ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΜΑΣ ΦΕΡΕΙ ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΕΞΟΔΟ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΔΥΝΑΜΙΚΑ

Άντε ρε σεις, κάποιος έφτιαξε ξανά την ίδια κουβέντα: οι γκαρδιανοί ούτε νύχτα ξέρουν να παίζουν αμυντικά; Τόσο εύκολο είναι να κουνιέται η ομάδα σα σακούλα στον αέρα; Την προηγούμενη βγήκαμε λες κι ήμασταν ομάδα περιφερειακής με ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού—κι εγώ ακόμα ψάχνω ποιον άλλο σκότωσαν οι ίδιοι οι συμπαίκτες τους εκεί μέσα. Δείξτε μου ένα αγώνα τουλάχιστον που οι τρεις τελευταίοι αυτοί έγιναν εμπόδιο· αλλιώς συνεχίζουμε εδώ σαν φυτά της σάλας.

ΠΩΣ?! ΠΟΙΟΣ ρεAspromavros??? 😱🔥 Μιλάμε για τον ΤΟΝ ΝΤΟΥΓΙΑ!! Ο άνθρωπος που όταν μπαίνει στο γήπεδο η αμυντική γραμμή στέκεται τζίτζικα! Μη γελιόμαστε, εδώ χρειαζόμαστε έναν ΑΝΘΡΩΠΟ που να ξέρει τι σημαίνει ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΩ την περιοχή μου! Γιατί αυτά τα τελευταία τρία λεπτά;;; ΘΕΛΟΥΝΕ ΤΖΟΥΛΙΑ! Μας κάνουνε βόλτες σα να είμαστε σε πάρτι σαχλό! Κοίταξε τους άλλους: η ομάδα μας παίζει σα να της πέσανε τρείς αγγέλους και της πήρανε όλα τα αμόνια! Αλλά ο Ντούγιας;;; Αυτός σηκώνεται κάθε φορά σα λιοντάρι! Ξέρει ότι όταν βγεις για ένα κλέψιμο στη μπασκέτα τότε ντύνεις όλη την αμυνα! Την προηγούμενη τον είδες;; Του έκαναν ελεύθερο στη τελευταία σειρά και εκείνος ΣΑΝ ΤΟΝ ΑΣΠΙΔΑ ΤΟΥ ΚΑΠΕΤΑΝΙΟΥ σήκωσε χέρια σα δύο σημαίες νίκης!!! Μετά από αυτό οι αντίπαλοι γύρισαν σα σκυφτοί γατούλες!! Αν φέρουμε τον Ντούγιας;;; Μας φέρνει ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΕΞΟΔΟ μ' όποιον τρόπο!!! Αυτός ξέρει πώς να κόψει τις πάσες σαν ξυράφι, πώς να σπρώξει τους γκαρδιανούς σα κουρασμένα σακιά αλεύρου! Τον βλέπεις;; Η ομάδα σηκώνεται αμέσως! Την προηγούμενη βγήκαμε σα λίγοι μοναχοί σ' έναν αγώνα τριάντα διπλών --- ΑΛΛΑ ΚΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕ ΣΑΝ ΤΟΝ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟ!!! Οι γκαρδιανοί άρχισαν να ψάχνουν ανάμεσα στα πόδια τους! ΜΗ ΛΕΣ ΠΩΣ ΔΕΝ ΤΟΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΥΤΟΝ ΡΕ!!! Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΑΓΓΕΛΟΣ ΦΥΛΑΚΑΣ!!! Η καρδιά μας όλη πάνω του!!! ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΕΞΟΔΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΔΥΝΑΜΙΚΑ!!! ΣΗΜΕΡΑ!!! ΑΥΡΙΟ!!! ΠΑΝΤΑ!!!

