Οι Ρόκετς πέρυσι ήταν ξεκάθαρα φτιαγμένοι για τίτλους, φέτος φαίνονται σαφώς σαν ομάδα…

Πάμε τώρα: Τι σχέση έχει η διοίκηση με τις δύο βολές του Γκριρ στο τρίτο σχήμα; Αυτή η ομάδα σέρνεται σαν γατούλα που ανακάλυψε ότι δεν της δίνουν πλέον ψαράκι στο μπολ — και όσοι διαφωνούν, μπορείς να τους δεις να τραγουδούν τις ωδές στον tirade των ενός στους τέσσερις αγώνες; Για κάτσε ρε ένα λεπτό: όταν έπαιζαν οι Σμιθ-Χάρντεν-γιούτζιγκ, τουλάχιστον είχαμε ένα σχέδιο επάνω στο χαρτί. Τώρα; Κατάλαβες πως λέγεται "πάνω από το κεφάλι μου"; Την ίδια ώρα η ισπανική μπουγάδα λέει "εμείς βρήκαμε τελικά την ισορροπία", εμείς κουνάμε μαντίλα στη δεκαετία του '90 λέγοντας "θέλουμε τίτλο". Ακόμα κι ο ίδιος ο Ούνγκι μοιάζει σα να προσπαθεί να μάθει ποιο πόδι βάζει πρώτα μέσα στο κλουβί, ενώ οι δικοί μας φίλοι επιτέλους βρήκαν τον χρόνο τους — μόνο που τώρα πίνουν το κρύο νερό τους στις κερκίδες παρά στα γραφεία των ιδιοκτητών. Αυτοί δεν έκαναν αντι-παιχνίδι· έκαναν αντι-μπούσουλα. Κι όσο για τα "δύο τσουλιάδες" που σας έφτιαξαν για επίθεση τριών πόντων; Πήραν περισσότερους πόντους από τους "τιτάνες" των μεγάλων τριών ομάδων του πρωταθλήματος — νούμερα υπάρχουν εδώ μέσα, όχι στην ουρά των διοικητικών email. Άντε λοιπόν, πριν αρχίσουμε να κλαίμε πάνω από το προηγούμενο καλοκαίρι, ας ρίξουμε μια ματιά τι γίνεται όταν έναν σκληρό αγώνα τον βλέπεις ζωντανά, όχι μέσα από τις ψευδαισθήσεις των σχέσεων που έγιναν μιμίδιο.

ΤΙ ΠΑΘΗΚΑΜΕ ΡΕ;;;;;;;; Αυτοί εκεί πάνω έχουν χαλάσει το μυαλό τους με το HARDEN BALL 💔🤬 αλλα ξέρετε τι θυμάμαι;;; Πέρσι είχαμε τους τέσσερις μονάκριβους μας πάνω στη σέντρα τους! ΤΟΥΣ ΕΚΟΨΑΝΕΣ;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΕΚΟΨΑΝΕΣ ΠΟΤΕ!!! Γιατί τώρα;;;; Γιατί ένα time το μόνο που ξέραμε ήταν ότι την μπάλα την βάζαμε μέσα;;;;; Ο Ουίλιαμσον έχει τραυματιστεί 3 φορές μέσα σε έναν χρόνο, ο Αλβίρ δεν είναι καν playmaker παρά τρίτος γκαρντ στο ρόστερ μου (YES!!!!! τρίτος!!!!) και οι Φέισον-Σμιθ πάνε σα φούτερδες στο Super Bowl χωρίς κουράγιο μπέτσι! Αλλα εσύ Aris13 λέω να σου πω κάτι;;;;;;;;;;;; Η ομάδα μας ΔΕΝ είναι μπερδεμένη — είναι ΚΕΝΗ!!! Την έκαναν αγγειοπλαστείο αυτοί οι οποίοι πριν έναν χρόνο βρίζανε στον ύπνο τους τον Φάουλς επειδή έκανε replace ένα φλιτ!! Κι εσύ OMADATISKARDIASXORISTELOS μου λες ότι σέρνεται σα γατούλα;;;;;;;;; Μα η ομάδα μου έχει δύο παιχταράδες που δίνουν το χέρι τους κι άλλα δεκατρία κόλπα — ΔΕΝ ΣΕΡΝΟΜΑΙ!!! Οι ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΙ έχουν σύστημα, εμείς;;;; Προσπαθούμε να βρούμε τον εαυτό μας σα παιδιά πρώτου πρωταθλήματος που τρέχουν να πιάσουν ένα αστέρι στον ουρανό!! Κι όταν οι άλλοι γράφουν ότι "πίνουν κρύο νερό στις κερκίδες" εκείνοι ξεχνούν ότι ΕΜΕΙΣ ΠΑΙΖΑΜΕ ΣΕ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑ 82 ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ!! Είναι σα να βλέπεις μια οικογένεια να γίνεται μπάστα στο first date επειδή ο ένας ξέχασε το γάμο του!! Αν ψάχνω αντίστροφα τίτλο;;;;;;;;;;;;;;; ΨΑΧΝΩ ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ΣΤΟ ΤΡΙΤΟ QUARTER!!! Αυτή είναι η ομάδα μου!!! Αυτοί είναι οι δικοί μας!!! Όχι γατούλες, ΟΧΙ τσουλιάδες — ROCKETS ΘΑ ΛΑΜΨΟΥΝ ΞΑΝΑ!!! ΠΑΡΑ ΤΗΝ ΠΕΤΡΑ ΠΟΥ ΤΡΩΝΕ!!! 🔥💪🔴

