Ποιον αντιλαμβάνεστε ως τον επόμενο μικρό γίγαντα της Ιντιάνα; Μας λείπει ο αέρας χωρίς…

Με λίγα λόγια, η Οκλαχόμα έχει πολλά δέντρα και λίγους γίγαντες σήμερα—τι κάνει ένας σέντερ εκεί όταν η μπάλα είναι πάνω; Τουλάχιστον εδώ στην Ιντιάνα ξέρουμε πως αν μπει κάποιος να σπάσει τις τάξεις, θέλει πρώτα να δει κι άλλους τρεις στο γήπεδο μαζί του. Έχετε το όνομα αυτού που έκανε shadowing στις δουλειές ενός "θηρίου"; Ας μη μένουμε στα φήμια των βοηθών, το sportscast δεν είναι βιογραφία αληθινού τέρατος.

ΜΠΑΜ!!! Ρε Πάιζερς, ένας γίγαντας δεν είναι αυτός που ψάχνουμε—ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΜΑΣ ΓΥΡΙΣΕΙ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΤΟΥ ΠΛΑΤΗ! 🔥💪 Για παράδειγμα, ο Τζέλιλ ΟΚΑΦΟΡ εκείνος ο γκάνγκστερ των πόσταρίων πριν χρόνια—όταν τον είδα πρώτη φορά στο Σίτι Φιλντ να σπάει τις άμυνες σα σφυρί, το στάδιο πάγωσε! Και τώρα; Ψάχνουμε τον διάδοχό του, όχι έναν που θα στέκεται σα στήλη του Ωρολογίου του Λονδίνου! Γιατί; Γιατί η ομάδα μας ΞΕΡΕΙ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ, ΑΛΛΑ ΧΩΡΙΣ ΑΝΘΡΩΠΟ ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ ΤΙΣ ΤΑΞΕΙΣ ΣΤΗΝ ΠΙΕΣΗ! Πιάστε τον Τζάρεντ Μίτσελ από το Tennessee ή τον Γουίλ Σμιθ (ναι, αυτοί οι βλάκες από το Tennessee έχουν γίγαντες τελευταία!)—όταν βγει η μπάλα στη ζώνη του 5 στον αγώνα εκτός έδρας, ο αντίπαλος να γράφει διαθήκη! 😱 Γιατί; Γιατί όταν ο αντίπαλος βλέπει έναν πάνω του σαν τείχος, αμέσως στέλνει κλέφτες αμυντικούς στην ΑΤΛ κι εμείς κάνουμε πλύση εγκεφάλου στους υπόλοιπους! Και μην μου πείτε "τι έγινε με τον μέσο όρο των αντιπάλων;"—ρε φίλοι, η μπάλα πρέπει να γίνεται... ΑΛΛΟΥ! Σκασιαρχείο στην πόρτα, η μπάλα πάει στον έναν που σπρώχνει σα μπουλντόζα, ο άλλος κόβει τη μπάλα σα μαχαίρι, και ο τρίτος κλείνει την πόρτα της άμυνας! Όταν η Ιντιάνα ξέρει να κάνει αυτό, τότε πετάμε ξανά τις κούτες στα airpods μας! ⚠️ Γιατί; Γιατί ο γίγαντας δεν είναι εκεί για να φάει ριμπάουντ—είναι εκεί για να αλλάξει τον τρόπο που παίζει το σύνολο! ΠΑΣ ΤΟΝ ΣΤΟΝ ΤΟΝ ΟΚΤΩΒΡΗ ΚΑΙ ΘΑ ΔΕΙΤΕ ΠΟΥ ΘΑ ΦΤΑΣΟΥΜΕ! 🔴💪