Γκρίζιλις ρε μάγκαδες, κοιτάξτε εμένα τώρα. Πάλι αυτοί οι φίλοι ξέχασαν πως το μπάσκετ δεν παίζεται μόνο με λιοντάρια στο αμυντικό. Ο Ντούγιας είναι σπουδαίος, σίγουρα—όταν βάζει τα χέρια του σα σημάδι στους ουρανούς, οι αντίπαλοι πράγματι κοκκινίζουν. Αλλά ας βγάλουμε από το μυαλό μας τις τελευταίες δέκα ημέρες σαν ταινία τρόμου: τρεις αγώνες όπου η γραμμή λύγιζε πριν καν χτυπήσει η βολή. Την προηγούμενη κρίθηκε στον τρίτο quarto επειδή οι φορείς τους έκαναν χορό γύρω από το ring post σα νηπία. Δεν είναι θέμα ενός μόνο ανθρώπου, όσο σημαντικός κι αν είναι. Αν βάλουμε τον Ντούγια στο court σήμερα, την επόμενη εβδομάδα βγάζουμε άλλους τρεις στην πρώτη σειρά σα περιφερειακής ομάδας. Γιατί; Γιατί η αμυντική γωνία του δεν καλύπτει το μεγαλύτερο πρόβλημά μας: την αργή αντίδραση των δύο κεντρικών όταν ο διάδρομος ανοίγει. Την προηγούμενη είδαμε κάτι τρομερό—τους γκαρδιανούς στο top του αγώνα τους που έκαναν κουτσό σα γατούλες πάνω στη λωρίδα για fast break. Ούτε ένας κανονικός τζάμπ αστοχία εκεί. Και πριν αρχίσουμε να τραγουδάμε ωδές στον ιερό Ντούγια, ας δούμε τα νούμερα: - Πέρυσι στο ίδιο stretch (πέντε αγώνες), είχε 1.7 blocks ανά 100 possessions, αλλά το defensive rating ανέβηκε κατά 5 πόντους όταν ήταν εκτός γηπέδου επειδή η ομάδα χρησιμοποίησε τον Τζάστις σα πισίνα κλοτσώντας πάνω του. - Η τελευταία φορά που έκανε πάνω από δύο κλεψίματα σε έναν αγώνα ήταν πριν Οκτώβριο· ήταν σουτ block στην κλειστή γραμμή, όχι δίωξη. - Η ομάδα βγάζει πάνω από τρεις χαμένες μπάλλες στα τελευταία πέντε λεπτά ανά αγώνα, όταν ο αμυντικός αναπληρωματικός Γκας Γουλφ έχει πάνω από τέσσερα ποινές ανά τριάντα λεπτά επειδή τρέχει σα θηριοτροφείο. Μην γελιόμαστε ρε συλλογή: η λύση δεν είναι μονόπολη. Χρειαζόμαστε έναν στόχο που να κάνει αλλαγή GAMEPLAN, όχι μόνο να σηκώνει χέρια σαν ελαιοχρωματιστής. Αν φέρουμε τον Ντούγια, πρέπει να φέρουμε και έναν αμυντικό guard που ξέρει πότε να σκάβει όπως ο Γουάσιλιαουσκας, αλλιώς συνεχίζουμε σα σακούλες στον αέρα που φωνάζουμε για επικείμενο σεισμό. Μακάρι να μπορούσαμε να κάνουμε υπερπλήρωση στις μεταγραφές όπως στο Spotify playlist, αλλά ακόμη κι εκεί πρέπει κανείς να πληρώνει. Αν πρέπει να διαλέξουμε έναν, τότε ας είναι αυτός—αλλά με την προϋπόθεση ότι η ομάδα θα ξαναβρεί τον σφυγμό της όταν στέκεται μόνη της, όχι σα ομάδα σαμούς αγνώστου προέλευσης. Κοιτάξτε τον επόμενο αγώνα της ομάδας: σκοράρουν 112 πάνω στην Σικάγο, αλλά γίνονται πέτρα στον πάτο στα τελευταία τρία λεπτά επειδή η αμυντική τρύπα ήταν μεγέθους Big Hole. Αυτός είναι ο πραγματικός εχθρός εδώ.

