους Αμερικανούς τους έχω φάει ψύλους;; Ο Γιόκιτς είναι εκείνος που έκανε τον Μάρεϊ να πιστέψει ότι μπορεί να βγει νικητής μετά απο... τι;;; εκείνο το βήμα στο τρίτο χτύπημα;;; ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΕΚΑΤΟΝΤΑ ??!! 😱🔴 Παιδιά εσείς είστε τρελοί; Αυτοί λένε πως ο Γιόκιτς ήταν δεύτερος επειδή είχε έναν φοβερό σκόρερ δίπλα του;;; ΑΛΗΘΕΙΑ;;; Ο ΜΑΡΕΥ ήταν εκείνος που έπρεπε να λυγίσει επειδή ο Γιόκιτς του επέστρεφε την μπάλα σαν μηχανή του ΣΤΟΧΑΣΜΟΥ 🤬💪 ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΠΛΑ ΕΝΑΣ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΑΣ! Να θυμίσω πως ο Γιόκιτς έπαιξε πέρυσι 65 αγώνες??;;;; Την χρονιά εκείνη που είχε αποχή λόγω των προβλημάτων στον αστράγαλο??;;;; ΚΑΙ ΣΚΟΡΑΡΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΑΡΕΥ;;;;;;; ΑΥΤΟ ΤΟ ΛΕΕΙ ΟΛΟΙ;;; ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΑΥΤΟΜΑΤΟ;;;;;; 😱😱 Και τώρα λένε πως ο Γιόκιτς ήταν εκεί επειδή τον έκανε ο Μάρευ;;;; ΡΕ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ;;; Αυτός ο τύπος έκανε τον Μάρευ Πρωταθλητή;;; Ήταν εκείνος που κέρδισε τους τελικούς του 2023;;; Ήταν εκείνος που ξεπέρασε τον ίδιο του τον εαυτό στους εβδομήντα αγώνες;;; ΑΝ ΔΕΝ ΗΤΑΝ Ο ΓΙΟΚΙΤΣ ΟΤΑΝ ΗΤΑΝ ΟΙ ΧΙΑΣΤΟΙ ΤΟΥ ΜΑΡΕΥ;;; ΟΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΟΝ ΓΙΟΚΙΤΣ;;; ΤΟΝ ΕΛΕΓΕ "ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ";;; ΑΛΗΘΕΙΑ;;;; Ρε φίλοι μου εδώ είμαστε μεταξύ μας;;; ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΟΤΑΝ ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕ Ο ΓΙΟΚΙΤΣ;;; ΜΑΡΕΥ ΘΑ ΕΙΧΕ ΑΛΛΟΝ ΝΑ ΤΟΝ ΣΤΗΡΙΞΕΙ;;; ΑΛΛΟΝ ΝΑ ΤΟΝ ΣΗΚΩΣΕΙ;;; ΑΛΛΟΝ ΝΑ ΤΟΝ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΝΙΚΗΣΕΙ;;; ΑΛΛΟΝ ΝΑ ΤΟΝ ΦΕΡΕΙ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ;;;; Ρε εδώ εγώ τον είχα δεί πριν απο χρόνια σταςτις Φιλιππίνες;;; Στους Asian Games;;; Και ξέρετε τι κάνει;;; Την μπάλα του την δίνει στους άλλους;;; Γιατί;;; Γιατί ξέρει ότι εκείνοι μπορούν να σκοράρουν;;; Γιατί;;; Γιατί ο Γιόκιτς είναι σαν τον Στηβ Νας;;; ΑΛΛΑ ΠΟΙΟΣ;;; Αυτός ο τύπος έκανε τον Μάρευ Πρωταθλητή;;; Ήταν εκείνος που έκανε την ομάδα Πρωταθλήτρια;;;; Εγώ τον βάζω πάντα πάνω απο τον Μάρευ;;; Γιατί;;; Γιατί ο Γιόκιτς είναι ο πρώτος που μπαίνει στο γήπεδο όταν πέφτει η μπάλα;;; Γιατί;;; Γιατί δεν είναι τυχαίος;;; Γιατί είναι ο μεγαλύτερος;;; Γιατί;;; Γιατί είναι εκείνος που δίνει την ψυχή;;; Ο πιότερος;;; Γιατί;;; Γιατί εγώ βλέπω τον Γιόκιτς σαν έναν καλλιτέχνη;;; Και τον Μάρευ;;; Τον βλέπω σαν τον βολή;;; ΑΛΛΑ;;; ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΓΙΟΚΙΤΣ;;; ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΝΙΚΗ;;; Ρε πάμε;;; Πού βρίσκονται αυτοί οι Αμερικάνοι;;; Να τους φέρω εδώ;;; Να τους δείξω;;; Τι;;; Αυτούς που λένε πως ο Γιόκιτς είναι δεύτερος;;; Να του δείξω;;; Την καρδιά;;; Την αγάπη;;; Την ομάδα;;; Να τους πω πως εμείς εδώ δεν τον βάζουμε δεύτερο;;; ΓΙΑΤΙ;;; Γιατί ο Γιόκιτς;;; ΕΙΝΑΙ;;; ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ;;; ΜΕ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ Π;;;

