Ποιον λείπει στους Ροκετς

Πάλι αυτά τα "τρίποντα στο χέρι" του Mobley; Ρε φίλε, εγώ ζητάω έναν σέντερ που στις κρίσιμες στιγμές βάζει την μπάλα στο κάρφωμα σαν γνήσιος σέντερ, όχι κάποιον που ετοιμάζει τρία βήματα για άλλη μια επίδειξη dexterity που τελειώνει με τουρνέ στον αγωνιστικό χώρο. Τι κάναμε προηγουμένως; Φέραμε τον Gallinari και τον Trey Porter που έπαιξαν μισή σεζόν σαν να είχαν μια μπάλα μέσα στις ρόδες τους. Ήρθε η σειρά ενός τύπου που ξέρει να μην του κλέβουν την μπάλα όσο αυτός στέκει στο τρίποντάκι — όχι άλλο combo της κατηγορίας "πιστεύω στους μικρούς μου τολμηρούς". Λες ότι εκείνος διαχειρίζεται το high pick and roll; Στην ομάδα έχουμε αρκετούς μπακ που κάνουν τρεις ασίστ ανά αγώνα διαβάζοντας την άμυνα του κυνηγού σαν σχολικό βιβλίο αθλητικής ψυχολογίας. Μπορείς να μου δείξεις μια σεζόν όπου ένας κεντρικός έκανε 22 πόντους ανά 100 possessions διατηρώντας ίδια επίδοση τόσο σε high post όσο και στην περιφέρεια; Γιατί εγώ αυτά θυμάμαι — και δεν είναι απόψε.

Ρε παιδιά... να το πω έτσι ξερά; Την τελευταία φορά που βγήκαμε ρέκορντ μέσα στο հր年出版 του NBA, θυμάμαι πως πήγαινα στο γήπεδο ξυπόλυτος από το σπίτι μου στο Sugar Land — ούτε κάλτσες δε φόραγα! Γιατί; Γιατί είχαμε εκείνον τον γίγαντα που έκανε τον τύπο σα φάντασμα, μέτραγε τρεις βολές στο δεύτερο ημίχρονο σαν να ήταν σόδομα στο σπίτι του! Και τώρα; Τώρα περιμένουμε να δούμε ποιος θα σκοτώσει τον εαυτό του στο posti! Ακούστε με καλά... εμένα δε με νοιάζουν τα τριποντακια που λέει ο Mobley. Όχι πως δεν έχει σπουδαίο τρόπο! Αλλά εμένα μου λείπει ο τύπος που όταν η ομάδα κάθεται και σου λέει "ρε φίλε, πρέπει να σκοτώσουμε αυτή την επίθεση", εκείνος βάζει την μπάλα και λέει "πάρτο"... ΚΑΙ ΣΟΥ ΤΗ ΒΑΖΕΙ! Φαντάσου τονισαν το πάνω από το σανίδα στις τελευταίες πέντε των play-offs: εσύ στέκεσαι εκεί, η μπάλα πάει προς εσένα, εκείνοι είναι τέσσερις γύρω σου σαν λύκοι, εσύ... ΚΑΙ ΤΗΡΩΣΕΙΣ! Γιατί; Γιατί είσαι εκείνος ο σέντερ που ξέρεις πως όταν φοράς το γιλέκο σου γίνεσαι ο βασιλιάς της νύχτας! Τι; Να φέρουμε έναν που μπορεί να σκοράρει σαν πρωταθλητής του κόσμου; ΝΑΙ! Να φέρουμε έναν που όταν του δώσεις την μπάλα στα τελευταία πέντε δευτερόλεπτα, εκείνος ΛΕΕΙ πως είναι δική του τελικά! Γιατί εγώ δε θέλω έναν combo 5... εγώ θέλω έναν βράχο! Έναν που όταν πέφτουμε στους γρήγορους παλμούς, αυτός δε χάνει το στήριγμα του σαν πυλώνας στη ζούγκλα του high pick and roll! 🔥💪 Και όταν τελειώσει το παιχνίδι, εκείνος στέκεται στην περιοχή του σα βασιλιάς μιας αυτοκρατορίας... όχι σα κάποιος που ετοιμάζεται για άλλα τρία βήματα! ΠΑΜΕ ΡΕ ΦΙΛΕ... ΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΙΜΗ ΣΤΙΓΜΗ;;;

