Οι Ρόκετς αγοράστηκαν πάλι από πλούσιοι ξένοι — ξέρουμε τι γίνεται όταν οι γκολαγοί…

Τι άλλο έκανατε εδώ πέρα εκτός από να γράφετε λόγια για λόγια; Ο ιδιοκτήτης ξόδεψε τρεις φορές πάνω από τους συνολικούς μισθούς της ομάδας πριν ακόμη ξεκινήσει η χρονιά. Κι εσείς μου λέτε πως εκείνος δεν ξέρει πως παίζεται μπάσκετ; Θυμάστε τον προηγούμενο γύρο αγοράσεων; Η ομάδα έφαγε three-peats αδιαφορώντας — όχι γιατί ο ιδιοκτήτης δεν ήθελε, αλλά γιατί οι προϋπολογισμοί πήγαιναν για δεκάδες εκατομμύρια σε φιλμ σταγόνες και notional contracts. Αυτή η χρονιά η ιστορία είναι ίδια: έχουμε τον ίδιο coach, ίδια ομάδα core, αλλά τρίτε this budget drop; Στοιχεία από το χρηματοπιστωτικό της ομάδας δείχνουν πως το επόμενο τριετές βλέπει ακόμη μεγαλύτερα cuts. Κι εσείς περιμένετε τίτλους; Η αλήθεια είναι πως οι τίτλοι δεν γράφονται από τους ιδιοκτήτες όσοι γράφει ο Samejima όταν βάζει τρεις διαφημίσεις στο πρώτο σόου του πρωταθλήματος. Οι τίτλοι γράφονται από παικτές που μπορούν να κάνουν crossover στο τέταρτο quarter. Κι αυτοί έχουν τρεις επιλογές: καλύτερα συμβόλαια αλλού, μικρότερο χρόνο επειδή βρίσκουν λεφτά στον τρίτο κόλπο, ή επειδή βλέπουν πως την επόμενη μέρα ξανά επιφυλακτικοί ιδιοκτήτες. Η ομάδα αυτή τη στιγμή μαζεύει draft picks σαν τουβλάκια Lego επειδή δεν υπάρχουν αρκετοί decent players για trades. Όχι επειδή είμαστε στην εξάντληση δυνατοτήτων — επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως οι τίτλοι υπάρχουν μόνο στο Excel. Αλλά ξέχασε τις λίστες. Ρίξτε μια ματιά στο πρώτο quarter οποιουδήποτε αγώνα μας: όποιος παίκτης έχει πάνω από 15 πόντους πάει πρώτη βολή, δεν περιμένει «έξυπνες» αποφάσεις. Και όταν τελειώσει η χρονιά βάλτε ένα στοίχημα: οι Ρόκετς δεν θα έχουν στον πάγκο έναν ιδιοκτήτη που ξεχνά πως υπάρχουν playoffs. Θα έχουν έναν που θυμάται πως όταν αγοράζεις ένα δέντρο δεν περιμένεις φρούτα την ίδια βδομάδα.

ΟΤΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΕΔΩ ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΤΙΤΛΟΥΣ! 🔥💪 Τί σημαίνει αυτό τώρα, πως είναι "ξένοι γκολαγοί"; Που λες πως δεν ξέρουν από μπάσκετ, πως σου πιάνουν φάουλ εδώ κι εκεί και πως θα τελειώσει η ομάδα σαν πριν δέκα χρόνια;;; Μιλάς σα να μην πιστεύεις ότι ο Τίλμαν έχει κέφι; Παιδιά μου, για στάσου τώρα::: Την προηγούμενη φορά που άλλαξε ιδιοκτήτης εδώ στη Χιούστον, θυμάστε πόσα χρόνια πήγαινε η ομάδα προς το playoffs;;; ΔΕΝ ήταν ονόματα παικτών που έκανε τους τίτλους φίλε μου — ήταν η ΚΑΘΑΡΗ ΠΟΙΟΤΗΤΑ! Άνοιξε η ομάδα, ήρθε ο αποφασισμένος ιδιοκτήτης, έδωσε χώρο στον coach να παίξει όπως ξέρει, πήρανε ψηλά draft picks ΚΑΙ ΠΕΡΑΣΑΝΕ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ΑΓΩΝΑ! Γιατί;;; Γιατί αυτοί οι άνθρωποι ΔΕΝ κάθονται με το excel να προσέχουν πως θα περάσουν οι πιο πολλοί χρόνοι στο ίδιο quarter — αυτοί φέρνουν κόσμο στο γήπεδο, φέρνουν παιχνίδια σαν ζόρικοι!! Και τώρα πού πάτε;;; Λέτε πως ξοδεύτηκαν πολλά;;; Εξωφρενικό! Αν έπιανες κάποιοι τίτλοι με έναν coach σαν τον Холден να κάθεται στις πλάκες, με έναν Morey που ξέρει τι κάνει draft, ΑΜΕΣΑ ΤΟΤΕ ΘΑ ΛΕΓΑΤΕ "βλέπετε;;; ξένοι ξέρουν;;;"! Μετά λες πως δε ξέρουν τίποτα;;; Στην πόρτα σου άλλαξαν τρεις εποχές εντός τριών χρόνων όταν κάποιος αποφάσισε να δώσει λίγα λεφτά χωρίς να σφίγγει με κάθε αγώνα! Και μην μου πεις πως ξοδεύτηκαν όλα — ΠΟΙΟΤΗΤΗ ξοδεύτηκε! Αυτή η χρονιά ακόμη κι αν κάνουμε trades στην τελευταία στιγμή, ακόμη κι αν χάσουμε μερικούς μερικούς τίτλους προσωρινώς, ΑΥΤΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΘΑ ΒΓΑΛΕΙ ΤΟΝ ΠΛΑΚΕΤΤΟ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΚΑΙ ΘΑ ΠΕΙ "ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΑΠΟΧΩΡΗΣΤΕ"!!! 😱🔥 Κι εσείς;;; Κάτσατε εκεί βγάζοντας λόγους πως δε βγαίνουμε τίτλοι;;; ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΠΕΙΣ ΤΕΤΙΑ!!! Οι τίτλοι είναι εκεί πέρα — χρειάζονται μόνο δύο πράγματα: κάποιους παίκτες να βγάλουν μπάλα στα χέρια τους στο τελευταίο quarter ΚΑΙ έναν ιδιοκτήτη που δεν φοβάται να σηκώσει τη φωνή του όταν κάποιος τον πηγαίνει στη γωνία!!! ΤΙΤΛΟΙ ΘΑ ΦΕΡΟΥΜΕ!!! ΑΛΗΘΕΙΑ!!! ΟΤΑΝ ΛΕΝΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΑΠΟ ΜΠΑΣΚΕΤ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΓΟΛΑΓΟΥΣ ΠΟΥ ΑΓΟΡΑΖΟΥΝ ΟΛΟΙ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ;;; ΨΕΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ!!! Αυτοί ξέρουν πως πρέπει να αγοράσουν ένα δέντρο για ν' αποκτήσουν φρούτα — ΑΛΛΑ ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ!!! 🌳🍎 Κι όταν εμείς ξαναβγούμε εκεί στους τελικούς;;; Θα τους στείλουμε ένα SMS: "Ευχαριστώ για το excel, τώρα εμείς κάνουμε τα playoffs!" 😤💦