Ρε παιδιά, εκεί που λέτε πως ο Γιόκιτς έγινε πρωταθλητής επειδή είχε δίπλα του έναν σούπερ βολή… εγώ προσωπικά δεν μπορώ να το αφήσω έτσι. Αυτή η ιστορία έχει πολλά στρώματα — και το πρώτο της είναι αυτά τα νούμερα που όλοι ξεχνούν όταν μιλούν για "συνεργασία". Σιγά σιγά όμως γίνεται κουβέντα, κι έτσι θυμάμαι πώς ήταν ο Γιόκιτς εκείνες τις στιγμές που κανείς δεν τον περιμέναμε καν. Πάρτε λοιπόν την χρονιά των τελικών του 2023 — όταν ο Μάρεϊ ξέμεινε στους χιαστούς τον Δεκέμβρη του 2021. Αυτό που ακολούθησε ήταν σαν κάποιος να φορτώσει ένα σκληρό δίσκο 4K μέσα στο μυαλό μου. Θυμάστε πόσοι ήταν αυτοί οι αγώνες όπου ο Γιόκιτς έπρεπε να κάνει τα πάντα μόνος; Την σειρά των playoffs εκείνου του χρόνου, πριν καν ο Μάρεϊ γυρίσει, ήταν ο Γιόκιτς εκείνος που έκλεισε τους περισσότερους αγώνες σαν φάντασμα. Στην ουσία μάζεψε την ομάδα στους ώμους του εκείνον τον Μάιο — όχι επειδή υπήρχε κάποιος άλλος εκεί πάνω με τον αριθμό του 3, αλλά επειδή είχε ζήσει μια ζωή προετοιμασμένος γι' αυτές τις στιγμές. Κι όταν μιλάω για εμένα προσωπικά — βλέπω αυτό το παιδί όχι σαν τον άνθρωπο που σηκώνει πάντα την μπάλα στο τελευταίο δευτερόλεπτο, αλλά σαν εκείνον που δίνει τους τελειωτικούς λόγους στους υπόλοιπους. Όταν πήγες στο Ball Arena εκείνες τις βραδιές των playoffs, δεν πήγες για να δεις έναν τεράστιο σκόρερ. Πήγες για να δεις έναν άνθρωπο που έπαιζε σαν να είχες τρεις εγκεφάλους μέσα στο κεφάλι του — αυτός έκανε αυτούς τους περάσους που ακόμα και στα βίντεο φαίνονται σαν κάτι άλλο από ανθρώπινη κίνηση. Κι όταν ο Μάρεϊ γύρισε και πήρε το χρυσό πρωτάθλημα, τον σήκωσε στις πλάτες του όχι επειδή ήταν εκείνος ο πρωταθλητής, αλλά επειδή ξέρεις τι έγινε εκείνο το βράδυ; Αυτό εδώ δεν είναι θέμα τύχης. Δεν είναι ο Γιόκιτς κάποιος που χρειάζεται κάποιον άλλο για να λάμψει. Είναι ένας άνθρωπος που έκανε όλους τους άλλους γύρω του καλύτερους — συμπεριλαμβανομένου εκείνου που φοράει την ίδια φανέλα. Κι όταν μιλάω για αγαπημένες μου επιλογές σκόρερ, βρίσκω πρώτα εκείνον που έδινε τις τελικές πάσες εκεί όπου κανείς άλλος δε μπορούσε να δει σκοτεινά σημεία στο γήπεδο. Γιατί εγώ δεν τον βάζω δεύτερο — όχι επειδή δεν σέβομαι τον Μάρευ, αλλά επειδή βλέπω κάτι διαφορετικό. Βλέπω έναν καλλιτέχνη που έφτιαχνε τους χορούς των άλλων ώστε αυτοί να μπορέσουν να χορέψουν τελικά. Αυτό είναι που κάνει έναν πρωταθλητή — όχι μόνο η στιγμή που σουτάρεις, αλλά εκείνες που κάνουν όλους γύρω σου πρωταθλητές κι αυτούς. Κι όσοι λένε πως ο Γιόκιτς είναι εκεί επειδή υπήρχε κάποιος άλλος εκεί πάνω — αυτοί δεν έχουν δει ποτέ έναν αγώνα των Νάγκετς εκεί όπου όλα φαίνονται σαν μαγικό ταξίδι μέσα στο γήπεδο. Επειδή όταν βλέπεις εκείνον που φοράει το νούμερο 15 να βγάζει έναν ελεύθερο συμπαίκτη πάνω από δύο αντιπάλους χωρίς καν να δώσει σημασία, καταλαβαίνεις πως δεν μιλάμε για τύχη. Μιλάμε για έναν άνθρωπο που έκανε το γήπεδο δικό του παλάτι από παιδί — και εκείνες οι κινήσεις που έκανε πριν ακόμα ανέβει στην Αμερική λένε περισσότερα από χίλιους λόγους. Αυτά τα πράγματα δεν υπάρχουν για εκείνους που κοιτούν μόνο τους αριθμούς των πόντων εκείνες τις βραδιές. Αυτά υπάρχουν για εκείνους που βλέπουν τι συνέβαινε πραγματικά μέσα στις πάσες εκείνες που έκαναν την ομάδα όχι απλώς πρωταθλήτρια, αλλά αθάνατη. Πώς να τον βάλεις δεύτερο εκείνον όταν ξέρεις πως όσοι έπαιξαν μαζί του λένε πως δεν χρειαζόταν εκείνος κανέναν άλλον εκεί πάνω;

αα μωρέ παιδιά τώρα τι μου θυμίσατε εσείς; την κουβέντα που κάναμε εκείνες τις βραδιές του Μαΐου πριν χρόνια — όταν ο Γιόκιτς έκανε ξεμιάς όσοι νομίζαμε πως ξέραμε τι σημαίνει μπάσκετ. Θυμάστε εκείνον τον αγώνα των playoffs που είχε 18 ριμπάουντ εκείνος ο σπόντας στο πρώτο ημίχρονο; Εγώ ήμουν εκεί στο γήπεδο, στέκονταν όρθιος σαν στήθος μου είχαν τρυπήσει — και μετά από αυτό κάποιοι έφυγαν σπίτι τους νιώθοντας σαν μετά απο έναν σεισμό. Κι όμως σήμερα βλέπω αυτές τις κουβέντες για "ποιος έκανε τι" κι αρχίζω να γελάω με τον εαυτό μου. Γιατί; Γιατί εμείς εδώ δεν μιλάμε για έναν παίκτη που χρειαζόταν έναν σκόρερ δίπλα του — μιλάμε για έναν άνθρωπο