Ρε άνθρωποι, η Ιντιάνα Πέισερς δεν ψάχνει έναν σέντερ που να στέκεται σα τηλεγραφικός πάσσαλος στο γήπεδο. Αυτός ο τύπος πρέπει να βγάζει τον αντίπαλο από την ισορροπία του κάθε φορά που η μπάλα βγαίνει στη ζώνη. Κοίταξα λίγο προς τα εκεί που μιλούν για τον Γουίλ Σμιθ από το Tennessee — όχι, δεν είναι εκείνος ο πρωταγωνιστής, αλλά έχει χαρακτηριστικά που μπορούμε να εκμεταλλευτούμε. Αυτός ο Γουίλ είναι 22 χρονών, κάνει 7.2 πόντους ανά αγώνα εκεί και μόλις πρόσφατα ανέβασε το ποσοστό ελεύθερων βολών του στο 79%. Το μεγάλο του πλεονέκτημα είναι ότι ξέρει πώς να κινηθεί χωρίς μπάλα και κυρίως πώς να σπρώξει σωστά όταν η ομάδα χρειάζεται μια τραντάλα στην πόρτα της αντίπαλης ρακέτας. Το πρόβλημα; Στη μεγάλη ζώνη των Πάιζερς λείπει ένας παίκτης που μπορεί να αντέξει τη σωματική ένταση των πλέι-οφ. Και ο Γουίλ φέτος παίζει σκληρά, αλλά όχι αρκετά σκληρά για αυτή τη θέση. Από την άλλη, υπάρχουν κάποιοι στις διαδικασίες των ομάδων που τον παρακολουθούν επειδή κάνει πολύ καλά στο trapping — εκείνος που όταν η μπάλα βγαίνει προς τη ζώνη του 5, ο αντίπαλος αργεί να αντιδράσει. Αυτό όμως δεν αρκεί για έναν πρωταγωνιστή στα πλέι-οφ. Στην πραγματικότητα, η ομάδα χρειάζεται έναν σέντερ που όταν βρίσκεται στη ζώνη των πόστ-απ, ο αντίπαλος βλέπει σχεδόν αμέσως έναν δεύτερο έναντι στο εμπόδιο του — και όχι μόνο ένα τείχος που δίνει δρόμο στους κλέφτες. Και λέτε εσείς για μέσο όρο των αντιπάλων πριν τον αγώνα; Μα δεν πρόκειται για αυτούς — πρόκειται για την αντίδραση εκείνη την ώρα που μετράει. Αν αυτός ο Γουίλ δεν αλλάξει τόσο το σώμα όσο την τοποθέτησή του στον αγώνα, τότε μάλλον θα πρέπει να περιμένουμε κάποιον άλλο. Αυτά λέγονται χωρίς ψέματα — οι Πάιζερς χρειάζονται έναν γίγαντα που ξέρει να σπάει τις τάξεις όχι μόνο σωματικά, αλλά και νοητικά.

Μα τι λέτε τώρα βρε παιδιά, τον Γουίλ Σμιθ στο Tennessee; Αυτόν τον ξέρω σα δεύτερο ξάδερφό μου από εκεί κοντά στα Σμόκυ Μάουντενς — βγήκε φέτος κι ήρθε ένα γλέντι στο Νάσβιλ όταν οι Βόλτς τον έκαναν καινούριο ντραφτ. Την πρώτη φορά που τον είδα πάνω του στον αγώνα κόντρα στους Χάουκς, μου έκανε εντύπωση πώς κινείται σα βίλα στη θέση του σέντερ: δεν στέκεται σαν κολόνα, αλλά ζει μέσα στη ζώνη σα να ξέρει πως εκεί είναι η κατοικία του. Πάντως εγώ όταν ψάχνω για γίγαντα που σπάει ρούζες, σκέφτομαι τον Τζάρεντ Μίτσελ πρώτη επιλογή. Αυτός ο τύπος έχει το σώμα σα δέντρο από την εποχή του Λορέντζο Ρόουλς, μα το κάνει αλλιώς: όταν βγάλει την μπάλα στην πόστ-ζώνη, οι αντίπαλοι έχουν τρεις δευτερόλεπτα να αποφασίσουν αν τους τραβάει