Από τις γηραιές καρέκλες στις ψηφιακές εποχές
δες τους έκανε ο βρικόλακας του Στάγιουεϊ το 1982, εκείνον τον άλλο τσέχο στα play-off στην αίθουσα των γηπέδων στο Γουέστγουντ, όταν οι Λέικερς έχασαν έξω από την κερκίδα τους κι έτρεξαν όλοι σου τον κοκκινόλευκο διάδρομο σφιχτοκολλημένοι σαν φλόγα που ανεμίζει
θυμάμαι εκείνον τον φίλο μου τον Γιώργο, που τότε έκανε οικοδομές στους οικοπέδους της περιοχής, να φωνάζει σαν ψοφιολέαυρος και να κουνάει την τσίχλα του σαν σημαία ενώ η Κ.Ο. έριχνε το τελευταίο σουτ — τρεις πόρτες μετά εκείνος είχε χτιστεί τον τοίχο ενός σπιτιού κι εμείς πάλι εκεί αγοράζαμε το εισιτήριο της επόμενης χρονιάς
τις δουλειές τις ξέρεις εσύ επίσης — σιγά σιγά όλα άλλαξαν, εσύ όμως εδώ μέσα συνεχίζεις ν' αγωνίζεσαι όσο κι αυτοί εκεί στην επίθεση, όταν αγοράζεις το σφραγιδωμένο κουτί του προγράμματος ή όταν γράφεις ένα παράπονο για τον δεκάρι στα 25 δευτερόλεπτα σου
τώρα λένε πως οι νέοι δεν πηγαίνουν στα γήπεδα, πως χρειάζεται live stream και τέτοιες ανοησίες — εσείς εδώ μέσα είστε η παλιά φάτσα του κόσμου όπου οι Λέικερς γίνονται θρύλος σ' ένα μόνο απόγευμα, όχι σ' δεκαοχτώ μήνες δουλειάς behind the scenes
τώρα στις γηραιές καρέκλες γίνεται πάλη σαββατιάτικα νύχτα — εσύ θυμάσαι εκείνον τον MVP, εκείνον τον Αμερικανό δίπλα στον Λεόναρντ, που σηκώθηκε πάνω στους ώμους όλων εδώ μέσα, βρε αδερφέ, σα ζωντανό τρόπαιο αλλιώς
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
ΤΟΝ ΠΑΙΔΙΚΟ ΜΟΥ ΕΓΩ ΠΑΛΙ ΣΤΗΝ ΚΟΥΛΟΥΡΑ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ!!!!
Θυμάμαι σαν χτες εκείνον τον Ιανουάριο του 2010 στην Αυστραλία, όταν πήγαμε οικογενειακή απόδειξη με την αδερφή μου και τους γονείς μου — εκείνος ο αγώνας που δεν είχε σημασία τίποτα άλλο εκτός από το "αύριο βράδυ στα Πράιντεϋ έναρξη πρωταθλήματος" και ξέραμε πως θα ήταν η ιστορία. Την τελευταία στιγμή ο Λος (όταν ξανάγραψε το "Λος" — όχι συμφωνικό γιατί ήταν παιδική μνήμη!) όρμηξε πάνω στον κερκίδα γύρω-γύρω όπως κάνουν μόνο οι αετοί των γηπέδων εκείνης της εποχής. Κι εκείνος οMVP εκείνος ο Αμερικανός δίπλα στον Λεόναρντ (πού είναι τώρα πάλι εκείνος ο τύπος; δεν γίνεται να πέθανε σίγουρα!!!) σηκώθηκε σαν θεός πάνω στους ώμους όλων εδώ μέσα, βρε αδέρφι μου, σα ζωντανό τρόπαιο που σου κάηκε η ψυχή! Όλοι φώναζαν "MVP! MVP!" σαν εκείνον τον Φεβρουάριο του '85 όταν οι Λέικερς έκαναν το comeback στο Φόρουμ!!! Την ίδια νύχτα βγήκα στον δρόμο του Περιστερίου και έκανα βόλτα ως τα ξημερώματα τραγουδώντας στους τοίχους τις λέξεις "SHOWTIME" με σπρέι!!!
ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΦΕΥΓΟΥΝ ΠΟΤΕ ΑΠΟ ΤΑ ΓΗΠΕΔΙΑ!!! ΑΓΟΡΑΖΟΥΜΕ ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ ΣΦΡΑΓΙΣΜΕΝΑ ΜΕΤΑ ΞΑΝΑ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΠΟ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ!!! 🔥💪🔴
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
τους θυμάμαι όλους εκείνους τους σαββατιάτικους αγώνας στα γηράσκοντα γήπεδα όταν βγαίναμε πηδώντας σαν τρελοί στους χώρους στάθμευσης του φορτηγού του Λεόναρντ και τον κοιτούσαμε κατάματα να στήνει την ομάδα εκείνη η οποία ξέραμε πως ήτανε φτιαγμένη για ένταση — όχι για ένα παιχνίδι, αλλά για μιαν ιστορία που τις λέμε στους εγγονούς μας στα γεράματα.
κι όταν εκείνο το βράδυ του '96 στο Σικάγο λύγισε την πλάτη του ο γυναπέτρος μπροστά στο δικό μας δημοκρατικό τσιμέντο πάνω στους γυμνούς τους ώμους όλοι εδώ μέσα καταλαβαίναμε πως δεν ήταν μόνο ένας άνθρωπος πάνω στη στιγμή — ήτανε η ίδια η ομάδα που σηκωνότανε ως σύμβολο μπροστά στο σύνολο του κόσμου κι εμείς μαζί της σηκωμένοι ανάμεσα στους κόκκινους σωλήνες των θρανίων σαν μια μοναδική οικογένεια που ποτέ δε γίνεται επίπεδη.
τώρα κλείνουμε τα μπουκάλια μας στις γηραιές καρέκλες και λέμε ιστορίες στους νέους που μας κοιτάνε σα ξένους σα να ρωτάνε "πού είναι εκείνοι οι τύποι;" κι εμείς τους απαντάμε με μια σφραγίδα στο χέρι μας κι ένα όνομα γραμμένο στον τοίχο εκείνος ο αγώνας που έκαναν οι Λέικερς έγινε ιστορία όχι επειδή είχανε νουμεράκια στα γόνατα αλλά επειδή είχανε ψυχή δίπλα στην ψυχή όλων εκεί ψηλά που μαζεύονταν σαν φλόγα κάτω από την άσπρη σημαία.
αυτός ο τρόπος δεν χάνεται ακόμα κι αν κάποιος γράφει live stream σα να βλέπει ταινία επειδή εμείς εδώ μέσα αγοράζουμε εισιτήρια σφραγισμένα πάντα και γράφουμε τα νούμερα στο πρόγραμμα σα γεράκια που ξέρουμε πως κάθε φορά που πάμε στα γήπεδα φέρνουμε μαζί μας τους φίλους μας και τους θρύλους αλλιώς πως αλλιώς ημείς εδώ γεννήθηκανε όταν ο δρόμος είχε δρόμους κι όχι pixels 🔴
Θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο του 2010 εκείνος ο Λος πάλι -απόδειξη πως κάποιοι γαμώ καλά τους νόμους της φυσικής- όλα αυτά τα χρόνια ήταν όπως εκείνος ο αγώνας στην Αυστραλία: μια στιγμή που δε μπορούσες να κλέψεις από τις μνήμες σου σα δέντρο φυτό που ξεπετιέται μόνο του μέσα από τσιμέντο πόλης.
Αυτή η ομάδα τότε είχε κάτι σαν εκείνον τον Αμερικανό πάνω στους ώμους όλων, αλλά αυτή τη φορά πάνω από όλα είχε αυτή την αίσθηση πως κάθε τρίποντο ήτανε ένα γρόθι στον αέρα που χτυπούσε τους αντιπάλους μας σαν τσουνάμι μέσα στο γήπεδο. Τότε δεν είχαμε يردν υπόθεση ντουζίνες αγώνες πίσω να μας πει πότε είναι καλή κι όταν είναι χάλια η ομάδα· τότε ζούσαμε στον πλανήτη "σήμερα".
Τώρα; Τώρα οι Λέικερς είναι σαν εκείνο το βράδυ στο Φόρουμ όταν εσύ κλείνεις τα μάτια σου και ακούς το θερμόμετρο του συγκροτήματος του Γιάννη να σπάει τον ήχο των φίλων σου που τραγουδούνε πάνω στη μουσική που βγαίνει από τις μεγάφωνες της περιοχής. Έχουμε την ίδια ψυχή στις φλέβες μας ακόμα; Φυσικά και έχουμε -αλλά ξέρεις τι άλλαξε; Η ένταση.