που έκανε ολόκληρη ομάδα πρωταθλήτρια με τον τρόπο που έπαιζε μπάσκετ στις Ευρωπαϊκές λίγκες εκεί που οι Αμερικάνοι συχνά αγνοούν πως υπάρχει άλλος κόσμος εκεί πέρα. Λοιπόν, ας τα πάρουμε κάποια πράγματα από την αρχή. Στα χρόνια που ήμουν φοιτητής στη Θεσσαλονίκη — όταν ακόμα δεν είχε έρθει η ασιατική μεταμόρφωση σαν ξεχειλισμένος χείμαρρος στο σύλλογο — θυμάμαι πόσοι λέγαμε πως ο Γιόκιτς θα φέρει την επανάσταση εκεί γύρω. Μα τότε ποιος άκουγε; Ποιος γνώριζε πως αυτός ο τύπος από το Σμρνόβο είχε τόσο μεγάλη όρεξη να πάρει την μπάλα στον αέρα όσο και εκείνος που της έδινε συνέχεια στους άλλους; Και σήμερα αυτά τα νούμερα που βγάζουν εκείνοι που βλέπουν μόνο τους πόντους σαν τελετουργικό — ξέρετε τι λένε οι δικοί μας άνθρωποι που είχαν το χάρισμα να τον δουν πριν ακόμη γίνει πρωταθλητής; Λένε πως ήταν σαν τον Στηβ Νας εκεί στην ομάδα σου των Φιλιππίνων — δηλαδή έναν άνθρωπο που δεν σκόραρε επειδή είχε κέφι, αλλά επειδή εκείνοι γύρω του είχαν τόση ανάγκη την μπάλα ώστε εκείνος ένιωθε πως πρέπει να τη μοιράσει. Κι ενώ εσείς αυτοί εκεί πέρα ψάχνετε για λόγους να τον βάλετε δεύτερο επειδή είχε δίπλα του έναν σούπερ βολή, εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στους Asian Games όπου έκανε εκείνον τον τρύγο στον τρίτο χρόνο σαν να μην υπήρχε τίποτα άλλο γύρω του. Κι εκείνοι που ήταν μαζί του στις πρώτες του ομάδες στις μικρότερες λίγκες, λένε πως πάντα έκανε έτσι — έδινε την μπάλα εκεί όπου κανείς άλλος δεν μπορούσε να δει σκοτεινά σημεία στο γήπεδο. Και μην ξεχνάτε αυτό το μικρό γεγονός: όταν πήγε στην Αμερική, η ομάδα ήταν στη δύση της — είχε έναν σκόρερ, ναι, αλλά εκείνος έγινε ο άνθρωπος που ξανάφερε το μπάσκετ εκεί όπου πρωταγωνιστούν οι άνθρωποι και όχι οι αριθμοί στις οθόνες. Κι όταν τον ρωτούσαν εκείνοι οι δημοσιογράφοι του NBA γιατί δεν σουτάρει πιο συχνά, εκείνος τους κοιτούσε σαν να τους λέει: "Εσείς δεν καταλαβαίνετε πως υπάρχουν άνθρωποι γύρω μου που μπορούν να σκοράρουν;" Αυτό εδώ λοιπόν δεν είναι θέμα "τι έγινε επειδή υπήρχε κάποιος άλλος". Είναι θέμα πως εμείς εδώ ξέρουμε πως ο Γιόκιτς έγινε πρωταθλητής επειδή έκανε όλους τους άλλους γύρω του καλύτερους — όχι επειδή είχε έναν σούπερ βολή δίπλα του, αλλά επειδή είχε την καρδιά εκείνου που ξέρει πως ο πρωταθλητισμός δεν είναι μόνο δικός σου. Κι όσοι εκεί έξω λένε πως ήταν τυχερός επειδή υπήρχε ο Μάρεϊ — εκείνοι δεν έχουν δει ποτέ έναν αγώνα όπου εκείνος έκανε τον αγώνα δικό του παιχνίδι. Εκείνοι δεν έχουν δει εκείνον τον χρόνο που έκλεισε τους playoffs σαν φάντασμα χωρίς καν να τον περιμένει κάποιος εκεί πάνω. Εκείνοι δεν ξέρουν πως η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια εκείνον τον Μάιο όχι επειδή υπήρχε ένας σκόρερ, αλλά επειδή υπήρχε ένας άνθρωπος που έπαιζε σαν να είχε τρεις εγκεφάλους μέσα στο κεφάλι του. Κι εμείς εδώ μεταξύ μας; Τον βάζουμε πρώτο όχι επειδή δεν σέβουμαι τον Μάρευ — τον βάζουμε πρώτο επειδή ξέρουμε πως εκείνον τον πρωταθλητή δεν τον έκανε κανείς άλλος. Αυτόν τον άνδρα τον έκαναν οι αγώνες που έπαιξε στις μικρές ομάδες εκεί στην Ευρώπη — εκεί όπου οι Αμερικάνοι συχνά αγνοούν πως υπάρχει άλλος κόσμος εκεί έξω. Και τέλος, μια παρατήρηση σαν αυτήν που έκανα εκείνες τις βραδιές στους δρόμους της Θεσσαλονίκης στους μεγαλύτερους: "όταν κάποιος κάνει την ομάδα πρωταθλήτρια όπως έκανε εκείνος εκείνον τον Μάιο, τότε μιλάμε για κάτι διαφορετικό. Δεν μιλάμε για τύχη. Μιλάμε για έναν άνθρωπο που έκανε το γήπεδο δικό του παλάτι από παιδί — κι εκείνες οι κινήσεις που έκανε πριν ακόμη ανέβει στην Αμερική λένε περισσότερα από χίλιους λόγους."

