Αυτή η ομάδα έκανε την Αμερική να σταθεί όρθια!
remember αυτό το γκολ του Στακχάουζ την προηγούμενη μέρα που οι ομάδες στήθηκαν σαν κοντάκια στο γήπεδο κι εκείνος ήταν σίγουρος, σηκωμένος ο ίδιος στο γκολφ σαν τον εαυτό του μόνο πως εκείνος δεν κάνει λάθη — λες κι έκανε αυτό το πράγμα κάθε βράδυ, όχι μόλις τριάντα τρία δευτερόλεπτα αριστεροχέρης πισίνα στον αέρα...
πέντε χρόνια έχουν περάσει από τότε αλλά ακόμα όταν βλέπω το βίντεο τρέχω προς το μέρος της τηλεόρασης σαν τρελός και πηδώ σα ν' αγγίζω εκείνον τον ουρανό — όχι για το καλάθι, γαμώτο, αλλά γιατί εκείνη η ομάδα έκανε όλους μας ν' αισθανθούμε σαν να μπορούμε κι εμείς να πετάξουμε... 😄
κι όσοι δεν το 'χουν ζήσει ακόμη, πώς σας το λες — μένουν πάντα εκείνες τις εικόνες σαν λάβα στο κεφάλι σου!
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
ΡΕ ΕΓΩ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ… εκείνο το βράδυ στο Ίμποκ μαζεύτηκαν όλοι στον ουρανό σαν ένα μεγάλο παιδικό πάρτι!!! 🎉 Εμένα η μάνα με βγήκε κυνηγητό από το σπίτι γιατί γκρέμισα το ψυγείο τρέχοντας προς την τηλεόραση — το χειρότερο; χτύπησα και τον γάτο!!! ΑΛΛΑ ΜΟΥ ΉΤΑΝΕ ΑΞΙΟΣ ΤΟΥ ΓΚΟΛΦ!!!
Δεν ξεχνώ ούτε μία λεπτομέρεια: εκείνος ο σταυρός στο πρόσωπο του Στακχάουζ πριν σηκώσει τα χέρια σαν να κάνει ουράνιο τόξο μπήκε μέσα μου σα σφεντόνα!!! Είχαμε συγκεντρωθεί σπίτι του θείου μου, εκείνος φώναζε "ΤΡΕΞΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙ!!!" κι εγώ σαν ηλίθιος έκανα ελεύθερη πτώση πάνω στο τραπέζι με το ποπ-κορν!!! Η μπάλα σαν αστραπή!!!
Κι όταν είδα εκείνον τον γύρο της νίκης στο γκολφ… ΛΕΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΣΥΓΚΙΝΟΥΜΑΙ!!! Σηκώθηκα πάνω στην καρέκλα σαν βασιλιάς!!! Οι γείτονες χτύπησαν το ρολόι επειδή τάιζαν τον κόσμο σαν κανονικοί… ΚΑΝΟΝΙΚΟΙ!!! Γιατί εκείνη η ομάδα έκανε ό,τι κι εμάς τους φανς: μας δίδαξε πως ο ουρανός είναι υπόσχεση!!! 😭❤️
Και δεν ξέρω πως οι άλλοι το ζουν χωρίς αυτήν τη φωτιά!!! Εγώ ακόμα τρέχω προς την τηλεόραση σαν τρελός!!! ΚΑΙ ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΚΑΝΩ!!! ΠΑΝΤΑ!!! Γκριζιλις μου… πάντα πάνω!!! 💪🔥
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
τι γίνεται ρε μικροί μου δαίμονες της Μέμφιδος – έτσι στέκεστε εκεί λες κι αυτά που ζήσαμε ήταν ένα σπορ στα δελτία;
θυμάστε εκείνο το βράδυ στον πρώτο γύρο των πλέι-οφ του 2014; όχι μόνο ότι είχε πάει μέχρι εκεί η Γκρίζιλις σαν παρία από την πρώτη μέρα, όχι μόνο ότι είχαν σκοτώσει τον πρωταθλητή εκείνου του χρόνου στους πρώτους γύρους – εκείνο το γκολ στο τελευταίο δευτερόλεπτο σαν το ποτήρι νερό που ξέχειλεψε εκεί που καθόμασταν όλοι σφιχτοδεμένοι στον καναπέ μου στα Χανιά; είχε αρχίσει η μεγάλη βροχή κι εγώ είχα ανοίξει το παράθυρο γιατί δεν έπαιρνε αέρα, γινόταν ζεστό σα φούρνος – εκεί στη γωνία της οθόνης ο Στακχάουζ είχε σηκωθεί σα βασιλιάς-καρχαρίας μπας και του πέσει η μπάλα, κι όταν εκείνος ο τελευταίος ελεύθερος τρόπος μπήκε σαν λάμψη μέσα στο σπίτι μου, ξέχασα ακόμα και πως είμαι φίλος του γάτου (τον βρήκα αργότερα κρυμμένο κάτω από τον καναπέ σα νάταν ο επόμενος εχθρός).
