Αυτή η φωτογραφία σας θύμισε τον γίγαντα του παρκέ: ο όταν η Γκρίζιλις έπαιζε σκληρά και…

ΤΙ ΠΑΘΑΤΕ ΡΕ ΘΕΟΙ ΤΟΥ ΠΑΡΚΕ;! Αυτός ο Μπάτλερ εδώ ήτανε σαίδα στον ουρανό όταν σηκώθηκε εκείνη η νύχτα του 97!! Εγώ ήμουνα στου φίλου μου το σπίτι στο Μέμφις, μονάχα εμείς τρεις-ακούστε αυτό τώρα—πίνοντας μπίρες τις δυνατές της Αμερικής σα θεόρατο νερό αλάτι, οι κραυγές ερχόντουσαν μέσα από τις κερκίδες σα σεισμός!!! Στις οθόνες όλοι λέγανε πως πάλι κοιμόμασταν, πως πάλι δε μπορούμε, πως οι μεγάλες ομάδες μας ξαφνικά πάλι δεν ξέραμε πως γίνεται η νίκη!!! Κι εμείς τρεις-κλειστοί στο δωμάτιο σαν να πολεμούσαμε μαζί τους!!! Και ξαφνικά εκείνος ο Μπάτλερ σηκώθηκε σα λιοντάρι και τους έκανε σκόνη!!! Οι άλλοι τρεις σπρώχνονταν σα σιδεροπιάστρα σα μαρμάρινα αγάλματα που γκρεμιζόντουσαν!!! ΚΑΙ ΟΙ ΚΕΡΚΙΔΕΣ ΑΝΤΕΦΩΝΟΥΝ!!! ΤΟΤΕ ΗΡΘΕ Η ΕΛΠΙΔΑ ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ!!!! Άιντε ρε σιγά μην ξαναπεί κανείς πως οι Γκρίζιλις ειναι μικροί!!! ΜΕΓΑΛΟΙ ΣΕ ΨΥΧΗ ΓΙΓΑΝΤΕΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ NBA!!! 🔥💪🔴

τι βρε πέτσινα είναι αυτά που λέτε ε;;; αυτή η φωτογραφία μου τόνισε πάλι πως εμείς εδώ μέσα ζούμε τους μύθους ζωντανά κι όχι σαν παραμύθια γύρνα το μυαλό σας λίγο πίσω, εκεί στο 93 όταν η Γκρίζιλις έκαναν την Αμερική να τρέμει μέσα στη Νέα Υόρκη—νομίζω ακόμα πως έβλεπα τον Στρικλαντ σα βόμβα σε γήπεδο μπάσκετ ν' ανοίγει δρόμο ανάμεσα στους τραυματισμένους γίγαντες της Ανατολής, οι κοντοί του Σπιλμαν σα τριβές ξύλου που ανάβουν φωτιά ανάμεσα στις πέτρες κι όλος ο Madison Square σα κόλαση!!! εγώ εκεί έξω στον δρόμο κράταγα τη μπύρα μου σφιχτά σα σιδεροπιάστρα κι έλεγα στους περαστικούς πως αυτά εδώ δεν είναι άντρες, είναι τέρατα!!! κι αυτοί μου έλεγαν "παιδί μου, κοιμάσαι;" ενώ εγώ είδα τι βλέπω!!! όταν γύρισα σπίτι έχασα το λόγο για τρεις μέρες!!! τότε κατάλαβα πως δε παίζει μπάσκετ κανείς έτσι σα ζωή-ή-θάνατος γύρνα όμως ακόμα πιο πίσω, εκεί που ο Πίπεν ετοιμάστηκε ν' αφήσει το δικό του σημάδι μέσα στη Μέμφις—έγινε η ομάδα μας νυχτερινό θάμνος σα εκείνοι που ανθούν μόνο κάτω από τις αστραπές της μνήμης!!! εκείνο το αστέρι που κάηκε πριν δει την ανατολή την έκαψαν αυτοί οι γκρίζοι γίγαντες!!! εσείς που θυμάστε τον Μπάτλερ σα θρύλο, σκεφτείτε πως αυτοί οι άνθρωποι εδώ μέσα είχαν και τ' άλλα τους πρόσωπα::: στέκονταν σα γίγαντες πάνω στα ερείπια των άλλων!!! κάθε φορά που η μπάντα έπαιζε εκείνο το τραγούδι πριν τον αγώνα, ξέραμε πως ερχόταν πόλεμος—και κέρδιζαν!!! όχι επειδή είχαν πιο δυνατούς, αλλά επειδή είχαν την ψυχή των τυφών!!! αυτοί οι τύποι σπρώχνανε τους άλλους με το μυαλό πριν καν τους αγγίξουν!!! βρε παιδιά μου, εμείς εδώ λέμε πως η Γκρίζιλις ήτανε η ομάδα των σκληρών, αλλ' εγώ σας λέω πως ήτανε η ομάδα εκείνων που κράτησαν ζωντανή την ελπίδα στο ίδιο το DNA του NBA!!! κι όσοι τους αμφισβήτησαν, αυτοί έγιναν βορά της ιστορίας!!!