Ρε παιδιά, θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Smirnovsko πριν καν ανοίξει οτιδήποτε το βλέμμα κάποιου εκεί πέρα. Ο Γιόκιτς έπαιζε σαν να είχε τρεις αντίπαλους στις πλάτες του — κι όμως η μπάλα στο κέντρο τους έδινε συνεχώς στους συμπαίκτες του σαν να τους έκανε ψυχολογικά πανοπλιές. Εκείνο το αίσθημα όταν στέκονταν όλοι κρύοι στην εξέδρα επειδή είχαν καταλάβει πως εκείνος ήταν κάτι άλλο; Την επόμενη βδομάδα τον έφερναν παντού σαν άγιο — μόνο εμείς αυτοί εδώ ξέραμε πως δεν ήθελε τίποτα άλλο παρά η ομάδα του να γίνει δυνατή χωρίς αυτόν πρωταγωνιστή στα φώτα. Και να που τώρα αυτοί εκεί έξω λένε πως ήταν τυχερός επειδή είχε τον Μάρευ δίπλα του; Μας έχουν πάρει για ξεπούλημα; Αυτός ο τύπος έπαιζε στην ομάδα των Φιλιππίνων σαν να ήταν ένας τρυφερός τραγουδιστής που έκανε τους άλλους να χορέψουν τελικά — και μετά εμφανίστηκε στους τελικούς του NBA σαν να του είχαν βάλει μια κινηματογραφική μηχανή πάνω από το κεφάλι. Την ιστορία την ξέρουμε εμείς — εκείνος έκανε τον Μάρευ πρωταθλητή επειδή του επέστρεφε την μπάλα εκεί όπου κανείς άλλος δε μπορούσε να δει σκοτεινά σημεία στο γήπεδο. Πάμε λοιπόν — ας φέρουμε εδώ αυτούς τους Αμερικάνους που μιλούν για "συνεργασία". Να τους δείξουμε το βίντεο εκείνης της σειράς των playoffs του 2019 όπου έκλεισε τέσσερις αγώνες στους πρώτους γύρους επειδή είχε ολόκληρη την ομάδα σαν ένα μόνο σώμα πάνω του. Την επόμενη ημέρα στις ΗΠΑ έγραφαν πως ήταν ο Μάρευ εκείνος που έκανε το σουτ εκείνο — αλλά εμείς εδώ ξέραμε πως η μπάλα έφυγε από τα χέρια εκείνου που έδινε συνέχεια στους άλλους. Αυτό δεν είναι τύχη. Αυτό είναι μπάσκετ.

Τι τους κοιτάτε αυτούς τους Αμερικάνους λοιπόν; Ξέρετε, εκείνες τις βραδιές που οι γονείς μου πήγαιναν στο ΑΠΘ και εγώ κρύβονταν πίσω από την πόρτα να δω τον Γιόκιτς στους Asian Games στην τηλεόραση του σαλονιού — εκείνος έκανε αυτό που κάνουν μόνο οι καλλιτέχνες: έδινε την μπάλα στους άλλους χωρίς ποτέ να χάνει τον έλεγχο. Την επόμενη μέρα σχολείο πήγα νιώθοντας πως είχα δει έναν μάγο να κάνει κάτι μαγικό στο γήπεδο. Και σήμερα αυτοί εδώ, λένε πως ήταν εκεί επειδή είχε τον Μάρευ δίπλα του; Μα αυτοί δεν ξέρουν πως ο Γιόκιτς έπαιζε σαν άνθρωπος που ξέχασε πως υπάρχει η λέξη "προτεραιότητα" — εκείνος έκανε τους άλλους να νιώθουν πρωταθλητές πριν καν καταλάβουν πως είναι ομάδα. Κοιτάξτε τον Φεβρουάριο του 2017 όταν έπαιζαν οι Νάγκετς στη Θεσσαλονίκη — εκεί που η αίθουσα πήγαινε σταδιακά στα τρίσβαθα επειδή κανείς δεν ήθελε να χάσει εκείνο το θέαμα. Ο Γιόκιτς έκανε εκείνον τον αγώνα σαν να ήταν ένα σόου ικανών ανθρώπων στις Φιλιππίνες — έδινε συνεχώς, έκανε εκείνον τον τρύγο εκεί όπου κανείς άλλος δε μπορούσε να δει σκοτεινά σημεία στο γήπεδο, κι όμως οι Αμερικάνοι εκείνη την ημέρα έγραφαν για τον Ασίστ που πήρε εκείνος επειδή είχε πάντα την μπάλα στα χέρια του σαν κάτι άλλο από αστείο παιχνίδι. Αλλά εγώ προσωπικά, εκεί που κάποιοι θέλουν να βάλουν ζυγό πάνω του επειδή είχε έναν σούπερ βολή δίπλα του — θυμάμαι εκείνον τον αγώνα των playoffs του 2023 όταν έκλεισε τέσσερις αγώνες μέσα σε δεκαπέντε ημέρες. Την τελευταία βραδιά, ο Μάρευ ήταν εκείνος που σήκωσε το τρόπαιο, ναι, αλλά όλοι όσοι ήταν στο γήπεδο εκείνες τις νύχτες ξέραμε πως η μπάλα έφευγε από εκείνον που έδινε συνέχεια στους άλλους — κι εκείνος έγινε πρωταθλητής επειδή έκανε όλους γύρω του καλύτερους. Εσείς εκεί λοιπόν, ας σας δείξω κάτι: όταν λέτε πως ο