Αυτή η μπάλα ήταν ΜΑΥΡΗ, όχι μόνο χρώμα αλλά ΣΥΜΒΟΛΟ!

τι πιο ωραίο να ξαναγράφω αυτά εδώ στις αρχές Ιουνίου, σιγά σιγά να διαβάζω τις φήμες, να βλέπω τους τίτλους να μιλάνε μόνο γι' αυτόν, και μετά στις δεκαπέντε του μήνα να κάτσουμε όλοι σπίτι μας σφιχτοπιασμένοι μπροστά στην οθόνη σαν εκείνο το καλοκαίρι του 2020 που ξανάζησαν ξανά ηλίθια η Μπάσκετμπολ Χίλτον τώρα όμως ήταν αλλιώς τώρα είχε γίνει η μπάλα μαύρη όχι μόνο σαν χρώμα στα κονκάρδα, όχι μόνο σαν αυτοκόλλητο στο κινητό αλλά σαν σύμβολο – εκεί στη μέση του παρκέ, στις μεγάλες χρονιές που δεν γίνονταν τίποτα, στην εποχή που η πόλη ξεχνούσε τι σημαίνει πρωτάθλημα, εκείνος σήκωσε τον τίτλο σαν τον τελευταίο σωτήρα μιας παράδοσης που επέμενε να μην τελειώσει και τώρα ξανάζησαν όλα εκείνα τα χρόνια πριν πέντε περίπου όταν η ομάδα είχε μία φοβερό βάθος ομάδων αλλά έλειπε το μεγάλο άλμα όταν το γήπεδο της αρένας ήταν ακόμα σπίτια με τις κλειδαριές στις πόρτες του αποδυτήριου όταν οι άνθρωποι εδώ έλεγαν "μπορούμε" ενώ όλοι γύρω έβλεπαν διαφορετικά και ξαφνικά εκεί ήταν εκείνος με εκείνο το βλέμμα σαν από κόμικ με εκείνες τις πλάτες σαν σίδερο που έπαιρνε κάθε σουτ σαν προσωπική προσβολή με εκείνο το γέλιο που έκανε τις δύσκολες νύχτες ελαφρύτερες όταν σήκωσε το τρόπαιο εκείνο το βράδυ στις δεκαπέντε ξέραμε πως αλλάξαμε ιστορία γιατί όχι μόνο έγινε πρωταθλητής – έγινε πρωταθλητής ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΑΝΑΚΑΜΨΗΣ των χρόνων που κοιτούσαν όλες τις άλλες πόλεις πάνω από το ποτήρι των χρόνων που η μπάλα έγινε ακόμη πιο μαύρη ακόμα πιο δικιά μας και τώρα που οι τίτλοι αρχίζουν να αλλάζουν χρώμα στους υπολογιστές των newspapers αφήστε με να σας πω πως εγώ εκείνο το βράδυ ένιωθα πως η μπάλα είχε γίνει μία μεγάλη μαύρη τρύπα που είχε καταπιεί όλες τις αμφιβολίες όλες τις κακές χρονιές όλες τις φορές που σχεδόν είχαν τελειώσει τα πάντα αλλά εκείνος εκείνος πάντα υπήρχε εκεί σαν σωσίβιο σε δύσκολη θάλασσα σαν πορτοκάλι στη μέση της αγοράς τη μέρα των χεριών σαν τον Νίκι Τζέιμς όταν έπαιζε σα τρελός τι άλλο θέλαμε; δεν ήταν μόνο ένα τρόπαιο ήταν η επιστροφή της πόλης στο παιχνίδι η ίδια η μαύρη μπάλα έγινε σημαία και αυτή τη φορά κανείς δεν μπορούσε να πει πως ήταν τυχαία μετά πήραν αυτό εκείνο το βράδυ τον Γιόκιτς MVP πως τώρα; τι περιμένει κανείς όταν ένας άνθρωπος σηκώνει έναν τίτλο σαν να μην ζυγίζει τίποτα; τι περισσότερα μπορούσαν να ζητήσουν; το μόνο που λείπει είναι να ξανά γράψουμε εκείνο το τραγούδι για το οποίο λένε πως κάποιος είχε γράψει στίχους πριν χρόνια αλλά εκείνο ήταν άλλη ιστορία τώρα όμως εμείς εδώ στο πλευρό της ομάδας μας στο πλευρό του προεδρείου που δεν πίστεψε ποτέ πως όλα αυτά ήταν αδύνατα στο πλευρό εκείνου που σηκώνει τον τίτλο σα σωστό της ιστορίας τι πιο όμορφο από το να ξαναζήσεις εκείνες τις στιγμές μέσα στις ατάκες μιας ομάδας που βρήκε ξανά τη φωνή της;