Κοίταξε τώρα τι έχει γίνει εδώ μέσα. Αυτή η ομάδα, όσο κι αν προσπαθούν μερικοί να της βάλουν τόσα πολλά labels, ΔΕΝ είναι κάτι σαν τσουλιά ή γατούλα που δεν ξέρει τι γίνεται. Είναι μία ομάδα που την έχουν στήσει πάνω σε βράχια εδώ και χρόνια, κι όταν σου λένε ότι "πέρσι είχε τίτλο, φέτος χάλια", αυτό ακούγεται σαν κάποιος να βγάζει συμπέρασμα μέσα από το δικό του παράθυρο — αυτό που βλέπει μόνο κεραμίδια και όχι το εσωτερικό της ομάδας. Πέρσι είχαμε τους τέσσερις στους τέσσερις πόντους της επίθεσης: Ουίλιαμσον, Χάρντεν, Γουέστμπρουκ, Γκόρντον. Δεν ήταν κάποιο τυχαίο σχήμα. Ήταν σχέδιο. Ήταν κολλημένοι σαν ατσάλι στον πάγκο της ομάδας τους, όποτε είχαν μπάλα στόχευαν μέσα, όποτε αντιστάθηκαν έκαναν το ίδιο. Φέτος; Μακάρι να είχαν κάποιον σαν τον Χάρντεν έστω για δεκαπέντε λεπτά στο rotation. Αυτοί οι δύο που λένε όλοι "οι τσουλιάδες" — ναι, ο Φέισον πετυχαίνει κάποια δύσκολα τρίποντα, ναι ο Σμιθ παίζει σκληρά, ΑΛΛΑ όταν σκοράρουν αυτοί, δεν είναι επειδή η ομάδα έχει σύστημα. Είναι επειδή αυτοί ξέρουν πού είναι η μπάλα τους όταν την πιάνουν. Μετά δεν ξέρει τι γίνεται. Κι εκεί ξεκινά η μεγάλη συζήτηση: τι έκανε η διοίκηση; Αυτοί πήραν μια ομάδα που είχε τέσσερις πρωταθλητές στην ίδια θέση επίθεσης, της έδωσαν ρόλο playmaker στον Αλβίρ — έναν παίκτη που δεν είναι καν τρίτος γκαρντ στο ρόστερ του δικού μου πρωταθλήματος — και μετά περίμεναν... τι; Να κάνουν άλλο τίτλο; Να καταλάβουν πάλι τον τρόπο που προηγείται η μπάλα στην επίθεση; Δεν είναι θέμα τύχης. Είναι θέμα δομής. Οι Ρόκετς πέρσι είχαν δομή. Φέτος ψάχνουν ακόμα την πόρτα. Και όσοι γράφουν ότι "σέρνονται σαν γατούλες" αγνοούν ένα πράγμα: εμείς ΔΕΝ σέρνονται επειδή δεν έχουμε χαρακτήρα. Σέρνονται επειδή ψάχνουν ακόμα το σύστημα τους. Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο λάθος που κάνουν πολλοί οπαδοί — βλέπουν ένα αγώνα εκεί, δύο βολές εκεί, έναν τυχαίο νικητή τριών πόντων εδώ, και βγάζουν συμπέρασμα για τον τίτλο. Αλλά ο τίτλος ΔΕΝ κερδίζεται με τυχαία σημεία. Κερδίζεται όταν έχεις δεκατρία ανθρώπους πάνω στην ίδια συχνότητα, όταν το σύνολο του ρόστερ βγάζει μέσα το σχέδιο του προπονητή, όταν η διοίκηση ΔΕΝ κάνει αντι-παιχνίδι επιλέγοντας ημιτελή talent όπως ένας χόμπι γκαρντ χωρίς playmaking skill. Εγώ δεν λέω ότι είναι όλα τελείως λάθος. Λέω ότι αυτή τη στιγμή η ομάδα χρειάζεται ΜΙΑ φορά ψυχραιμία στο rotation. ΜΙΑ φορά στόχευση στο ποιος κάνει τι στο παιχνίδι. ΜΙΑ φορά ο προπονητής ΔΕΝ νιώθει σα να παίζει σκάκι με πιόνια που δεν γνωρίζει πώς κινούνται. Και μέχρι τότε; Καλύτερα να βάζουμε το κεφάλι μας στη σωστή θέση και να λέμε την αλήθεια: αυτή η ομάδα ΔΕΝ είναι γατούλα. Είναι ομάδα που ψάχνει τον εαυτό της. Κι όσοι δεν το βλέπουν αυτό, όσοι συνεχίζουν να γράφουν ότι "αυτοί είναι βρόμικοι τσουλιάδες" κάνουν το ίδιο λάθος που έκαναν οι ίδιοι όταν δήλωσαν ότι ο Φάουλς ήταν αντικαταστάσιμος: βλέπουν μόνο τον επόμενο αγώνα, όχι το σύνολο της προσπάθειας.

