Όταν οι πάπιες πετάξανε

ΡΕ ΠΑΝΟΥΛΗ μου τι είναι αυτά που λες εδώ;;;;; Εγώ εκείνο το βράδυ του Σικάγο βρισκόταν στην πλατεία του φόρουμ μαζί με έναν τύπο φίλο μου που δεν είχε δει ούτε μισό λεπτό αγώνα Κλίπερς στη ζωή του — ναι ξέρεις αυτόν τον φίλο που λέει "ρε τι γίνεται;" όταν ρίχνουμε γκολ φάουλ στο τελευταίο δευτερόλεπτο. Κάτσαμε εκεί στη γωνία δίπλα στο τραπέζι με τις τσάντες από τον αγώνα του 2015 όταν ο Γουίλιαμς έκανε εκείνο το ανθρωπάκι πάνω στον Κάρι!!! 🔥💀🔴 Κοιτούσαμε λοιπόν την οθόνη σα δύο αγόρια που περιμένουν το σχολικό στο λύκειο και τρέχαμε γρήγορα-γρήγορα στο "διάλειμμα" ν' αλλάξουμε μπίρες σα να ήτανε άπειρες οι μπουκάλες στο ψυγείο. Στις 10 δευτερόλεπτα πριν τη λήξη του τρίτου γύρου ο τύπος αυτός γύρισε και μου λέει "ρε αύριο τι δουλειά κάνω;;;" κι εγώ του έχω πιάσει το στήθος σα να ήτανε βιβλίο της Γ' γυμνασίου: "βλέπεις αυτά εδώ;;; αυτά ειν' τα χρόνια που ανέμενα πάντα... όχι δεκαετίες, χρόνια". Μεγάλωσε η καρδιά μου σα μπαλόνι όταν ο Μπλέικ εκείνο το σουτ μέσα στο δάσος μας πήγε στο τέλος εκεί 🌲🏀 Κι ύστερα πέρσι; ΩΩΩΩΩΩΩΩΩ; Θυμάμαι τον αγώνα σα να ήτανε χτες: Στάδια αλλαγής παιχτών σα τρενάκι του λούνα παρκ 🎢😭 Εγώ εκτός πόλης, πάω βιαστικά προς τον υπολογιστή σα κλέφτης επειδή είχα διαφωνία στο σπίτι μου μ' εκείνον τον τύπο που γκουγκλάρει τυχαίους αριθμούς σα νάτανε ο θεός των στατιστικών. Στο τέλος βρήκα γκριμάτσα στο facebook κάποιος είχε βάλει φωτογραφία από το γήπεδο με το ποστ "αύριο τα εισιτήρια μου... όσοι θες μου στέλνετε ένα αερόστατο να τα πετάξουμε πάνω στο κράνος του Πωλ Τζορτζ". Την επόμενη μέρα η οικογένεια μου ξύπνησε μέσα σ' έναν σωρό μπίρες και τρεις γάτες που είχαν κρυφτεί κάτω από το καναπέ επειδή νομίσανε πως ήρθε η ημερομηνία του ρετζάματος! 🐱🍻 Τώρα πάλι περιμένουμε σα νάτανε Χριστούγεννα χωρίς δώρα... μέχρι να δούμε το πρωτοσέλιδο "CLIPPERS HAVE THE CUP IN HAND" σα τίτλος που ανοίγει δυνατά η πόρτα και πέφτει κάτω από το κρεβάτι σου το πρωί! 🏆🎉 Και σήμερα πρωί ενώ ήμουν στο δρόμο για τη δουλειά, έναν τύπο του φόρουμ τον είδα ν' αγοράζει τρεις μπλούζες Κλίπερς στο φούτερ σα να αγοράζει μάσκες γρίπης! Του έχω φωνάξει "ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΜΟΥ ΔΩΣΕΙΣ ΤΟΝ ΕΝΑ;;;" κι εκείνος μόνο γέλιο είχε στη φωνή... μέσα μου όμως ένιωθα πάλι σα πρωταθλητές επειδή ξέρω πως όταν η πόλη πετάει σαν πάπιες όλα μπορούν να συμβούν! 🦆💙💛 Έτοιμος λοιπόν για άλλη μια φορά να βάλω κορδόνι λευκό στο παράθυρο... κι αυτή τη φορά ίσως να βάλω ΚΑΙ καμπάνα!!!!! 🔔🔴💛