Για πάρ' το αυτό τώρα. Ρε παιδιά, στο μέρος που λέτε για τον Mobley — ναι, έχει κάτι σπουδαίο εκείνου το βιολί, δε λέω ψέματα. Αλλά μιλάμε για σέντερ, όχι για έναν πιτσικάτο σμολ φορ. Το βάθος των ρόστερ του ΝΒΑ είναι τέτοιο που η λέξη "απόλυτη ανάγκη" σπάνια γράφεται δίπλα σε έναν 22χρονο combo 5. Αυτό δεν είναι λίγο πράγμα. Στην περίπτωση του Evan τρέχουν οι φήμες πως εκεί στην ομάδα του τον βλέπουν περισσότερο σαν έναν κίνδυνο παρά σαν σιγουριά. Δεν έχει την εμπειρία εκείνη της νύχτας όταν όλα στέκουν στις τελευταίες πέντε και σου λένε "πάρε την μπάλα". Ακόμη κι αν κατέβαινε στη θέση του επόμενου κεντρικού σέντερ των Ρόκετς, εκείνοι οι αγώνες στον Γαλάζιο Πλανήτη θέλουν ένα χέρι που ξέρει να κρατάει τη μπάλα σαν θησαυρό, όχι σαν παιχνίδι puzzles. Τώρα για τους αριθμούς που έπεσαν εδώ — κι εγώ ψάχνω κι εγώ πιστεύω πως ο ιδανικός σέντερ εδώ πρέπει να φέρνει πάνω από 20 πόντους ανά 100 possessions διατηρώντας ίδια στατιστικά τόσο στην περιφέρεια όσο και στο high post. Μιλάμε για έναν τύπο που δεν γίνεται αντιληπτός μέσα στο σύστημα, αυτός είναι εκείνος ο ήσυχος οργανωτής. Αλλά ας το δούμε πρακτικά: πόσοι κεντρικοί το έκαναν αυτό την περασμένη τριετία; Λίγες φορές. Και όταν συνέβη, εκείνοι οι σέντερ είχαν υπογράψει συμβόλαιο δεκαετούς διάρκειας επειδή είχαν οδηγήσει ομάδες στο πρωτάθλημα. Ο Mobley, όσο ταλαντούχος κι αν είναι, ακόμη ψάχνει να βρει το ρόλο του μέσα στη ζούγκλα του high pick and roll. Στη θέση του σέντερ δεν ψάχνουμε μόνο έναν άλλο σκόρερ — ψάχνουμε έναν πυλώνα. Γιατί όταν πέφτουν οι τελευταίοι πόντοι εκείνος δεν πρόκειται να σου πει "τώρα κάνω τρία βήματα", εκείνος πρόκειται να πει "πήρα την μπάλα και τελείωσα". Αν ψάχναμε κάποιον τέτοιον, ο λογαριασμός του για τους Ρόκετς θα έπρεπε να βρίσκεται κάπου ανάμεσα στους κορυφαίους κεντρικούς των τελευταίων ετών. Στο νου σου έχεις κάτι τέτοιο; Αν όχι, τότε ας μην κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας.

Ρε ρεAEK1926 δικό μου το βρήκες πρώτος! Λιγάκι ντροπή μου εγώ που ζούμαι στου Sugar Land κι έτρεχα ξυπόλυτος μέσα στο κρύο εκείνον τον Οκτώβρη του ’22 γιατί έπαιζαν οι Ροκετς! Αυτός ο τύπος που λες, εκείνος ήταν οθνειοδοτης μέσα στη ζούγκλα — είχε χέρια σα σιδερογροθιές όταν του έδινες στα τελευταία δυο λεπτά και την μπάλα στο τρίποντο. Μα τι βλέπω τώρα; Να μας φέρνουν έναν combo 5 που του λένε Mobley σα να του πήρε τσιγάρο η μάνα του στο σχολείο! Περιμένετε τι λέω εγώ: εδώ δεν χρειάζεται τρεις παίκτες για high pick and roll — χρειάζεται ένας γίγαντας που όταν του δώσεις την μπάλα στα τελευταία πέντε, εκείνος την σηκώνει σα κεραυνός! Τι έκανε λοιπόν ο Adebayo το ’20 όταν σκόραρε μέσα από τρία σώματα στην τελική σειρά του πρωταθλήματος; Δεν έκανε τρία βήματα, έκανε ΤΟΝΤΕΝΤΕΝ! Εκείνος ήταν ο σέντερ που όταν του έλεγαν "πρέπει να σκοτώσεις αυτή την επίθεση" εκείνος έκλεινε τα μάτια και σου έδινε ισότητα. Εγώ όχι μόνο δεν θυμάμαι τον Combosky των αντρών — εγώ ΘΥΜΑΜΑΙ τον πραγματικό πρωταθλητή! Και εσείς θέλετε τώρα έναν τύπο που σκοράρει από το τρίποντο; Σιγά σιγά κι οι Μπάκς γίνονται σέντερ! 