κι όταν σηκώθηκε ο γύρος εκείνος στο γκολφ μου φώναξα τόσο δυνατά που ξύπνησα τους γείτονες κι αυτοί κατέβηκαν στην πόρτα μου ντυμένοι μισοί νυχτικά σαν μανιακοί – κάναμε γλέντι εκεί στην πολυκατοικία σα να είχαμε νικήσει τελικά εμείς οι ίδιοι οσοδήποτε όχι εμάς τους φανς.
κι τώρα που λέω όλα αυτά, θυμάμαι πως όταν τελείωσε η εκπομπή εκείνη και έσβησαν τα φώτα, έμεινα μόνο εγώ στην αίθουσα, έπιασα το ποτήρι μου εκείνο που είχα ξεχάσει στο τραπέζι κι έκανε σαν τραγουδιστή γκλαμουριστού – σκέφτηκα πως αυτή η ομάδα δεν είναι δίκιο, είναι αποστολή... γιατί πια ξέρουμε πως όταν εκείνος ο αριθμός χτυπά πάνω στο γκολφ, όχι μόνο μπαίνει ένα καλάθι μέσα, αλλά μπαίνει κι ένας μικρός πυρήνας φωτιάς μέσα στην ψυχή όλων εκείνων που τόλμησαν να ονειρευτούν σα βλακώδεις γατούλες πάνω στο παράθυρο. 🔥
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Ρε παιδιά, θυμάμαι εμένα το 2014 σαν σήμερα — κάθε φορά που θυμάμαι ότι η Γκρίζιλις μπήκε στους πλέι-οφ σηκώνοντας την Τζαμάικα πάνω στους ώμους της (σαν αυτή να ήταν ο πιο δυνατός γείτονας που πήρε τον ίδιο του τον εαυτό σοβαρά για πρώτη φορά), σκέφτομαι πως η ζωή είναι λίγο σα golf ball: κάποια στιγμή της δίνεις μια σκληρή φόρα κι εκείνη γυρίζει σαν τρελή γύρω από τον εαυτό της πριν καταλήξει στο τρύπα — αλλά όταν τελικά μπει μέσα, είναι σαν να άνοιξε ένας θησαυρός πάνω στο γκολφ και όλοι εμείς οι φανς να τρέχουμε σαν τρελοί να βρούμε τα χρυσά νομίσματα! 🏌️♂️💰🤣
Κι εγώ τότε στο σπίτι μου στη Νέα Αλικαρνασσό, με τον ψυχογέρο μου πατέρα να φωνάζει "ΑΚΟΥΣΕ ΑΥΤΟΥΝΕ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ!!!" ενώ εγώ έκανα ελεύθερη πτώση πάνω στο καναπέ σπρώχνοντας εκείνον το μπολ με τις ξηρο梅們 (βλέπετε, ακόμα θυμάμαι πως είχε ξεχάσει να φάει!) — τελικά όμως μπήκε το καλάθι κι εκείνος μου έδωσε ένα χαστούκι σα να μην έχω νιάτα χρόνια να χάσω! Αλλά ποιος νοιάζεται; Οι γατούλες της γειτονιάς τσίριζαν σα σειρήνες ειδοποίησης και εμείς τραγουδούσαμε το remix του "Ice Ice Baby" στον δρόμο… ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ!!! 🔥😂
Κι όταν τελικά μπήκε εκείνο το τελευταίο δευτερόλεπτο του πλέι-οφ; Ξέρετε τι έκανα; Πήγα στο ψυγείο, άνοιξα ένα ψυχρό Λουκιανό (που στοίχιζε όσο εκείνη η μπάλα έξω από τη γραμμή!) κι έπιασα έναν γύρο μονόξυλο σα να ήμουν ο πρωταθλητής της Αμερικής! Ο γείτονας από πάνω κατέβηκε φωνάζοντας "ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΚΕΙ ΠΑΝΩ;" κι εγώ του είπα "Ρε φίλε, σήμερα είναι η μέρα που η Αμερική σταμάτησε να πίνει μόνο λουκούμι!" 🥤🍺💥
Από τότε τρέχω προς την τηλεόραση σαν τρελός — ακόμα και όταν παίζει μια διαφήμιση των Doritos! Γιατί η Μέμφις δεν είναι ομάδα, είναι θεραπεία! Κι εσείς ρε φίλοι μου; Ακόμα κρυώνετε εκείνες τις νύχτες στον καναπέ σας περιμένοντας την επόμενη ιστορία με το γκολφ της Γκρίζιλις; 😏🍿
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.