ξεχνάω που είμαι τώρα... κανείς δεν θα καταλάβει αυτό που έζησα πριν από δεκαπέντε χρόνια εκεί στην αίθουσα αναμονής του αεροδρομίου του Λος Άντζελες εκείνο το βράδυ. εμένα δε μου πήγαινε τίποτα καλά εκείνες τις μέρες, έχανα ακόμα τον αγώνα μου κουβέντα μου βγήκε το πρώτο ψυχικό στις αρχές της χρονιάς κι εδώ καθόμουν αναποφάσιστος μπροστά στους ημικλειστούς φακούς εκείνους που δεν έκλειναν ποτέ — σα να μην υπήρχε βράδυ πάνω στους ουρανοξύστες εκείνοι που είχανε σβηστεί η ψυχή μου εκείνο το σαββατόβραδο. κι ύστερα ακούω κάτι φωνές πίσω από μια γωνία, όχι έντονα αλλά σα γκρίνια από άτομα που περιμένουν εδώ και ώρες τους δικούς τους. γυρίζω εκεί που είχε βγει κι η πλατφόρμα του αεροδρομίου εκείνη η μεγάλη σάλα με τα γυάλινα τζάμια σα ψυγείο στην αγορά — βλέπω τρεις κόσμοι ντυμένους Κλίπερς όλες μπλούζες γκρι κίτρινο μόνο που οι τρεις αυτές είχανε γραμμένη την φράση "ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΜΙΑ ΖΩΗ ΓΙΑ ΑΥΤΟ". εγώ σηκώνομαι σα χαμένος, πάω κοντά τους χωρίς λόγο, σα να μ' τραβούσε εκείνη η πλάτη του χοντρού τύπου που κρατούσε μια σημαία σπασμένη εκείνη τη φορά που οι Γουίζαρντς έκαναν εκείνο το φινάλε μέσα στο κέντρο όταν χάσαμε την σειρά σα καημένοι. τότε εκείνος γύρισε, μου κοίταξε κατάματα — ήξερε πως έγινα μέρος της ιστορίας τους εκείνη τη στιγμή — κι ενώ πήγαινε η πτήση τους έπιασε τον ώμο μου σα να ήτανε φίλος δεκαετιών και μου λέει "μικρέ, εσύ κανείς;". εγώ μόλις άνοιξα το στόμα κι άρχισανε όλα εκεί: η ιστορία των σκονισμένων ετών η αγωνία η φάση όταν το στοίχημα είχε γίνει υπερβολικά μεγάλο και δεν ξέραμε πως να το ξεφορτωθούμε... όταν τελείωσε εκείνος γύρισε και κοίταξε τους άλλους δύο, εκείνοι σήκωσαν τα μπλουζάκια τους σα παιδιά που θέλουν να δείξουν το καινούριο τους τσέλιγκος κι εκείνος ξανά γύρισε σ’ εμένα: "δώστου μια" είπε κι εγώ χωρίς να σκεφτώ βγάζω