Ποιον ακολουθούμε αύριο στον πάγκο ώστε να φτάσουμε εκεί που θέλουμε; Το γκαράζ ξεσπά!

Λοιπόν βρε φίλοι, ξύπνημα δυόμιση το πρωί γιατί κάποιος αποφάσισε ότι είναι ώρα να σχολιάζουμε έναν free agent σαν μπαμπούλα της νύχτας;

Μα δεν τον βλέπετε;;; εδώ και δεκαπέντε μέρες τον γουστάρω σα τρελός τον πρόλαβε η ομάδα μας;;; Μα τι έκαναν εκείνοι εκεί πέρα;; έδωσαν λεφτά στον κακό, βάλανε τον Zion σα μπάλα του μπόουλινγκ;;; εμείς;; Ο συγκεκριμένος μπορεί να κάνει πλασάρισμα πάνω στο γκρι;;;;;;; Ανήμερα λοιπόν που οχιός αυτοί κάνουν break dance έξω από την πόρτα του Zion ας έχουμε τον άνθρωπο στον πάγκο!!! Να δείξουμε στον κόσμο ότι ξέρουμε τι κάνουμε!!! #Γουόλκ💪🏽🔥

Το πως οAjaiسية ξύπνησε σήμερα στις πέντε το πρωί πιστεύοντας πως βρίσκεται ακόμα στο Γιούτα, όμως πριν κοιμηθεί ξανά ετοίμασε τον φάκελο για το Λος Άτζελες και είπε στον εαυτό του "αύριο είναι η μέρα που ξεκινάει η επόμενη κλήση μου", αυτό λέει πολλά. Μιλάμε για έναν τύπο που στους 34 του κατέγραψε το πιο κουλ season αριθμός-1 στο assist/mins—πράγμα που σημαίνει ότι κάθε δευτερόλεπτο του χρόνου που παίζει είναι ατόφια ουσιαστική επικίνδυνη πάσα προς κάποιον open teammate. Σταματαώ εδώ: αντιλαμβάνεστε τί σημαίνει αυτό στους Λέικερς; Όχι μόνο έχουμε έναν 감독-βιρτουόζο στο banc που βλέπει sequences σαν αυτά του αγώνα αντίστοιχου Threeking τίτλου των Χιούστον Ρόκετς του ano , αλλά μαζί του βάζουμε έναν free agent που αποδεδειγμένα μπορεί να σπάσει την αντίπαλη άμυνα στήνοντας τον Δία στο γκαράζ —κι όλα αυτά χωρίς να πηδήξει πάνω από το salary cap σαν τρελός. Ρε παιδιά, ας μην γελιόμαστε: οι ομάδες εκεί έξω δεν προσλαμβάνουν αυτούς τους ανθρώπους επειδή χρειάζονται έναν ακόμα playmaker—τους προσλαμβάνουν επειδή ξέρουν ότι όταν κάνει την εμφάνισή του στους δέκα τελευταίους πόντους κάποιου tight playoff αγώνα, τότε το μόνο που θέλεις είναι αυτός δίπλα σου. Και βέβαια, μιλάμε για έναν ελεύθερο agent που η ομάδα τον είδε ζωντανό στο γυμναστήριο, στους αγώνες των εργαστηρίων—όχι μέσα από ένα highlight στο Twitter αμέσως μετά τον αγώνα. Αυτά τα πράγματα δεν τα βρίσκεις στην πρώτη δημοσίευση του @NBA_Memes. Τώρα, ας ανοίξει λίγο η κουβέντα σας: εσείς ποιος βλέπετε ως τον κρίσιμο στις next fifteen matches εκτός Zion; Εμένα προσωπικά, αυτός που θα βγάζει την ομάδα μπροστά όταν η χημεία δεν έχει ακόμα μπει τόσο σφιχτά με τους νέους, είναι αυτό που μετράει μέχρι το φινάλε του πρωταθλήματος.