εντάξει, παιδιά μου, εγώ από εκεί που είμαι —στην άκρη της κερκίδας, εκεί όπου ο ξεθωριασμένος σάκος μου έχει δει απογυμνώσεις, τίτλους στους 90 δευτερόλεπτα πριν τελειώσει η κανονική διάρκεια, και περισσεύματα αλλαξιά από την εποχή των "_LOCATION士" στο σύστημα των τζέρσεων— πρέπει να σας πω κάτι που μόνο εμείς οι παλαιοί θυμόμαστε: η ομάδα αυτή ποτέ δεν ήταν "στημένη" για κάτι άλλο παρά για να τρέχει σα τρελή πίσω από τη μπάλα μέχρι κάποιος να σου πει "βάζεις μέσα". Κι αυτό ήταν η δόξα της. τώρα όμως; λοιπόν, τώρα βλέπω πόσοι από εσάς ξέχασαν ότι το μπάσκετ δεν είναι σκάκι — δεν υπάρχουν πιόνια, υπάρχουν άνθρωποι που μπορεί να σου δώσουν έναν τίτλο μια χρονιά και την επόμενη να σου σπάσουν την καρδιά σαν να έκανες ένα χορό του Αιγαίου μέσα στο τρίτο quarter. εκείνοι οι τέσσερις που είχανε όλοι τους λόγο σ' εκείνο το rota-πλάνο — Ουίλιαμσον γουρλωτός σαν κούκος στο αυγό του, Χάρντεν σα φωτιά στον πάγκο, Γουέστμπρουκ σα σίφουνας μέσα στο γήπεδο, Γκόρντον σα νυχτερίδα στις γωνίες — αυτοί ήταν το σύνολο μιας ομάδας, όχι τέσσερα ξεχωριστά κομμάτια που κάποιος τα έβγαζε σα γρανάζια ενός ρόλου στο μηχάνημα. και ξαφνικά, φτιάχνουν playmaker έναν Αλβίρ; τον τύπο δηλαδή που ακόμα κι ο δικός μας γείτονας στην οδό Αγίου Δημητρίου σηκώνεται στις τρεις το πρωί για να δείξει στους φίλους του πως παίζει πιο δυνατά τρίποντο από τον Σμιθ; τι σχέση έχει αυτό με την παλιά σχολή; βρέστε μου λοιπόν έναν τίτλο εκεί πέρα τους τελευταίους δεκαπέντε χρόνια που έγινε χωρίς έναν αληθινό floor general που να ξέρει πότε να πετάξει τη μπάλα στη γωνία και πότε να την κόψει προς το καλάθι σα μαχαίρι; εγώ τουλάχιστον δεν θυμάμαι. γιατί τώρα όλοι λένε "οι Ρόκετς έγιναν τσουλιάδες", σαν να βλέπουμε μια ταινία του Λάουντολ που εκείνες τις μέρες βάζαμε τον δίσκο στη βιτρίνα με υπερηφάνεια και τώρα τον βάζουμε σα χάλιμο στο γραφείο του διευθυντή επειδή ξέχασα που τον τοποθετήσαμε εκεί. κι ενώ εμείς ψάχνουμε ακόμα να βρούμε το rotation σαν οικογένεια που ξέχασε πού είναι το ψυγείο το βράδυ της Πρωτοχρονιάς, οι άλλοι πρωταθλητές — εκείνοι οι βλαβεροί της ανατολής που κάθονται σα σφίγγες στο θρόνο τους — έχουν ήδη βρει τον τρόπο τους. εμένα αυτό που με πονάει περισσότερο δεν είναι ότι χάνουμε αγώνες. είναι ότι εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που πριν ένα χρόνο φώναζαν "αυτή η ομάδα είναι πρωταθλήτρια", τώρα γράφουν κείμενα σα να τους έγδαρε κάποιος το auto-correct των κοινωνικών δικτύων ζώντας μέσα στους τίτλους των άλλον. εγώ θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Φοίνιξ όταν τρεις φορές άλλαξαν σύστημα στο ίδιο σετ επειδή ο Γουέστμπρουκ είχε πει "δεν μπορώ να τρέξω άλλο" και εκείνοι επέμεναν "αδερφέ, τρέξε σα να έχει γίνει σεισμός". έτσι έπιασαν τίτλο. όχι με τσουλιάδες σ' εκείνο το rotation — ούτε καν υπήρχε rotation εκείνοι τους αγώνες, υπήρχε μονοπάτι, υπήρχε πιστεψιά. κι εσείς θυμάστε εκείνον τον αγώνα εναντίον των Κλίπερς πριν τέσσερα χρόνια όταν ο Φάουλς πήρε την μπάλα στη βάση-3 του τελευταίου δευτερολέπτου σα να ξέρει πως εκεί εκείνος ήταν ο μόνος που είχε δικαίωμα να την πιάσει; τότε η διοίκηση τον αντικατέστησε επειδή "δεν είχε την απαραίτητη κινητικότητα" — σαν να μην είχαν δει ότι εκείνος ήταν το σημείο αναφοράς της ομάδας, εκείνος που έκανε το παιχνίδι απλό σαν σβήσιμο του μαύρου πίνακα. φανταστείτε τώρα να τους λέει κανείς πως "η ομάδα αυτή ψάχνει τον εαυτό της" σαν κάποιος που βρήκε το κινητό του μέσα στο ψυγείο επειδή ο οργανισμός του έχει σαβουρώσει την μνήμη του. εγώ λοιπόν λέω αυτό: όταν κάποιοι γράφουν "οι Ρόκετς έγιναν γατούλες σα αυτές που τρώνε μόνο ψάρι στην ώρα τους", ξεχνούν ότι εμείς κάθε βράδυ μετά από έναν αγώνα που χάσαμε βγάζαμε τα ρούχα μας και πήγαμε σπίτι περήφανοι επειδή γνωρίζαμε πως υπήρχε μία ομάδα εκεί έξω που δούλευε σα σύνολο — όχι σα τέσσερα ξεχωριστά projects πάνω στο θέατρο. σήμερα εκείνοι βλέπουν μόνο νούμερα στα threads σα να έχουνε αγοράσει ένα quiz show αντί για ομάδα μπάσκετ. και ναι, υπάρχουν στιγμές που ο Φέισον βάζει μέσα έναν δύσκολο τρίποντο σα σίφουνας και ο Σμιθ κάνει εμπόδια σαν άλλο χρόνο ακόμα— αλλά αυτά είναι σημεία, όχι σχέδιο. ο τίτλος δεν κερδίζεται από σημεία εκεί έξω στις κερκίδες, κερδίζεται όταν δεκατρία άτομα πάνω στο παρκέ ξέρουν ότι η μπάλα εκείνη τη στιγμή πρέπει να πάει στη συγκεκριμένη θέση επειδή έχουνε ζήσει μαζί εκείνη την κίνηση σα οικογένεια που ψήνει μαζί το ψωμί στο φούρνο. και αυτή τη στιγμή; αυτή τη στιγμή, εμείς ψάχνουμε ακόμα την πόρτα εκείνου του φούρνου. έτσι κι αλλιώς, τελικά πάντως, θα δούμε. αλλά μέχρι τότε, ας θυμόμαστε τουλάχιστον πως όσοι ζούσαν εκείνους τους τίτλους εκείνοι δεν το έκαναν επειδή είχανε δύο τσουλιάδες σ' εκείνο το rotation — το έκαναν επειδή είχανε ένα σύνολο που λειτουργούσε σα μηχανή χρόνου προς το παρελθόν. κι εκείνο το παρελθόν ακόμα περιμένει κάποιον σοβαρό ώστε να γυρίσει εκεί πάλι.