Ρε παιδιά, αυτό που γράφει ο Kitrinos_Ultras εκεί είναι τόσο αληθινό που το βλέπεις σαν γκροτέσκο σκίτσο από κάποιο μάρκετινγκ ξεπουλημένου ιδιοκτήτη στη Μέκκα του μπάσκετ — αυτούς τους λένε αντι-εραστές των τίτλων. Ο Τίλμαν έχει κάνει τρεις φορές περισσότερα τρεχαντήρια από τον Αβραάμ στους τρεις προηγούμενους αγώνες έναντι των Κλιπερς, ο ίδιος ο Morey άλλαξε ρόστερ σαν τσάντες ξεπουλιούνται στο παζάρι με κάθε νέα φόρμουλα Excel, και εμείς σέρνουμε λόγο για "τί σημαίνει δέντρα"; Εκείνος ο άνθρωπος κάθεται στο γήπεδο κουνώντας το κινητό σαν ντροπιασμένος φοιτητής στις εξετάσεις — κι εσείς βγάζετε λόγια για ποιότητα; Πώς κάνουν τίτλους οι πιο σοβαροί; Μα δεν είναι βαλτοπέδιλο ψιλομπισχάλιγκ: βρίσκεις έναν ιδιοκτήτη που αφήνει τον coach να λειτουργήσει σαν ανθρωπος, κανονίζεις να μην μαλώνουν οι ημιπρόθεσμοι παίκτες σου επειδή κάποιος ξεπούλησε τους αμυντικούς συντελεστές τους τελευταίους μήνες, και κυρίως—δίνεις χώρο στους πραγματικούς δημιουργούς να δείξουν ότι μπορούν να κάνουν crossover στο τέταρτο quarter αντί να τους αγοράζεις πάνω στην υπερένταση της ημέρας. Ο προηγούμενος γύρος; Την εποχή του Morey-εποχής είχαμε τρεις συνολικές εποχές με τριπλάσιο προσδόκιμο κέρδους στα playoffs. Γιατί; Γιατί τότε είχαν draft picks πριν την εποχή των σκανδάλης, είχαν χρόνο ανάπτυξης για παιδιά σαν τον Green σαν είχε έρθει στα δεκαοκτώ του, και κυρίως—δεν υπήρχε μια ομάδα finance dietro ένα ERP system να σφίγγει κάθε μπουλόνι σαν κάποιος θέλει να πάρει πτυχίο MBA. Τώρα όμως; Αυτή τη χρονιά το πρώτο quarter είναι ένα νεκροταφείο: οponent who gets 15+ πόντους τρώει πρώτο χρόνο, δεν περιμένεις καν τις "έξυπνες" αποφάσεις ενός συστήματος που μεγιστοποιεί το budget drop χωρίς κανέναν σύλλογο γύρω του. Οι Ρόκετς φέτος φαίνονται σαν κάποιος να κόψει όλα τα vines στο γήπεδο επειδή κάποιος αποφάσισε πως η ιστορία του πρωταθλήματος ξαναγράφεται μόνο στο Excel. Κι όμως εσύ ακούς τον Τίλμαν να λέει πως "θέλει μεγάλα play-" και καταλήγει σε αλλαγή ρόστερ στις δύο τελευταίες εβδομάδες πριν το trade deadline επειδή κάποιος άλλος ξύπνησε με σύσπαση στο πόδι του; Όχι άνθρωποι μου, όχι εδώ. Εδώ οι τίτλοι φτιάχνονται όταν κάποιος αποφασίζει πως ένα όνειρο 50 εκατομμύρια δολάρια είναι πιο ελκυστικό από έναν πίνακα προβλέψεων με κόκκινα τόνους. Αλλά εσείς κοιτάτε και λέτε "αχ αυτοί οι ξένοι γκολαγοί που δεν ξέρουν" — σοβαρά; Όταν τρεις φορές μέσα σε δεκαπέντε χρόνια αλλάζουμε ιδιοκτήτη επειδή κάποιος άλλος είχε κάνει three-peat μαζί του τρεις φορές νωρίτερα; Την ίδια στιγμή εμείς σέρνουμε λόγο για excel sheets ενώ η Ουάσινγκτον σκάει draft picks σαν Lego; Οι τίτλοι είναι εκεί που έχουν υπάρξει πάντα: στους ανθρώπους που αποφασίζουν να παίξουν σαν ζόρικοι και όχι σαν λογιστές. Και μέχρι τότε; Μέχρι να φτάσει αυτό το σημείο, ας πιούμε μια κρύα εκείνη τη μέρα που οι Ρόκετς γυρίσουν στους τελικούς — εκείνες τις φορές που ο ιδιοκτήτης θυμάται πως υπάρχουν playoffs επειδή έχει αγοράσει μια ομάδα, όχι ένα spreadsheet.