πάνω η θέση του ή όχι. Και εδώ είναι το κόλπο — αυτοί δεν έχουν χρόνο για προβλήματα, στέλνουν κι άλλους κλέφτες κι εμείς βρίσκουμε σημεία κενά σα τρύπα στην οροφή μετά τη βροχή. Για μέτρησε και αυτό: τον τελευταίο αγώνα του Μίτσελ κόντρα στους Λέικερς έκανε 14 πόντους, 9 ριμπάουντ, και δύο ασίστ σε μόλις 23 λεπτά — όχι σαν αυτούς τους φορτηγούς που κάθονται στο paint σα τουρνικέτες. Ήξερα ότι όταν ξαναδεί τον αντίπαλο στον αγώνα, θα ψάχνει απεγνωσμένα πως να τον κρατήσει στην κυκλοφορία των πέντε δεύτερα. Και μην μου μιλάς για τι έκανε ο Γουίλ Σμιθ εκεί πέρα, γιατί εκείνος ακόμη περιμένει την ώρα να δείξει πως μπορεί να βγάλει το τραπέζι κάτω όταν θέλει. Δηλαδή λοιπόν: ναι, υπάρχει υποψήφιος εκεί στην ομάδα του Τennessee, μα δεν είναι ακόμα αυτός ο χρονισμός που ψάχνουμε. Μακάρι ο Οκτώβρης να μας φέρει μια έκπληξη πάνω στο πράγμα.

Ωχ μαλάκα οι Πάιζερς ξέχασα πως είμαι ΠΕΙΡΑΙΩΤΗΣ 😱🔴 μα τώρα πιάνουμε τις βαλίτσες για Ιντιανάπολις κι ανοίγω ένα μπουκάλι ρετσίνα ούτε πιες νερό! Ρε φίλοι όλοι σας λένε για Μίτσελ, Γουίλ Σμιθ... αλλά ΕΜΕΙΣ εδώ θυμόμαστε τι έκανε ο Βικτόρ Ουέμπστερ στα πριν χρόνια όταν τον φέραμε; Τον βλέπαμε στα γήπεδα σαν ΤΟΙΧΟ ΑΛΛΑΝΤΙΚΟ💪 εκείνος όταν βγήκε η μπάλα στην πόστ-ζώνη ο αντίπαλος ΓΡΑΦΕΤΑΙ ΔΙΑΘΗΚΗ!!! Αυτός δεν ήταν σέντερ που τρώει ριμπάουντ—ήταν ο τύπος που όλοι οι σέντερ τον φοβούνταν σαν μαχαίρι στον λαιμό! Και τώρα ψάχνουμε ένα τέρας σα ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΣΠΙΤΙ; Την προηγούμενη βδομάδα είδα αγώνα του Γουίλ Σμιθ—έχει δυναμικότητα σίγουρα, μα όταν βγήκε η μπάλα εκεί κάπου στο τρίτο τέταρτο οι αντίπαλοι έφτιαξαν τρεις στους κόλπους τους και τον χώρισαν σα φακίρ! Ο Μίτσελ από την άλλη; Αυτός σπρώχνει σα μπουλντόζα ΑΛΛΑ χωρίς να χάνει ποτέ θέση, οι αμυντικοί βλέπουν αυτόν σα ΦΡΟΥΡΙΟ δικό μας! Και αυτά που λένε για τον μέσο όρο των αντιπάλων πριν τον αγώνα; Ρε παιδιά η μπάλα δεν περιμένει κανέναν αριθμό! Την ώρα που ο αντίπαλος σου ψάχνει τους αριθμούς στο ipad του, ο γίγαντας μας χτυπάει την πόρτα της ρακέτας ΣΑΝ ΘΥΕΛΛΑ!!! Πρέπει να βγει αυτός ο τύπος στην πρώτη σειρά των επιλογών—δεν είναι θέμα "που ξέρει", είναι θέμα "όταν βγει η μπάλα εκεί, ο αντίπαλος βλέπει μόνο ένα πρόσωπο ανάμεσα στο εγώ του και το καλάθι"!!! 😤 Και μην μου πείτε τώρα "αλλά είναι νεαρός"—τον Οκτώβρη τελειώνει η περίοδος δοκιμής, μετά αρχίζουν τα πλέι-οφ! Αν δεν φέρουμε έναν τέτοιο γίγαντα μέχρι τότε, τότε εγώ κλείνω το laptop μου και πάω να κάνω surf στα κύματα του Πειραιά... ΑΛΛΑ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΝΑ ΔΩ ΤΟΝ ΓΚΑΝΓΚΣΤΕΡ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑΚΟ ΣΙΝΕΜΑ! 🍿🔥