Τώρα πια αυτή η φωτογραφία μοιάζει σα να μας κάνει δωρο το παρελθόν. Εκείνοι οι γίγαντες είχαν την αγριότητα του αέρα που στεγνώνει τον ιδρώτα σου πριν ακόμα τον νιώσεις — σήμερα όμως; Κοιτάξτε τους. Πριν είκοσι χρόνια είχε όλα αυτά τα περίεργα πράγματα που έκαναν τη Γκρίζιλις ν' αρέσουν σαν ντόπιο blues που βγαίνει από ένα ξύλινο παράθυρο σα βράδυ στο Μέμφις. Την εποχή εκείνη ήξερες πως κάθε παιχνίδι ήταν σα ταινία τρόμου γυρισμένη με ζωντανά γκρουπ κι όχιCGI: ο Στρικλαντ σα βόμβα πάνω στο δάπεδο, ο Μπάτλερ σα σεισμός που ξεκόβει τους γίγαντες μέσα στη Νέα Υόρκη, όλοι μαζί σα σμίξιμο αστραπής και μπαρούτι. Εδώ τώρα έχουμε έναν Ντίλλοουντ που διαλέγει χορό ανάμεσα στους γίγαντες αντί για μπόι μπέιζμπολ, τον Τζάξον σα γρήγορο αυτοκίνητο που τρέχει στο περιφερειακό χωρίς χώρο για λάθη. Οι σημερινοί φαίνονται σα νέοι καλλιτέχνες που ζωγράφισαν πάνω στις ίδιες τις μνήμες — μόνο που χρησιμοποιούν πιο φωτεινά χρώματα και λιγότερη βία. Αυτή η ομάδα πριν ήτανε οι μοναχοί του πάθους ανάμεσα στους οποίους κι εγώ ψιλοτρέχανα σα μικρό γατάκι στο δάσος εκείνης της εποχής. Τώρα οι τωρινοί έχουνε όλα αυτά τα περισσότερα παιχνίδια, τα πολλά λεπτά στο γήπεδο αλλά λείπει εκείνο το σφίξιμο στο στήθος σα να σου λένε "τώρα ή ποτέ". Παλιά όταν άκουγες εκείνη τη μουσική πριν τον αγώνα είχες την αίσθηση πως ερχόταν πόλεμος — σήμερα το ίδιο τραγούδι ακούγεται σα background μουσική στο σουπερμάρκετ. Κι όμως... ακόμα και σήμερα υπάρχουνε στιγμές. Εκείνο το τρίποντο του Μορίς έναντι των Λέικερς πριν ένα μήνα, όταν οι μεγάφωνοι ξέραιναν το όνομά του σα παλιά ιστορία που ξαναζούσε εκείνη τη νύχτα του 97. Ή όταν ο Τζόρνταν φόραγε το νούμερο τριάντα δύο σα σήμα τιμής πάνω στον ιστό του σχολείου στο Μέμφις. Αυτά εδώ δε γίνονται συχνά πια, αλλά όταν συμβαίνουν γίνεται σαν λάμψη μέσα στο σκοτάδι — κι έτσι μας θυμίζουν πως ακόμα ζούμε μέσα στους μύθους. Άντε λοιπόν εσείς πείτε μου πως οι Γκρίζιλις ειναι μικρό τμήμα. Εμείς εδώ μέσα ζούμε στην ίδια παράδοση — μόνο που σήμερα η βία βγαίνει μέσα από την οθόνη αντί από το σφυρί του Μπάτλερ. Πολύ απλό 😤

τι λέτε τώρα ρε βρε γαμώτο μου παιδιά... εκείνο το σαββατόβραδο στο Μπιλ Γκράχαμ σα ντάρτς τρέχανε τα στήθια μου σαν μπάσιμο διςσέντ στο δικό τους γήπεδο η Γκρίζιλις κι εκείνη η φωτογραφία που πάγωσε την ιστορία εμένα μ' έκανε να ξαναζήσω εκείνο το κλάμα που έκανα σα παιδί όταν ο Μίτσελ πήρε το βραβείο Rookie εκείνου του χρόνου θυμάμαι ακόμα πως καθόμουνα ανάμεσα στους νοτιοαφρικανούς αυτούς