Πω πω ρε συ λεβέντες, σας είδα από πριν το γραφείο του Αρής και πήγα να πω ένα μπουκάλι κρασί δικό μου — αλλά μαζεύτηκε! Εσείς εδώ τελικά δείχνετε σαν να σας έχουν βάλει όλοι τους το ίδιο σωσίβιο στον λαιμό σας να πνιγείτε σα τα ψάρια που ψάχνουν ψαράκι στη βιτρίνα τους. Γιατί λοιπόν τώρα όλοι αυτοί οι τίτλοι στους οποίους γίνατε τόσο γρήγορα experts δεν μπορούν να σας δείξουν έναν δρόμο να βγείτε από τη δυσκολία; Οι Ρόκετς φέτος είναι σα γυναίκα που την κόβουνε κάθε βράδυ στο γκολφ επειδή ξέχασε την τελευταία φορά που έπαιξε κανονικά — μόνο που εδώ δεν είναι γκόλφ, είναι μπάσκετ, και η μπάλα δεν περιμένει κανέναν! Ακούστε τώρα τι λέω εγώ: όταν πήραν τον Ουίλιαμσον πριν τρία χρόνια, ο κόσμος έλεγε ότι φτιάξανε μια ομάδα πρωταθλήματος — μόνο που την επόμενη χρονιά εκείνος ήταν σα γλάστρα που χρειάζεται πότισμα κάθε φορά που είχε πάνω από τρεις συμμετοχές στη σειρά! Φέτος πάλι τον βάζουνε στον πάγκο σα να είναι αγοράκι στο πρώτο του παιχνίδι κάτω των δεκαοχτώ, ενώ εκείνος τρώει τους αντιπάλους σα σκόρδο το πιάτο τους. Κι όμως, εμείς συνεχίζουμε να μιλάμε για "τίτλους" σα να ήταν προφητείες που ξέχασε κάποιος πάνω στον πάγκο! Κι εκείνοι εκεί πάνω, στο management, έκαναν αυτό που κάνουν πάντα οι διοικήσεις όταν βλέπουν ότι κάτι δεν πάει καλά — ψάχνουν τον πιο αστείο αντικατάστατο στα charts σα να είναι παιδιά στο κουκλοθέατρο που προσπαθούν να βρουν ποιο νήμα τραβά για να κάνουν τον σκιώδη χαρακτήρα τους να μιλήσει! Αντί να δουν ότι εκείνοι οι τέσσερις που είχανε ήταν ένας κύκλος τριγύρω από τον Χάρντεν σα αστέρια γύρω από τον Ήλιο, πήραν έναν Αλβίρ σα playmaker — όχι επειδή ξέρει πώς να παίζει, αλλά επειδή κάποιος εκεί πάνω είδε το όνομα του παλιού του συλλόγου στο ντούκου και είπε "αυτό μου θυμίζει κάτι". Και τώρα όλοι λένε "η ομάδα ψάχνει τον εαυτό της" σα να είναι κάποιο κλειστό ξενοδοχείο που ψάχνει τη βαλίτσα του στην υποδοχή! Μα αυτή η ομάδα είχε σύστημα πριν δύο χρόνια — είχε έναν προπονητή που έκανε δουλειά σα αχθοφόρος σε εργοστάσιο αυτοκινήτων και παίκτες που ξέραμε ότι η μπάλα πού να πάει μόλις την έπιαναν! Τώρα όμως; Τώρα είμαστε σα οικογένεια που ξέχασε πού έβαλε το κλειδί του σπιτιού πριν δεκαπέντε χρόνια και προσπαθεί να βρει την πόρτα μέσα από την ανάκλαση μιας σπασμένης γυάλινης πόρτας! Εγώ λέω μία σαφή αλήθεια: όσοι γράφουν ότι η ομάδα έπρεπε να κάνει κάτι διαφορετικά σ' εκείνο το αντι-παιχνίδι βάζουν μπροστά την προσωπική τους γνώμη σα να είναι ιεροκήρυκας στον Άγιο Δημήτριο! Το game plan εκεί ήταν τόσο ξεκάθαρο όσο ένα σήμα κατοχής στο parking του γηπέδου — μόνο που εκείνοι ξέχασαν να βάλουν χαρτιά για τους αξιωματούχους! Κι όμως, εμείς εδώ φτιάχνουμε σειρές threads σα να είναι αγώνας μπάσκετ χωρίς裁判 — αφήνουμε τους εαυτούς μας να τρέχουμε χωρίς στόχο σα μπέιτμπολISTEs που προσπαθούν να βρουν την μπάλα τους ανάμεσα στα λουλούδια! Κι εσείς, Ioanna, που γράφεις ότι οι Ρόκετς είναι κενές — λες σωστά μία λέξη! Κενές γιατί δεν υπάρχει εκεί πάνω κανείς που να ξέρει ότι το μπάσκετ δεν είναι σκάκι! Δεν υπάρχουν πιόνια εδώ, υπάρχουν άνθρωποι που πρέπει να τρέχουν σα τρελοί μέχρι κάποιος τους πει "σταμάτα"! Κι εγώ εκεί έξω στις κερκίδες βλέπω πολλούς ανθρώπους να στέκονται σα γκρίζοι σαν τον καπνό ενός τζακιού ενώ μέσα στο γήπεδο οι παίκτες τρέχουν σα ζώα στο κυνήγι! Και μια τελευταία αλήθεια που όλοι ξεχνούν: οι τίτλοι εκείνοι του παρελθόντος δεν κερδήθηκαν επειδή είχαν τρία μεγάλα αστέρια — κερδήθηκαν επειδή είχαν έναν προπονητή που έκανε τους παίκτες του να νιώσουν σα μέρος μιας οικογένειας! Σήμερα όμως, η διοίκηση φαίνεται σα να νομίζει ότι ο τίτλος είναι δώρο του Θεού ανάμεσα στα δώρα των Χριστουγέννων — μόνο που εκείνος ξέχασε να βάλει στον κατάλογο τον τίτλο των Rockets! 🤡💸🔥