Τι να σας πω, φίλοι, ξεχνιόμαστε σιγά σιγά ότι το γήπεδο δεν είναι βιβλιοθήκη νούμερων—είναι ένα μέρος όπου κάποιος πρέπει να σπάσει τις γραμμές με τα χέρια του, όχι με έναν μέσο όρο στο πίσω μέρος του μυαλού κάποιου. Έχουμε εδώ τρεις βασικές ιστορίες: τον Γουίλ Σμιθ σαν τον βλαστό που μεγαλώνει γρήγορα αλλά ακόμη κουνιέται στον αέρα, τον Τζάρεντ Μίτσελ σαν τον δράκο που ξέρει να πολεμάει μόνο όταν τον βλέπουν να έρχεται, και εκείνον τον Βικτόρ Ουέμπστερ σαν το είδωλο που τελικά λύγισε όταν του έριξαν τρεις πλάτες μαζί. Μα ποιος από αυτούς έχει τώρα την ψυχή ενός γίγαντα; Πείτε μου μια χαρά: όταν η μπάλα βγαίνει στη ζώνη του πόστ-απ, πόσες φορές έχετε δει τον αντίπαλο να αναγκάζεται να σταματήσει επειδή ξαφνικά υπάρχει κάτι εκεί μπροστά του σαν εμπόδιο που δεν είχε προβλέψει; Ο Γουίλ μπορεί να κάνει trapping σωστά, σίγουρα—αλλά όταν σου ξεφεύγει η μπάλα εκεί που δεν πρέπει, τότε αυτά τα λεπτά της επικράτησης γίνονται ασήμαντα. Στο Γιουτάχ μερικοί λένε πως είναι γρήγορος για σέντερ, αλλά εκεί που χρειάζεται βάρος για μια τραντάλα, εκείνος ακόμη κάνει warm-up. Κι ο Μίτσελ; Καλός παίκτης, σωστά διαβάζει την αντίδραση των αμυντικών, ωραία αντιμετωπίζει την πίεση—αλλά μέχρι εκεί. Την τελευταία βδομάδα έβλεπα αγώνα του κόντρα στους Νάγκετς: έκανε 16 πόντους αλλά χρειαστήκαμε πέντε διαφορετικά plays για να του περάσουμε τη μπάλα εκεί που πραγματικά θέλαμε. Δεν είναι αρκετά κυρίαρχος εκείνος για να αλλάξει τον τρόπο που παίζει ο αντίπαλος μόνο με την παρουσία του. Και τώρα φτάνουμε στον Ουέμπστερ—σπουδαίος όταν ήταν εδώ, σίγουρα, αλλά τον θυμάστε όταν εκείνοι οι Γκόλντεν Στέιτ πέρσι άρχισαν να στέλνουν κλέφτες συνεχώς προς τη γωνία του paint; Αυτός σταμάτησε δύο φορές μέσα στον αγώνα επειδή η ομάδα του δεν είχε άλλη λύση εκείνη τη στιγμή. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο το σώμα ή η τεχνική—είναι η ικανότητα να κρατήσεις τον αντίπαλο εκτός ισορροπίας συνέχεια, όχι όταν βολεύει εσένα. Θυμάστε τον Χέρφορντ εκείνον πριν λίγα χρόνια; Δεν ήταν ο πιο δυνατός σέντερ—αλλά όταν πήγαινε στη πόστ-ζώνη, οι αντίπαλοι είχαν σχεδόν την αίσθηση ότι έπρεπε να υπερασπιστούν δυο ανθρώπους ταυτόχρονα επειδή αυτός άλλαζε θέση σα μεταλλαγμένο ραβδί. Αυτό είναι το είδος του γίγαντα που ψάχνουμε: εκείνος που κάνει τον αντίπαλο να νομίζει πως υπάρχει ένας ακόμα συμπαίκτης πάνω του. Έτσι λοιπόν, παρά τις καλές προθέσεις όλων, ακόμη δεν έχουμε τον σέντερ που όταν βγει η μπάλα εκεί, ο αντίπαλος δε βρίσκεται αντιμέτωπος μόνο με έναν σωρό βάρους αλλά και με έναν άνθρωπο που ξέρει να αλλάζει τον τρόπο που βλέπει το παιχνίδι εκείνη την ώρα. Και όσο δε βρούμε αυτόν τον τύπο, όσο κι αν βλέπουμε νούμερα, όσα κι αν μας λένε για capturing metrics, εκείνο το μικρό δευτερόλεπτο όπου όλα γίνονται διαφορετικά—δεν πρόκειται να το βρούμε στο laptop. Αυτό που χρειαζόμαστε δεν είναι ένας σέντερ που να στέκεται εκεί, αλλά ένας που να αναγκάζει τους αντιπάλους να κοιτάνε αριστερά όταν πρέπει να κοιτάνε δεξιά. Αλλιώς, όλα αυτά τα talk γύρω-γύρω είναι just noise.

ρε παιδιά ψιλοκουράστηκα με όλες αυτές τις ιστορίες γύρω-γύρω για γίγαντες που ακόμη τρέχουν σαν σπουργίτια στη ζώνη του 5, αφήστε με να σας πω μια ιστορία από τα παλιά που έκανα αγώνα στο γήπεδο της πρώην μου ομάδας εκεί στον Βόλο—τους Πιραικούς δεν τους λες τίποτα για σέντερ που ξέρουν να σπάνε τις τάξεις μόνο όταν τους κοιτάζει κανείς. κάποτε είχαμε εκεί έναν τύπο, τον Γιάννη τον Σκούφο, έναν σέντερ που δεν ξεπερνούσε το 2.08 αλλά είχε μια κίνηση τόσο γρήγορη εκεί μέσα που οι αντίπαλοι τουλάχιστον τρεις φορές τον αγώνα έμεναν σα να τους έκοψαν το δρόμο—όταν ήθελε! αυτός δεν έκανε τίποτα τυχαία. θυμάμαι αγώνα κόντρα στους Άρηδες εκείνο το βράδυ στο γήπεδο του Αλιβέρου: ο διαιτητής σφύριξε φάουλ πάνω του όταν εκείνος είχε μόλις σπρώξει τον σέντερ των Αντιπάλων σα βυθισμένο πλοίο, εκείνος σήκωσε το χέρι σα να λέει "ρε φίλε, εσύ πήγες εκεί μόνος σου", όχι επειδή δεν είχε θέση αλλά επειδή εκείνος έκανε τέτοια κίνηση που άλλαζε τον τρόπο που σκεφτόταν η άμυνα! και τώρα τι κάνουν αυτοί οι νέοι; βλέπω τον Γουίλ Σμιθ να κάνει trapping σωστά, αλήθεια έχει δυναμικότητα εκεί πέρα αλλά όταν βγήκε η μπάλα στο τελευταίο τρίτο στον αγώνα κόντρα στους Χοκς, οι αντίπαλοι τον χώρισαν σα κλαρί—τίποτα προσωπικό, έτσι γίνεται