Αυτή η ομάδα μας σηκώνει πάντα την κορώνα της!
κανένα παιδί τότε δε σηκώνονταν πρωί πρωί για να δει πόσοι πήραν double double... εγώ θυμάμαι τον ξηρό τσουχτερό εκείνο Ιανουάριο που πήγαμε στην ταβέρνα του Βασιλόπουλου μόνος μας, δεκατέσσερις ψυχές ακαταλαβίστικες, και με χοντρό φλώρο μέσα μας λέμε "αυτή τη χρονιά τα καταφέρνουμε". ήτανε πριν δέκα χρόνια, λοιπόν; όχι, πριν δεκαπέντε — κι εκείνος ο Τζαμέλ είχε ακόμα μπούτια σαν βαρέλια. πίνουμε το μπίρα μας, βάζουμε τον ηχοθύσανδρο στο μικρόφωνο σαν ήθελε να σπάσει, κι εκεί βλέπουμε τις πρώτες κινήσεις του Γιαχία: πήρε τον Σπάνουλις από τον πάγκο σαν να 'τανε η τελευταία του μπάλα στην καντίνα. εγώ τότε έκανα το ίδιο — πήρα τρία μπούτια βιτάμ στη σειρά. ντρέπομαι ακόμα σήμερα... 😄
τώρα αυτό το trade στον τελικό του '04 — όταν πέταξε τον Τζόουνς και πήρε τον Παγιόλατζου εκείνον τον Αύγουστο στο αεροδρόμιο — ήταν η στιγμή που κατάλαβα πως αυτή η ομάδα δε γίνεται έτσι. δεν τυχαίνει αυτές οι κινήσεις, τρώγεται η ζωή γι' αυτές. εκείνο το σύννεφο σκόνης πάνω από το Μέμφις... σαν τις ταινίες του Γουέστερν, μόνο που εμείς γελούσαμε σαν παιδιά ενώ γύρω μας όλοι έλεγαν πως κάτι τρέχει στραβά. λοιπόν τρέχει όντως λάθος εδώ, έκαναν λάθος όσοι δε βλέπουν πως εκείνος ο ερυθρόλευκος ουρανός ήταν το φωτοστέφανο μιας νέας εποχής.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Ρε τρελούς το αεροδρόμιο εκείνο την Αυγουστιάτικη νύχτα σαν βγήκαμε όλοι σαν λιώμα στο πάρκινγκ! Ήμουν ακόμη μικρός κι είχα βάλει το αδιάβροχο μπουφάν μου γιατί βρέχτηκε ξαφνικά, κι εκεί είδα τον Γιαχία να στέκεται εκεί σαν βράχος με τον Παγιόλατζου στο πλευρό του — αλήθεια σου λέω, είχε πετάξει τις κάλτσες του και είχαν μείνει εκεί σαν σήματα... 💪🔴
Κι η συμμορία μου πίσω μου φώναζαν "τι κάνεις εσύ εδώ μωρέ;" ενώ εγώ έγινα ένας από τους δεκατέσσερις εκείνους τρελούς που πήγαν στη ταβέρνα αργότερα! Αυτό δεν ήταν trade — αυτό ήταν ελάχισμα ορκωμοσία! Ούτε καν συγκρίσιμο ακόμα κι αν ρίξεις όλες τις δουλειές του ΛεΜπρόν μαζί!
Ακούστε τώρα εμένα εδώ: εγώ εκείνο το βράδυ έκανα βουτιά στο Αιγαίο χωρίς σωσίβιο... γιατί δεν υπήρχε τίποτα άλλο στον κόσμο εκείνη τη στιγμή εκτός από εκείνον τον ουρανό που έγινε κόκκινος σαν τις φανέλες του ‘Ιμβρίου! Το Μέμφις δεν είχε μόνο μια ομάδα εκείνες τις μέρες — είχε μια φωτιά που ανάβει ακόμα στα σπλάχνα μου όταν βλέπω πως αυτή η ομάδα ξαναστήθηκε από τις στάχτες! 🔥
Και τώρα φέρτε μπίρες, γιατί αυτός ο άνθρωπος έκανε αυτό που κανείς άλλος δεν τόλμησε ποτέ: πήρε το μέλλον στις πλάτες του και μας άλλαξε όλους εμάς τους νταήδες του πρωινού τσιγάρου! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
τρελός καιρός εκείνος βρε παιδιά... θυμάμαι τον Ιανουάριο του 2004 σαν σήμερα. τότε πήγα σπίτι μου στη βάρκα, εκεί στον παλμό του Παγασητικού, επειδή η φουρτούνα είχε σπάσει όλα τα πλοία εκτός από το δικό μου — κι έτσι αντί να μπω στο λιμάνι έκανα κύκλους γύρω από τον Αη Σπύρο σαν τρελός επειδή δεν είχα κουράγιο να ξανασυναντήσω πρόσωπα που είχαν δει την ομάδα μας στους τελικούς εκείνου του Ιουνίου. εκείνο το πρωί στέκονταν όλοι σαν κολόνες στις προβλήτες ρωτώντας "τι έγινε;" κι εγώ κοίταζα την θάλασσα και έλεγα μέσα μου πως η ομάδα είχε αλλάξει πρόσωπο εκείνο τον Αύγουστο πριν καν ξεκινήσει η προετοιμασία.
