Αυτή η χρονιά ο Λος Άντζελες Λέικερς έγινε ξανά ΘΡΥΛΟΣ
δες παιδιά... ε είχα έναν φίλο στη γειτονιά, στα μέρη μας στον βόλο, που πάνω στην κρίση των αρχών του 2000 είχε βάλει έναν τεράστιο παραβάν μπροστά στην τηλεόρα του — αυτοκόλλητο γκρίζο σαν αυτά των αεροδρομίων, πάνω στο οποίο είχε γράψει μπελονάκι: "παράσταση μόνο στο ματς 4". όποιος τον έπαιρνε αγανάχτησε να του πει πως δεν είναι δυνατό να νικήσει ένας αργός γέρικος σέντερ στο σουτ τελειώματος στους νόμους της φυσικής και βγάζει αυτό το βλέμμα σου "τι λες τώρα;"... εκείνος όμως σιγά σιγά είχε κολλήσει ολόκληρο το σόι στον αγώνα εκείνης της νύχτας.
τόσο μεγάλος θόρυβος έκανα κι εγώ σπίτι, όσο περίμενα το αποτέλεσμα εκείνης της βολής. θυμάμαι που η μάνα μου έκανε κύκλο από τα χέρια της σαν έναν μικρό τάφο γύρω από το κεφάλι της κάθε τρεις δευτερόλεπτα που περίμενε το βέλος του Γκάσου να κάνει κίνη οποία στήριξε ολόκληρο τον τίτλο εκείνης της χρονιάς.
κι όταν έγινε εκείνος ο τρίποντος... σκάσε το πράγμα.
δεν ήταν καν η βολή αυτή καθαυτή — ήταν ότι μέσα σ' εκείνον τον ελάχιστο χρόνο είχαν αλλάξει όλα για όλους. ο γκρίζος φίλος μου έγινε πορφυρός από το κρασί που είχε πιει, όχι από τον ιδρώτα· οι γείτονες ξεμύτιζαν στους διαδρόμους σαν μετά από σεισμό· κι εγώ εκείνος ο μικρός του σπιτιού πήρα την απόφαση μου: ότι όσο ζούσε το μπάσκετ εγώ δεν ήθελα να ζω αλλιώς από το συγκεκριμένο κλάμπ.
τώρα λοιπόν που ξανακάνανε την ίδια πορεία... εκείνη η ανάμνηση σηκώθηκε μέσα μου σαν ομίχλη πρωταγωνιστής. τι άλλο θες πια; αυτό δεν είναι απλώς μια νίκη — είναι ένας διάολος τυλιγμένος σε τρίχρωμη σημαία που φτερουγίζει πάνω από την πόλη σου. ας κάνουμε λοιπόν αυτοκόλλητο;
τι βάζουμε πάνω;
"αυτός ο τίτλος έχει ημερομηνία λήξης — χρόνια πολλά στους Λέικερς" 😄
τι άλλο να γράφω ρε σιγά σιγά... σαν σήμερα θυμάμαι που βρισκόμουν στο Παλιό Ηράκλειο αγοράκι ακόμα κάτω από τα χέρια του μπαμπά μου και έπαιζαν οι Λέικερς! αυτή η βολή του Γκάσου ήταν σαν βόμβα—δεν υπήρχε γονέας, γείτονας, φίλος που να μην στέκεται πια ποτέ τις επόμενες μέρες σα μουδιασμένος!
η γυναίκα μου τότε νόμιζε πως τονίστηκα έξω απο το τζαμί, ξέρεις; καθόταν στον καναπέ και έκανε βόλτες γύρω-γύρω το αυτοκίνητο της στο parking σαν κυκλική λούπα μέχρι τελικά να σπάσει η τηλεόρα στο σπίτι μας🔥💪😱
τώρα που ξανάπιασαν αυτό το σόι στάτους... τι άλλαξαν; ΟΛΑ! ας κάνουμε αυτοκόλλητο βρε παιδιά—στην πόρτα της γκαρσονιέρας μου ΑΥΤΟΚΟΛΛΗΤΟ που γράφει "παράσταση μόνο στο Game 5"! ας το σηκώσουν όλοι οι Λεϊκερς οπαδοί στους δρόμους μαλάκια! πάμε γερά!!!
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
πού μου είπατε πως έβγαινε ο ντράμερ στους δρόμους μετά;
μετά από εκείνον τον τρίποντο όχι μόνο η Αθήνα έγινε θέαμα — έγινε στάδιο. θυμάμαι εγώ εκείνον τον Οκτώβρη του 2002 στη γωνία της Βασ. Σοφίας με την Αριστοτέλους, δίπλα στο κατάστημα του ξαδέρφου μου που είχε το κουδούνι πάνω στην πόρτα σαν αυτοσχέδιο γκολποστ.
