Αυτή η ομάδα άλλαξε τη ζωή μας και εγώ δεν το ξέχασα ποτέ

τι έπαθα εγώ εκείνο το βράδυ βρε παιδιά; κάπου μέσα στο '94 ξέρω ένα αγώνα σαν να ήταν χθες... βρισκόμουν τότε στον πειραιά αλήθεια, κάπου είχα ψιλοφύγει από τη δουλειά μου σα χτυπιμένος — γιατί ξέρεις πώς είναι όταν το Γιουσάκι νικάει συνέχεια τότε στη μικρή κατηγορία και οι φίλοι σου όλους τους τρελαίνουν με τους "τίτλους μετά από είκοσι χρόνια"... κάπου εκεί λοιπόν ανοίγω το ραδιόφωνο στο αμάξι κι ακούω τον σχολιαστή να λέει "τώρα αρχίζει το ματς του αιώνα στο γήπεδο των αστεριών, οι Ρόκετς δίνουν τον πόλεμο στους Knicks"... μα δεν το πιστεύω! εκείνοι οι τύποι — οι Μάικλ κι ο Όλατζουον εκεί πάνω στο παρκέ σαν γίγαντες του يكونوا... πάω λοιπόν γρήγορα σπίτι μου μόλις τελειώσει η βάρδιά μου, βάζω τις κάλτσες του ΝBA, ξεκουμπώνω το πανό από τον τοίχο μου που 'χε το "Rockets Rule Forever" ας πούμε γραμμένο με κραγιόν τότε... κι εκεί, στιγμή, ανοίγω την τηλεόραση. και τι βλέπω; σαν ταινία τρόμου γράφτηκε εκείνο το ματς βρε! πρώτος γύρος ο Μάικλ στ' αλήθεια σηκώνεται πάνω από τον πόληςτον σα να τον έχουν βάλει κονσερβοκούτι μέσα στο ψυγείο κι αρχίζει κι κλοτσάει σα σατανάς... 20 πόντους στο πρώτο δεκάλεπτο κανείς δεν ξέρει πως έγινε... κι εγώ σηκώνομαι στέκω όρθιος στον καναπέ σα χτυπιμένος μ' ένα μπουκάλι μπίρα μισοάδετο στο χέρι... στην αρχή σκέφτηκα "ωραία, αυτοί οι φίλοι ξένοι τώρα θα τους φάνε... κανονικά..." μα μετά από το διάλειμμα βλέπω πως οι Knicks είχαν αρχίσει κάποιοι τρομάρες... εκείνος ο αγώνας ήταν σαν ζευγάρι που έκανε τον πόλεμο στο σπίτι του άλλου — όλα τα αντίποινα, όλα τα εγωϊστικά σουτάκια, όλες οι προσπάθειες τωνδύο ομάδων να πετάξουν ο ένας τον άλλον μέσα από το γήπεδο... μέχρι εκείνο το τελευταίο λεπτό όπου ο Μάικλ πιάνει την μπάλα... τρέχει σα αγρίμι... τελείωμα! φάουλ! τρεις ελεύθερες! και εκείνος στέκεται σα βασιλιάς με τα 52 στους Knicks να κοιτάνε σα ξυλοδαρμένοι... μετά εκείνο το βράδυ έγινα αλλιώς άνθρωπος βρε παιδιά... εκείνοι οι τύποι με έκαναν ν' αγαπήσω ακόμα πιο πολύ το μπάσκετ σαν άθλημα γιατί εδώ δεν ήταν μόνο η ομάδα — ήταν εκείνοι οι τίτλοι των πρωταθλημάτων που μας είχαν κλέψει χρόνια πριν, εκείνοι οι φίλοι μου που είχαν δάκρυα στα μάτια όταν τους έλεγες πως η ομάδα αυτή είχε "αλλαγξει τις τύχες της πόλης", εκείνοι οι αγώνες στις μικρές κατηγορίας που περίμενα χρόνια να δω μεγάλα αστέρια... όλα έγιναν μια υπόθεση της καρδιάς εκείνο το βράδυ... και σήμερα ακόμη όταν βλέπω εκείνον τον αγώνα στο youtube ξαναζώ την αίσθηση εκείνου του ηλεκτρικού ρεύματος που είχε τρέξει σωστά στην σπονδυλική μου στήλη... πιστεύω πως εκείνο το βράδυ έγινα μέλος κάτι μεγαλύτερου από εμένα... σαν να μπήκαν οι Ρόκετς μέσα στην ψυχή μου εκεί που έκανα βόλτα αμέριμνος στο Πέραμα... τέλος πάντως, δεν ξεχνιέται αυτό...