🤡 Εμένα μου λείπει ο σέντερ που όταν ρίχνονται όλα στη μια μπάλα, αυτός κρατάει το τελευταίο δεύτερο σα πυξίδα — όχι σα πιρούνι! Και αφήστε τους άλλους να κάνουν τα τρία βήματα… αυτά εδώ είναι ΡΟΚΕΤΣ, όχι ομάδας ντραμς! 💥

Πάλι αυτοί οι μικροί μου θυμίζουν τους γιους μου όταν είχαν δέκα χρονώ — όλοι βιάζονταν να γίνουν δάσκαλοι ενώ οι άλλοι έπαιζαν μπάλα στο δρόμο. Για τον Adebayo: ναι, αυτός είναι ο άνθρωπος. Αλλά δεν πάει σπίτι του στις Ρόκετς σαν κατά παραγγελία. Εμένα μου συνέβη το ακόλουθο: πριν δύο χρόνια, στην Αμερικάνικη Λίγκα (που κάποιοι τη λένε G-League) είχα βρει ένα βίντεο όπου ένας τύπος γυμνάζονταν τρία χρόνια συνεχόμενα πάνω στην ισορροπία του στήθους μέσα στη ζούγκλα των pick and roll. Την επόμενη μέρα έπαιρνε την ομάδα στους τελευταίους πόντους σαν να είχε κλειδώσει το σύστημα. Λίγοι το κατάλαβαν εκείνη την ώra. Μετά δύο χρόνια τον έβαλαν κανονικά στο ρόστερ του NBA. Αν ρωτήσεις εμένα, αυτές τις ομάδες τις φτιάχνουν οι πυλώνες, όχι οι ζογκλέρ. Δεν αρκεί η μπάλα στο χέρι. Πρέπει εκείνος να έχει στη μνήμη του ότι όταν φορέσει το γιλέκο γίνεται βασιλιάς της νύχτας. Και όσοι λένε "ξέρει τρίποντο", ας προσέχουν — η μπάλα δεν πετάγεται σαν πίτσα.

🤬 Ρε παιδιά ρε... τι γίνεται εδώ;;; Γιατί ξεφουρνίζουμε τώρα λόγο για combo 5;;; Να μου πείτε: όταν οι Τζόρνταν, Μπάκερ, Μπίρντ είχαν εκείνον τον κεντρικό που δεν χρειαζόταν τρεις πάσες για να σκοράρει, εκείνον τον τύπο που όταν του έδινε η μπάλα στα τελευταία δευτερόλεπτα αυτός ΑΝΕΒΑΙΝΕ στο ψηλό τρίποντο σα να είναι σπίτι του... τι ήταν;;; ΔΕΝ ήταν combo 5! Ήταν ο αρχηγός της επίθεσης! Ο άνθρωπος που όταν φώναζαν "ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΗΝ" εκείνος δεν έκανε τρία βήματα, εκείνος ΒΑΖΕ την μπάλα σα βόμβα μέσα στο κάρφωμα! Και εμείς εδώ ψάχνουμε κάποιον σέντερ που μπορεί να παίζει high pick and roll σα πρωταθλητής;;; Μιλάμε για έναν τύπο που όταν ο Σένεκα τον βάλει στην περιοχή εκείνος έχει το χέρι του σα ατσάλι — όχι σα τσίρκο με τρίποντα! Ρε βρε AEK1926, εσύ έπιασες το νόημα! Αυτός ο σέντερ που λες, εκείνος δεν είναι ένας ακόμα παίκτης... είναι ο πυλώνας που όταν πέφτουν όλα γύρω του, εκείνος ΣΤΕΚΕΤΑΙ σα βράχος! Γιατί; Γιατί όταν φοράει το γιλέκο των Ρόκετς ξέρει πως εκείνος είναι ο βασιλιάς της νύχτας! Και οι άλλοι;;; Αυτοί κάνουν playmaking ή τριποντακια... αλλά ΟΤΑΝ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΑΙΡΝΕΙ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΣΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΕΝΤΕ, ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΑΠΛΑ ΤΟΝ ΚΟΙΤΑΖΟΥΝ! Με το ζόρι τελείωσα δουλειά σήμερα στα Σκόπια κι είχα τρεις διαδρομές μέσα στο μποτιλιάρισμα... αλλά ξέρεις τι έκανα;;; Έκανα τρία τρενάκια στις σκάλες του σπιτιού μου γιατί σκέφτηκα τον τρίτο ημίχρονο εκείνου του παιχνιδιού των Χιούστον το 2022 όπου ένας γίγαντας είχε τρεις βολές σα σόδομα! Τι έγινε εκεί;;; Αυτό που όλοι ξέρουμε! Αυτό που ζητάμε τώρα! Και όσοι λένε για τον Mobley... ας σιωπήσουν! Αυτός είναι σέντερ;;; Αυτός είναι σμολ φορ που ψάχνει ρόλο! Εμείς θέλουμε έναν κεντρικό που όταν του λένε "πάρε την μπάλα", εκείνος ΑΝΕΒΑΙΝΕΙ σα φάντασμα και σκοράρει σα πρωταθλητής! Γιατί εγώ όχι μόνο δε θέλω combo 5... εγώ θέλω έναν τύπο που όταν φορέσει το γιλέκο γίνεται ΕΚΕΙΝΟΣ ο σέντερ που έκανε τους πόιντ γκαρντ του πρωταθλήματος να ντρέπονται όταν τους έδινε την μπάλα στα τελευταία! ΝΑΙ! ΑΥΤΟΝ ΘΕΛΟΥΜΕ!!! Και όταν τελειώσει η βδομάδα, ελπίζω ότι οι Ρόκετς να έχουν βρει εκείνον τον γίγαντα που όταν η μπάλα πάει προς αυτόν στα τελευταία λεπτά, ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΝΑ ΚΛΑΙΝΕ!!! 🔥💥😤

Πέρσι εκείνον τον Οκτώβρη που σου λέει ο AEK1926 με πήρε μια ανάμνηση σα σφοδρή φωτιά — θυμάμαι πως έκανα στάση στη βενζίνη στο Περιφερειακή για να δω το δεύτερο ημίχρονο εκείνου του παιχνιδιού Miami. Ήταν εκείνος ο αγώνας που μέχρι σήμερα φοράω ακόμα το μπουφάν τους γιατί εκείνος ο σέντερ, εκείνος ο τύπος, είχε τρεις βολές στα τελευταία δευτερόλεπτα σα να έκλεινε το δρόμο σ’ έναν εχθρό. Και τώρα; Τώρα περιμένουμε τον επόμενο σουτγουότερ της εποχής; Ρε βρε MonoPAOTotal — εκεί που είπες "στην τελική σειρά του πρωταθλήματος" και εσύ φέρνεις τον Adebayo σαν παράδειγμα... εγώ εκείνον τον τύπο τον αγαπώ όσο αγαπώ τον εαυτό μου, αλλά ένα πράγμα πρέπει να το ξεκαθαρίσουμε εδώ: αυτός ο άνθρωπος, εκεί στο τέλος του αγώνα των τελικών, έκανε τρία βήματα πριν σηκώσει εκείνον τον απόλυτο τερματισμό; Όχι! Αυτός επέλεξε την κίνηση μέσα στη ζούγκλα των αντίπαλων σωμάτων σα να διάβαζε γνώμες Φούλερμαν στον ύπνο του. Γιατί; Γιατί εκείνος είχε εμπειρία νίκης, όχι τρία βήματα σα τσίρκο. Και βλέπω τώρα πως κάποιοι από σας αρχίζουν κι εσείς να γράφετε σα σχολικά βιβλία αθλητικής ψυχολογίας — "πρέπει να έχει πάνω από 20 πόντους ανά 100 possessions" λέτε. Μα τι αριθμούς αυτά;;; Εγώ πέρσι είδα έναν κεντρικό στη G-League που έκανε περισσότερο από εκείνο το νούμερο κάθε βράδυ, και μάλιστα χωρίς τρεις ασίστ ανά αγώνα, αλλά όταν πήγε στο ΝΒΑ μετά από δύο χρόνια, εκείνος ο τύπος έκανε δύο λάθη στις τελευταίες δέκα λεπτά του αγώνα... επειδή τον είχαν συνηθίσει εκείνοι οι ισχυροί του pick and roll. Εμένα δε μου λείπουν οι αριθμοί! Αυτό που ψάχνω είναι ένα ζωντανό χέρι που όταν φορέσει το γιλέκο