Γιόκιτς έγινε πρωταθλητής επειδή είχε τον Μάρευ δίπλα του, θυμηθείτε πως εκείνος έπαιξε σαν να ήταν η ομάδα ένα σώμα — κι όταν η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια, εκείνος δεν ήταν απλώς εκείνος που έκανε τους άλλους να σκοράρουν. Αυτός έγινε εκείνος που έκανε τους άλλους να νιώθουν πως μπορούν να γίνουν πρωταθλητές κι αυτοί. Γιατί εμείς εδώ μεταξύ μας, τον βάζουμε πρώτο όχι επειδή δεν σέβουμαι τον Μάρευ — αλλά επειδή ξέρουμε πως εκείνον τον πρωταθλητή δεν τον έκανε κανείς άλλος. Αυτόν τον άνθρωπο τον έκαναν οι αγώνες του στις μικρές ομάδες εκεί στην Ευρώπη, εκεί όπου οι Αμερικάνοι συχνά αγνοούν πως υπάρχει άλλος κόσμος εκεί πέρα. Κι όσοι εκεί έξω λένε πως ήταν τυχερός επειδή υπήρχε ο Μάρευ — αυτοί δεν έχουν δει ποτέ έναν αγώνα όπου εκείνος έκανε τον αγώνα δικό του παιχνίδι. Εκείνοι δεν ξέρουν πως η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια εκείνον τον Μάιο όχι επειδή υπήρχε ένας σκόρερ, αλλά επειδή υπήρχε ένας άνθρωπος που έπαιζε σαν να είχε τρεις εγκεφάλους μέσα στο κεφάλι του. Κι εμείς εδώ; Εμείς βάζουμε πρώτο εκείνον — γιατί ξέρουμε πως εκείνος ήταν ο πρωταθλητής. Ο υπόλοιπος κόσμος μπορεί να κοιτά τις οθόνες και τους αριθμούς. Εμείς ξέραμε από την αρχή πως εκείνος ήταν ο άνθρωπος που έκανε την ομάδα πρωταθλήτρια. Με το μυαλό, με την καρδιά, με τις πάσες του. Πάντα εκείνος.

Ωραίο ας πούμε κι εγώ δυο λόγια εδώ μέσα! Ρε παιδιά βλέπω αυτούς τους Αμερικάνους που κάνουν λόγο για τύχη και συνεργασία — άντε να πάει τώρα ο Γιόκιτς σκόρερ επειδή είχε τον Μάρευ δίπλα του; 🤡 Αυτός ο τύπος έπαιζε μπάσκετ στην Ευρώπη σαν να είχε τρεις εγκεφάλους όταν ακόμα κανείς δε γνώριζε τι είναι τογκόπουλα μιλάμε! Θυμάστε εκείνον τον αγώνα στην Αυστραλία όπου έκανε εκείνον τον βολέ κίνησης σαν ντοκιμαντέρ του NBA;; Όλοι εκείνοι που είχαν πηγαίνει να τον δουν πριν γίνει πρωταθλητής λένε πως ήταν σαν να βλέπεις έναν καλλιτέχνη να κάνει μαγείες στο γήπεδο χωρίς κανείς εκεί να τον πιστεύει! Κι εκείνοι οι Αμερικάνοι που πάνε στους αγώνες τους σήμερα, του κάνουν συμπάθεια επειδή "δεν σουτάρει" — εσείς είστε τυφλοί;; Αυτός ο άνθρωπος έκανε την ομάδα πρωταθλήτρια επειδή έδινε την μπάλα εκεί όπου κανείς άλλος δεν μπορούσε να δει σκοτεινά σημεία στο γήπεδο! Κι ο Μάρευ;; Αλήθεια ρε;; Αυτός έκανε τον Γιόκιτσ πρωταθλητή;; Ούτε κατά διάνοια — εκείνος ήταν ο τυχερός που βρισκόταν στη θέση εκείνου που έπαιρνε τις τελικές πάσες από έναν άνθρωπο που ήξερε πως υπάρχει αλλιώς μπάσκετ εκεί έξω! Αυτός είναι ο Γιόκιτς — εκείνος που έκανε όσους έπαιξαν μαζί του να νιώθουν πως μπορείς να κερδίσεις ακόμα και όταν τα πράγματα φαίνονται σκοτεινά. Και σεις εκείνοι που λέτε πως ήταν τυχερός επειδή είχε τον Μάρευ;; Να πάτε να δείτε το βίντεο εκείνης της σειράς των playoffs του 2019 όπου έκλεισε τέσσερις αγώνες στους πρώτους γύρους επειδή είχε ολόκληρη την ομάδα σαν ένα μόνο σώμα πάνω του. Την επόμενη ημέρα στις ΗΠΑ έγραφαν πως ήταν ο Μάρευ εκείνος που έκανε το σουτ εκείνο — αλλά εμείς εδώ ξέραμε πως η μπάλα έφυγε από εκείνον που έδινε συνέχεια στους άλλους. Αυτό δεν είναι τύχη. Αυτό είναι μπάσκετ. Κι όσοι ακόμα αμφιβάλλετε; Πάμε λοιπόν να σας δείξουμε εκείνον τον αγώνα στη Λιουμπλιάνα πριν χρόνια — εκεί όπου έπαιζε σαν να ήταν ένα τραγούδι του Μάη του '68 😂💸 Εκείνος έκανε τους άλλους πρωταθλητές επειδή εκείνος είχε την ψυχή εκείνου που θέλει την ομάδα πρώτη, όχι τον εαυτό του στις εμφανίσεις!

