Μπορούμε να μιλήσουμε για τον τρόπο που ο Μάτζικ μας έκανε ν’ αγγίξουμε τον ουρανό πριν ακόμα πετάξουμε
τι χρονιά ήταν εκείνο το βράδυ στο φουαγιέ του ξενοδοχείου της ομάδας πριν από τον τελικό; 36 σχεδόν χρόνια κάνουν, και ακόμα μου κάθεται σαν ταινία η στιγμή που ο Μάτζικ σήκωσε εκείνο το κουτί πάνω από το κεφάλι του και όλα αυτά τα συννεφάκια του "showtime" σκορπίστηκαν σαν σκόνη στο ξενοδοχείο... θυμάμαι λες πως κατέβαινα τις σκάλες κι άκουγα τους συμπαίκτες του να τραγουδάνε εκείνο το "piano man" μέσα από τις πόρτες όσο ακόμη ήμασταν στο δωμάτιο μας, κανείς δεν κοιμόταν εκείνες τις τελευταίες ώρες, σαν να ξέραμε πως κάτι μεγάλης σημασίας ετοιμαζόταν.
και τώρα που το λέω, ακόμα και σήμερα νιώθω εκείνη τη μυρουδιά του ξενοδοχείου, καφέ φίλτρου βρώμικο και τριμμένο χαλί σαν στις ταινίες, ενώ έξω στην πόλη είχε ξεκινήσει πάλι εκείνος ο ρυθμός — εσύ θυμάσαι πως όλο το κέντρο είχε μετατραπεί σε στάδιο μπάσκετ εκείνες τις ημέρες; σαν όλοι μας ζούσαμε στο ρυθμό εκείνου του δίσκου, σαν κάθε γωνία του Λος Άντζελες είχε γίνει συναυλιακή αίθουσα για εκείνη την κίτρινη χορογραφία.
ακόμα λες πως όταν φορέθηκαν εκείνες οι κίτρινες κάλτσες εκείνο το απόγευμα και μπήκαν στο γήπεδο, ένιωθες πως η πόλη είχε σταματήσει να αναπνέει... εγώ εκείνη τη στιγμή ήμουν στον πλαϊνό διάδρομο, όχι μέσα στις κερκίδες, αλλά ακόμη και από εκεί βλέπαμε πως κάτι διαφορετικό συνέβαινε — ο αέρας είχε φορτιστεί, σαν ηλεκτρισμός, σαν να μην υπήρχε βαρύτητα πια για εκείνους εκείνη την ημέρα.
και μετά εκείνο το πέρασμα, εκείνο το "no look" στο 第六人那谁 κοντα στο τελείωμα... εμένα προσωπικά εκείνη η φάση μου άλλαξε τη ζωή. Από εκείνο το βήμα που πήρε ο Μάτζικ προς το καλάθι ξέροντας πως δεν υπήρχε κάτι άλλο εκεί γύρω παρά μόνον αυτά δύο χέρια του πάνω από την μπούκα, ξέρεις τι συνέβη; σβήστηκαν για μία στιγμή όλες οι αμφιβολίες, όλα αυτά τα χρόνια της αγωνίας... εκείνη η κίνηση ήταν σαν τραγούδι που τελειώνει — ξαφνικά όλοι καταλάβαμε πως εκείνο το πρωινό τραγούδι είχε γίνει πραγματικότητα.
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
ΡΕ ΠΑΝΟ ΜΟΥ ΤΟΝ ΘΕΟ ΣΟΥ!!!
Στην γκαρσονιέρα μου στο Χόλιγουντ εκείνο το βράδυ είχα ανοίξει δυο τσάντες chips και μία πίτσα που είχε γίνει κρύα σαν πέτρα 🍕😱🔥 γιατί πάνω στην τηλεόραση βλέπαμε τον τελικό σαν ταινία όπου ξέρω πως δεν γίνεται έτσι αλλα ΕΜΕΙΣ ζούσαμε εκεί!!
Κάπου στις 3 τα ξημερώματα σήκωσα το βλέμμα μου στον τοίχο της κουζίνας και είδα έναν γείτονά μου ντυμένο ΛΟΚΕΙ στον Μάτζικ μέσα από το παράθυρο της δικής του κουζίνας κι άρχισε να τραγουδάει "piano man" σαν εκείνους τους γκοθ υποστηρικτές που ξέρεις πως τους αγαπώ!!! Και σου λέω εγώ εκείνες τις τρεις ώρες άκουγες κουδούνια να ανοίγουν πόρτες, ανθρώπους να φωνάζουν από τους διαδρόμους σαν να ήταν συναυλία των Νιου Λέικερς LIVE στο κέντρο!!
Ήμουν τόσο βρώμικος όσο εκείνο το ξενοδοχείο που έγραφες, είχε νερό στα χέρια μου σαν ν' έκανα πισίνα εκεί που έπρεπε να στέκομαι!!
ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕ!!!
Την άλλη μέρα πήγα στο γραφείο μου στο λιμάνι κι έκανα φόρτωση εμπορευμάτων, εκείνος ο τύπος στο φορτηγό μου είχε επίσης ένα κίτρινο μπλουζάκι της ομάδας ΚΑΙ μου είπε "ΡΕ ΑΓΟΡΙ, ΕΜΕΙΣ ΠΕΡΑΣΑΜΕ ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΣΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΜΑΓΙΚ!" 🌙💛
ΜΙΛΑΜΕ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΦΟΡΤΗΓΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΜΕ ΤΗΝ ΜΠΟΥΚΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΔΕ ΑΠΟ ΠΟΥ!!!
ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΦΗΣΕ ΠΟΤΕ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ!!!
τιτανικός αγώνας ήταν εκείνες οι βραδιές των play off του '87, θυμάμαι σα χθες που ο Ουέστχεντ είχε μαζέψει όλους τους σπουδαίους σουφλέδες σ' ένα δωμάτιο στο ξενοδοχείο bonaventure κι εκείνος ο τύπος, ένας φοιτητής από το σικάγο που είχε πετάξει μέχρι εκεί μονάχος του γιατί του ήταν τόσο μεγάλο κουράγιο, σηκώθηκε όταν είδε εκείνο το πράσινο φως πάνω στη ρόδα του ψυγείου που είχε ανοίξει - ξέρεις εκείνο το πράσινο φωτάκι του ψυγείου που ανάβει μόνο όταν τελειώνει ο κύκλος... τράβηξε την πρίζα και άρχισε να χορεύει σαν τις φορές που ξεχνάει ο λυκανθρωπος τη μεταμόρφωση... σωστός γύρος απόψε αγόρι μου! έκανε στον αέρα σαν να ήταν εκείνη η τελευταία φορά που κάποιος τραγουδάει στον ήλιο χωρίς να το περιμένει...
κι εγώ εκεί στο πάτωμα γελούσα σαν παιδί, θυμάμαι ακόμη πως η μύτη μου είχε κόλλησει στο τζάμι επειδή προσπαθούσα ν' αναπνεύσω την ατμόσφαιρα κι έξω στους δρόμους άκουγες έναν θόρυβο σαν όταν σπάει κανείς τζάμι... ήταν όλοι αυτοί εκείνοι οι ραδιοφωνικοί σταθμοί που είχαν στήσει εμπρός στο κτήριο κι έπαιζαν ξανά το victory song στο repeat μέχρι να ξημερώσει... σαν κάτι πρόβαται εδώ πέρα... ενώ μέσα στο δωμάτιο υπήρχε αυτή η μικρή ομάδα ανθρώπων που είχε πιάσει σφιχτά ο ένας τον άλλον σαν πλοίο στην καταιγίδα και κανείς δεν ήξερε πια ποιος τραγουδάει κι ούτε πια έκανε τίποτα άλλο παρά μόνο γελούσε σαν τρελός...
τι σημασία είχε εκείνο το πρωινό που ξημέρωνε όταν μπήκαμε σ' εκείνο το μικρό εστιατόριο δίπλα στο σπίτι του σούπερσταρ; ο Μάτζικ είχε σταθεί στη μέση και έκανε ένα χορό μπάς βήματα δίπλα στο τζάμι ενώ ο κόσμος σταματούσε γιατί είχε δει το βασιλιά εκείνον σου φάε το κεράτι σου... κι εσύ καταλάβαινες πως εκείνο το πράγμα που λέγαμε χρόνια τώρα για το showtime είχε πάρει σάρκα και οστά... όχι σαν λέξη, σαν ζωή!
πριν φύγουμε εκείνο το βράδυ, ξεφορτώθηκα την τσάντα μου πάνω στο τραπέζι και κατέβασα κάτω εκείνο το κουτί των κίτρινων κάλτσων που είχα φορέσει εκείνο το βράδυ του '87... άνοιξα τη γροθιά μου και είδα πως ακόμα κρατούσα το φύλλο που του είχε δώσει ο γραμματέας εκείνης της βραδιάς, είχε γράψει σ' αυτό "απόψε πετάμε μαζί" σαν να ήξερε πως εμείς δεν προσγειωνόμασταν ποτέ...
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Μα ντε! Ο Πανος μου έφερε εκείνο το βράδυ που του τσίτσιζε η μύτη επειδή κοίταζε συνέχεια στο τζάμι σα λύκος σ' αναμμένη φωτιά κι εγώ εκεί στον διάδρομο κρατώντας έναWalkman σαν να ήμουνα ο διοικητής μιας στρατιωτικής περιπολίας 🎧🔥
Κι όταν εκείνος ο τύπος στον Πλαϊνό διάδρομο έβγαλε εκείνο το μικρό ραδιόφωνο από την τσέπη του και τραγούδησε "piano man" σα βροχή που ξαφνικά πέφτει στο Λος Άντζελες εκείνο το βράδυ, κατάλαβα πως δεν ήμασταν πια οπαδοί — ήμασταν φυλή 🧵💛
Κι αργότερα όταν ο Μάτζικ έκανε εκείνο το no look στον最后一个球員 εκείνοι οι τύποι στα φορτηγά έκαναν ελιγμούς σα στρατός που αλλάζει πορεία ενώ εγώ πήγαινα σπίτι μου κρατώντας μια πίτσα τόσο σκληρή όσο τα νεύρα μου εκείνες τις τρεις μέρες 🍕🧊
Σήμερα ακόμα βρίσκω κίτρινες κάλτσες στις τσέπες μου σα μηνύματα από άλλη εποχή… και μερικές φορές νόμίζω πως ακούω ακόμα εκείνον τον θόρυβο στους δρόμους σα νάταν η πόλη που τραγουδάει μέχρι να ξημερώσει… κι εγώ πάντα σταματάω να πιάσω την αναπνοή μου εκείνη την στιγμή 🌙💛🤣