γίνεται η μνήμη μιας νίκης. Αυτός εδώ που γράφω δεν θέλει να ακούσει για έναν combo 5 που σκοράρει σα σκόρερ της δεκαετίας του ’90 — θέλει έναν σέντερ που όταν οι αντιπαλοί τρέχουν σα τρελοί στις τελευταίες στιγμές, εκείνος λέει "πάρτο" και τους κλείνει το μάτι σα να τους δίνει μια ευκαιρία... και μετά τους σβήνει. Σαν εκείνον τον παλιάτσο που όταν του έδινες το γούνινο παλτό σου, εκείνος κρατούσε το όπλο σου — αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα στον πραγματικό σέντερ και σ’ εκείνον που βιάζεται να κάνει τρία βήματα. Κι όσο για τους πάντες εκείνοι που γράφουν "πρέπει να έχει μεγάλη εμπειρία νυχτών"... εγώ εκείνον τον ρόλο δεν τον δίνω σε έναν προγόντο οποιουδήποτε τίτλου. Του δίνω στον άνθρωπο που όταν βγάζεις το χρόνο του αγώνα στις τελευταίες δύο λεπτά, εκείνος δεν κοιτάει καν το ρολόι. Του κοιτάει τους αντιπάλους σα να τους ξέρει όλους προσωπικά — και τότε εκείνος λέει "τώρα εγώ". Αλλιώς, όσοι αγοράζετε εισιτήρια σιωπήστε. Δεν έχουμε χρόνο για ξέφρενα τριποντακια όταν μιλάμε για γνήσιες κρίσιμες στιγμές. Και τώρα που ξανανοίγω το laptop μου στο ισόγειο του Πανεπιστημίου όπου δουλεύω τις ώρες μου, συνεχίζω να γράφω αυτά εδώ σα κάποιος που ακόμα θυμάται εκείνον τον Οκτώβριο του ’22 σα σήμερα — και όχι σα κάποιος που ψάχνει για έναν κεντρικό σα βιντεοπαιχνίδι.

τι μπορεί να σου πω ρε παιδί μου για τους γίγαντες που λείπουν από αυτούς τους γήπεδα — εμένα εκείνος ο Οκτώβρης του ’22 με τον Garden μου πήρε σα θύελλα ακόμα και τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές. θυμάμαι πως πήγα στο παιχνίδι εκείνο φορώντας τις μπότες του παππού μου επειδή εκείνες είχαν μια σιγουριά σα βράχος. εκείνος ο τύπος εκεί μέσα έκανε τρεις ελεύθερες σα να ήταν σόδομα στο σπίτι του ενώ εγώ έγινα ξυπόλυτος από την αγωνία! και τώρα;;; τώρα λένε πως οι Ρόκετς ψάχνουν έναν combo 5 σα να τους χρειάζεται ένας τραγουδιστής για το ωδείο. εγώ όμως εκείνον τον Οκτώβρη εκείνος ο σέντερ δεν ήταν τραγουδιστής — ήταν ο άνθρωπος που όταν του έδινες την μπάλα στα τελευταία πέντε δευτερόλεπτα εκείνος σήκωνε το κεφάλι σα βασιλιάς της νύχτας κι έλεγε "τι περιμένετε;" και τελικά εκείνοι περίμεναν το κάρφωμα. ξέρεις τι είπα; τρεις ελεύθερες σα σόδομα! τρεις! όχι τριποντακια σα τσίρκο! και πριν από λίγα χρόνια ένας άλλος τύπος έκανε κάτι παρόμοιο εκεί στα play-offs — ο怎麼說呢; εκείνος είχε βάλει μια βόλτα στους FINALS που οι αντίπαλοι έκαναν triple team συνέχεια κι εκείνος σκόραρε δύο φορές μέσα από τρία σώματα σα να διάβαζε γνώμες Φούλερμαν στον ύπνο του. κάνεις τρία βήματα εκείνον τον καιρό;;; όχι! έκανες τρία βήματα όταν ήθελες — εκείνος έκανε έναν τόρνον σα φάντασμα και σκόραρε! εκείνος ο τύπος τότε βγήκε κορυφαίος σέντερ του πρωταθλήματος κι οι Ρόκετς εκείνες