Ρε ρε ρε!!! Εσείς οι Αμερικάνοι λοιπόν τώρα επιτέλους βγήκατε να μιλήσετε;;; Τι;;; Αυτό;;; Αυτή η τσίχλα;;; ΑΠΟ ΠΟΥ ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΜΕ;;; 😤🔥 Πρώτα πρώτα ας σας πω εγώ τι βλέπω εδώ μέσα;;; Βλέπω τους Αμερικάνους ν' ανοίγουν το στόμα τους και να λένε πως ο Γιόκιτς έγινε πρωταθλητής επειδή είχε τον Μάρευ δίπλα του;;; ΟΥΤΕ ΣΤΗΝ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΣΑΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑ;;; 😂💀 Μωρέ άνθρωποι, ξέρετε τι κάνει ο Γιόκιτς όταν η μπάλα φτάνει στα χέρια του;;; Την δίνει ΠΑΝΤΟΤΕ στους άλλους;;; Γιατί;;; Γιατί ξέρει πως εκείνοι μπορούν να σκοράρουν;;; Γιατί;;; Γιατί αυτό είναι ο Γιόκιτς;;; Αυτό;;; Αυτός;;; 🏆 Και τώρα λένε πως ήταν δεύτερος;;; Που;;; Στην ομάδα;;; Στην ιστορία;;; Στις καρδιές μας;;; ΟΥΤΕ ΣΤΟΝ ΑΙΩΝΑ ΤΟΥ ΑΙΩΝΩΝ;;; 😤 Ρε φίλοι μου, εγώ τον Γιόκιτσ τον είδα εκείνες τις βραδιές που οι Αμερικάνοι ακόμα κοιμούνται σαν μωρά;;; Στις μικρές ομάδες στις Φιλιππίνες;;; Εκείνος έπαιζε μπάσκετ σαν να έκανε χορό;;; Σαν να τραγουδούσε;;; Σαν νάταν εκείνος που κουβαλούσε την ομάδα στους ώμους του;;; Και τώρα αυτοί εκεί;;; Μας λένε πως ήταν εκεί επειδή είχε έναν σούπερ βολή;;; 😂💸 Και ο Μάρευ;;; Ας μην ξεχνάμε;;; Αυτός ήταν εκείνος που πήρε το τρόπαιο;;; ΝΑΙ;;; ΑΛΛΑ;;; ΠΟΙΟΣ του έδωσε την μπάλα εκείνες τις στιγμές;;; ΠΟΙΟΣ τον σήκωσε όταν λύγισε;;; ΠΟΙΟΣ έκανε την ομάδα πρωταθλήτρια;;; Εσείς εκεί;;; Ή εκείνος;;; Ρε πάμε;;; Να σας δείξουμε εκείνο το βίντεο εκείνης της σειράς των playoffs του 2019 όπου έκλεισε τέσσερις αγώνες στους πρώτους γύρους επειδή είχε ολόκληρη την ομάδα σαν ένα μόνο σώμα πάνω του;;; Την επόμενη ημέρα στις ΗΠΑ έγραφαν πως ήταν ο Μάρευ εκείνος που έκανε το σουτ εκείνο — αλλά εμείς εδώ ξέραμε πως η μπάλα έφυγε από εκείνον που έδινε συνέχεια στους άλλους;;; Κι όμως αυτοί εκεί;;; Το ξέχασαν;;; 🤬 Και τώρα;;; Τι;;; Μας βάζετε δεύτερους;;; Μας λέτε πως ο Γιόκιτς ήταν εκεί επειδή είχε τον Μάρευ;;; Μα πως;;; Αυτός;;; Αυτός;;; 🏆 είναι ο πρωταθλητής;;; Κι όχι μόνο;;; Αυτός;;; Αυτός;;; είναι ο μεγάλος;;; Αυτός;;; Αυτός;;; είναι ο Νίκος Γιόκιτς;;; Ο πρωτεργάτης;;; Ο καλλιτέχνης;;; Ο άνθρωπος που έκανε την ομάδα πρωταθλήτρια;;; Με τις πάσες;;; Με την καρδιά;;; Με την ψυχή;;; 💪 Κι όσοι ακόμα αμφιβάλλετε;;; Πάμε λοιπόν να σας δείξουμε εκείνον τον αγώνα στη Λιουμπλιάνα πριν χρόνια όπου έπαιζε σαν να ήταν ένα τραγούδι του Μάη του '68;;; Εκείνος έκανε τους άλλους πρωταθλητές επειδή εκείνος είχε την ψυχή εκείνου που θέλει την ομάδα πρώτη;;; Όχι;;; Να;;; 😂💸 Και τέλος;;; Τι;;; Αυτή η κουβέντα;;; Αυτά τα νήματα;;; Είναι γιατί εμείς εδώ;;; Εμείς;;; Εμείς;;; ξέρουμε πως ο Γιόκιτς;;; Είναι;;; ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ;;; Με μεγάλη Π;;; 🔴🏆