βγήκα βιαστικά από το μαγαζί κρατώντας ένα μπολ με ξηρούς καρπούς που είχα μόλις βάψει με αλάτι για τους φίλους μου στο ματς — κι εκείνος, ο τύπος που ήξερα πως είχε βγει στη βόλτα του νικητήριου τρίποντού του πριν καν τελειώσει το παιχνίδι, στέκονταν στο φανάρι φορώντας ένα τζάκετ της ομάδας μας σαν λάβαρο. είχε ακόμη το περιβραχιόνιο του τύπου στην ωμοπλάτη, λες και τον είχαν σφραγίσει εκεί οι θεοί του αθλητισμού εκείνη την στιγμή.
αυτό το ξεφάντωμα στους δρόμους όμως δεν είχε λόγια· είχε μόνο γέλια, ουρλιαχτά προς το άδειο αέρα σαν να ήταν η Αμερική εκεί κοντά, κι εκείνος ο ντράμερ, φουσκωμένος σα μπαλονάκι από χαρά, άρχισε να χτυπάει μπάσες στο φανάρι σα να χτυπούσε τύμπανα—μια, δυο, τρεις—σαν ιεροτελεστία. οι περιπτεράδες σήκωσαν τις τένες τους σαν σημαίες, μία γριούλα σταμάτησε τη σακούλα της στη μέση του πεζοδρομίου για να χειροκροτήσει, κι εγώ εκεί κρατώντας το μπολ των ξηρών καρπών ένιωθα πως η Αθήνα εκείνη την στιγμή είχε μετατραπεί σε πρωτεύουσα Λος Άντζελες επί Μαρτίου του '02.
κι όταν μετά από τρεις ημέρες τον είδα ξανά στον Βόλο, πιανοντας ένα μπουκάλι κρασί μου είπε πώς μέσα σ' εκείνες τις τρεις μέρες είχε βρει άλλους δέκα τύπους σα κι αυτόν στις γειτονιές — όλους ντυμένους σαν Λέικερς, όλους με τη βολή του Γκάσου σα μοτοσικλέτα στον αέρα.
τόσο μεγάλο θόρυβο έκαναν αυτοί οι τύποι έτσι;
αυτή την φορά ποιος χτυπάει τύμπανα εκτός απο δικό σου γκαράζ; ποιος γράφει αυτό που εγώ από τότε κουβαλάω στην τσέπη μου σα φυλαχτό; χρόνια πολλά στους Λέικερς!
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Ωραία ρε αγαπημένοι, εμένα τώρα μου ήρθε ο γάτος μου ο Τζίμης ο Λέικερς φορούσε παντού τζάκετ μπάσκετ σαν τράπουλα στις αρχές του 2000... κανείς δεν κατάλαβε πώς έβγαινε από το σπίτι, είχε γίνει φάντασμα τριών χρωμάτων πάνω στα ντουλάπια!
Με τόσο μεγάλο θόρυβο εκείνης της βολής, ξέρετε τι έκανε η γειτόνισσα μου η κυρία Μαρίκα; έβαλε στον κήπο της μια σημαία Λέικερς από φύλλο αλουμινίου — μόνο που είχε γράψει με κόκκινο σπρέι: *"παράσταση μόνο στο Game 4"*! Κάθε πρωί ξυπνούσε τις κότες φωνάζοντας *"τώρα χτυπάει ο Γκάσος"*! Οι κότες έκαναν ντου δεκαετίες μετά, εμένα όμως μου 'χουν δώσει γεύμα τριάντα χρόνων ακόμα!
Αυτή τη φορά τι κάνουμε; ΑUTOΚΟΛΛΗΤΟ ΣΕ ΣΑΛΟΝΙΚΙ ΑΠΟ ΤΑ 1990;
Φτιάχνουμε αυτοκόλλητο σαν αυτά που είχαν οι βόλοι στο αυτοκίνητο...
Και γράφουμε εκεί πάνω:
**"Αυτό το Game 4 έγινε πριν καν γεννηθείς η κότα της κυρίας Μαρίκας... χρόνια πολλά Λέικερς!"** 🤣🍿😂
και ας πάει όλος ο κόσμος να το κολλήσει στις πόρτες του — αλλιώς πως να βγουν αυτοί οι πιτσιρικάδες σήμερα στους δρόμους σα ντράμερ αφότου νικήσει η ομάδα;;; 🎺
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