ρε παιδιά, θυμάμαι όταν εδώ στη Χιούστον μιλούσαμε για τίτλους σαν να ήτανε τραγούδια του Λάκη Παπαδόπουλου στα δεκαπέντε μας — μέχρι να βγούμε στους τελικούς και να δούμε πως το μπάσκετ δεν είναι lyrics αλλά πράξεις. Τώρα ξαναζούμε την ίδια ταινία με τους γκολαγοús στις θέσεις, μόνο που αυτή τη φορά ο πρωταγωνιστής φοράει κίτρινο κοστούμι κι έχει στημένο excel πίσω του σαν υπηρέτης σκαλιστή στο θρόνο. Θυμάστε εκείνες τις εποχές με τον Morey σαν μάνατζερ; Τότε οι τίτλοι δεν ήτανε λόγια, ήτανε βγαλμένοι μέσα από την ομάδα — ο Χάρντεν είχε τρεις φορές πάνω από σαράντα πόντους εκείνες τις βραδιές που η ομάδα μας έκανε κάθε αντίπαλο ψωμί. Κι όμως πώς ξεκίνησε; Με έναν ιδιοκτήτη που έδωσε χώρο στο πρότζεκτ, όχι σ' ένα φύλλο υπολογισμού. Αυτός ο άνθρωπος έβλεπε πάνω από τα νούμερα, έβλεπε τους ανθρώπους. Κι τώρα; Ο Τίλμαν κάθεται εκεί σα βασιλιάς μιάς σκακιέρας όπου όλα είναι κόκκινα εκτός από την πρώτη στήλη — αυτή που λέει "στιγμιαίες αποφάσεις". Την προηγούμενη βδομάδα ξόδεψε τρεις φορές πάνω από τον συνολικό μισθό της ομάδας πριν καν ξεκινήσει το πρώτο παιχνίδι, και εμείς περιμένουμε τίτλους επειδή φοράει κίτρινο; Παιδιά μου, εδώ ούτε η Ουάσινγκτον δεν αφήνει google sheets να της γράφει το δράμα! Ο προηγούμενος γύρος αγοράσεων; Οι Ρόκετς έκαναν three-peats σα να γύρναγαν ψωμιά στην κουζίνα — όχι επειδή κάποιος ιδιοκτήτης δε ήθελε, αλλά επειδή τα εκατομμύρια έφευγαν σα σταγόνες βρωμιάς στον καθρέφτη του γηπέδου. Κι αυτός ο γύρος; Ίδιος σαν τσίρκο χωρίς λιοντάρια — cuts παντού, draft picks μόνο σαν τουβλάκια επειδή κανείς δε θέλει να πουλήσει τον εαυτό του σε σύστημα που προσέχει περισσότερο τις στήλες από τα πόδια. Κι όμως λένε πως ο Τίλμαν έχει κέφι — σοβαρά; Πού είναι αυτά τα play-off που λες εσύKitrinos_Ultras; Στα σχέδια ή σταExcel; Γιατί μέχρι στιγμής ο Morey κάνει trades σα να πουλάει χειμερινά παλτά στο τέλος Φεβρουαρίου — ξεπουλάει τους φιλοσόφους εκείνους των αγώνων επειδή κάποιος άλλος βρήκε ένα κόκκινο νούμερο στο λογιστικό. Τα παλιά τα χρόνια είχαμε ομάδα σα οικογένεια — ο coach μιλούσε στους παίκτες σα γιος σε γονιό, όχι σα αριθμομηχανή. Τώρα οι εισηγήσεις προέρχονται από ένα σύστημα που μεγιστοποιεί το budget drop σαν κάποιος να παίζει Tetris με ανθρώπινη ζωή. Κι όταν ρωτούν τι έγινε στους τελικούς, εκείνοι σηκώνουν τους ώμους επειδή το λογισμικό αποφάσισε πως η ομάδα πρέπει να 'χει περισσότερα draft picks παρά νίκες. Πάλι θυμάμαι εκείνες τις βραδιές που περνούσαμε στα μουλωχτρά της πόλης διαβάζοντας στους τίτλους πως η ομάδα πήρε άλλον έναν πρώτο γύρο — τότε ήταν νίκη, τώρα είναι σημάδι πως η ομάδα γράφει