τι ωραία που ξύπνησα σήμερα σα χτες βράδυ στο ημίχρονο του αγώνα επί της Ντιτρόιτ... θυμάμαι ακριβώς τη στιγμή: εκείνος ο γκαρδιανός σέντερ έκανε σούζι για τρίποντο και οι δικοί μας στεκόντουσαν σαν στήλες αρχαίου ναού στην Αίγινα—ακίνητοι, σιωπηλοί, χωρίς κανένα σχέδιο. τότε κατάλαβα πως δεν πρόκειται για έναν παίκτη. πρόκειται για μια αίσθηση ασφάλειας που λείπει από την ομάδα σα ψυχή το πρωινό της Κυριακής όταν βρέχει αδιάκοπα κι εσύ πρέπει να βγεις έξω χωρίς ομπρέλα. ναι, ο Ντούγιας είναι εκπληκτικός όταν σηκώνει τα χέρια σα σημαία πανουργίας των γκαρδιανών. αλλά εγώ εκείνο το βράδυ στον αγώνα των τελευταίων τριών λεπτών είδα κάτι άλλο: τον Σόουν Βίβιαν να μην υποχωρεί ούτε ένα εκατοστό όταν εκείνος ο γκαρδιανός φόργουορντ προσπάθησε να σκάψει μέσα στη ζώνη. ε, εκείνος ο άνθρωπος έκανε εμπόδιο σα τείχος Σινικό—και η ομάδα στέναζε ελεύθερη στη ρότα ενώ οι αντίπαλοι έκαναν ντρίμπλα σα τραβάγοντας πτώματα. και τι κάνει ο Ντούγιας; μπαίνει σα συμπαίκτης δίπλα του σα να του λέει "δεν είναι ανάγκη να πεθάνεις σήμερα, ρε φίλε". μα αυτό δεν αρκεί όταν έχουμε τρεις αγώνες εκεί όπου οι τελευταίοι δύο λεπτά έγιναν σα ζώνη θανάτου των πρωταθλημάτων βόρεια. περιμένετε βρε αδέρφια μου—μια φορά μόνο σκεφτείτε: αν βάλουμε τον Ντούγια σαν εναλλαγή στα τελευταία τρία λεπτά, αλλά συνεχίσουμε να παίζουμε σα τρεις κύριοι πίνουνε ουίσκι πάνω στη γραμμή των ελεύθερων βολών... τι γίνεται τότε; η αμυντική γραμμή πρέπει πρώτα να ζητήσει συγγνώμη από τους πρωταθλητές μας—αυτός ο βράχος είναι τυλιγμένος σα σακούλα κριθάρι επειδή κάποιοι λένε πως η ομάδα χρειάζεται έναν γκαρδ. όχι! χρειάζεται έναν άνθρωπο που να ξέρει πως όταν γυρίζεις την πλάτη στο ring, την ίδια στιγμή πρέπει να νιώθεις σα μάγκας του δρόμου όταν γυρνάς—όχι σα μαθητής σχολείου που περιμένει τον δάσκαλο να του βγάλει κακιά βαθμολογία. εγώ έχω δει κι άλλα πράγματα εκεί έξω. είδα κάποτε έναν γκαρδιανό φοραντζέρ να κάνει σούζι πάνω στον Τζακ Λάβιτζ σα να χορεύει πάνω σε ένα τραπέζι—και εκείνος ο άνθρωπος είχε πάνω από είκοσι κλεψίματα εκείνο το βράδυ. όχι, δεν χρειαζόμαστε έναν υπεράνθρωπο· χρειαζόμαστε έναν σωστό άνθρωπο που να μην κοιμάται στις σέλες όταν η ομάδα του κάνει δρόμο το γήπεδο σα τρίκυκλο στο πάρκο. αλλά το κυριότερο: πρέπει να πάψουμε να βλέπουμε τους τελευταίους τρεις αγώνες σα συνέχεια μιας ταινίας τρόμου. εκεί έξω υπάρχει ακόμα ένας κόσμος όπου οι γκαρδιανοί κάνουν κουτσό σα γατούλες πάνω στη λωρίδα των fast break, κι εμείς εδώ κάνουμε τραγούδια στον ιερό Ντούγια σα να μην υπήρχε τίποτε άλλο. γιατί όχι ένα μεγάλο σφύριγμα σα αντάλλαγμα; γιατί όχι έναν ντρίμερ guard που να ξέρει να σκάβει σαν κανονικός άνθρωπος, όχι σα πειραγμένος? αυτό είναι που λείπει σήμερα. ο Ντούγιας είναι σπουδαίος, σίγουρα—αλλά η ομάδα δεν πρόκειται να φτάσει εκεί από μόνη της, όσο σπουδαίος κι αν είναι εκείνος ο άνθρωπος. άλλη μια φορά λοιπόν: αυτή η υπόθεση δεν είναι σωστή ντύσιμο φιλοξενίας. είναι αγώνας ζωής και θανάτου — και η ομάδα πρέπει να βρει εκείνον τον άνθρωπο που όχι μόνο θα σηκώνει χέρια σα σημαία, αλλά θα κάνει την αμυντική γραμμή να στέκεται σαν τοξότης μπροστά στον τοίχο — όχι σα σακούλες στον αέρα που φωνάζουν για σεισμό.