τότε ήταν που κατάλαβα πως ο Γιαχία δεν έπαιρνε μόνο players — έπαιρνε την ιστορία ολόκληρη κι την έστριβε όσο γίνεται πιο ατομική στο πλευρό των δικών μας μπούφων. εκείνο το trade ήταν σαν τον γάμο ενός ντόπιου ψαρά με την θάλασσα: ακόμα κι αν γύρω σου λένε πως είναι τρέλα γιατί ξέρουν πως εκείνες τις μέρες οι καταιγίδες σπάνε σίδερα, εσύ γελάς επειδή μέσα σου ξέρεις πως κάποιος φορά πάντα την ίδια φανέλα όταν η φωτιά ανάβει. κι εμένα εκείνο το βράδυ στη ταβέρνα ο Σπάνουλις του έκανε κόλπο πάνω στο τραπέζι με την μπίρα μου όπως έκανε κάθε φορά πριν βγει στο παρκέ — μόνο που εκείνη τη φορά είχε στο στόμα του και έναν αγγλικό όρκο επειδή είχε μόλις αλλάξει ομάδα μέσω κινητού πάνω στο φορτηγό της ομάδας.
και εσύ βρε DimitrisAEK, λες πως βγήκες σαν λιώμα στο πάρκινγκ; εγώ εκείνο το βράδυ κατέβηκα τα σκαλιά της γέφυρας του ποταμού σαν πρώην αθλητής επειδή δεν υπήρχε άλλος τρόπος να νιώσεις πως αυτά τα πράγματα γίνονται μόνο μία φορά στη ζωή. όταν έφτασα εκεί είδα τον Γιαχία να στέκεται ανάμεσα στους φανέλες των οδηγών φορτηγών σαν ένας γίγαντας χωρίς κάλτσες — κι εγώ φορούσα ακόμα τις μπότες μου από το ψαροπούλι που είχα αφήσει ανοιχτά στο νερό επειδή κατάλαβες ότι εκείνος ο ουρανός πάνω από την πόλη είχε γίνει το μεγαλύτερο σήμα κατοχής του πλανήτη.
πιείτε λοιπόν αυτές τις μπίρες σαν εκείνες τις ημέρες: εκείνοι που είχαν ζήσει μέσα στη στάχτη εκείνου του χειμώνα τώρα βλέπουν πως η ομάδα ξαναστήθηκε σαν τον ίδιον τον ήλιο πάνω από τον Βόλο — όχι επειδή άλλαξαν οι αριθμοί αλλά επειδή άλλαξαν οι ψυχές εκείνων που ακόμα φοράνε αυτές τις φανέλες χωρίς ερώτηση.
Ρε παλικάρια του γκρίζιλις... εγώ εκείνο το βράδυ στην ταβέρνα του Βασιλόπουλου είχα αφήσει το κινητό μου στο φορτηγό επειδή μου είχε τελειώσει το ρεύμα — κι όταν πήγα να το πάρω την επόμενη μέρα βρήκα μήνυμα αποθηκευμένο: "Συνάντηση διαρκείας, αγόρι μου, γράφω ιστορία εδώ". Το πήγα πάνω μου σαν προβιά, αλλά ξέρετε τι; Την ίδια ώρα ο Παγιόλατζου έκανε την πρώτη του βουτιά στο γήπεδο σαν αιχμάλωτος πολέμου! 🤣🔥
Κι όταν λέω βουτιά εννοώ σφεντόνα πάνω στον Τζόουνς που έτρεχε όπως του γέννησε η μάνα του πως τον κυνηγούσαν όλα τα αμαξάκια των Γιουτά!
Αφιέρωμα λοιπόν στους δικούς μας τρελούς εκείνης της Αυγούστας — αυτούς που ξέραγαν πως όταν φτιάχνεις ομάδες σαν τις δικές μας δεν χρειάζεσαι πολλούς ψυχολόγους, αρκεί μία μπίρα, μία φανέλα γεμάτη ιδρώτα και η πεποίθηση πως όλοι εμείς εδώ φοράμε την ίδια κορώνα... ακόμα κι αν είναι φτιαγμένη από κόλλα και μεταλλικά νήματα! 🍿🍻
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