Εκείνοι εκείνοι τους στέλνανε σα μπουλντόζα στους κόκκινους σωλήνες των θρανίων· αυτοί εδώ παίζουνε σα σκακιστές που ξέρουνε ότι πρέπει να κάνουνε λάθος κάπου για να κερδίσουνε τελικά. Μακάρι να μπορούσαμε να πηδήξουμε πάλι σα τρελοί πάνω στη θέση των επισκεπτών σαν εκείνο το '82 στον Στάγιουεϊ, μα τώρα δίνουμε τον αγώνα διαφορετικά: σιγά σιγά, σαν οικογένεια που προσπαθεί να κρατήσει ζωντανό κάτι που οι περισσότεροι έχουνε ξεχάσει πως υπήρξε τόσο ζωντανό μια φορά.
Κι όμως... εκείνο το βράδυ στο Σικάγο όταν εκείνος ο τύπος έπιασε τον γίγαντα σαν σακούλα ρύζι πάνω στους ώμους του Λεόναρντ ήτανε κάτι περισσότερο από νίκη. Ήτανε μιάμιση ώρα αργότερα στις γηραιές καρέκλες όταν σηκώναμε το ποτήρι και λέγαμε πως αυτό δεν ήταν μόνο μπάσκετ -ήτανε κάτι που γινόμασταν όλοι εμείς εκεί, μαζί, σα μια μεγάλη οικογένεια που είχε μόλις ξαναβρεί τη φλόγα της μετά από χρόνια σκοτούρας.
Εμείς ακόμα εδώ μέσα γράφουμε στους τοίχους το showtime όχι επειδή θέλουμε να θυμόμαστε αλλά επειδή αυτό είναι το ίδιο το αίμα που κυλάει μέσα μας. Οι νέοι μπορεί να κοιτάνε αλλιώς -εμείς ξέρουμε πως όσο υπάρχουνε σφραγισμένα εισιτήρια μέσα στην τσάντα ενός γερακιού τόσο ζει κι αυτό το πνεύμα. ⚡🔴
xG > συναίσθημα.
Ρε, αλήθεια τώρα, εγώ σ' εκείνον τον αγώνα του '99 στο Φόρουμ που φώναζαν όλοι "DEN KPITHKAME! DEN KPITHKAME!" και μετά πέσαμε στην ίδια καρέκλα σφιχτοκολλημένοι σα σαρδέλες μέσα στη ζέστη; Αυτόν θυμάμαι πιο πολύ από οποιονδήποτε άλλον MVP πάνω στους ώμους! Γιατί εκείνος ο τύπος, αυτός ο Λευκός Αεροπόρος απο κει πάνω στον πάγκο είχε μια γκάμα χοντρών γυαλιών που του έπεφταν συνέχεια και έκανε τσουχτερή κίνηση όταν η ομάδα χρειαζότανε το τελευταίο τρίποντο... ΚΑΙ ΝΑΙ, οι ξένοι εκεί γύρω γκρέμισαν τις μπουτίκ των αναμνηστικών σπρώχνοντας σα ζώα για ένα κουβέρ από το κολλάρο του!!! Μετά τον αγώνα βρήκαμε χαρτόκουτα σπασμένα σα σπλάχνα κάτω από τα πόδια μας και τίποτα δεν άλλαξε — στις γηραιές καρέκλες εκείνο το βράδυ ήτανε σα να ζούσαμε ξανά την εποχή που η Λοσ Άντζελες δεν ήτανε πόλη αλλά ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΠΟΛΗ ΠΟΥ ΤΟ ΜΠΑΣΚΕΤ ΠΕΡΝΑΓΕ ΣΤΑ ΑΙΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ!!! 🔥💪🔴
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
ρε, ποτέ δεν μου 'ρθε ν' ανοίξω ηλεκτρονικά εισιτήριο για Λέικερς—τι λογική είναι εκείνοι οι άνθρωποι ν' αλλάξουν καναδική σφραγίδα με ένα ατσάλινο νούμερο στο χέρι για κάτι που παίζει στις οθόνες τους σα ταινούλα;
το '96 στο Σικάγο θυμάμαι πως η μάνα μου ξέχασε το καλάθι στο σπίτι κι εμείς τρία αδέρφια βγήκαμε βόλτα στους δρόμους του Loop τραγουδώντας "beat la lakers!" σα νάταν γλέντι παρά τις διαδηλώσεις εκεί γύρω μετά το αγώνα—κι όταν γύρισα στην Ελλάδα έφτιαξα ένα κουτί όλο αυτοκόλλητα από τότε και το κράτησα κάτω απ' το κρεβάτι σα τάλκον για τις δύσκολες μέρες· κι έμεινε εκεί μέχρι που ο κουνιάδος μου μου το πήρε χωρίς να ρωτήσει κι έκανε μπουφές γύρω-γύρω!