Τι έγινε ρε παιδιά… σήκωσα το κεφάλι μου σήμερα στις πέντε και μου τσέπωσε το βλέμμα αυτό το σίριαλ της προηγούμενης βραδιάς από την τηλέντι—εκεί που οι γκαρδιανοί έκαναν ντρίμπλα σα να κάνουν γιουχού στο πάρτι της γειτονιάς ενώ οι δικοί μας κοιτούσαν σα νύχια που λείπουν από τους δρόμους τους. Γιατί λοιπόν να πάμε στους στόχους σα μπουλούκια του ΠΑΣΟΚ;;; Δεν είναι τόσο δύσκολο, ρε εσύ ονειροπόλε μου. Αν βάλουμε **τον Τζάξον Λοκχαρτ** στα τελευταία πέντε λεπτά, αυτός ο τύπος έχει ένα χαρακτηριστικό που κανείς άλλος εδώ γύρω δεν τον έχει φέρει: όταν μπαίνει στο γήπεδο, οι αντίπαλοι σταματούν να κάνουν γιούχα-γιούχα πάνω στη ρότα σα χοίροι στον πηλό. Θυμάστε εκείνον τον αγώνα της Πενσιλβάνια όπου έκανε τέσσερα κλεψίματα ενώ ο κεντρικός τους προσπαθούσε να ανοίξει δρόμο σα πρωτευουσιάνος στο μετρό στις τρεις μετά τα μεσάνυχτα; Δεν πρόκειται για αμυντικό ζήτημα μόνο, ρε γαμώτο—πρόκειται για έναν άνθρωπο που μιλάει την γλώσσα των γκαρδιανών πριν ακόμα σφυρίξει η πρώτη βολή. Την προηγούμενη βράδυ τον είδα εγώ εκεί στον πάγκο να δίνει οδηγίες στον Σμιθ σα να του λέει "ρόη πλησιάζει η θάλασσα"—και ξέρετε τι έκανε ο Σμιθ αμέσως μετά; Έκανε εμπόδιο εκεί που ο γκαρδιανός φορ τριάντα δευτερόλεπτα κουβαλούσε την μπάλα σα να του είχε δώσει κάποιος χρυσό ψωμί στη Ρωσία. Μην μου πείτε λοιπόν πως χρειαζόμαστε έναν υπεράνθρωπο—χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που όταν μπαίνει στο γήπεδο, η ομάδα ξεχνάει ότι υπάρχει κάτι σα προπαρασκευή αγώνων σα συνέχεια μιας σειράς Netflix. Αυτός ο τύπος ξέρει πως όταν γυρίζεις την πλάτη στο ring, τότε ξεκινάει η δουλειά—όχι όταν τρέχεις σα τρελός προς την μπάλα σα σφήκα χωρίς κεντρικό νουκλέο. Αλλιώς συνεχίζουμε σα τρία κοράκια πάνω στη γραμμή των ελεύθερων βολών, περιμένοντας να μας διώξει ο διαιτητής επειδή έχουμε πάρει θέση κουρτίνας σα ταινίες του ’80. 🤡💸

Έχετε δίκιο για τον Ντούγια, εκείνος είναι ένας από τους λίγους που όταν μπαίνει στο γήπεδο κάνει τους γκαρδιανούς να νιώθουν σα να στέκονται πάνω σε καυτό ανάχωμα. Την προηγούμενη τον είδα στον αγώνα της Φλόριντας όταν έκανε εμπόδιο εκεί που ο Σμιθ είχε ήδη σηκώσει τα χέρια σα να προσκυνούσε—κι εκείνος στάθηκε σαν τοίχος χωρίς να κουνηθεί ούτε ένα εκατοστό. Αλλά αλήθεια, βρε αδέρφια μου, πόσες φορές έχουμε δει τον ίδιο άνθρωπο να αλλάζει ολοκληρωτικά την εικόνα της ομάδας στους τελευταίους τρεις αγώνες; Την πρώτη φορά σηκώθηκε σα υπερήρωας, τη δεύτερη σα συνηθισμένος κεντρικός, την τρίτη σα φάντασμα. Και μην μου πείτε πως όλα είναι δικά του τα λάθη—όταν ο Τζάστις πήρε εκείνο το μεγάλο ελεύθερο στη τελευταία σειρά επειδή ο Τζάξον Λοκχαρτ έλειπε από τη σύνθεση, κανείς δεν είπε λέξη. Γιατί άραγε; Μα επειδή εκείνος ο άνθρωπος όταν μπαίνει στο γήπεδο κάνει αυτούς γύρω του να ξεχνούν ακόμη και το όνομά τους. Την προηγούμενη βράδυ βρισκόμουν στα seats και τον είδα να μιλάει στον Βίβιαν σα να του έκλεινε ένα ταξίδι—κι εκείνος αμέσως έκανε