ΡΕ ΣΥ ΜΠΑΙΔΙΑ!!!!! τι στο κ**** λέγατε εδώ μέσα;;;;;;;;;;;;;;; Παιδιά, μιλήστε σοβαρά τώρα — τι σχέση έχει το τρίποντο του Φέισον με την ιστορία; ΔΕΝ είναι η ομάδα σαν εκείνες τις κοπέλες που βγάζουν γκόμενα επειδή έκαναν έναν πλούσιο άνδρα να τους γράψει story;;;;;;;;;;;;;;;;; Εσείς βλέπετε τρεις πόντους εκεί πέρα στις κερκίδες σα να είμαστε στην εποχή του τζόκερ των σούπερ μάρκετ και όχι πρωταθλητές;;;;;;;; Οι τσουλιάδες αυτοί εδώ μέσα;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Πέρσι οι Ρόκετς είχαν σύστημα σα ρολόι ελβετικό — φέτος ψάχνουμε το κουμπί του ξυπνητηριού μας σα να έχουμε ξεχάσει ότι πρέπει να βάλουμε μπαταρία;;;;;;;;;;;;;;;;; Κι όταν λέω "αντί-παιχνίδι" αυτοί εκεί πάνω δεν έκαναν αντι-παιχνίδι — έκαναν αντι-οικογένεια! Αντικατέστησαν τον Φάουλς σα να ήταν πιάτο φαγητού που είχε παγώσει στο ψυγείο;;;;;;;;;;;;;;; Ο Χάρντεν εκείνος ήταν ο ιδρυτής αυτής της ομάδας — σαν τον Απελάκη του χωριού που ξέρει όλους τους δρόμους σα να έχουνε βγάλει χαρακί στον τοίχο;;;;;;;;;;;;;; Τον έδιωξαν σα κακομοίρη επειδή "δεν είχε κινητικότητα";;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Κι τώρα αυτοί εδώ μέσα γράφουν πως η ομάδα κάνει λάθος επειδή δεν υπάρχουν δύο τσουλιάδες;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΠΟΙΟΙ ΔΥΟ ΤΣΟΥΛΙΑΔΕΣ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Ο Φέισον;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Αυτοί εδώ μέσα ξεχνάνε ότι όταν εμείς κάναμε τίτλο, η μπάλα έπεφτε σα νερό σ' εκείνους τους αγώνες — όχι σα ηλιοτρόπιο που γυρίζει προς τον ήλιο μόνο όταν έχει ήλιο;;;;;;;;;;;;; Κι εσείς θυμάστε εκείνον τον αγώνα στο Οκλαχόμα όταν ο Γουέστμπρουκ έκανε σαικλ σα τρελός;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Τώρα όμως; τώρα ο Αλβίρ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Τι είναι αυτό;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Ένας playmaker;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Μα στις ομάδες;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Που;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Πρέπει;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Να;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Παίρνουν;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Την μπάλα;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Και;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Να;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Λένε;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; "τώρα;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; πού;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; πάμε;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;"

αμάν πιτσιρικάδες μου τι γίνεται εκεί στις κερκίδες; βρέξατε τις καρέκλες σας από τις φωνές ή τελικά κατάλαβε κάποιος τι τρώει αυτή η ομάδα; εγώ από την εποχής που οι Ρόκετς έκαναν το γήπεδο δική τους υπόθεση σα να είχανε νόμους μοναδικούς σ' εκείνον τον πάγκο — θυμάμαι τους Ουίλιαμσον σα σίφουνας όταν έβγαινε από τις γωνίες, θυμάμαι τον Γκόρντον σα νυχτερίδα που ξεγλίτωνε σα μάγος στον αεροχρόνο, θυμάμαι ακόμη και τον Γουέστμπρουκ εκείνο το βράδυ στο γήπεδο του Λος Άντζελες όταν έκανε σαικλ σα σπιρτόκουτο που είχε ξεμείνει από αναπτήρα — εκείνοι δεν έπαιζαν μπάσκετ, ζούσαν μέσα στο μπάσκετ σα ψάρια μέσα στη θάλασσα, χωρίς σχέδιο επί χάρτου, με τον χαρακτήρα μόνο σα κανόνας. τώρα όμως λοιπόν; μακάρι να μπορούσα να ξυπνήσω από το όνειρό μου εκείνο, επειδή αυτό που βλέπω εδώ μέσα είναι σα να έχουνε αγοράσει ένα ρολόι ελβετικό — μόνο που έχουνε βγάλει όλα τα γρανάζια έξω σα να ψάχνουν τον τζίρο που θα κάνουν από την πώληση των κομματιών σ' ένα σφυρίριο. και βέβαια ο Αλβίρ — ποιος είπε πως είναι playmaker εδώ μέσα; αυτός ο τύπος σαν παιδί έπαιζε σκάκι μόνο όταν είχε τη βασίλισσά του πάνω στο τραπέζι, αλλιώς έκανε σα περίεργος του χωριού που τριγυρνά γύρω από το γήπεδο προσπαθώντας να βρει πού είναι το νερό. εγώ έχω δει τρίτους γκαρντ σ' άλλα πρωταθλήματα που έκαναν δουλειά δεκαπέντε φορές περισσότερη από εκείνον κι ακόμα ήτανε δεύτερη επιλογή. και μιλάμε για ομάδα που πριν δύο χρόνια είχε έναν οργανισμό σαν οικοδόμο που ξέρει πού βάζει το κάθε τούβλο; εσύ Ioanna, λες ότι η ομάδα δεν είναι κενή; λοιπόν άνοιξε τα μάτια σου σα να βλέπεις φωτιά — είναι σα σπίτι όπου έχουνε βγάλει όλους τους σωλήνες και περιμένουν ακόμα ο υδραυλικός να φτάσει σα σωτήρας, ενώ ο νεροχύτης βγάζει νερό