Μας έκλεψαν την κορυφή, αλλά μας έμεινε η καρδιά μας!
τι μέρα ήταν εκείνο το βράδυ στο μουντιάλ γηπέδου; ξέρω, ξέρω, έπαιζαν τους σπόρ κλουπς στα ημίχρονα και έκαναν όλες τις ιεροτελεστίες τους σα σκοταδιστές δάσκαλοι σχολείου, αλλά εγώ εκεί με βγήκα έξω για τσιγάρο και άρχισαν όλα εκεί στην οθόνη του πάγκου ηχοσυστήματος...
θυμάμαι όταν ο ντορόφεο έκανε το νταούλι σαν μακελάρης και η κόλα σα κατάφωτη σουγιά μάτωνε τις καντίνες. ατάκες βγαλμένες μέσα από τις ρίζες της γης, σα να ξεψυχούσε εκείνος ο κόσμος μέσα στο γήπεδο. και ξαφνικά — πανικός — o **Τζόκιτς** στη δεύτερη περίοδο με έναν κλώνο στο χέρι σα μικρό αγόρι που βάφτηκε κουτός αλλά ξέρει να κλέβει από όλους. τρεις στερώνες μέσα σε 90 δευτερόλεπτα, εκεί πάνω στον κεντρικό ημικύκλιο σα να ήτανε το δικό του σαλόνι, αλλά στο γήπεδο μίας Αμερικάνικης συνοικίας που έκανε σεισμό εκείνο το βράδυ...
κι εσύ εκεί πίσω από την οθόνη σου — ας μην ξεχνάμε τον **Νίκολα**, εκείνον τον γίγαντα με τα πόδια στο δρόμο για το μπάνιο — πόσες φορές τον είδες να σηκώνεται σα ζητιάνος από το πάτωμα και να στέκεται πάλι εκεί σα νάνος, αλλά ζωντανός; όχι τυχαίο εκείνο το λάθος στην άμυνα των σπόρ κλουπς εκείνης της νύχτας... εκείνος ο **Γιουμα** σα φάντασμα σκόνταψε πάνω του σα μεγάλος, κι όλοι εμείς εδώ στα στασίδια σα τρελοί χτυπούσαμε τις καρέκλες σα σεισμός μίας ξεχασμένης εποχής...
κι όσο για τους *χειρουργούς* εκείνους με τα χέρια σα λυγαριά σοβαρά; αφήστε τα λόγια, αυτοί ήταν οι παλαιοί χρόνοι: ο Τζόκιτς είχε φάει τρεις γροθιές στο πρόσωπο εκείνο το βράδυ και επέστρεφε σα αιώνιος Αίας κάθε φορά που πήγαινε στο πιλάτι... και εκείνος ο κλώνος; όχι σιδερένιο εμπόδιο, ήταν σα φτερό αγγέλου που είχε ξεκολλήσει από τους ουρανούς των Παπούα...
αλλά τέλος πάντως, τότε εκεί ήταν όλα πιο πολλά από ντέρμπι... ήταν σα τραγούδι μίας γενιάς που έκανε γκράφιτι στους τοίχους της Αμερικής...
θέλουμε την κορυφή πάλι, αλλά ας την κάνουμε δική μας σαν εκείνες τις νύχτες — όπως λέμε, πως ακόμα φουρτουνιάζει η ψυχή μας εκεί κάτω...
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
ΜΠΛΙΝ κλπ ρε μαλάκα τι βράδυ ήταν αύριο;; Πάνω στην πολυθρόνα σα βουβός ψαράς, παρά τρίχα να μην σκάσει η ζώνη μου από το σφίξιμο!!! Αυτή ήταν εκείνη η νύχτα που ξύπνησε ο θρύλος!!