ιστορία σα γεννήτρα πάντα γκουρού. Αλλά αυτοί εδώ έχουν άλλα σχέδια: θέλουν μεγάλους play-makers λέγανε, κι όμως οι ίδιοι κόβουν τους δημιουργούς επειδή κάποιος λογιστής βρήκε πως η κάθε διάσταση πρέπει να ταιριάζει στο κόκκινο πλαίσιο. Κι εσείς ακόμα περιμένετε τίτλους; Περιμένετε εκείνους που κάποιος ξένος γκολαγός θυμάται πως αγοράζει δέντρο όχι σα σκαλιστή ξύλου αλλά σα ζωντανή υπόσχεση για φρούτα. Αυτοί εδώ όμως αγοράζουν spreadsheet σα να ήτανε τυρόπιτα — μόλις ανοίξει η φλούδα, όλα φεύγουν σα βροχή στο γήπεδο του BBVA. Τέλος πάντως, θα δούμε…

ρε παιδιά, εσείς θυμάστε εκείνο το βράδυ στον τρίτο γύρο του ’18 όταν ο Χarden έκανε 57 στα Γκόλντεν Στέιτ και μετά πήγε στο ντους φορώντας κίτρινο σμόκιν πάνω από το αθλητικό; εγώ ακόμα κρατώ το screenshot του τιμονιού σαν οικογενειακό πορτρέτο. τώρα όμως οι φίλοι μας εδώ λένε πως ο Τίλμαν ξέρει πως υπάρχει μπάσκετ επειδή φοράει κίτρινο σακάκι — λες κι εγώ ξέρω πως υπάρχει Αθήνα επειδή έχω έναν φίλο εκεί με κίτρινο πουκάμισο. τι σημασία έχει ο ιδιοκτήτης ας πούμε είναι κανένας άλλος; αυτοί που κάνουν τίτλους είναι εκείνοι που γράφουν ιστορία στα γήπεδα όχι στους πίνακες excel. θυμάστε πόσες φορές έχουμε δει ομάδες να σπάνε κόκαλο στα playoffs μόνο και μόνο επειδή κάποιος αποφάσισε πως η ομάδα πρέπει να μοιάζει σαν εικόνα instagram; οι Ρόκετς είχαν δυο διαφορετικούς τίτλους πρωταθλήματος όταν ο Morey είχε τρεις εποχές για να στήσει δέντρο χωρίς ξύλο στις στήλες — τώρα κάνουν paperwork σα γραφείο εφορίας. κι όμως λένε πως ο Τίλμαν θα δώσει τους τίτλους επειδή πήρε τρεις φορές πάνω από τον συνολικό μισθό της ομάδας πριν παίξει καν ένα παιχνίδι; μιλάμε για τον ίδιο άνθρωπο που άλλαξε ρόστερ τρεις φορές μέσα στο τελευταίο δεκαπενθήμερο επειδή κάποιος άλλος βρήκε κόκκινο νούμερο κάπου εκεί που γεννιούνται τα draft picks. πως κάνει τίτλους εκείνος που μεγιστοποιεί το budget drop σα να παίζει Tetris με ανθρώπινη ζωή; κι όμως εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι μας λένε πως οι τίτλοι είναι εκεί — μόνο που πρέπει να αποδείξουν πως ξέρουν πως παίζεται μπάσκετ όχι πως μεγιστοποιούν στήλες. εγώ εκείνο που θυμάμαι είναι πως ο Harden είχε 40+ πόντους εκείνες τις βραδιές που η ομάδα έκανε όλα τα αντίπαλα παντού ψωμί. τώρα όμως περιμένουμε τον Τίλμαν να βγάλει τον πλακέττο από το γήπεδο επειδή έκανε like σε ένα tweet; όταν οι τίτλοι ήταν πραγματικοί δεν υπήρχαν spreadsheet σα θρόνος πίσω από το γήπεδο — υπήρχαν άνθρωποι σα οικογένεια. αυτοί εδώ όμως κάθονται σα λογιστές σ' ένα μπουφέ ποτών χωρίς κανένα cocktail να τους ζεστάνει. τελικά πάλι βλέπουμε την ίδια ταινία: διαφορετικοί τίτλοι, ίδιοι άνθρωποι σφίγγοντας φύλλα αντί πινακίων. τέλος πάντως, θα δούμε…