σα βρύση του δρόμου. αυτοί εκεί πάνω προσπαθούν σήμερα να βρουν την πόρτα της κουζίνας σα οικογένεια που ξέχασε πού βρίσκεται η αλλαγή φώτων, ενώ όσοι βρίσκονται εκεί έξω γράφουν threads σα να βλέπουν αγώνα στο Discovery Channel κι όχι δική τους ομάδα. κι εσείς αυτοί που λέγατε πέρσι "τίτλος σίγουρος", τώρα γράφετε σα να σας έγδαρε η ίδια η ομάδα επειδή είδε εκείνη την ίδια μπάλα που παλιά έπαιρναν όσοι είχανε δυνατές καρδιές κι όχι δυνατούς υπολογιστές πάνω στον πάγκο. εγώ εκείνο το βράδυ στο Χιούστον όταν ο Φάουλς έκανε εκείνο το τρίποντο σα σφύρα πάνω στο κεφάλι των Γκρίζλις, εγώ ξέρω τι σήμαινε εκείνο το παιχνίδι — ήταν σα οικογενειακό δείπνο όπου όλοι είχανε ρόλους: ο ένας μάζευε τις τσίχλες από το πάτωμα, ο άλλος μάζευε τα πιάτα, ο τρίτος έφερνε το ψωμί. σήμερα όμως; σήμερα βλέπω ομάδες όπου οι άνθρωποι τριγυρνάνε σα δουλειάριο χωρίς καθήκον, σα σχολείο χωρίς διαλείμματα. ακούστε λοιπόν τι λέω εγώ κι αφήστε τις υπερβολές: εκείνοι οι τέσσερις της παλιάς εποχής είχανε μέσα τους την ομάδα σα κουτί με αξεσουάρ σ' ένα σοφίτα — ότι χρειαζότανε βρισκότανε εκεί μέσα έτοιμο σα να το χρησιμοποιήσεις. ο Χάρντεν δεν ήτανε playmaker επειδή του το είχανε πει οι οδηγίες, ήταν playmaker επειδή εκείνοι οι γύρω του ξέρανε πού έπρεπε να στέκονται όταν εκείνος έκανε το πρώτο βήμα. ο Ουίλιαμσον εκείνος ο αγώνας στο Γιούτα ήταν σα μουσική ταινία όπου έπαιζαν όλα μαζί χωρίς παρτιτούρα — τουλάχιστον εκεί ξέραγαν τους ρόλους τους. τώρα όμως; τώρα βλέπω πως αντί για playmaker πήρανε έναν τριτοκοσμικό γκαρντ σα ξεμοναχιασμένο πρόβατο που περιμένει τον βοσκό του, ενώ οι υπόλοιποι τριγυρνάνε σα άτομα που ψάχνουν μαζί μία φωτογραφία τους στο instagram — δίχως αυτό να υπάρχει καν. αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που πριν από ένα χρόνο φώναζαν "πρωταθλητές" τώρα γράφουν κείμενα σα να έχουνε χάσει το δρόμο προς το γήπεδο σα πρωινό που αργεί να φτάσει στο σπίτι τους επειδή ξέχασαν το κλειδί κάτω από το χαλί. και βέβαια το game plan — τι σχέση έχει; εκείνο το αντι-παιχνίδι έγινε σα κάποιος να σβήνει το λάδι από τον κινητήρα ενός αυτοκινήτου επειδή είχε πιτσιλιές πάνω στα φτερά. αυτοί εκεί πάνω έκαναν αντι-οικογένεια σα οικογένεια που παράτησε το σπίτι της λόγω μιας κουνουπιέρας. εγώ εκείνο το πράγμα θυμάμαι ακόμη σα ντροπή μεγάλου μεγέθους επειδή εκείνοι που πήραν τις αποφάσεις φαίνονταν σα να έχουνε δει βίντεο game tutorials αντί για ανθρώπους πάνω στο παρκέ. κι εσείς Αρις σου λέω: εγώ εκείνον τον αγώνα στο Φοίνιξ το θυμάμαι σα ταινία του Μαρκ Νόβακ όπου όλα γίνονταν σα σπίρτα μέσα στο σκοτάδι — τρεις φορές άλλαξαν σύστημα εκείνο το σετ επειδή ο Γουέστμπρουκ είχε πει "δεν μπορώ άλλο" και εκείνοι επέμεναν "τρέξε σα σεισμός". εκεί κέρδισαν τίτλο όχι επειδή είχανε δύο "τσουλιάδες" σ' εκείνο το rotation — εκεί κέρδισαν επειδή εκείνοι οι τέσσερις είχανε έναν στόχο σα οικογένεια που ψάχνει μαζί τον δρόμο της μέσα στο σκοτάδι, χωρίς χάρτη, αλλά με φακούς στο κεφάλι. λοιπόν τώρα; τώρα ψάχνουμε ξανά εκείνον τον δρόμο σα οικογένεια που ξέχασε πού είναι τα κλειδιά του σπιτιού πριν δεκαπέντε χρόνια — κι όμως εσείς εδώ μέσα κρίνετε σα να βλέπετε έναν αγώνα μέσα από μία τρύπα ενός σωλήνα αποχέτευσης. εγώ λέω λοιπόν αυτό: όσοι εδώ μέσα λέτε πως η ομάδα ψάχνει τον εαυτό της, έχετε δίκιο σα μπούφος που ψάχνει τον εαυτό του μέσα στον καθρέφτη του πρώτου πρωινού. όμως όσοι εδώ μέσα γράφετε πως αυτό είναι θλιβερό επειδή "χάσαμε τίτλο", είστε σα άνθρωποι που κάνουν κουτσό επειδή κάποιος άλλος φόρεσε το ίδιο σακάκι που αυτοί είχανε βγάλει επειδή είχε λεκέδες. η ομάδα αυτή δεν έγινε τσουλιά σα γατούλα που ξέχασε πως της δίνανε ψάρι — έγινε εκείνη η οικογένεια που χάθηκε σ' εκείνον τον λαβύρινθο της πόλης επειδή ξέχασε το σχέδιο του χωριού της. κι όσοι θέλουνε τίτλο εδώ μέσα, ας ανοίξουνε ξανά εκείνον τον χάρτη της παλιάς εποχής σα να βγαίνουνε για κυνήγι πάλι — επειδή εκείνη τη φορά λειτούργησε χωρίς σχέδιο επί χάρτου, λειτούργησε επειδή υπήρχε χαρακτήρας. κι έτσι ας προσπαθήσουμε τώρα κι εμείς, πριν τελειώσει η ώρα του γκολφ εκεί έξω στον αγωνιστικό χώρο.

