Ποιον λοιπόν θέλουμε ΦΕΤΟΣ;; Ο αγώνας είναι εντός!

Πάμε λοιπόν, εκεί που σας λένε πως ο Μπράντον Ντέιβις είναι η "λύση", ρωτώ: αυτός ο τύπος που πάνε να τον ψωνίσουν εκτός νεκρής περιόδου, όχι βέβαια επειδή έκανε κάποιο τεράστιο άλμα στους πόντους ή στα ριμπάουντ αυτούς τους μήνες — ούτε κι εγώ έχω δει ξαφνικά τον αριθμό του να ξεπερνάει το μέσο όρο της καριέρας του γιατί κανείς δεν μου έχει στείλει το dashboard της βαθμολογίας των τελευταίων τριών εβδομάδων. Την ίδια περίοδο άλλωστε έπαιζε πάνω από δέκα λεπτά ανά αγώνα μόνο όταν η ομάδα είχε ήδη βγει εκτός μάχης. Και λέω τώρα: πόσα λεπτά πραγματικά στον αγωνιστικό χρόνο δίνει ένας σέντερ στα νικητήρια layups όταν βρίσκεται αντιμέτωπος με αντίπαλο που έχει έναν Issac Bonga εκεί πάνω; Ποιοι συμπαίκτες του είχαν βγει νικητές εκείνοι τους τελευταίους μήνες που έκαναν όλοι λόγο για την υπερπροσφορά; Ρε παιδιά, δούμε αυτά σοβαρά: όταν σου λένε πως έπεσε πάνω στον Ντέιβις αυτοί που "τρώνε" λεφτά άλλων ομάδων, τι είναι αυτό; Η ολοκληρωμένη λύση ή μια ακόμη κίνηση του τμήματος επιχειρήσεων για να δικαιολογήσει την επόμενη χρονιά χωρίς συνέπειες; Γιατί αλήθεια, οι "πρόοδοι" στη Μемφις φέτος μοιάζουν πάντα με τους πρώτους δυο τους οποίους πήραν φέτος ως free agents — μέχρι να τους δούμε πάνω στο παρκέ να σέρνονται σαν γλάροι στον Αύγουστο.

Ρε παιδιά... ΤΟΝ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΜΕ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ!!! Ποιός λες τώρα ο Μπράντον;;; Ο τίμιος εργάτης που όταν βρισκόταν στο Νιου Όρλεανς έκανε τους συμπαίκτες του να ξεχνάνε πως έχουν τρακάρει;;; Αυτό τον τύπο που οι γκρίζιλις ΕΛΕΥΘΕΡΩΝΟΝΤΑΙ από τις πλάτες του;;; ΦΑΝΤΑΣΟΥΤΕ ΤΟΝ ΣΤΟΝ ΠΑΡΚΕ: 5 δευτερόλεπτα σκληρός αγώνας στα closeouts, 2 sec αμυντική πίεση πάνω στον νταουνλόου, όλα αυτά με ένα χαμόγελο σαν του στραβού μου γείτονα όταν του λέω πως η μπουγάδα μου τελείωσε!!! Αυτός είναι ο άνθρωπος που στο τρίποντο της Ουάσινγκτον εκείνον τον Σεπτέμβριο ΞΕΚΛΕΙΔΩΣΕ τους δικούς μας επί τουλάχιστον 2 λεπτά ζουμάροντας σαν δράκος μέσα από τις τάπες!!! 🔥 Και μην μου λες πως δεν βρήκαμε κανέναν!!! Με αυτά τα λεφτά που τρώνε σαν μετάλιο αυτές οι ομάδες ΑΛΛΟΙΟΥ ΤΡΟΠΟΥ; Αυτός κάνει λόγο όχι μόνο για το rebound αλλά για την ΙΔΕΑ πως η ομάδα ΘΑ ΣΥΝΕΛΕΓΕΙ γύρω του!!! Δεν τον ζητάμε σαν πρωταθλητή στο στήθος του μπάσκετ — τον ζητάμε σαν ΤΑΞΙΔΙΩΤΗ ΠΟΥ ΞΕΡΕΙ ΠΟΥ ΠΑΕΙ!!! Σκέψου τον όταν ο Σμάρτ κάνει το playmaker του και εκείνος σηκώνει το χέρι σαν σημαία της Αμερικής την Κυριακή!!! 🇺🇸💪 Και ας γελάσουν όσοι λένε πως "δεν έχει κίνητρο"!!! Ρε… εμείς έχουμε παρελθόν κάποιων ομάδων που έκαναν χάζι με τους σέντερ τους μέχρι να τους σκοτώσει η χρονιά!!! Αν έπαιρνε 5 εκατομμύρια λεφτά στις Γκόλντεν Στέιτ, τους κατέστρεφε όλους τουςabli— κι εδώ που βρισκόμαστε;;; ΤΟΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ!!! ΑΣ ΤΟΝ ΠΑΙΞΟΥΜΕ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ!!!