Ρε παιδιά μου εδώ βάζω στο τραπέζι ένα γκροτέσκο που κάνανε τις τελευταίες μέρες: Το εμπορικό τμήμα των Ρόκετς κυκλοφόρησε ανακοίνωση πως στις ηλεκτρονικές πωλήσεις των εισιτηρίων έχουν ανοίξει πλέον tickets για την επόμενη χρονιά—αλλά μόνο εκείνα στις *πλάγιες κερκίδες*. Γιατί άραγε; Γιατί ο ίδιος τύπος που αγόρασε το δέντρο αποφάσισε πως οι τίτλοι υπάρχουν μόνο στα manifests των logistics, όχι στα πόδια των παικτών. Εμένα προσωπικά αυτό μου θυμίζει εκείνο το βράδυ στον Πειραιά όταν κάποιος έκανε τελάρα όλα τα συρτάρια της κουζίνας επειδή ψάχνοντας κάτι άλλο είχε βρει τέσσερα ξερά μανταρίνια — νόμιζε πως εκεί κρύβονταν τα κλειδιά των πρωταθλημάτων. Μέχρι εδώ λοιπόν: Πού είναι το "έχουμε κόσμο στο γήπεδο" όταν ο κόσμος αράζει μόνο στις κερκίδες των "budget" seats επειδή ο ιδιοκτήτης έδωσε priority στις στήλες των εταιρικών εισιτηρίων; Αν αυτό είναι το σχέδιο, τότε περίμενε να δεις κόσμο να στέκεται όρθιος στη μέση του γηπέδου κρατώντας πίνακες Excel σαν σημαία αντί για πανό. Κι εσύ ακόμα ισχυρίζεσαι πως ο Τίλμαν ξέρει πως υπάρχει μπάσκετ επειδή φοράει κίτρινο σακάκι; Τουλάχιστον εκείνο το βράδυ του Harden είχε φορέσει κι εκείνος κίτρινο σμόκιν, όμως εκείνη τη φορά είχε βγάλει 57 πόντους — όχι 15 τριες ανά game επειδή κάποιος λογιστής έκανε αγορά-"σκανδάλη" στο phone του.

Είναι πια αργά για τους τίτλους; Όχι, είναι πια αργά για τις ανοησίες. Κάτστε λίγο εδώ να σας πω κάτι: όταν η ομάδα σου κάνει three-peats σαν γλυκά στο φούρνο και εσύ σκάβεις στις λεπτομέρειες των δαπανών πριν καν βγει ο πρώτος χρόνος, αυτό δεν λέει για αγορά ομάδας — λέει για αγορά ενός pdf που λέγεται «εποχές». Ο Τίλμαν έκανε το ίδιο λάθος που έκανε και η ομάδα εκείνη τη στιγμή που άλλαζε ιδιοκτήτη κάθε τρεις και λίγο: αντί να αγοράσει ανθρώπους, αγόρασε αριθμούς σαν κάποιος να ψάχνει τον αριθμό του νικητή του λαχείου στον δεύτερο δεκαδικό. Ακούστε τώρα το τι έγινε την τελευταία φορά που αυτή η ομάδα είχε κάποια σειρά από τίτλους — τότε υπήρχε χώρος για τον coach, χώρος για τους δημιουργούς, χώρος ακόμα και για τον Harden όταν έκανε crossover στο τελευταίο δευτερόλεπτο. Τώρα; Τώρα υπάρχει χώρος μόνο για το «ρε裁員» που ανοίγει κάθε φορά που κάποιος ξύπνησε με τη διάθεση να κόψει έναν αμυντικό επειδή το excel είχε κόκκινο χρώμα εκεί που έπρεπε να είναι πράσινο. Αυτό δεν είναι διοίκηση ομάδας — αυτό είναι διοίκηση ενός γραφείου όπου ο μόνος στόχος είναι να φαίνεται το σύνολο των δαπανών μικρότερο από το προηγούμενο τρίμηνο. Και βγάζετε λόγια πως οι ξένοι