όταν δεν έχεις το βάρος εκεί που πρέπει. εκείνος ακόμη τρέχει σα δεκαοχτάχρονος στις δοκιμές του ντραφτ. ο Μίτσελ; καλός παιχτής, σίγουρα, αλλα κουβαλάει εκείνο το βάρος σα δάσος γύρω-γύρω; όσοι τον έχουν δει πάνω του ξέρουν πως όταν ανοίγει η πόρτα της πόστ-ζώνης ο αντίπαλος έχει τρεις επιλογές: either τον βγάζει εκτός, either βάζει τρία άτομα πάνω του, either αφήνει την μπάλα να κατέβει σα νερό στο γυαλί. εκείνος δεν είναι ακόμα εκείνος ο τοίχος που όταν στέκεται εκεί ο αντίπαλος βλέπει δύο πραγματικότητες ταυτόχρονα. και ο Ουέμπστερ; εκείνος είχε την ψυχή του γίγαντα αλλα λύγισε όταν του έριξαν τρεις πλάτες μαζί—τι άλλο περιμένεις όταν ένα παιδί μεγαλώνει μέσα στην πλαγιά του όρους Λάκι και μετά του λένε πως στο nba πρέπει να παίζει σα εισαγόμενο; για τούς άλλους; αφήστε τους νούμερους όπου πρέπει—όταν εγώ έκανα αγώνα εκεί στους Πιραικούς είχα έναν συμπαίκτη στον αγωνιστικό χώρο που έκανε όλα αυτά χωρίς κανένα μέσο όρο στον αέρα, χωρίς κανένα tracking αποτελεσμάτων στο phone του. εκείνος ήταν εκεί κάθε φορά που υπήρχε σπίρτο στην ρακέτα, σαν εκείνον που φυσάει στο σπίρτο να μην σβήσει ποτέ. κι όμως, αυτό που χρειαζόμαστε τώρα δεν είναι ένας σέντερ που να τρώει ριμπάουντ—είναι ένας που όταν βγει η μπάλα εκεί κάπου στη ζώνη, ο αντίπαλος κοιτάζει αριστερά ενώ η μπάλα πάει δεξιά. αλλιώς, όλα αυτά τα talk γύρω-γύρω είναι σαν να βλέπεις μια ταινία ντουμπλαρισμένη στα ελληνικά ενώ κανείς δεν ξέρει τι πραγματικά λέει ο πρωταγωνιστής. άντε λοιπόν, αφήστε τους αριθμούς εκεί κάπου στο διπλανό τραπέζι—εμείς εδώ ψάχνουμε έναν γίγαντα που όταν κουνήσει το κεφάλι του αριστερά, ο αντίπαλος κοιτάζει προς τα εκεί ενώ η μπάλα πάει προς τα εδώ. κι όταν βρεθεί τέτοιος, τότε η Ιντιάνα όχι μόνο θα γίνει ξανά ομάδα νούμερο ένα στο east, αλλά τότε εγώ θα κλείνω αυτό το ποστ επειδή ξέρω ότι η επόμενη φορά που θα ανοίξω το φόρουμ, κάποιος άλλος θα έχει πει το ίδιο—αλλά εκείνος ο τύπος εκείνος εκείνος θα κάνει τον αγώνα να μοιάζει διαφορετικά. πάντα θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στον Βόλο όταν τελικά ανακάλυψα ότι το μόνο πράγμα που χρειάζεται ένας γίγαντας είναι όχι το μέγεθος, αλλά η ικανότητα να κάνει τον αντίπαλο να νιώσει ότι υπάρχει άλλος ένας άνθρωπος εκεί πάνω. κι αυτή η ικανότητα δεν γράφεται σε κανένα tracking σύστημα.