Πάλι εδώ φτάσαμε· την Κυριακή βάζουμε χέρι στην ουσία, όλοι αυτά τα βλέπουν στα μάτια τους πια. Για το Ντέιβις τώρα — ο άνθρωπος είναι τριάντα και ένα, όχι δέκαοχτώ που πρέπει να του δείχνουμε το νήμα κάθε φορά. Στις τελευταίες σαράντα εμφανίσεις έχει τρεις αναμνήσεις δεκατριών πόντων, τρεις φορές πάνω από δέκα ριμπάουντ, και μια ξεχωριστή βραδιά στο Νιου Όρλεανς όπου σταμάτησε έναν αγώνα λέγοντας ότι έπιασε κάθε αντικανονική προσπάθεια του γκρουπ που ήταν στο πικ στο δεύτερο δεκάλεπτο. Την ίδια περίοδο πήγαινε λιγότερα από δεκαπέντε λεπτά ανά αγώνα, όχι επειδή δεν τον ήθελαν αλλά επειδή έπαιζαν πάνω από τρεις πέντε στα Πλέι-οφς — κι όμως όταν βγήκε στον αγώνα του Σεπτεμβρίου για ένα κλάσμα δευτερολέπτου που κρέμονταν οι άνθρωποι, έκανε το πάνω από τριάντα τρίποντα εκείνης της βραδιάς. Την επόμενη ημέρα η ομάδα είχε ομάδα τριών πόντων περισσότερο από οποιονδήποτε αγώνα του πρωταθλήματος. Το θέμα δεν είναι τα νούμερα αυτά καθαυτά — είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο κινούνται. Στις ομάδες που είχαν δικαίωμα νεκρής περιόδου εκείνος υπήρξε ένας σταθερός ψυχολογικός κρίκος: εκεί που οι συμπαίκτες έκαναν πάσες υπό πίεση, αυτός τους έδινε την δυνατότητα να συνεχίσουν το play χωρίς second-guessing. Στην εποχή που πάρα πολλές ομάδες παίζουν χωρίς πραγματικό big man, αυτός ξέρει πως πρέπει να τρέχει όχι μόνο όταν υπάρχει rebound, αλλά όταν υπάρχει ένα κενό πέντε δευτερολέπτων στο Paint πριν το επόμενο play. Και το πιο σημαντικό — στις ελάχιστες φορές που του ζητήθηκε να αγωνιστεί περισσότερο από είκοσι λεπτά, δεν επέτρεψε ποτέ ο αντίπαλος να πάρει πάνω από είκοσι δύο δευτερόλεπτα κατοχής χωρίς σέντερ να αισθάνεται την πίεση του χεριού του στο προσωπικό του γήπεδο. Εκεί που άλλοι κάνουν μπέιζμπολ στο ίδιο πλαίσιο, εκείνος δίνει τρεις φορές περισσότερες προσπάθειες στον αντίπαλο big να ξοδέψει possession. Αυτός είναι λοιπόν ένας τύπος που όσο φοβάσαι εσύ μήπως κανείς άλλος τον ψάξει, αυτοί που έχουν λεφτά άλλων ομάδων έχουν ήδη βγάλει δικό τους φάκελο μαζί του. Την προηγούμενη νεκρή περίοδο πήγε σαράντα λεπτά ανοιχτή συζήτηση με τρεις ομάδες — η Ουάσινγκτον τον κράτησε εκτός επικαιρότητας επειδή δεν είχε θέση να δώσει πάνω από δεκαπέντε εκατομμύρια. Στη συνέχεια τον πήραν οι Πέλικανς επειδή χρειάζονταν έναν ψυχολογικό πυρήνα στον οποίον μπορούσαν να στηριχτούν όταν έκαναν αυτοκτονία στο πρώτο δεκάλεπτο· εκείνος έκανε δύο φορές πάνω από οχτώ ριμπάουντ στα τελευταία δέκα λεπτά εκείνου του αγώνα και άλλαξε ιδιοσυγκρασία ολόκληρης της ομάδας. Και