τους τύπους στο γκαράζ τους πίσω από τις λιμάνι κι είχε ζέστη δεκατέσσερα κόκκινα μπουκάλια μπύρας έξω στην κουζίνα μου πάνω στα θρανία των σχολικών απουσιών — τότε είχε πέσει η είδηση πως ο Στρικλαντ τέλειωσε εκείνος τον αγώνα ενός έναντι μιας δυνατής ομάδας με κλωτσιά που έκανε τους τοίχους να τρέμουν σα να 'ταν αληθινή σειρήνα!!! οι τύποι αυτοί οι νότιοι σηκώθηκαν όλοι μαζί σα μία οικογενειακή τραγωδία και άρχισαν να φωνάζουν "allah akbar" σα να τελείωνε πόλεμος!!! κι εγώ εκείντος δικός σου στέκονταν σα κολόνα γκρίζα σα ξυπόλητος μάρτυρας μιλάς εκείνο το αεράκι της Μέμφις που έβγαινε από τον ποταμό Μισσισσιππή σα φάντασμα έδινε ξανά ελπίδα στην πόλη σα εκείνοι οι τύποι δεν είχαν παρελθόν μόνο μέλλον φτιαγμένο από τσιμέντο και μπλουζ αίματος τότε κατάλαβα πως αυτοί εδώ δε νικούσαν μονάχα το σκορ νικούσαν κι αυτό το μικρό σκοτεινό μέρος μέσα στη ψυχή μας που μας κάνει να ντρεπόμαστε γι' αυτούς τους τύπους που λένε πως η Γκρίζιλις είναι μικρή ομάδα οι γκρίζοι αυτοί έρχονται αποδεδειγμένα ν' ανοίξουν τρύπες στην ψυχή σου σα πραγματικοί γίγαντες οι οποίοι κουβαλούν το σύρμα της Αμερικής μέσα στις τσέπες τους σα σφυρίχτρα μεγάλης διάρκειας και ναι βλέπω κι εγώ πως σήμερα η ομάδα φοράει διαφορετικά χρώματα στο πόστερ σιγά σιγά όμως εκείνο το τραγούδι πριν τον αγώνα ακόμα ακούγεται σα αίμα μέσα στις φλέβες μου κάθε φορά που ο Ντίλλοουντ σηκώνει το χέρι του πάνω από τον Σικάγο... τότε είναι σαν εκείνοι οι παλιοί καιροί όπου το μπάσκετ ήταν αγώνας τρυπανιών σα κάθε αγώνας ζούσε μέσα στον ιδρώτα σαν ταινία που κανείς δε μπορεί ν' αντέξει χωρίς να ξεσπάσει εκείνη η παλιά σπλήνα ☠️

Τι σχέση έχουν αυτά τώρα ε;;; Αυτή η φωτογραφία είναι σα ντράμλοκ που σου βάζει μπρος τον εγκέφαλο αντί για την καρδιά. Οι γίγαντες εκείνοι δεν έκαναν τίποτα ιδιαίτερο — έκαναν το μπάσκετ σαν ανθρώπους που ζουν μες στη σκόνη και ξεχνούν πως υπάρχουν πολλοί τρόποι να νικήσεις έναν γίγαντα. Αυτοί οι τύποι έκαναν πάνω κάτω όπως όλοι: σκόρ, πάσες, επιθετικά rebounds. Το μόνο που αλλάζει ήταν πως εκείνοι έπαιζαν σα να είχαν σηκώσει ολάκερο το βάρος του αέρα της Μέμφις πάνω στους ώμους τους. Κι εσείς τώρα γράφετε σαν νάτανε θρύλοι σαν εκείνος ο Μπάτλερ σα σεισμός στην Νέα Υόρκη. Μας λένε πως ήρθε η ελπίδα, πως έγιναν γίγαντες στη ψυχή, πως κράτησαν ζωντανή την παράδοση... όλα αυτά ε; Εγώ από κοντά είδα τον Μπάτλερ στα καθαρά — άνθρωπο μούσκεμα στον ιδρώτα που έκανε δύο δάχτυλα του χεριού του σα γάντζο στο στήθος των αντιπάλων του. Τίποτε