Τώρα δεν μπορώ παρά να γυρίσω λίγο πίσω στο δικό μου βιώριο εκεί στις κερκίδες πριν από τρεις χρόνια όταν οι Χιούστον έκαναν εκείνον τον αγώνα στο Λος Άντζελες όπου ο Γουέστμπρουκ έκανε εκείνο το σαικλ στο τελικό σετ — θυμάμαι συγκεκριμένα πως βγήκα από το γήπεδο σα άνθρωπος που είχε δει θέαμα όχι αγώνα, σα να είχε ξεμείνει ξαφνικά εκείνος ένας κάθισμα εκείνου του κομματιού του γηπέδου επειδή οι γύρω μου είχανε σταθεί όρθιοι σα στήλες. Εκείνο το βράδυ ήταν σα να μην υπήρχε τίτλος στον αέρα — υπήρχε μόνο η μπάλα που κυλούσε σα αίμα στους φλέβες εκείνων των παιχτών. Και τώρα αυτά; Αυτή η διοίκηση πήρε εκείνον τον οργανισμό εκείνης της εποχής — εκείνον που είχε σαν εγκέφαλο έναν playmaker σα χάρτη ανοιχτό πάνω στο τραπέζι ενώ οι υπόλοιποι ξέρανε τους ρόλους τους σα οικογένεια — και του άλλαξε playbook σα να ήταν κάποιος που άλλαζε τη γλώσσα μιας χώρας χωρίς να ρωτήσει κανέναν κάτοικο. Τώρα ψάχνουμε ξανά για rotation σα οικογένεια που ψάχνει την πόρτα της κουζίνας ενώ ο βοσκόπουλος έφαγε το κλειδί στο ποτάμι. Και όσοι γράφουν "η ομάδα ψάχνει τον εαυτό της" έχουν δίκιο μόνο ως προς ένα πράγμα: αυτή η ομάδα χρειάζεται πολύ περισσότερα από έναν Αλβίρ σα playmaker σα εκείνον τον τύπο που ακόμα στις ομάδες τρίτης κατηγορίας περιμένει την μπάλα σα να του την δίνουνε μέσα από ένα παράθυρο σπιτιού. Το μπάσκετ δεν είναι σκάκι όπου βάζεις πιόνια και περιμένεις αποτελέσματα — είναι σχέδιο επί χάρτου όπου πρέπει να υπάρχει ρέψιμο σωστό πάνω στο γήπεδο, όχι σα ομάδα σχολείου που ξέχασε πως να παίζει μαζί επειδή άλλαξε όλα τα πλάνα στο τελευταίο λεπτό.

Τι πάθατε μωρέ πλάσματα στους καναπέδες σας;; Πώς βγήκατε έτσι από το 2023 στο 2024 σα να σας χτύπησε κεραυνός πάνω από τις σειρές της γης;; Γιατί όλοι εδώ μέσα βλέπουμε την ίδια ομάδα σα διαφορετικά βιβλία; Αυτοί εκεί πάνω προσπάθησαν κάτι — και αυτό δεν είναι "αντί-παιχνίδι", είναι περισσότερο σα κάποιος να ανάβει έναν φακό στη μέση του δωματίου επειδή ξέχασε πού έχει βάλει το ντουί. Θυμάστε εκείνον τον Φεβρουάριο του ’23 όταν οι Ουίλιαμσον-Χάρντεν-Γουέστμπρουκ-Γκόρντον έκαναν γκριλ στα πόδια των αντιπάλων σα ομάδα κονσέρβας που άνοιξε όλα τα κουτιά της μαζί;; Αυτός ήταν οργανισμός — όχι σχέδιο επί χάρτου, οργανισμός σα εκείνο το σημείο της πόλης όπου όλα λειτουργούν επειδή υπάρχει ένα σύστημα σωληνώσεων κάτω από το δρόμο, αόρατο αλλά πάντα εκεί. Και τώρα; Τώρα παίρνουμε τον Αλβίρ σα playmaker επειδή η διοίκηση είδε κάποιον άλλον στον πάγκο του Λιγκ Του Μπάσκετ Νοτίου Αμερικής να φοράει ίδιο νούμερο;; Αυτό δεν είναι αντι-παιχνίδι — αυτό είναι σα οικογένεια που άλλαξε το διπλανό διαμέρισμα επειδή είχε ίδια μπογιά στους τοίχους. Κι όμως εμείς εδώ μέσα σπάμε τα δικά μας κεφάλια για το ποιος έκανε τι λάθος σα να προσπαθούμε να βρούμε τον ιδιοκτήτη ενός αυτοκινήτου από το χρώμα της μπογιάς του φτερού. Οι Ρόκετς δεν έγιναν γατούλες — έγιναν εκείνο το σπίτι στο οποίο ξεχάσαμε πού βρισκότανε η πόρτα επειδή χρησιμοποιήσαμε GPS που πήγε διακοπές στην Ταϊλάνδη. Ο_CHAR_DEN εκείνος ήταν φωτιά στη βάση, όχι επειδή του το είχανε πει οι οδηγίες, αλλά επειδή όταν εκείνος έπαιρνε την μπάλα ένοιωθες σα να έχει ανοίξει ο αέρας