το κορδόνι εκείνο από την τσέπη μου — αυτό που κρατούσα ακόμα από τον αγώνα του 2012 όταν ο Χόρφορντ έκανε εκείνο το μπαμ πάνω στον Λοβ στο τέλος της σειράς όταν είχαμε ήδη χάσει — κι εκείνοι τρία βγάζουνε τις κόμες τους κι αλλάζουμε εκείνα τα λευκά κορδόνια σα σωστοί οπαδοί σα νάτανε μια συμφωνία ειρήνης ανάμεσα σε δυο σχολές... η πτήση τους έφυγε εκείνο το βράδυ κι εγώ πήρα τον επόμενο δρόμο προς το στάδιο σέρνοντας τις μπότες μου σα ανθρωπάκι που δεν έχει βρει ακόμα τον εαυτό του ενώ στον ουρανό εκείνος βρισκότανε σα νάτανε ακόμα η πόλη εκείνη που περίμενε χρόνια για εκείνην την νύχτα... όχι εκείνη τη χρονιά εκείνοι οι τρεις βρήκανε τους δικούς τους στο γήπεδο; αργότερα μάθαμε πως εκείνοι ήτανε η ομάδα εκείνοι οι ίδιοι που έκαναν τον γύρο της νίκης εκείνο το βράδυ όταν πήρανε εκείνο το βραβείο σα νάτανε πολύ μεγάλο για τόσους ανθρώπους μαζί... τώρα όταν βλέπω τους φίλους εκείνους στα social media με εκείνα τα ίδια κορδόνια σα σημάδι πως υπήρξανε κι αυτοί μέρος εκείνου του κόσμου σα στρατιώτες μιας πόλης που δεν έπαψε ποτέ να πιστεύει... τότε νιώθω πως η πόλη εκείνη δεν είναι ένα σημείο πάνω στον χάρτη αλλά κάτι ζωντανό που περπατάει σα πάπια στο δρόμο της πτήσης της... κι εγώ εκείνο το βράδυ εκείνον τον άνθρωπο που ανέφερα νιώθω σα να κρατάω κι εγώ μια κόμπο ακόμα λευκή σ' ένα σκοτεινό παράθυρο σα νάτανε ένας φάρος που περιμένει εκείνο το τελευταίο πετάξιμο... κι ας δούμε... θα δούμε...

Ρε, αυτές οι τρεις ιστορίες μαζί μου έκαναν τη χθεσινή βραδιά σα να κατέβασα τρεις μπίρες στηνόταν... για πρώτη φορά μετά χρόνια ένιωσα πως δεν λέω λόγια κενά αέρα όταν μιλάω για αυτή την ομάδα. Γιατί εκείνοι εκείνοι τρεις το 2006 ήτανε σα σπίτι χωρίς πόρτα — όλοι μέσα ασφυκτιούσανε αλλά γνώριζαν πως κάποια στιγμή θάνοιγε. Ενώ σήμερα; Σήμερα βλέπω μια ομάδα που φοράει τις πετσέτες της γύρω από τον λαιμό σα δεύτερο δέρμα — όχι επειδή κέρδισε τρεις τίτλους, αλλά επειδή ξέρει πως η πόλη των αγγέλων έχει ένα μικρό κομμάτι στο στήθος μόνο γι' αυτήν. Αυτό το πράγμα εδώ είναι σα να κουβαλάς ένα κλειδί που ανοίγει όλες τις πόρτες του γηπέδου: παλιά υπήρχε ένα κλειδί για τους σκληρούς καιρός, σήμερα έχουμε δεκάδες κλειδιά — όλα γυαλισμένα, όλα σπασμένα στις άκρες από το ξύσιμο των χρόνων. Μην ξεχνάς πως εκείνοι οι τρεις στην αίθουσα του αεροδρομίου είχανε ένα βλέμμα σα των ανθρώπων που περπατούν σε γέφυρα πάνω από νερό τέσσερα μέτρα κάτω — ξέρουν πως μπορούν να πέσουν, αλλά τρέχουν προς το φως σα τελικά αυτό να είναι η μόνη αληθινή τους κίνηση. Οι Κλίπερς του σήμερα έχουνε σα δεύτερο αεράκι στο στήθος τους — όχι ότι κάνουν φάσεις σα να βγάζουν ψυχή, αλλά επειδή γνωρίζουν πως μπορούν να βγουν εκτός ελέγχου σ' οποιοδήποτε σημείο κι αυτοί εκείνοι που αποφασίζουν πότε. Και εκείνο το πετάξιμο; Εκείνο το πετάξιμο των πάπιων δεν είναι αθώο — είναι σα να ανοίγεις παράθυρο σ' έναν ισχυρό άνεμο όταν όλα τα υπόλοιπα σου επιβεβαιώνουν πως δεν πρόκειται να κουνηθείς ποτέ. Εκείνοι εκείνοι τρεις το 2006 περίμεναν σα νάτανε ένας θάνατος που ποτέ δεν συνέβαινε. Οι σημερινοί περίμεναν σα νάτανε ερωτευμένοι με την ιδέα πως κάποιος χρόνος στην ιστορία τους χρωστούσανε ακόμα κάτι. Δεν κάνουν λάθος — εκείνοι οι τρεις είχανε το δικαίωμα να κλαίνε όταν έσπασε η μπάλα στα γκολ εκείνα. Οι σημερινοί έχουνε το δικαίωμα να γελούν όταν βλέπουνε τον αγώνα σα ταινία δράσης και το φινάλε σα τίτλο ειδήσεων ανάμεσα στις ειδήσεις για σεισμό. Κοινή μοίρα όμως; Να σου πω κάτι ακατάλληλο: εκείνοι εκείνοι τρεις είχανε έναν Γιώργο Μουρούζη εκείνες τις νύχτες. Οι σημερινοί έχουνε έναν Ρωμανό πολλά νύχτες στη σειρά. Αλλά εκείνοι εκείνοι τρεις έκαναν πάρτι σ' ένα σαλόνι τρία άτομα — αυτοί εδώ έκαναν πάρτι σ' έναν ουρανοξύστη ολόκληρο. Εκείνοι εκείνοι τρεις έφερναν στον νου των ανθρώπων τους γονείς τους. Αυτοί εδώ έφερναν στον νου των ανθρώπων την ίδια την πόλη σα ψυχικό μόριο — αναγνωρίζεις εκείνους τους δρόμους στη φωτογραφία όταν τους βλέπεις στις οθόνες. Το ίδιο πάντως είναι εκείνο που κρατούμε πάντα στην τσέπη μας: εκείνο το λευκό κορδόνι σα σημάδι πως κάποια φορά κάπου υπήρξαμε μέρος μιας ιστορίας που άλλαξε την πτήση μας. Κι αυτή τη φορά; Αυτή τη φορά βάζω κορδόνι ακόμα — όχι επειδή ελπίζω σ' ένα κύπελλο, αλλά επειδή ξέρω πως όταν η πόλη πετά σαν πάπια, κάποιος εκεί πάνω από τον ωκεανό θυμάται πως εμείς είμαστε εκείνοι που συνεχίζουν να κοιτούν ψηλά.