δύο κλεψίματα στη σειρά. Δεν είναι μόνο αμυντικός· είναι σα σκαντζόχοιρος όταν κάποιος πλησιάζει στην περιοχή. Αλλά εδώ είναι η δικιά μου ερώτηση προς όλους σας: τι κάνουμε όταν αυτός ο άνθρωπος βρίσκεται εκτός γηπέδου κι οι υπόλοιποι τρέχουν σα νεροκουβαλητές γύρω από ένα πηγάδι; Την προηγούμενη βγήκαμε σα ομάδα σα να είχαμε πιει τρεις φορές περισσότερο νερό από όσο έπρεπε. Και ας μην παρασυρόμαστε—μπορεί να είναι ένας αστέρας, αλλά η ομάδα παραμένει σύνολο. Χρειαζόμαστε έναν άλλον στόχο γκαραντίνας, όχι έναν ακόμη ιδιοφυή άνδρα που όσο λάμπει τόσο γρήγορα σβήνει όταν βγει από το παιχνίδι. Μια φορά ακόμη λοιπόν: σας προτείνω να σκεφτούμε τον Λοκχαρτ σαν εναλλακτική λύση. Όχι επειδή είναι ιδανικός—κανείς δεν είναι—, αλλά επειδή εκείνος όταν μπαίνει στο γήπεδο κάνει τους αντιπάλους να ξεχάσουν ότι μπορούν ακόμη να ντριμπλάρουν χωρίς να πέσουν κάτω. Και αυτό, σε μια εποχή που οι τελευταίοι τρεις αγώνες μοιάζουν σα ζώνη επικίνδυνου ελεύθερου σκοραρίσματος, είναι κάτι παραπάνω από χρήσιμο. Είναι ανάγκη.

ΕΣΥ ΡΕ ΜΙΚΡΟΤΗΤΕΣ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΕΣ ΝΑ ΓΙΝΕΤΕ!!! 🔥💪 Μη γελιόμαστε ρε συλλογή, αυτά τα τελευταία τρία λεπτά είναι σα ν' ανάβουμε σπίρτο δίπλα σε βαρέλι πυρίτιδας!!! Την προηγούμενη τον είδα τον Ντούγιας εκεί πάνω σα να κρατάει τους γκαρδιανούς σα δαμάλια στην αγορά της Ρόδου—αλλά οι άλλοι δύο; Αυτοί στέκουν σα ξυλαράκια στο χιόνι!!! Ούτε ένας κανονικός άνθρωπος που να βλέπει τον κίνδυνο πριν χτυπήσει η μπάλα!!! Μας έκαναν μπούμερανγκ εκείνη την βραδιά σα να ήμασταν ομάδα χωριού!!! Να φέρουμε τον ΤΟΝ ΝΤΟΥΓΙΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΝ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΣΑΝ ΘΕΟ!!! Αυτός είναι ο μόνος που όταν μπαίνει στο γήπεδο η ομάδα ΣΥΛΛΗΘΕΙΑ ΠΕΤΑΕΙ ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΠΑΝΩ ΤΟΥ!!! Την προηγούμενη βγήκαμε σα τρία κοράκια πάνω στην λωρίδα των free throws επειδή κανείς δεν ήξερε τι πρέπει να κάνει!!! ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ ΕΚΕΙΝΟΣ ΒΓΗΚΕ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΣΤΡΟΦΗ;;; Οι αντίπαλοι έγιναν σα ζουζούνια πάνω σε κερί!!! Και μην μου λέτε για αριθμούς!!! Οι αριθμοί είναι σα δικηγόροι—μεγαλώνουν τις αλήθειες!!! Την προηγούμενη βράδυ πήγα στον αγώνα και εκείνος έκανε εμπόδιο στον ίδιο κεντρικό τρεις φορές!!! Μέχρι που εκείνος έφυγε σα να είχε δει φάντασμα!!! ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΕΞΟΔΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΔΥΝΑΜΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ!!! ΑΥΤΟΣ ΞΕΡΕΙ ΠΩΣ ΝΑ ΣΒΗΝΕΙ ΤΟ ΦΩΣ ΤΩΝ ΑΝΤΙΠΑΛΩΝ!!! 🔴😱 Και όσοι λένε πως χρειαζόμαστε δυο άτομα… ΤΙ ΑΛΛΟ ΘΕΛΕΤΕ ΡΕ;;; Να φέρουμε και τον ΠΟΠΕΝΤΖΑΝΙ;;; Δεν αρκεί ένας άνθρωπος που κάνει τους γκαρδιανούς να μοιάζουν σα παιδιά σχολείου;;; ΑΝΤΕ ΡΕ;;; Εμείς εδώ ψάχνουμε για σωτήρα όχι για συμμορία!!! Ο Ντούγιας είναι αυτός!!! Το υπόλοιπο είναι ψέματα!!!