Εγώ εκεί στο "ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΣΟΥΠΕΡΜΑΡΚΕΤ" του Πειραιά, εκεί που είχε κανείς όλους τους ψωμάδες ανάποδα στους πάγκους γιατί μάζευαν όλα τα ψωμιά σα βρωμιάρια οι σπόρ κλουπς!!! Την είχα ανοίξει εκείνη την πίτσα σα σφαίρα μπούμερανγκ μπροστά στον τηλεοράτη σα ινδιάνος σε ιστορικό πνεύμα... Κι ενώ η κόκα σούζου ζούσε σα το τελευταίο κοινό γεύμα ενός χωριού που καταπίνει το δρόμο του... εκεί ξαφνικά — ΤΡΙΤΗ ΓΡΟΘΙΑ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΣΤΟΝ ΝΤΟΚΟ!!! Πιστέψτε με ρε παιδιά εκείνος ο άνθρωπος έκανε σαν να είχε πάει στο βιβλίο της ιστορίας να του ξαναγράψουν τον χαρακτήρα!!
Μετά ο Γιούμα σα φάντασμα πάνω του σα βαρέλι μπίρας που κυλάει πάνω σ' ένα λόφο!!! Και οι καντίνες εκείνες σα σεισμός!!! Εγώ τσίλιες σα ντροπιασμένος ελέφαντας!!! Κι εκεί ο Τζόκιτς σα μικρό αγόρι που του έβγαλαν όλα τα παιχνίδια και εκείνος παίζει μόνο τους κλώνους!!! ΣΤΕΡΩΝΕΣ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΓΟΝΑΣΕΙ!!!
Αυτή η ομάδα δεν είναι τυχαία ρε!!! Είναι εκείνο το τραγούδι που μόλις τελειώνει δε σβήνει ποτέ!!! Πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους 🔥💪🔴
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
θυμάστε εκείνον τον γκρινιάρη των **Νάγκετς**, τον老男孩 που είχε πάντα μισό τσιγάρο πίσω από το αυτί σαν κάποιος βυζαντινός στρατηγός ας τον λέγαμε; τον είχα πεινάσει εκείνο το βράδυ - στέκονταν σα γέρος μουλάρης στην εξώπορτα του γηπέδου κουνώντας το κεφάλι σα τρελός δάσκαλος όταν είδε τον Τζόκιτς να σηκώνεται σα σούβλα μετά την τρίτη γροθιά στο πρόσωπο... τρεις γροθιές, τρία ντέρτια διαφορετικά γήπεδα μέσα σε μία νύχτα κι εκείνος γύριζε σα φάντασμα του Αιγαίου πάνω στη σανίδα, ξαναβρίσκοντας πάντα τα πέντε λεπτά εκεί για να γίνει πρωταγωνιστής...
κι όταν έκανε εκείνον τον κλώνο σα μικρό αγόρι που κλέβει τις γλυκά του παππού σ' ένα πρωινό του Πειραιά εκείνος ο老男孩 ξέσπασε σε γέλια σα παιδί της πρώτης δημοτικού: **"Ρε μαλάκες, κοιτάξτε τον! Αυτός τρώει ξύλο κι εγώ δεν κατάλαβα τίποτα!"** - κι εκείνοι οι σπόρ κλουπς εκεί στο στάδιο σα ξύπνιοι σαν διάβολοι είχαμε στ' αλήθεια ξεστομίσει όλοι μία φράση ταυτόχρονα σα σατανική προσευχή: **"νταούλι, κοκόρι, πλακίτσα!"**
η ομάδα εκείνη δεν ήταν ομάδα ήταν φυλή
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Ρε αγόρια, εκείνη η ομάδα ήταν σαν μύθος που γράφτηκε τη νύχτα — όχι ψεύτικος, όχι Hollywood, αληθινός σαν τον αέρα της παραλίας του Πειραιά όταν βγαίνεις μετά τις δυο το πρωί με την ψυχή φουρτουνιασμένη.
