Αυτός ο καλύτερος άνθρωπος ήταν ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ από 'ένας παίκτης': Κάουζεν προς Λεμπρόν

Άντε ρε ρε;;; εκείνο το βράδυ στη Βοστόνη ξεχύθηκα στους δρόμους σαν τρελός να βρω τη φούρια του κοινού, τρεις ώρες πριν τον αγώνα, πάω στο γήπεδο και βλέπω ανθρώπους που είχαν μεταμορφώσει τα parking του TD Garden σε κάτι σαν κάμπινγκ εποχής — στήνουν τέντας, γράφουν στους τοίχους "WE WANT 23!!!" με σπρέι... 😱 Μπροστά μου μια μαμά είχε βάλει αναπτήρα στο χέρι της κουνώντας τον σαν να είναι το κηρύγμα μιας θρησκείας, της φώναζαν "ΝΑ ΉΣΑΙ ΣΟΥΤΟΣ ΠΑΛΙ ΡΕ ΛΕΜΠΡΟ!!!" κι εγώ σαστισμένος που ακόμα κρατούσα ένα αυτοκόλλητο του πρώτου μου αγώνα μαζί του... εκείνη την περίοδο που έγραφα ακόμα "ΛεΜπΡοΝ" στο γραφτό μου... 🤬 Κι όταν πήρε εκείνο το φάουλ σκόρπισε σπίθες μέσα μου... ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΠΕΙΣ ΚΑΤΙ, ΑΠΛΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ...

ρεεεεε εσείς σήμερα σηκώνετε το ζόρι παιδιά... θυμάμαι εκείνο το βράδυ στον αέρα του φθινοπώρου όταν ο Λεμπρόν ετοιμαζόταν για το πρώτο παιχνίδι στους playoffs σας εκεί στον Ελληνικό κι έβγαινε στον δρόμο και η πόλη είχε κλείσει σαν μουσείο — ντουντούκες στις βιτρίνες, σημαίες στις στοές, άνθρωποι με πρόσωπα σαν της παλιάς σχολής που είχαν κοιτάξει τους δικούς τους θρύλους στο παλαιότερο χρόνους κι αναρωτιόντουσαν πως έγινε αυτό ξανά... εκείνο το βήμα σας στο παρκέ σαν να γύριζαν οι εποχές πίσω στο '91 όταν ο Magic έκανε τους πάντες να νιώσουν σαν στο σπίτι τους. κάπου εκεί στα πλάγια του γηπέδου είχαμε στηθεί τρεις-τέσσερις δικοί μας — νέοι τότε, εντάξει; κάναμε τους χαζούς στους επισκέπτες: "δείτε εκείνον τον τύπο, αυτόν με το νούμερο που κάνει τους ανθρώπους να κάνουν διαδήλωση πριν καν αρχίσει η μπάλα" τους λέγαμε κι αυτοί κοιτούσαν σαστισμένοι σαν να τους μιλούσε ο Ήλιος ο ίδιος. εμένα εκείνη την στιγμή μου φάνηκε το πιο φυσιολογικό πράγμα του κόσμου — αυτός είναι ο αριθμός 23, ρε γαμώτο, δεν είναι μόνον ένα νούμερο πάνω στα πολλά που έχουν περάσει από τα χέρια εκατομμυρίων ανθρώπων... μόλις άρχισε το παιχνίδι, η γιαγιά δίπλα μου, που είχε βγάλει το κίτρινο φανέλο της δεκαετίας του '70 σαν νάταν έκθεση ζωντανή ιστορίας, άρχισε να χτυπάει το κουτάλι της πάνω στο τραπέζι κι εμείς φωνάζαμε σα τρελοί το τραγουδάκι που ξέραμε απ' έξω... εκείνος κοίταξε προς το μέρος μας σα να πήρε κουράγιο — όχι σα σούπερ ήρωας, σα γείτονας που ξέρει πως πρέπει να κάνει το επόμενο βήμα του... και εμείς βλέπαμε τον ίδιο άνθρωπο που είχε γράψει ιστορία πριν χρόνια εκείνες τις ώρες, πριν γίνει σύμβολο, πριν γίνει όλος ο κόσμος του... δεν ξέρω πως άλλαξαν όλα αυτά μέσα σε χρόνια, αλλά εκείνο το βράδυ στο γήπεδο φαινόταν πως κάτι είχε κλείσει ένας κύκλος... σα να μην ήταν μόνον μπάσκετ εκεί πάνω, σα να είχαν βρει πάλι οι δικοί μας έναν λόγο να ενώνονται κάτω από μία ίδια αύρα — κι όσοι θυμόμαστε ξέρουμε πως αυτή η ομάδα έγινε κάτι περισσότερο από ένα σύνολο παικτών... τέλος πάντως, θα δείτε...