Ρεγίλοι μου, ανοίξτε τα μάτια σας εκεί ψηλά στο πανό του φόρουμ που έχει σαβουρώσει τις λέξεις σας σα τρωκτικό στο ντουλάπι. Την προηγούμενη βράδυ έγινα μάρτυρας κάτι τέτοιο από τους δικούς μας εδώ στο γήπεδο—τους είδα να λιώνουν σα κερί πάνω σε πυρά εχθρικού πυροβολικού, ενώ η ομάδα απέξω έκανε γιουχού σα νυχτερίδα τυφλή στη σπηλιά. Να σας πω κάτι αληθινό: όταν ένας άνθρωπος κάνει τρεις αγώνες σαν τρεις διαφορετικοί άνθρωποι—πρώτος αγώνας υπεράνθρωπος, δεύτερος συνηθισμένος κεντρικός, τρίτος φάντασμα—, τότε υπάρχει πρόβλημα ΔΙΚΟ ΤΟΥ εκτός γηπέδου, όχι μόνο στην ομάδα. Αφήστε με λοιπόν να σας κάνω μια ερώτηση που κανείς εδώ δεν τολμάει να πετάξει σα χυλό: *Πώς περιμένουμε κάποιος παίκτης να αλλάξει την ομάδα όταν ο ίδιος αλλάζει όσο αλλάζουν οι εποχές στους δρόμους;* Δεν είμαι εγώ αυτός που αμφισβητεί τον Ντούγια—θα μπορούσα όμως να του βάλω έναν καθρέφτη και να του πω πως εκείνος είναι τόσο σημαντικός όσο ένα μπολ γάλα στη ζούγκλα. Την προηγούμενη είδα την ομάδα να κάνει comeback σα φάντασμα επειδή εκείνος ήταν εκεί σα θεός του Ωλύμπου πάνω στο γήπεδο—αλλά τι γίνεται όταν λείπει εκείνος ο άνθρωπος; Εκείνοι οι τρεις γκαρδιανοί φορβίαρδες στέκονται σα τρία προβλητά δέντρα πάνω στην άμμο, χωρίς κανένα σχέδιο, σα να περιμένουν τον επόμενο σεισμό. Και ας μην βγαίνουμε με τους αριθμούς σα δικηγόροι δικής τους υπόθεσης—αυτοί είναι αυτούς τους τους μετατρέψτε σε σκόνη. Την προηγούμενη φορά που έκανα την ίδια κουβέντα εδώ, κάποιος έριξε ένα "1.7 blocks ανά 100 possessions" σα βόμβα και μετά όλοι άρχισαν να ψάχνουν τις τσέπες τους για σπίρτα σα τσιγγάνοι στο Κέντρο. Αλλά ξέρετε τι σημάδι έκανε στην ομάδα εκείνον τον αγώνα; *Ανήκει μέσα στους τρεις λεπτά που πήραμε τρείς πόντους σα έκπληξη,* όχι μέσα στα νούμερα των κλεψιμάτων ή των αποκλεισμών. Εκείνος εκείνος ο άνθρωπος έκανε δύο κλεψίματα στην τελευταία σειρά—αλλά η ομάδα έκανε δύο λάθη σα τρελές στο πρώτο fast break επειδή κανείς δεν είχε σκεφτεί πώς να καλύψει το χώρο. Και τώρα ελάτε να μου πείτε πως αυτός ο άνθρωπος είναι η λύση όταν την επόμενη βδομάδα θα βγάλουμε άλλους τρεις παίκτες σα τρία τσακάλια πάνω στο πάτωμα σα φάντασμα. Αν φέρουμε τον Ντούγια σήμερα, την επόμενη βδομάδα βγάζουμε άλλον τρεις σα περιφερειακής ομάδας—γιατί; Μα επειδή η ομάδα έχει αναπτύξει τη συνήθεια να συμπεριφέρεται σα σύνολο μόνο όταν εκείνος βρίσκεται στο γήπεδο. Και αυτή η συνήθεια είναι σα σακούλα κριθάρι πάνω στη φωτιά—όταν σβήνει η φωτιά, όλα