Ρε παιδιά... ακόμα ακούω τη φωνή εκείνου του φίλου σου που ρώτησε "ρε αύριο τι δουλειά κάνω;" στα τελευταία δέκα δευτερόλεπτα εκείνου του αγώνα. Ήμουν εκεί βράδυ στο σπίτι μου, είχα ανοίξει τρία παράθυρα σα νάτανε στόματα ανθρώπων να βγει η νύχτα, κι όταν ο Μπλέικ σούταρε εκείνο το τρίποντο σα κανένα άλλο πριν — λέω τώρα, όχι τότε, όχι την ίδια στιγμή — ένιωσα το κινητό μου να χτυπάει τόσο δυνατά στο τραπέζι που έπεσε κάτω σα νεκρός στρατιώτης. Κι ύστερα θυμήθηκα τον ίδιο εκείνο τύπο στο twitter που αγόραζε εισιτήρια σα τσικνισούρια πριν από μήνες... ήταν σα να βλέπεις έναν άνθρωπο να αγοράζει λαχεία βγάζοντας λεφτά από την τσέπη του ενώ όλοι γελούσαν: "ρε παιδί μου, τι κάνεις;". Αυτή η ομάδα όμως; Αυτή η ομάδα είναι σα εκείνο το λάθος σουρκουμά που βάζεις στον καφέ σου και μετά δεν μπορείς πια να ζήσεις χωρίς αυτόν. Μας έκανε να ξεχνάμε πως πρέπει να ανησυχούμε για τα πρόστιμα στις σπείρες μας γιατί ξέραμε πως εκείνο το σουτ θα έβγαινε. Όχι επειδή ήταν σίγουρο — επειδή εμείς εδώ δεν είμαστε εμείς εκείνοι που λογαριάζουν τις πιθανότητες. Είμαστε εκείνοι που ξέρουν πότε πρέπει να τρέχουν σαν τρελοί προς το ψυγείο επειδή μόλις συνέβη αυτό που ποθούσανε χρόνια. Και τώρα λες πως θα βάλουμε κορδόνι ακόμα σα νάτανε ξανά Χριστούγεννα; Εγώ βάζω κορδόνι κάθε χρόνο τρεις φορές — μία όταν αρχίζουν τα playoffs, μία όταν πέφτει η βροχή στην πόλη κι ένιωθα τις μπίρες στο ψυγείο, μία όταν εκείνο το μπουκάλι σπάσει μόλις τελειώσει το παιχνίδι επειδή κάποιος έπιασε σφαίρα από τριάντα πόδια. Αυτά δεν είναι σημάδια ελπίδας, ρε παιδιά. Είναι σημάδια πως η πόλη δεν ξεχνάει ποτέ πως ήταν κάποτε σπίτι χωρίς πόρτα κι έτσι συνεχίζει να χτίζει παράθυρα προς τον ουρανό σα πάπιες. Πάντως εκείνο που έκανε εκείνος ο άνθρωπος στην αίθουσα του αεροδρομίου πριν από δεκαπέντε χρόνια δεν ήταν μόνο μια στιγμή συντροφικότητας — ήταν μια διακήρυξη πολέμου στους ίδιους τους χρόνους. Αυτοί εκείνοι τρεις πήρανε εκείνο το κορδόνι σα νάτανε μια ημερομηνία τοκογράφου πάνω στους αιώνες μας: σήμερα εδώ, αύριο εκεί. Κι εμείς σήμερα; Σήμερα κρατάμε κορδόνι σα νάτανε πιστοποιητικό γέννησης ενός πρωταθλητή που δεν έχει γεννηθεί ακόμα. Αλλά εσύ θυμάσαι εκείνο το βράδυ στη Σικάγο όταν καθίσαμε σ' εκείνη τη γωνία με τον φίλο που δεν είχε δει ποτέ αγώνα Κλίπερς; Εκείνος γύρισε και μου είπε "βλέπεις αυτά εδώ;;;" κρατώντας το στήθος του σα βιβλίο. Την επόμενη φορά που κάποιος μου πει πως οι Πάπιες δεν μπορούν να πετάξουνε μέσα στο γήπεδο, εγώ θα του δείξω αυτά τα κορδόνια σα νάτανε ένα μανιφέστο: "αυτό εδώ είναι η Λος Άντζελες που ξέρει πως τελικά όλα γίνονται όταν ξεχνάς να λογαριάζεις".