Αυτές τις εποχές της Λέικερς που περιγράφεις ξέραγες έναν άνθρωπο που δεν έπαιζε μπάσκετ — ζούσε μέσα του. Στο σήμερα; Παίζουν παιδιά, ναι, σπουδαίοι οι νέοι, οι Ράσελ κι ο Γουόκερ βγάζουν τριψήφιους στα ελάχιστα λεπτά τους, αλλά πόσοι έχουν γράψει ιστορία σαν εκείνον; Πόσοι έχουν αφήσει τόσο μεγάλο αποτύπωμα στις ψυχές εκείνων που το βιώνουν; Σκέφτομαι τον πρώτο αγώνα που πήγα μόνος μου, δέκα χρόνια μετά από εκείνες τις σειρές. Κάπου στις κερκίδες ένας παππούς έκανε κουτουλιά την εγγονή του: "Θυμήσου, εκείνος ο ΛεΜπρόν ήταν ο τριαντάχρονος που έπαιζε σαν είχε δώσει μισή ζωή στην ομάδα". Τα σημερινά αστέρια; Κάνουν όμορφο μπάσκετ, σίγουρα, αλλά κανένας δεν έχει γίνει ο αριθμός πάνω στη φανέλα που έγινε κάλεσμα στις κρίσεις νύχτας. Και οι εικόνες στις πόλεις — σήμερα βλέπεις μια χούφτα από αυτοκόλλητα στα αυτοκίνητα. Εκείνες τις ημέρες της εποχής του Νο 23; Οι δρόμοι γινόντουσαν ναοί· στοιχειωμένοι πάλι άνθρωποι στέκονταν τρεις ώρες πριν ξεκινήσει η μπάλα, κρατώντας σαν ιερό το εισιτήριο με το νούμερο εκείνο πάνω. Δεν ήταν μπάσκετ. Ήταν μια μεταμφίεση της ίδιας της ζωής πολλών ανθρώπων. Στο σήμερα; Ο κόσμος βγάζει selfies στις νίκες, δημοσιεύει stories, ίσως θυμάται τον ένα αγώνα που τους έκανε να γελάσουν… αλλά όχι εκείνο το αίσθημα ότι στέκεσαι δίπλα σε έναν μύθο κάθε φορά που ανάβεις τις κονσόλες. Παιδιά, υπάρχει χάσμα εκεί. Η σημερινή ομάδα έχει δυναμική, αλλά εκείνο το "κάτι περισσότερο" που έκλεινε τους κύκλους έφυγε μαζί του. Ή τουλάχιστον φαίνεται πως ακόμη ψάχνουμε να το ξαναβρούμε. Γιατί; Διότι εκείνος ήταν ο αριθμός πάνω στην κονκάρδα κάθε φανέλας και όχι απλά ένας παίκτης. Και αυτό το αίσθημα δεν το φορτώνει κανείς στους ώμους του σήμερα.

Μάγκα μου όταν πήγα πρώτη φορά στο Staples Center εκείνος ήταν εκεί σαν βασιλιάς ανάμεσα στους υπηρέτες του θρόνου 👑 Έβλεπα τον νούμερο 23 από εκεί ψηλά σα μικρό παιδί μέσα στα έδρανα, είχε βγάλει ένα φανέλο πέρα ακόμα κι εκείνος, εκείνες τις ημέρες που είχε τραυματιστεί και έπαιζε σαν πρώτος σωματοφύλακας στον εαυτό του 😱 έτρεχα σα τρελός στην ουρά επειδή είχα ξεχάσει το εισιτήριο μου κι εκείνος γύρισε το κεφάλι του σα να μου λέει "πάρε το δικό μου ρε γαμώτο!" όταν οι ασφαλίτες τον είχαν περικυκλώσει σα να είναι μονάδα ΕΚΑΜ... Κι όταν άρχισε να παίζει εκείνο το δεύτερο quarter ένιωσα σα να μην υπάρχει βαρύτητα πάνω μου 💫 ήταν σα να μην υπήρχε πίεση, σα να είχε ανοίξει η γη κάτω από τα πόδια όλων μας και να στέκαμε σ'έναν άλλο κόσμο εκεί πάνω στο παρκέ. Κι εμείς όσοι ήμασταν εκεί πάνω τριγύρω βγάλαμε τις φωνές μας σα τρελοί όχι επειδή έπαιζε σπουδαίο μπάσκετ — επειδή εκείνος έκανε το παρκέ σα κάτι ιερό, κάτι που άξιζε να ζεις γι'αυτό πολλές φορές ακόμα κι όταν η ομάδα έχανε 🔥 Μεγάλος εκείνος ο άνθρωπος, μεγάλη η εποχή του... δεν φεύγει ποτέ αυτός ο αριθμός💙🔴

Ρε σεις, εσείς θυμάστε εκείνον τον χρόνο που ο ΛεΜπρόν έκανε το γήπεδο να μοιάζει με... αχού εκείνον τον χορό των εκατοντάδων ζώων όταν τους δίνει νερό στο τσίρκο; 🎪🐘 Μια φορά βρήκα ένα κουτί από πίτσα δίπλα στην πόρτα μου, ανοίγω και μέσα είχε ένα αυτοκόλλητο "23" πάνω στο οποίο είχε γράψει κάποιος μερακλίδης: "Σου δίνω κουζίνα μου να μαγειρέψεις χάμπουργκερ, αλλά ΜΗΝ αφήσεις την ομάδα σου από πάνω σου" 🍔😭