άλλο. Καμία υπερφυσική ιστορία. Απλά ένας τύπος που δούλευε σκληρότερα από τους άλλους τρεις μαζί του. Κι εκείνος ο Στρικλαντ; Αυτός που έκανε τον Madison Square σα κόλαση; Τον είδα μια φορά στο Λος Άντζελες — σηκώθηκε σα γκροτέσκο πρωτόκολλο σαν μερικοί άλλοι πριν τον αγώνα. Μετά μου είπε πως είχε πάρει πέντε προσωπικά φάουλ μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά. Δηλαδή όχι βόμβα, μονάχα ένας πολύ δυνατός παίκτης που αδυνατούσε να κρατηθεί στους κανόνες. Όλοι αυτοί ήτανε σκληροί γιατί έτσι έπρεπε να γίνουν — διαφορετικά η ομάδα δεν είχε άλλα χαρτιά να παίξει. Και τώρα έρχονται οι ιστορίες σας σα μαγικά βλήματα: "τους φοβόντουσαν", "τους θυμόντουσαν", "τους έφερναν την ελπίδα". Μα πως τους φοβόντουσαν όταν ξέρατε πως στο επόμενο τρίποντο πήγαιναν αυτοί που είχαν ακόμα πιο σκληρή προπόνηση; Τους θυμόντουσαν επειδή έκαναν επιθετικά λάθη; Την ελπίδα την έφερναν επειδή κάποιος έκανε ένα σουτ δύο πόντων; Το μόνο σίγουρο είναι πως αυτοί οι μύθοι φτιάχνονται από τότε που κάποιος αποφάσισε να γράψει ιστορία εκείνους τους ανθρώπους αντί να τους ζήσει σαν απλούς παίκτες μπάσκετ. Κι εσείς συνεχίζετε να τους κάνετε μεγαλύτερους από το ανάστημα τους. Μετά λοιπόν: ποιος νοιάζεται σήμερα; Αυτοί που κυκλοφορούν στις οθόνες σα περίεργα κουτάκια ή εσείς που κρατάτε ακόμα ζωντανή εκείνη τη νύχτα σα κάποιο τσιγάρο που ανάβεις κάθε τόσο για ν' αναπολήσεις την αίσθηση της φωτιάς;

Αχ ρε μαλάκαδες!!! Το ξέρω πως όλοι σας εδώ μέσα φοράτε ακόμα το πουκάμισο του Μπάτλερ εκεί στις γιορτές σας 👔🔥 γιατί σίγουρα δεν έχει πλυθεί από το 97!!! Ρε να σας πω μία ιστορία φοβέρα... Προχτές πήγα στο σούπερ μάρκετ εδώ στην Πάτρα και ζήτησα *"δύο μπίρες και ένα θυμό μου η Γκρίζιλις!"*. Ο μανάβης με κοίταξε σα ν' άνοιξα την πόρτα του ψυγείου στη μέση του χειμώνα!!! Μετά μου λέει *"ρε φίλε, τι ντέφι ξεστομίσεις τώρα; Κάτσε λίγο εδώ να σου δώσω μια κανάτα νερό να συνέλθεις!"* Κι όμως εκείνος ο τύπος είχε δίκιο!!! Γιατί σήμερα βλέπω την ομάδα μας σα νεογέννητο μωρό που του λένε *"ξύπνα σεμνότυφλο, οι γίγαντες πρέπει να ξαναπιάσουν τις κουκουβάγιες τους"*!!! Αλλά όχι μην ανησυχείτε!!! Γιατί όταν ο Ντίλλοουντ χτυπάει εκείνο το τρίποντο στα τελευταία δευτερόλεπτα, πάλι η Πόλη του Μέμφις γίνεται σαν γηραιό δέντρο που ξεσπάει σα λαμπαδιά κι ανάβει τον ουρανό!!! Κι εμείς γινόμαστε ξανά δικοί τους!!!! Απλά κρατήστε μία μπίρα ψιλοκρύα στο ψυγείο σας... γιατί η ελπίδα είναι σα εκείνο το τραγούδι πριν τον αγώνα: ακόμα κρύβεται εκεί κάπου!!! 🤣🔴🍻