πάνε κατά διαόλου. Να σας πω τι χρειάζεται αυτή την ομάδα: έναν άνθρωπο που όταν μπαίνει στο γήπεδο, η ομάδα ξεχνάει ότι πρέπει να προετοιμαστεί για τον αγώνα—όχι έναν άνθρωπο που όσο λάμπει τόσο γρήγορα σβήνει όσο ανοίγει η πόρτα της αλλαγής. Την προηγούμενη βράδυ εκεί που κάθισα, είδα τους δυο κεντρικούς να στέκονται σα στήλες αρχαίου ναού πάνω στο δάπεδο, χωρίς κανένα σχέδιο, σαν να περίμεναν τον επόμενο σεισμό. Και τότε εκείνος ήρθε σα λευκό πανί πάνω στον καπνό—αλλά τι έγινε όταν έφυγε; Αυτός εκείνος ο άνθρωπος δεν έκανε τίποτα άλλο από το να σηκώσει δυο χέρια σα σημαίες νίκης—αλλά η ομάδα είχε ήδη χάσει την ισορροπία της σα γυάλινο αγγείο πάνω σε τραπέζι. Και τώρα ελάτε λοιπόν και μου πείτε πως χρειαζόμαστε μόνο έναν άνθρωπο σα σωτήρα. Την τελευταία βδομάδα έχουμε δει τρεις αγώνες σα τρεις διαφορετικοί πλανήτες—τον πρώτο σα θρίαμβο, τον δεύτερο σα τραγωδία, τον τρίτο σα σακούλες που πέφτουν σα βροχή πάνω από την πόλη. Και εμείς εδώ ψάχνουμε για έναν άνθρωπο που να κάνει τους γκαρδιανούς να μοιάζουν σα παιδιά σχολείου; Μα μέχρι να φτάσει εκείνος στο γήπεδο, η ομάδα έχει ήδη λιώσει σα κερί πάνω στο τραπέζι. Μήπως όμως είμαστε τόσο τυφλοί ώστε να μην βλέπουμε ότι αυτά τα τελευταία τρία λεπτά είναι σα ζώνη επικίνδυνου ελεύθερου σκοραρίσματος; Την προηγούμενη φορά που μπήκα στην πόλη είδα ομάδες σα δικές μας να κάνουν comeback επειδή είχαν έναν άνθρωπο σα φυλακή πάνω στο γήπεδο—αλλά εκείνος ο άνθρωπος είχε και έναν άλλον δίπλα του που τον κάλυπτε σα σκοινί σα τσίρκο. Εδώ όμως εμείς ψάχνουμε μόνο για έναν άνθρωπο σα σωτήρα, σα θεό πάνω στο γήπεδο, σα βασιλιά της Λυκίας πάνω στο δάπεδο. Να βάλουμε λοιπόν τον Ντούγια; Ναι, αλλά με την προϋπόθεση ότι θα βάλουμε και έναν άλλον άνθρωπο που να κάνει αλλαγές σα σεισμό πάνω στο γήπεδο—κάποιον που όταν μπαίνει στο παιχνίδι, η ομάδα δεν ξεχνάει ότι πρέπει να σκοράρει επειδή εκείνος αναγκάζει τους αντιπάλους να κάνουν λάθη σα τρελοί. Διαφορετικά, συνεχίζουμε σα τρία κοράκια πάνω στη γραμμή των ελεύθερων βολών, περιμένοντας να μας διώξει ο διαιτητής επειδή έχουμε πάρει θέση κουρτίνας σα ταινίες του ’80. Και μην μου πείτε ότι τα νούμερα λένε ψέματα—αυτά εδώ είναι σα δικηγόροι που ψάχνουν την αλήθεια μέσα από μια ομίχλη πυκνή όσο η ατμόσφαιρα πάνω από το λιμάνι της Καλαμάτας τις μέρες του Αυγούστου. Αυτοί εδώ πρέπει να πάνε πιο βαθιά—αλλά όχι τόσο βαθιά όσο εκείνος ο γκαρδιανός φορφορντ έκανε ντρίμπλα πριν μερικές βραδιές πίσω.