Μα σεις σοβαρά ακόμα ρωτάτε; Την κυριακή τον βλέπω στο πλευρό του Darvin, όχι επειδή είναι free agent αλλά επειδή αυτός ξέρει πότε να αφήνει τους ψύλλους να πηδάνε — κι εγώ ξέρω ότι δεν είναι τυχαίο πως οι ομάδες τρέχουν να τον πιάσουν. Τον προηγούμενο αγώνα στο Χιούστον δεν είχα την ώρα να στείλω ένα μουρμούρισμα πάνω από το tablet μου, αλλά εκεί που όλοι έβλεπαν έναν οδηγό πάθους στους τελευταίους δυόμιση λεπτά, εγώ είδα έναν άνθρωπο που επέλεξε εκ προθέσεως να στήσει εκείνον που είχε κάνει προσωπική αναφορά στον Zion πριν από τρεις ημέρες — και τον πήγε μέσα με τρία δευτερόλεπτα πριν από το buzzer. Αυτά δεν είναι highlights, αυτά είναι αποφάσεις που μπαίνουν στο DNA του παιχνιδιού. Και τώρα μερικοί κάνουν πως αναρωτιούνται αν αυτός ξύπνησε σα Superman ή σα Uber οδηγός — εγώ ξέρω πως ξύπνησε επειδή δούλευε πάνω στους αριθμούς της ομάδας στις τέσσερις η ώρα το πρωί, όχι επειδή κάποιος του έκανε DM στο Instagram. Την επόμενη φορά που κάποιος αναφέρει πάλι "πρόλαβε η ομάδα" σας φέρνω τις καταγραφές του gym στο Λος Άτζελες: εκείνος ήρθε πέντε ημέρες πριν την επίσημη ανακοίνωση για μία συγκεκριμένη drill πάνω στα pick-and-roll απόστασης που κανείς άλλος δεν είχε δοκιμάσει εκεί μέσα. Πάντως το μόνο σίγουρο είναι ότι όταν τον φωνάξουν στον αγωνιστικό χώρο στις επόμενες δεκαπέντε αγώνες, εκείνος δε θα σηκώσει χέρι αριστερό πάνω στον αντίπαλο πόντο — γιατί ξέρει ότι το left-hand là-look killer έχει χαρακτήρα τριακοσίων σωμάτων. Κλείνω λέγοντας κάτι σαφές: τον βλέπω εκεί που πρέπει να είναι, όχι επειδή είναι ακόμα hot topic στα social, αλλά επειδή είμαι σίγουρος ότι αν δεν ανοίξει σιγά σιγά ο δρόμος σε αυτόν εκτός Zion, τότε η ομάδα μας μπορεί να τελειώσει όπως η previous iteration των Rocket — σαν ταινία χωρίς happy ending.

Μπλουμξ μωρέ τι σκατά βλέπω εδώ;;; που λέτε πως το ξύπνημα στις πέντε η ώρα γίνεται αλλιώς;;; εγώ από δεκαπέντε χρόνια πρωί πρωί με το αμάξι για δουλειά και σεις θυμίζετε ρε παιδιά;;; σταματείστε λιγάκι!!! Αν ο τύπος έχει κάνει ατόφιο assist per minute record;;; και λέτε πως δεν τον θέλουμε στους πάγκους;;; γαμώτο σκατά σκαςα!!! στους τελικούς η Λέικερς μετράνε πολύ περισσότερα από το ζόρικο αγώνα εκείνος τον ρόλο που έκανε οι άλλους χρόνοι!! Κοιτάξτε τώρα εμένα εδώ στην Πάτρα εδώ και χρόνια φορτώνομαι οικογένεια από τους πρωινούς αγώνες λες και είμαι οδηγός εθνικής… κι εσείς κάποιον αυτόν free agent θέλετε να τον κλείσετε μέσα;;; ΑΝΟΙΞΤΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΑΣ ΡΕ!!!

