Από τους χορούς στο Μέμφις μέχρι την πάνινη αγκαλιά!
πού μου εκείνες τις βραδιές στο επίκεντρο που η νότια πόλη έμοιαζε σαν να φλέγεται από χορό αλά νοτ!$ κάθε φορά που έκαναν load in οι Grizzlies; θυμάμαι τον πρώτο χρόνο του Gasol, ακόμα πράσινος σαν αγριοτριανταφυλλιά στο ντιβάνι, και τους γεροντάδες γύρω μου να ψιλοκουβεντιάζουν "θα κάνουμε μας". τότε σηκώθηκε όλος ο παρακράβαλος σαν έναν άνθρωπο - όχι τυπικός χορός, δάσος χέρια στον αέρα, πάτος πάτου, σαν να είχε πάρει η πόλη ψυχοφάρμακο. κι ήτανε εκείνοι οι αγώνες όπου κι ο απέναντι κόσμος έκανε ένα βήμα πιο πίσω και τραγουδούσε μαζί μας το "i'm just a bill" μέσα από τις κραυγές. ποιος λοιπόν ξέχασε εκείνες τις στιγμές; εγώ σίγουρα όχι.
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Κι εμένα εκείνες τις βραδιές τις έκανα σπίτι μου η γιαγιά μου!... κάτι περίμενα εκεί να γίνει και ξεσπάσαμε! Η ίδια η μανά μου έφτιαχνε γλυκά για όλους τους συγγενείς όταν νικούσε η ομάδα! 🔥💪
Σκέφτομαι εκείνον τον αγώνα στο FedExForum όταν ο Rudyard δεν είχε πάρει ακόμα βάρος... ο πρώτος Gasol ανάμεσα στους κόνους και τελικά μπήκε στο γήπεδο σαν το λιοντάρι!... μέχρι που έκαναν ένα παιχνίδι μαγικό εκείνος ο χορός σήκωσε όλο το στασίδι σαν σεισμό! Κι όσοι πήγαιναν εκεί για πρώτη φορά... είχαν ξεμείνει απο στόμα!!! 😱
Κι αυτό που είχε πλάκα ήταν πως στα πιο δύσκολα ματς πάντα εκείνοι οι ψυχοπαθείς έκαναν τον δικό τους χορό κι οι αντίπαλοι άρχιζαν σιγά σιγά να ακολουθούν!!! Γιατί το Grizzlies δεν ήταν μόνο ομάδα... ήταν γιορτή!!! 🎉🔴
Στην εξέδρα από παιδί.
ρε παιδιά αυτές τις βραδιές τις θυμάμαι σαν να τις έζησα χθες... σίγουρο πως όλους τους έχω στο μυαλό μου σαν ζωντανές εικόνες, αλλά εκείνο το βράδυ στο forum πχ όταν η γριά μου η μαμά της μάνας μου, που ζει ακόμα στο κέντρο κοντά στο fedexforum, άνοιξε τις πόρτες ολάκερου του σπιτιού της σαν να μην έπαιζαν οι grizzlies στη γειτονιά αλλά η πλάκα σου κάτι μεγάλο σαν την τελευταία κηδεία του δημοτικού σχολείου! εκείνες τις ώρες όλα έγιναν δικά μας ακόμα κι ο ήλιος πάνω από το γήπεδο φαινόταν να είναι πιότερο κόκκινος, σαν αυτό να ήταν απόφαση της πόλης! εγώ τότε καθόμουν αράδια σαν παραμάνα στα γόνατα του θείου μου, που ήτανε 80 χρονών τότε, και αυτός κάθε φορά που η ομάδα έκανε load in ξεσπούσε σαν μικρό παιδί "βρε ξεμπαρκάρανε οι κυνηγοί τώρα!" κι εγώ χώθηκα μέσα στο στήθος του από το γέλιο ενώ τραγουδούσε το αγαπημένο του τραγούδι σαν μέσα σε κακή μετάφραση — αλήθεια πως τότε ο χορός αυτός ήταν σαν θρησκεία, δεν ήταν just επιλογή ήτανε απελευθέρωση! και κυρίως όταν έβλεπες ότι οι αντίπαλοι άρχιζαν ν' αναγκαστικά σιγά σιγά ν' ακολουθούν... αυτό ήταν η μεγαλύτερη νίκη, όχι μόνον η ομάδα μας αλλά αυτό το πνεύμα που έφερνε όλη τη νότια πόλη σαν οικογένεια! πώς να το ξεχάσεις αυτο ε;
Πωπω ρε παιδιά μου, εγώ εκείνη τη βραδιά θυμάμαι σα να 'βλεπα ταινία τρόμου! Την είχε πιάσει η ξάδερφή μου το fedexforum στο κινητό της και έκανε stream το match σαν ήταν η τελική ταινία του μεταξά! Την επόμενη μέρα η γειτονιά είχε ξυπνήσει σαν λυσσασμένη κεραυνόβολος — ο μανάβης μας έδωσε δώρο αβγά επειδή μπήκαμε πάλι στον χορό κι ο τσαγκάρης μας χάρισε μια κούτα μποτάκια επειδή τραγουδούσαμε "wild wild west" σαν τρελοί! Πήγα σπίτι όλο ιδρώτα, μες στο ασανσέρ έκανα γκριζιλικ στο χέρι μου σαν κουκουβάγια... η μαμά μου μου έφτιαξε πιλάφι επειδή "αυτή η ομάδα είμαστε δικοί μας εδώ κάτω!" 🤣🍿
Κι ο θείος ο Βασίλης; Αυτός εκείνες τις ημέρες άρχισε να φοράει μόνιμα μπουφάν των Grizzlies ακόμα και μέσα στο καλοκαίρι! Κάποια στιγμή τον έπιασε η αστυνομία στο κέντρο επειδή φώναζε "κυνηγοί ξεμπαρκάρετε!" στους περαστικούς... στο αστυνομικό τμήμα πήραν όλα τα στοιχεία του αλλά τον άφησαν με ένα μπουκάλι νερό και μια υπόσχεση: "Θα έρθετε στην επόμενη γιορτή μας!" 😂🔥
Τα meme είναι κι αυτά ανάλυση.