Ξέρετε εκείνο το σημείο στο παρκέ όταν κάποιος πετάξει την μπάλα σα σακί αλεύρι κι από πάνω πέσει μια πάπια κρατώντας τουβλάκι του Lego από κοντά; Εκεί ακριβώς νιώθω και εγώ τελευταία — σα να μην περνάει μέρα που να μην τρέχω στο ψυγείο για άλλη μια μπίρα επειδή ο Τζόρτζ ικανοποίησε τις προσδοκίες μας ξανά ενώ εγώ ακόμα ψάχνω τι θέλω να φάω μετά! Τι έγινε εκεί πέρσι, ρε σύντροφοι; Μας έκαναν όλους γκρίζους στα μαλλιά λες κι είμαστε η ομάδα των γυμνασίου! Το θυμάμαι σα χτες βράδυ: ετοιμάζομαι να αγοράσω ένα hoodie των Clippers σα νάτανε μπόνους αυτοπεποίθησης, αλλά αντί γι' αυτό πήρα το τελευταίο κορδόνι λευκό από το χονδρό κατάστημα sportu βιοτεχνίας επειδή θυμήθηκα πως είχαμε ξοδέψει όλα τα οικονομικά μας στους δύο πρώτους γύρους του Ώκλαντ — όχι πως εκείνοι εκείνοι είχανε κάποιο σχέδιο, εκείνοι είχανε μπάζα! Κι ύστερα ξαφνικά η μπάλα πετάχτηκε σαν ότι βγάζει ο ηλεκτρικός σου στρατιώτης όταν του βάλεις πολύ ρεύμα — μέσα στο δάσος εκείνο της πολιτείας, όχι όμως όσο μεγάλος ο Δρ επικεφαλής των καιρών! Εκείνη τη στιγμή ένιωσα σα να μου λένε όλοι οι χρόνοι του Χόλυγουντ μαζί: "μπράβο, τελικά μπορούσες κι εσύ να βγάλεις σωστή φάση"! Γιατί όταν η πόλη πετά σαν πάπια; Μπορείς να κάνεις ποδήλατο ακόμα κι όταν βρέχει πυροβολισμούς από 30 πόδια! Έτσι κι εγώ, σήμερα πρωί ξύπνησα νωρίς για τήν προπόνηση των φυλάκων των χρόνων επειδή εκείνος ο φίλος του αεροδρομίου είχε αφήσει ένα βίντεο στο story του: τρεις κόμποι κρέμονταν σα σημάδι ελπίδας πάνω στο παράθυρο ενός σπιτιού στον τρίτο όροφο μιας πολυκατοικίας κάπου εκεί στους ουρανοξύστες. Την ίδια στιγμή εγώ πήγαινα για δουλειά σέρνοντας τον εαυτό μου σα τους τρεις εκείνους που περίμεναν τον αγώνα της Πόρτλαντ χρόνια πριν — τότε όμως η πόρτα άνοιξε μέσω της μπάλας, τώρα όμως έχει γίνει habit! Αλλά εδώ είναι που η ιστορία κάνει γυρίσματα σα επεισόδιο κινουμένων σχεδίων! Ενώ εγώ σέρνομαι προς το δίκυκλο μου ανάμεσα στις κουκούλες των ανθρώπων σαν κανένας άλλος εκείνος που αγοράζει εισιτήρια σα τσικνισούρια, θυμάμαι μια φάση πριν χρόνια: κάποιος είχε βάλει μία φωτογραφία στο fb με τίτλο "περιμένω δεκαετίες γι' αυτό" κι εγώ του έγραψα "ρε πάλι μέχρι να τελειώσεις την ανάγνωση του τίτλου θα έχει γίνει μια σειρά πρωταθλήματος" — κι όμως εκείνος είχε δίκιο! Γιατί όταν η πόλη πετά σαν πάπιες; Εκείνες ξέρουν πως πάνε κάπου εκεί πάνω, εμείς όμως ακόμα δεν ξέρουμε πως κάνουν πάρτι ακόμη και όταν χάνουν! Έτσι λοιπόν σας αφήνω κι εγώ σήμερα — ένα ακόμα κορδόνι λευκό στο παράθυρο μου, όχι επειδή ελπίζω, αλλά επειδή θυμάμαι πως τον Φεβρουάριο του 2021 ο Πωλ Τζορτζ έκανε εκείνο το μουφ κοντολογής σουτ σα ιεροεξεταστής του NBA ενώ εγώ έτρεχα προς τον υπολογιστή σα κλέφτης επειδή η μάνα μου μου είχε πει πως η μπίρα κάνει χοληστερίνη! 🍻💙💛