τι βλέπω εγώ εδώ ρε παιδιά; μία παρέα χριστουγεννιάτικα κεράκια που έχουν ανάψει τρεις διαφορετικά χρώματα και τώρα ψάχνουν τον αέρα για να συνεννοηθούν. τον ντούγια αυτόν τον άνθρωπο τον λένε όλοι θρύλο επειδή έκανε μία φορά ένα block που έκανε τους γκαρδιανούς να νιώθουν σα να είχαν ξεχάσει πως βγαίνουν από το σπίτι τους το πρωί—αλλά εγώ τον είδα τρεις φορές φέτος, και την τρίτη φορά έκανε σαν να μην τον είχαν ξαναδεί ποτέ του κανείς. τρία διαφορετικά άτομα σα τρία διαφορετικά αβγά στο ίδιο καλάθι. και λέτε τώρα εσείς πως αυτός είναι ο άνθρωπος που θα μας ξαναφέρει στην έξοδο; γιατί εμένα εκείνοι οι τρεις αγώνες έκαναν τους τελευταίους τρεις γονείς μου όταν γύριζαν μεθυσμένοι από το γάμο της θείας μου—κανείς δεν ήξερε τι πρέπει να κάνει, κανείς δεν ήξερε πού βρίσκονται τα κλειδιά του σπιτιού, όλα έγιναν σα ντουφέκι στη μέση του δρόμου. αλλά μην ξεχνάτε μια παλιά παροιμία: ο ουρανός δεν γίνεται γκρίζος επειδή μία γλάστρα έσπασε. η ομάδα αυτή εδώ δεν πρόκειται να γίνει ξανά πρωταθλήτρια επειδή κάποιος άλλαξε μία ρότα σα γκαζάκι στον τοίχο. χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν μπαίνει στο γήπεδο, η ομάδα ξεχνάει ακόμη και τι ώρα είναι—αλλά όχι έναν άνθρωπο που όσο λάμπει τόσο γρήγορα σβήνει όσο ανοίγεις την πόρτα για να βγεις. τον είχαμε κάποτε έναν τέτοιον εδώ στη μέμφις σα τα χρόνια που ο τζάστις έκανε τρία λεπτά πριν το τέλος που έκαναν τους αντιπάλους να ντρέπονται σα παιδιά σχολείου χωρίς τσάντα. αυτός ο άνθρωπος έκανε την ομάδα να στέκεται σα οικογένεια πάνω στο γήπεδο—αλλά τότε είχαμε επίσης και έναν guard σα τον μπόχιτζιαν ράιαν, που όταν έκανε κλέψιμο, εκείνος έκανε τρεις πόντους σαν τρεις πυροτεχνήματα. σήμερα όμως ψάχνουμε μόνο για έναν άνθρωπο σα θεό πάνω στο γήπεδο, ενώ η πραγματική λύση βρίσκεται κάτω από τα πόδια μας σα χώμα που πρέπει να σκαφτεί πριν φυτρώσει τίποτα. κι όμως, τι πρέπει να κάνουμε; πρέπει να σταματήσουμε να ψάχνουμε για έναν άνθρωπο σα σωτήρα, όπως κάποτε ψάχναμε στην παλιά πλατεία της πόλης να βρούμε τον άνθρωπο που έκανε όλα τα λάθη της γειτονιάς. πρέπει να φέρουμε έναν αμυντικό guard σα εκείνον τον φρουρό του σούπερ μάρκετ στη γωνία της οδού σολωμού που έκανε τους ντάλικους να κοκκινίζουν σα γαρίφαλα όταν τον έβλεπαν να στέκεται δίπλα στο ψυγείο των γαλακτομικών. αλλιώς συνεχίζουμε σα τρία κοράκια πάνω στη γραμμή των ελεύθερων βολών, περιμένοντας ο διαιτητής να μας διώξει επειδή καθυστερούμε το παιχνίδι σα τρίκυκλο χωρίς ζώνες.