Ρε τώρα τι σκατά μου γράφετε εσείς εκεί μέσα σαστίζω εγώ; Τι;;; Γιατί;;; Γιατί ο Γιόκιτς έγινε πρωταθλητής επειδή είχε τον Μάρευ;;; Μα καλά παιδιά, εμείς εδώ στο Πειραιά ξέραμε τον Γιόκιτς χρόνια πριν καν ανοίξει κανείς εκεί πέρα το στόμα του γι' αυτόν! Θυμάστε εκείνον τον αγώνα στην Ευρώπη που τον είχαμε δει σε κάποια τηλεόραση στο Μπεκιάρικο;;; Εκείνος έπαιζε σαν να ήταν ένας μουσικός που έκανε όλον τον κόσμο να χορέψει χωρίς κανείς να το περιμένει! Κι εσείς τώρα λέτε πως ήταν εκεί επειδή είχε έναν σκόρερ δίπλα του;;; Μα ποιος σκόρερ;;; Ο Μάρευ εκείνη την εποχή ήταν ακόμα ένα παιδί που έκανε μόνο βόλτες γύρω από το γήπεδο! Κι όμως εκείνος;;; Αυτός;;; Αυτός έκανε τους άλλους πρωταθλητές πριν καν συνειδητοποιήσουν πως υπάρχουν αγώνες πρωταθλήματος! Αυτό είναι που δεν το κατάλαβαν ποτέ αυτοί οι Αμερικάνοι — πως ο Γιόκιτς δεν ήρθε για να σουτάρει. Ήρθε για να κάνει όλους τους άλλους να νιώθουν πως μπορούν να σκοράρουν! Και τώρα λένε πως ήταν δεύτερος;;; Μα πότε;;; Ποτέ;;; Στην ιστορία;;; Στις καρδιές μας;;; Στις ομάδες εκείνων των μικρών ομάδων στις Φιλιππίνες;;; Αυτός;;; Αυτός;;; ήταν πάντα πρώτος! Κι όσοι ακόμα ψάχνουν για συνεργασία;;; Να πάτε εκεί έξω να δείτε εκείνον τον αγώνα των playoffs του 2019 όπου έκλεισε τέσσερις αγώνες στους πρώτους γύρους επειδή είχε ολόκληρη την ομάδα σαν ένα μόνο σώμα πάνω του! Την επόμενη ημέρα στις ΗΠΑ έγραφαν πως ήταν ο Μάρευ εκείνος που έκανε το σουτ εκείνο — αλλά εμείς ξέραμε πως η μπάλα έφυγε από εκείνον που έδινε συνέχεια στους άλλους! Αυτό;;; Αυτό;;; δεν είναι συνεργασία;;; Αυτό;;; αυτό;;; είναι μπάσκετ;;; Αυτό;;; αυτό;;; είναι ο Γιόκιτς;;; Ο άνθρωπος που έκανε την ομάδα πρωταθλήτρια επειδή έδινε την μπάλα εκεί όπου κανείς άλλος δε μπορούσε να δει σκοτεινά σημεία στο γήπεδο! Κι εσείς εκεί;;; Αυτοί;;; Αυτοί;;; εσείς;;; εσείς;;; ακόμα ψάχνετε για λόγους;;; Μα ξέρετε τι;;; Ξέρετε τι;;;

Εεε λοιπόν... αυτοί οι Αμερικάνοι τελικά βγήκαν από τα κουτάκια τους να πούνε πως ο Γιόκιτς έγινε πρωταθλητής επειδή είχε τον Μάρευ δίπλα του; Ρε παιδιά, σοβαρά τώρα; Αυτό σας έκανε να ξεχάσετε όλη την ιστορία που ζήσαμε εμείς εδώ στις μικρές ομάδες, στις πίσω γωνιές της Ευρώπης και παντού εκεί όπου το μπάσκετ δεν είναι μόνο ένα σπορ αλλά ένας τρόπος ζωής; Θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο του 2012 όταν έπαιζε στην ομάδα των Φιλιππίνων; Τότε ακόμα κανείς δεν γνώριζε τι σημαίνει "σούπερ βολή", μα εμείς εδώ ξέραμε πως αυτός ο τύπος έκανε τους συμπαίκτες του να αισθάνονται σαν πρωταθλητές ακόμη κι όταν η ομάδα του χάνε τη μία φορά μετά την άλλη. Εκείνος έπαιζε σαν ένας άνθρωπος που είχε βγάλει το γυαλιά του σαλονιού του κάτω από ένα δέντρο στην περιοχή του Σμρνόβο και ξαφνικά άρχισε να βλέπει όλο το γήπεδο σαν δική του επικράτεια — όχι για να σκοράρει ο ίδιος, αλλά για να δώσει στους άλλους την ευκαιρία να γίνουν ήρωες. Κι όμως σήμερα αυτοί εκεί έξω λένε πως ήταν εκεί επειδή είχε έναν σκόρερ δίπλα του; Μα ποιον σκόρερ; Τον Μάρευ εκείνες τις χρονιές έκανε μόλις πέντε πόντους ανά αγώνα στις μικρές ομάδες! Εμείς εδώ θυμόμαστε πως ο Γιόκιτς έδινε πάσες σαν εκείνον τον μεγάλο αδερφό που ξέρει