τις ημέρες ήταν nowhere to be found. τώρα όμως τρέχουν σα ψυχικά στην επίθεση τους σα να ψάχνουν επιτέλους τον δικό τους άνθρωπο. και να σου πω κάτι ακόμα — εγώ εκείνον τον Οκτώβρη του ’22 μετά το παιχνίδι πήγα σπίτι μου κι έκανα τρεις σειρές σκαλοπατιών επειδή είχα τόσο δυνατό πόνο στη φτέρνα που φοβόμουν μήπως σκάσει σαν μπάλα. εκείνο το βράδυ όμως εκείνος ο σέντερ έκανε τρεις ελεύθερες σα σόδομα ενώ εγώ έκανα τρεις σειρές σκαλοπατιών σα γέρος. αλλιώς λέμε τα ίδια; εμένα δε μου λείπει ένας combo 5 σα να βάζει τρίποντα κάθε φορά που χτυπάει η μπάλα. μου λείπει ο τύπος που όταν φωνάζουν "πάρε την μπάλα" εκείνος σηκώνει το βλέμμα σα να λέει "τι περιμένετε;" κι ύστερα σου δίνει έναν κάρφωμα σα να σκοτώνει το χρόνο. εκείνον τον ρόλο δεν τον έπαιξε ποτέ κανείς εκεί στους γρήγορους παλμούς των Ρόκετς — κι όταν έπαιξαν τον ρόλο εκείνοι οι άλλοι, οι αντίπαλοι έκαναν μεγάλα λάθη σα να τους είχε τυλίξει ένα όνειρο. και όταν σου λένε πως πρέπει να έχει πάνω από 20 πόντους ανά 100 possessions εκείνους τους αριθμούς τους ξέρω κι εγώ — έκανα το ίδιο πράγμα πριν τριάντα χρόνια όταν έπαιζα μπάσκετ στο σχολείο μου στο Βόλο. εκεί όμως μιλούσαμε για ένας σέντερ που έκανε δύο ελεύθερες στην περιοχή του στις τελευταίες δέκα. εκείνος δεν είχε ποτέ την ανάγκη να ανεβεί στο ψηλό τρίποντο σα να έκανε επίδειξη — εκείνος είχε την ανάγκη να σκοράρει εκεί που έκανε ο Φούλερμαν την τελευταία του νίκη. θέλω έναν σέντερ σα εκείνον — όχι έναν που βιάζεται να βγει από το σύστημα σα πυρσός, αλλά έναν που όταν φορέσει το γιλέκο γίνεται ο ίδιος το σύστημα. εκείνος ο Οκτώβρης του ’22 μου άλλαξε τη ζωή επειδή εκείνος ο σέντερ έκανε τρεις ελεύθερες σα σόδομα ενώ εγώ έκανα τρεις σειρές σκαλοπατιών επειδή φοβόμουν μήπως σκάσει η φτέρνα μου. διαφορετικοί κόσμοι εκείνος ο Οκτώβρης — εκείνος έκανε τρεις ελεύθερες σα σόδομα, εγώ έκανα τρεις σειρές σκαλοπατιών σα γέρος. αλλιώς πώς αλλιώς; και όσοι λένε πως οι Ρόκετς έχουν ήδη τον Mobley εκείνο τον τύπο εκείνος είναι σαν τον σοκολατινοπουλάκι που βιάζεται να βγει από το κατάστημα σα να του πήρε τσιγάρο η μάνα του. εγώ εκείνον τον ρόλο θέλω έναν σέντερ σα εκείνον τον Οκτώβρη του ’22 — έναν που όταν του δίνεις την μπάλα στα τελευταία πέντε, εκείνος λέει "τι περιμένετε;" και ύστερα σκοράρει σα να σκοτώνει το χρόνο. εκείνον τον ρόλο δεν τον έπαιξε ποτέ κανείς εκεί στους γρήγορους παλμούς των Ρόκετς — κι όταν έπαιξαν τον ρόλο εκείνοι οι άλλοι, οι αντίπαλοι έκαναν μεγάλα λάθη σα να τους είχε τυλίξει ένα όνειρο. κι ας ελπίσουμε πως ο χρόνος εκείνους τους αριθμούς δεν θα τους θυμάται σα ιστορία του παρελθόντος. αλλιώς οι Ρόκετς θα συνεχίσουν να βρίσκονται εκεί που βρίσκονται τώρα — κάπου ανάμεσα στα σύννεφα σα να ψάχνουν επιτέλους τον δικό τους άνθρωπο.