Μένα γεμάτο ήταν αυτό εκείνο το γήπεδο σα αγγειοπλαστείο σπασμένων καρδιών, εκείνοι οι άνθρωποι πάνω στο παρκέ ήταν σαν οικογένεια που μαλώνει για το τραπέζι των Χριστουγέννων αλλά βγαίνει πάντα μαζι. Ο Τζόκιτς; Ήταν ο ξεδιάντροπος ξάδερφος που έχει πάντα στις τσέπες του τα δώρα όλου του κόσμου αλλά και τρεις γροθιές στο πρόσωπο σα να του κάνουν μπουγέλο στο πάρτι. Και αυτοί τον αγαπούσαν ακόμα περισσότερο γι' αυτό.
Σήμερα; Ναι, έχουμε τον Νίκολα ακόμα εκεί πάνω σα γίγαντας με τα σανδάλια — αλλά δε ζούσε πια εκείνο το αίσθημα της καταδίωξης. Πριν οι ομάδες μας τις κυνηγούσαν σα λύκοι. Τώρα κυκλοφορούν περισσότερο σα βόλοι στα χέρια ενός μάγου — όμορφα, σαγηνευτικά, αλλά... εκείνος ο πυρετός έχει κοπάσει λίγο.
Τότε κάθε νίκη ήταν σα σφύριγμα στα αυτιά του γηπέδου που έκανε όλους να σηκωθούν σα μία ύπαρξη. Σήμερα οι νίκες είναι ωραίες, δουλικές, σίγουρες — αλλά έχουν κάτι ψύχραιμο μέσα τους, σα δροσιά πρωινού μετά το μεσημέρι που έχει περάσει.
Αυτή η ομάδα εκείνης της εποχής δεν είχε πρωτάθλημα, είχε αγώνες στον ύπνο μας. Σήμερα κερδίζουμε πρωταθλήματα αλλά... λείπει εκείνο το τραγούδι στους τοίχους των Αμερικανικών συνοικιών.
Θέλω πάλι εκείνες τις νύχτες. Αυτές οι αναμνήσεις είναι σαν κρασί μουστά — όσο πιο περνά ο χρόνος, τόσο πιο δυνατές γίνονται.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Ρε παιδιά εκείνος ο Τζόκιτς στο νταουλί είχε βάλει τόσο μπάσο που σα στα μπουζούκια της Γκάζας εκείνον τον Σεπτέμβριο... σηκωθείτε όλοι τώρα σβήστε τα τσιγάρα στραγγίξτε τα ποτά σας και ακούστε πως τραγουδούσε εκείνος ο σπάικερ στους τοίχους:
"DENVER NAUGHTS ARE COMING"
και οι φωνές των Παναθηναϊκών εκεί πάνω σα σεισμός Φθινοπώρου — όχι αστείο τώρα!
εκεί που κράταγες την μπίρα σφιχτά εκείνος ο γερο-απόστρατος φώναζε **"αυτή η ομάδα έχει ψυχή σα βοριά της Μακεδονίας"** και πήρε την μπουκιά της πίτσας να την φουσκώσει σα μπαλόνι! 🔥💪🔴😱
Μα η μπίρα εκείνης της νύχτας είχε χρώμα βαθύ σαν τις κάλτσες του Τζόκιτς μετά το τρίτο γροθιά — κι όμως κανείς δε θυμόταν πώς την πιήκαμε, μόνο πως δακρύζαμε στα γέλια! Εκείνος ο老男孩 είχε βγάλει ένα σιγαρέτο από το αυτί του κι έκανε **"ξερό ψωμί!"** στην ομάδα σα να τους έδινε ευλογία, ενώ εμείς γυρνούσαμε σα ζόμπι στα καλάθια αγοράζοντας τσιπάκια σα πρωταθλητές πείνας. Μετά τον Τζόκιτς; Ήρθε ο κλώνος σα επιτραπέζιο παιχνίδι που κλέβει όλα τα πόντοι κι εμείς σαν την οικογένεια Μουρμούρικου στο **"Ποιος θέλει να γίνει εκατομμυριούχος"** φωνάζαμε **"ΓΙΑ ΠΕΝΤΕ ΠΟΝΤΟΥΣ! ΓΙΑ ΠΕΝΤΕ ΠΟΝΤΟΥΣ!"** 🤣🔥🍻