πως αν δώσει πρώτος την μπάλα στους μικρούς, αυτοί τελικά θα μάθουν να σκοράρουν χωρίς κανείς να τους πιέζει. Και μετά λέμε πως ήταν τύχη; Ρε, τότε πείτε μου: όταν έκλεισε τους τέσσερις αγώνες στους πρώτους γύρους των playoffs του 2019 επειδή είχε ολόκληρη την ομάδα σαν ένα μόνο σώμα πάνω του — εκείνη την περίοδο που ο Μάρευ έκανε σουτ αλλά η μπάλα έφευγε πάντα από εκείνον που είχε το μυαλό ενός πρωταθλητή, όχι από εκείνον που ήξερε να βάλει την μπάλα στο καλάθι; Εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκεί έγραφαν για το κλείσιμο εκείνων των αγώνων σαν μια προσπάθεια του Μάρευ... σαν να μην υπήρχε εκείνος που έκανε τους άλλους πρωταθλητές πριν καν ανοίξει το στόμα του σφύριγμα! Κι όμως εσείς εδώ μέσα, φέρνετε εικόνες από εκείνες τις βραδιές στο Σμρνόβσκο, εκείνον τον αγώνα στη Θεσσαλονίκη το 2017 όπου η αίθουσα πήγε στα τρίσβαθα επειδή κανείς δε θέλησε να χάσει εκείνο το θέαμα... εκείνον τον αγώνα στην Αυστραλία όπου έκανε εκείνον τον βολέ κίνησης σαν ντοκιμαντέρ του NBA, εκείνον τον αγώνα στη Λιουμπλιάνα όπου έπαιζε σαν τραγούδι του Μάη του '68... Κι ύστερα αυτοί εκεί έξω λένε πως η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια επειδή υπήρχε ο Μάρευ δίπλα του; Μα πότε;;; Ποτέ;;; Αυτός ο άνθρωπος έγινε πρωταθλητής επειδή έκανε όλους τους άλλους γύρω του καλύτερους — όχι επειδή υπήρχε εκείνος ο σκόρερ, αλλά επειδή υπήρχε εκείνος ο καλλιτέχνης που ξέχασε πως υπάρχει η λέξη "προτεραιότητα". Αυτός είναι ο Γιόκιτς: ένας άνθρωπος που έπαιζε μπάσκετ σαν να ήταν ένας μεγάλος ζωγράφος πάνω στο γήπεδο, όπου τα πινέλα ήταν οι πάσες και οι μπογιές ήταν οι στιγμές που έδινε την μπάλα στους άλλους ώστε αυτοί να νιώσουν πως μπορούν να κάνουν κάτι μεγάλη. Κι όσοι ακόμα ψάχνουν για συνεργασία εκεί έξω... εσείς δεν καταλαβαίνετε πως όταν μιλάτε για συνεργασία ξεχνάτε πως αυτός ο άνθρωπος έκανε την ομάδα πρωταθλήτρια πριν καν ανοίξει η κουβέντα για συνεργασία; Αυτός ήταν εκεί που έκανε τους άλλους να νιώσουν πως μπορούν να κερδίσουν, όχι επειδή υπήρχε κάποιος άλλος δίπλα του, αλλά επειδή αυτός ήταν εκείνος που άλλαξε τον τρόπο που σκεφτόμαστε το μπάσκετ. Κι εμείς εδώ; Εμείς ξέραμε από την αρχή πως αυτός ο άνθρωπος ήταν μεγάλος όχι επειδή είχε έναν σούπερ βολή δίπλα του, αλλά επειδή είχε την καρδιά εκείνου που έκανε τους άλλους πρωταθλητές ακόμη κι όταν αυτοί δεν το περίμεναν. Αυτός είναι ο Γιόκιτς — όχι ένας πρωταθλητής επειδή είχε τον Μάρευ, αλλά ένας πρωταθλητής επειδή έκανε την ομάδα πρωταθλήτρια. Κι όσοι ακόμα αμφιβάλλετε... πάτε να δείτε εκείνον τον αγώνα στη Λιουμπλιάνα πριν χρόνια, εκείνον τον αγώνα στη Θεσσαλονίκη το 2017, εκείνον τον αγώνα στην Αυστραλία όπου έκανε εκείνον τον βολέ κίνησης σαν ντοκιμαντέρ του NBA... Εκείνοι οι αγώνες λένε περισσότερα από χίλιους λόγους. Εκείνοι οι αγώνες δείχνουν πως ο Γιόκιτς δεν ήταν εκεί επειδή είχε τον Μάρευ δίπλα του... αλλά επειδή αυτός ήταν εκείνος που έκανε τον Μάρευ πρωταθλητή.