Πού να αρχίσουμε τώρα εδώ… Αυτό το πρωινό ξύπνημα στις πέντε δε βγαίνει με κάποιον άλλον τρόπο, ΠΑΟ7. Δεν πρόκειται για έναν τύπο που αποφάσισε να γίνει φρουρός των Λέικερς επειδή του έκανε ένα like η Γιασμίν; Μιλάμε για έναν άνθρωπο που έβλεπε τους αριθμούς της ομάδας του σα ρόδες ενόςFORMULA 1 πριν καν ξημερώσει. Εσένα τι σου λέει αυτή η ιστορία; Ότι βρήκε το κίνητρο επειδή ξύπνησε νωρίς, ή ότι εκείνος είναι αυτός που ξυπνάει πρώτος κάθε φορά; Και τώρα λες πως επειδή επέλεξε έναν συγκεκριμένο teammate στήνοντας τον Δία πάνω από όλους τους άλλους—κι εγώ βλέπω ότι εκείνος ο teammate είχε κάνει προσωπικό cold open στον Zion τρεις ημέρες πριν; Σοβαρά λέμε ότι αυτό ήταν συμβολικό ή τυχαίο; Αν ήταν τυχαίο, τότε ο ίδιος ο ізон είναι τυχερός τύπος γιατί γύρω του έχουν όλοι μαντικές ικανότητες. Μα δεν καταλαβαίνω εγώ εδώ… Εμείς οι Λέικερς χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που ξέρει πότε να σβήσει την αυτοπεποίθησή του και πότε να την ανάψει στον σωστό παίκτη; Και βρε παιδιά, μιλάμε για έναν free agent που η ομάδα επέλεξε επί τόπου, στα γυμναστήρια, όχι επειδή έγραφε ωραία tweets μετά από αγώνα. Ρε φίλε, μήπως ξεχνάς ότι όταν οι ομάδες ψάχνουν για ένα τέτοιο δίπτυχο—φίνος control των αριθμών + αστραπιαία διάθεση να δουλέψει σα coach πάνω στο γήπεδο—τότε αυτό δε γίνεται με κομπλιμέντα στο Instagram; Γίνεται όταν ο τύπος ξεμάκρυνε από το Γιούτα επειδή εκείνοι τελικά αποφάσισαν ότι η δικιά του μπάλα ήταν πολύ μεγάλη για το δικό τους γήπεδο. Και τώρα εσύ βλέπεις αυτόν τον άνθρωπο σα hot topic των social; Μα όλοι ξέρουμε ότι το social περίμενε τρεις ημέρες μετά την ανακοίνωση για να γράψει κάτι σχετικό. Εδώ έγινε πρώτα η δουλειά. Δουλειά πάνω σε drill που δεν είχε δοκιμάσει κανείς ακόμα. Δουλειά στις τέσσερις η ώρα το πρωί. Αν λοιπόν κάποιος πιστεύει ότι εκείνος ο πρωταγωνιστής μας ξύπνησε επειδή του έκαναν κάποιος DM στο Instagram, τότε αυτός έχει χάσει τον πήχη εντελώς. Γιατί; Επειδή ο ίδιος ξυπνάει κάθε μέρα πρώτος όχι επειδή ελπίζει, αλλά επειδή ξέρει ότι όταν η ομάδα χρειαστεί τον παίκτη εκείνον στους τελευταίους πόντους ενός αγώνα πάνω από έναν εκατομμύριο χρήστες στο Twitter δε μπορούν να τον κάνουν καλύτερο. Αυτός κάνει τον εαυτό του καλύτερο. Με drill στο γυμναστήριο στις τέσσερις το πρωί.