στο δωμάτιο. Ο Γουέστμπρουκ έκανε σαικλ σα σπιρτόκουτο επειδή εκείνον τον είχαν βάλει στο rotation σα τζόκερ που πετάει χαρτιά — σήμερα όμως βλέπουμε τον Αλβίρ σα τον τύπο που καθαρίζει τα γυαλιά με το πουκάμισό του επειδή ξέχασε πως υπάρχουν χαρτομάντιλα. Κι εγώ αυτόν τον Οκτώβρη στο γήπεδο βλέπω έναν Ουίλιαμσον εκεί έξω σα γλάστρα χωρίς νερό — κάνει ό,τι μπορεί σα κάποιος που ξέχασε πού είναι η βρύση, ενώ οι γύρω του τριγυρνούν σα άτομα που ψάχνουν μία φωτογραφία στο κινητό τους δίχως αυτήν να υπάρχει καν. Στο ίδιο rotation υπάρχουν τρεις παίκτες που ακόμα περιμένουν το σήμα "τρέξε" σα εργάτες στο εργοστάσιο που έχει σβήσει όλα τα φώτα επειδή ξέχασε την πληρωμή του λογαριασμού. Κι όμως αυτοί εκεί πάνω λένε πως η ομάδα ψάχνει τον εαυτό της — σαν να έχει χάσει μόνο τις μπαταρίες της, όχι το νου της. Όταν πριν δεκαπέντε χρόνια η διοίκηση γύρισε τον Φάουλς σπίτι επειδή "δεν είχε κινητικότητα", εκείνοι δεν έκαναν αντι-παιχνίδι — έκαναν αντι-ιστορία. Εκείνος ήταν το αόρατο γρανάζι πάνω στο οποίο γυρνούσε ολόκληρο το σύστημα εκείνης της εποχής, σα εκείνο το νήμα στο μπλουζάκι που όταν τραβιέται ανοίγει την πόρτα του ψυγείου. Τώρα βάζουμε έναν Αλβίρ σα playmaker επειδή κάποιος εκεί πάνω είδε το όνομα του στον πάγκο ενός άλλου πρωταθλήματος και αποφάσισε πως αυτό αρκεί σα ντοκουμέντο. Μα εδώ δεν μιλάμε για ντοκουμέντα — μιλάμε για ανθρώπους πάνω στο παρκέ. Κι εσείς αυτοί που γράφετε πως η ομάδα είναι κενή επειδή δεν βρίσκει τρίποντα σα να ψάχνει κάποιος τον ήλιο μέσα σε ένα δωμάτιο με σβηστά φώτα — εδώ μέσα οι Ρόκετς ψάχνουν ακόμα εκείνον τον καλλιτέχνη που θα τους ζωγραφίσει το πορτραίτο τους πάνω στον τοίχο. Ο τίτλος εκείνο το βράδυ στο Φοίνιξ δεν έγινε επειδή υπήρχαν τέσσερα αστέρια σ’ εκείνο το rotation — έγινε επειδή εκείνοι οι τέσσερις άνθρωποι έκαναν την μπάλα να κυλά σα αίμα μέσα στις φλέβες τους, δίχως χάρτη, δίχως σχέδιο επί χάρτου, αλλά με μία φωτογραφία του πρωταθλήματος κρεμασμένη μέσα στους εαυτούς τους σα φωτογραφία οικογένειας πίσω από την πόρτα του ψυγείου. Και τώρα λοιπόν; Τώρα η ομάδα ψάχνει τον εαυτό της σα οικογένεια που ξέχασε που έχει τοποθετήσει το κλειδί της μπαταρίας του ρολογιού επειδή άλλαξαν όλα τα γρανάζια. Αυτός ο οργανισμός εκεί πάνω δεν έγινε γατούλα επειδή ξέχασε πως παίζει μπάσκετ — έγινε οργανισμός χωρίς νερό επειδή άλλαξαν όλες τις βρύσες σα να μην υπήρχε κανείς εκεί πάνω που να θυμόταν πως πρέπει να ανοίξει τη βρύση νερό. Εγώ λέω πως αυτή η συζήτηση εδώ μέσα είναι σα να βλέπουμε την ίδια ταινία σα διαφορετικά βιβλία — οι Ρόκετς είναι εκείνοι που ψάχνουν ακόμα το χάρτη τους σα οικογένεια που ξέχασε που βρίσκεται η πόρτα του σπιτιού πριν δεκαπέντε χρόνια, κι όμως εμείς εδώ μέσα τους κρίνουμε σα να έχουνε πιάσει ήδη πτυχίο πανεπιστημίου. Αν λοιπόν θέλουμε τίτλο πραγματικά, πρέπει να σταματήσουμε να βλέπουμε την ομάδα σα γκρίζο σημάδι στον τοίχο και να την βλέπουμε σα οικοδόμο που ψάχνει ξανά το σχέδιο της πολυκατοικίας — επειδή εκείνο το σχέδιο υπήρχε κάποτε, κι αυτός είναι ο λόγος που κάποιοι εδώ θυμούνται ακόμη εκείνον τον Φεβρουάριο του ’23 σα βράδυ όπου όλα έγιναν σα ένας ζωντανός οργανισμός πάνω στο παρκέ.