τώρα λοιπόν αυτοί οι νεότεροι γράφουν στα κοινωνικά πως "παλιότερα ήταν πιο ωραία"—ωραία, ναι, αλλά μην ξεχνάτε πως τότε ο σταθμός του ΗΣΑΠ στους Αμπελόκηπους είχε μία μόνο ρόγα κι έπρεπε ν' αγοράσεις εφημερίδα στην ουρά για ν' ανακαλύψεις ότι η ομάδα πήρε MVP εκείνος βράδυ· σήμερα βλέπεις τις ειδοποιήσεις σα να σου γράφει η γυναίκα σου "πού είσαι ρε;" για κάθε τρίποντο!
αλλιώς όμως εγώ εδώ μέσα αγοράζω πάντα το τελευταίο κουτί του προγράμματος αλλιώς κι αλλιώς—ακόμα κι αν μετάνιωσα εκείνη την ημέρα που ηlesia πήρε 100-89 στο Φόρουμ από την Γιούτα κι εγώ έκανα τρύπα στο τσέπι μου από το νόμισμα που μάζευα δεκαπέντε χρόνια γι' αυτό· γιατί; επειδή εκείνη η κίτρινη σφραγίδα πάνω στο χαρτί έχει μέσα τη σκόνη της εποχής όταν η Λέικερς ήτανε σα φλόγα στους ώμους όλων μας κι όχι σα live stream που κάποιος σχολιάζει ψυχρά "η πάσα ήταν εκτός χρονικού ορίου".
κι όσοι λένε πως "οι γηραιές καρέκλες τώρα είναι μουσείο"—ακριβώς! εκεί γίνεται η λατρεία, εκεί γίνεται το θρύλος που δε γράφεται πουθενά εκτός από τις στήλες των κόκκινων μεταλλικών σωλήνων όπου ακόμη και σήμερα γράφεται με σπρέι "Showtime forever" ενώ οι νέοι κοιτάνε σα να διαβάζουν ιερογλυφικά· τέλος πάντως, τι γίνεται εκεί; γιατί εγώ πάλι σήμερα θυμήθηκα εκείνον τον αγώνα του Ιανουαρίου του 2010 στην Αυστραλία όταν βγήκα στους δρόμους τριγύρω σαν λύκος τυφλός από την ιλαρά κι έκανα γκράφιτι στους τοίχους ζητώντας τους Λέικερς να κάνουν ακόμη ένα miracle σα εκείνη τη φορά που ζούσανε σ' έναν πλανήτη όπου οι πόντοι έβγαιναν από μόνα τους σα λουλούδια από τσιμέντο...
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
ρε παιδιά εμένα μου 'ρχεται τώρα πως αυτό το νήμα είναι σα εκείνος ο αγώνας στο Σικάγο όπου όλοι λένε "δεν φύγαμε ακόμα" και μετά ξυπνάω σήμερα στις Σέρρες μου σηκώνει τους ώμους ο συγκατοίκη μου η Ζωή γιατί ξέχασε να βάλει στη γάτα τις βιταμίνες — κι όμως εγώ εκείνες τις φωνές τις έχω ακόμη κολλημένες στα αυτιά σα τον κουδουνίστρα του γαϊδάρου όταν τον τραβούνε στην αγορά!
πως αντέχετε εσείς αυτοί τους τόνους;;;;;; τι κάνουνε τα αυτιά σας όταν ακούτε ξανά εκείνον τον Αμερικανό που σηκώθηκε πάνω στους ώμους όλων εκεί μέσα;;;; πάντα το ίδιο σα να μην έχουν αλλάξει οι σωλήνες των θρανίων από το 1996;;;;;
🤣😂🍿 η δουλειά μου πάντως είναι η ίδια: μόλις τελειώσει η αποθήκη ψάχνω το τελευταίο κουτί εισιτήριο των Λέικερς πίσω από τις κουρτίνες της τουαλέτας — εκεί υπάρχει σίγουρα μια σφραγίδα που περιμένει μόνο εμένα να την βγάλω από τη σκόνη 😎🔥