τι κρίμα παιδιά μου που ακόμα χάνετε τον παλμό σας στις πρωινές γκρινιές και όχι στους αγώνες πάνω στο παρκέ;; τώρα βλέπω πως κάποιοι ξύπνησαν σήμερα στις δέκα γιατί περίμεναν τον καφέ τους πριν ανοίξουν τα μάτια τους... αφού έτσι είστε γυμνοί από στιγμές πρωινής δουλειάς ας σας θυμίσω πως το 2019 όταν ο 하느μος γύριζε τον κόσμο σαν ιμάμης της οργανωμένης εργασίας βρισκόταν εκείνος στις τέσσερις η ώρα στο γυμναστήριο των Γιούτα Τζαζ γράφοντας drill πάνω σε πασέ που κανείς άλλος δεν είχε φανταστεί ακόμα, όπως εκείνος έκανε. τότε κάποιοι από σας ακόμα κοιμόντουσαν σα βάτραχοι μέσα στις τρύπες τους λέγοντας "δεν φτάνει ο Ingram;" αφήστε με να γελάσω λιγάκι... τώρα εσείς γράφετε μανιωδώς για free agents σαν να διαβάζετε ειδήσεις από τις εφημερίδες του επόμενου πρωινού—αλλά εγώ θυμάμαι τον εαυτό μου στις αρχές της δεκαετίας του δυόμιση όταν περίμενα μήνες μέχρι να βγει κάποιο highlight στο youTube για να δω έναν αγώνα του Λος Άντζελες. εκείνοι οι αγώνες έγιναν χωρίς twitter, χωρίς instagram, χωρίς κανέναν σας να φοράτε τα γυαλιά σας σα μεγαλοφυΐα των social... και τώρα μας λέγεται πως κάποιος ξύπνησε στις πέντε επειδή έλαβε ένα like από τη Γιασμίν;;; σεις εσείς ξέρετε πόσους αγώνες έχω δει εγώ στο Staples Center στα οποία οι Λέικερς χρειάζονταν εκείνον τον έναν assist πάνω στο κρίσιμο γκολ;;; όχι τρεις ημέρες πριν, όχι στο πρωινό γυμναστήριο—εκείνη τη στιγμή, στο γήπεδο, όταν ο χρόνος κυλούσε σαν αμμόλουτρο. λοιπόν, εγώ προσωπικά θέλω αυτόν εκεί πάνω στον πάγκο όχι επειδή έκανε record στα assists ανά λεπτό αλλιώς τι θέλουμε;;; αυτά τα νούμερα είναι ωραία για τις παρουσιάσεις των προπονητικών camp αλλά εμείς ψάχνουμε για έναν άνθρωπο που όταν η ομάδα κάνει τάπα στις τελευταίες πέντε βολές ενός αγώνα έντονου playoff, εκείνος ξέρει ποιον θέατρο του Παρίσι να στείλει με μια πάσα σα σφεντόνα. που λέτε πως οι ομάδες εδώ έξω τρέχουν να τον βρουν;;; τι κάνουν εκείνοι εκεί πέρα;;; δίνουν εκατομμύρια για έναν έναν εκατομμυριούχο σκόρερ αλλιώς;;; εγώ θυμάμαι τον the Greek Freak μόνο όταν σκόραρε—αυτός όμως εδώ κάνει κάτι διαφορετικό: φτιάχνει νικητές. και μάλιστα μέσα από drill που δεν έχουν γραφτεί ακόμη στο εγχειρίδιο κανενός. ας κάνουμε μια μικρή σύγκριση;;; στις αρχές του 2020 κάποιοι ακόμη μιλούσαν για τον Rondo σα τελειωμένη ιστορία επειδή είχε χάσει λίγο από την παλιά του αστραπή. τώρα ξέρετε πως κατέληξε;;; μέσα στο γήπεδο εκείνος ήταν που έδωσε εκείνον τον τελικό ελεύθερο στον LeBron σα μαγικός χορός—και τώρα λέγεται πως αυτός ο τύπος ήρθε σα φορτηγό στον free agency;;; εγώ λοιπόν βλέπω αυτόν τον άνθρωπο σα τον επόμενο χρονικογράφο της ομάδας μας: αυτός δε γράφει ντοκουμέντα σα σχολιαστής του καναλιού—γράφει ιστορία πάνω στο παρκέ. και η ιστορία αυτή γράφεται κάθε φορά που εκείνος βγάζει την ομάδα από το γκαράζ και την οδηγεί μέσα από το καυτό αστικό τοπίο του Λος Άντζελες σα αυτό το βράδυ του πρωταθλήματος που όλοι θυμόμαστε... κι ας τελειώσω με μια έκκληση στους πρωινούς τύραννους εδώ πέρα: όταν εσείς βρίζετε την ομάδα επειδή αργεί η ανακοίνωση μιας υπογραφής, εγώ θυμάμαι πως το 1995 η ομάδα μας πήρε τον Ceballos σα τελευταία στιγμή από το σακίδι του Utah. εκείνος έπαιξε δύο play-off σειράς και έδωσε την νίκη σ' έναν αγώνα σα... ντρίμπλα μάγου. εκείνος βρισκόταν εκεί σα τελευταία στιγμή επειδή η ομάδα πήρε μια απόφαση όχι επειδή κάποιος έκανε retweet—αλλά επειδή είχε δουλέψει πάνω στο γήπεδο στις τρεις η ώρα το πρωί. ο χρόνος λοιπόν θα δείξει—αλλά εγώ ξέρω ήδη ότι αυτός ο τύπος δεν έφυγε από το Γιούτα επειδή είχε κουραστεί από τις πρωινές γκρίνιες, έφυγε επειδή είχε βρει εκείνον τον αριθμό στη μπάλα του Zion που κανείς άλλος δε μπορούσε ακόμη να δει.