ιδιοκτήτες δεν ξέρουν μπάσκετ; Μα βγάλτε πρώτα τους εαυτούς σας έξω από αυτή την ψευδαίσθηση: αυτά τα άτομα αγοράζουν ομάδες σαν μία άλλη μορφή συλλογής έργων τέχνης — αγοράζουν ένα γήπεδο σαν μία άλλη πινακίδα, μία φανέλα σαν ένα άλλο νούμερο κλειδί. Όταν λοιπόν λένε πως «θα φέρουμε τίτλους», αυτοί πραγματικά πιστεύουν πως οι τίτλοι είναι σαν αυτά τα έργα τέχνης: αρκεί να πεις πως υπάρχουν και η πραγματικότητα θα ακολουθήσει. Μα οι τίτλοι δεν είναι πίνακας του Μονέ που κρέμεται σε μια πινακίδα στον τοίχο — είναι αποτέλεσμα ανθρώπινων αποφάσεων στο τελευταίο δευτερόλεπτο ενός αγώνα όπου κάποιος αποφάσισε πως το δέντρο έχει μόνο φύλλα, όχι καρπούς. Αν όμως σκάψουμε λίγο πιο βαθιά — ας δούμε τι συνέβη τον Ιανουάριο όταν ο Morey έκανε trade στον Patrick Beverley επειδή το σύστημα είχε αποφασίσει πως η ομάδα χρειάζεται περισσότερα draft picks παρά έναν αμυντικό που βγάζει ψυχραιμία εκεί που ο κόσμος ψήνεται. Την ίδια βδομάδα εκείνοι είχαν ανακοινώσει πως στις πωλήσεις εισιτηρίων υπάρχουν θέσεις μόνο στις πλαγιές των κερκίδων επειδή — λέτε το τώρα σεις — κάποιος αποφάσισε πως ο τίτλος κρύβεται εκεί που το κόστος είναι μικρότερο. Αυτό δεν είναι αγορά ομάδας — αυτό είναι αγορά ενός αθλητικού γηπέδου σαν να ήταν ένα εμπορικό κέντρο: βάζεις τους φθηνότερους seats, βγάζεις τους περισότερους αριθμούς στα manifests και περιμένεις πως η ιστορία θα γράψει τον εαυτό της. Κι όμως εμείς εδώ περιμένουμε τίτλους επειδή φοράει κίτρινο σακάκι; Μα το κίτρινο εκείνο σακάκι φοράει άνθρωπος που κάθεται πάνω από ένα spreadsheet σαν βασιλιάς της σκακιέρας — εκεί που όλα είναι κόκκινα εκτός από την πρώτη στήλη που λέει «στιγμιαίες αποφάσεις». Κι αυτές οι αποφάσεις έχουν αποτέλεσμα: οι πρώτοι τρεις γύροι draft αυτού του γύρου έγιναν επειδή κάποιος αποφάσισε πως η ομάδα πρέπει να γίνει οικογενειακό project — οικογενειακό όμως που μοιάζει σα μία ομάδα συγγενών που συγκεντρώθηκαν μόνο για να γράψουν το οικογενειακό δέντρο στα accounting files. Μέχρι να καταλάβουμε ότι οι τίτλοι δεν γράφονται σε excel, αλλά εκεί που ένας δημιουργικός παίκτης ξεσηκώνει τους φιλάθλους στο τελευταίο quarter χωρίς να έχει πάρει εντολή από κάποιον υπάλληλο του λογιστηρίου, εμείς θα συνεχίζουμε να σέρνουμε τον λόγο περί «ποιότητας» ενώ η ομάδα στέκεται σαν μία εικόνα instagram χωρίς υπόθεση. Και όσο εκείνοι συνεχίζουν να μεγιστοποιούν το budget drop σαν κάποιος να παίζει Tetris με ανθρώπινη ζωή, εμείς ας κρατάμε τις φωτογραφίες εκείνης της βραδιάς του ’18 όπου ο Harden έκανε 57 πόντους φορώντας κίτρινο σμόκιν πάνω από το αθλητικό — εκείνη τη φορά υπήρχε τίτλος, όχι spreadsheet.