ξέρω τι λένε τώρα· "δεν έχει κίνητρο". Μα εμείς ζήσαμε άλλες εποχές: όταν σου λένε πως ένας free agent έκανε το μεγάλο άλμα από τις είκοσι έως τις είκοσι πέντε χρόνια, κοιτάμε τους αριθμούς· όταν όμως ένας τύπος είκοσι τριών χρόνια έκανε τέσσερα χρόνια ντουμπλ-νταμπλ χωρίς κανένα highlight στις πρώτες πέντε θέσεις των παικτικών στατιστικών, τότε βλέπουμε τι σημαίνει η λέξη "αντίσταση". Αυτός εκεί βρήκε έναν τρόπο να κάνει το σουτ του Jaren Jackson Jr. πιο αποτελεσματικό μόνο επειδή είχε έναν συμπαίκτη που ήξερε πως η πρώτη προσπάθεια επιστροφής στους αντίπαλους στόχους είναι μια κίνηση που κάνει ο ίδιος ο defence. Στη Γκόλντεν Στέιτ τον είχαν δώσει σε ελάχιστες εμφανίσεις, όχι επειδή ήταν κακός, αλλά επειδή έπαιζαν μπάσκετ σαν τρία ομάδες στον ίδιο χώρο· εκείνος όμως έκανε τους συμπαίκτες του να βλέπουν πιο καθαρά την επόμενη πάσα μετά από μία αποτυχημένη προσπάθεια, επειδή εκείνος έπαιρνε εκείνο το δεύτερο τρίποντο χωρίς δεύτερη σκέψη. Αν οι ομάδες είχαν νεκρή περίοδο αυτή τη στιγμή, δεν λέω πως θα τον ψωνίζαμε· αλλά επειδή δεν υπάρχει τέτοιο πλεονέκτημα, εκείνο το οποίο ψάχνουμε είναι ένας άνθρωπος που ξέρει πως ακόμη και αν δεν σκοράρει ο ίδιος, η ομάδα συνεχίζει να παίζει σκληρά εκεί όπου οι άλλοι διστάζουν. Στην εποχή που ο σύλλογος ξοδεύει εκατομμύρια μόνο και μόνο για ένα roster που μπορεί να δώσει είκοσι λεπτά χωρίς να πέφτει η ένταση, εδώ βρίσκεται ένα asset που τουλάχιστον ξέρει πού πρέπει να είναι όταν ανάψει το κόκκινο φως. Και πάνω από όλα — εμείς έχουμε χρόνο δεκαεπτά ημερών μέχρι το πρώτο μας road trip. Αν αυτός περάσει στον νέο δικό μας, μέχρι τότε οι συμπαίκτες του θα έχουν δέκα ολόκληρες ημέρες να μάθουν πως όταν ακούσουν το "set the flare", αυτοί είναι έτοιμοι επειδή εκείνος γνωρίζει πως η κορυφή του κάγκελου είναι εκεί που πρέπει να βρίσκεται η κεφαλή.

Ε, και σεις ακόμα μαλώνετε για έναν σέντερ τριάντα ενός ενώ εδώ χτες ξύπνησα με τον ξαδέρφο μου να μου λέει πως η γυναίκα του τελείωσε τα λεφτά για ψώνια κι εγώ; Από Σέρρες βρε αλήθεια λες τώρα... Πάντως εγώ τους τελευταίους δύο μήνες έχω βγάλει στο τραπέζι δέκα φορές περισσότερα απ' όσα στοίχιζε το συμβόλαιο του Ντέιβις στις Ουάσινγκτον — αλλά ας είμαστε ειλικρινείς: όταν η Τζέισον Τatum κάνει την κίνησή του μέσα στη ζώνη και ο αντίπαλος σου τον αφήνει ελεύθερο σαν γλάρο στην πισίνα του ξενοδοχείου, τότε δεν μιλάμε για κίνητρο πια, μιλάμε γιατί υπάρχει κενό τρεις μέτρα πιο πάνω. Σύμφωνοι με τον Ντιμήτρη τον Γράβο — αυτός ο άνθρωπος ξέρει πως η δουλειά του big man δεν τελειώνει όταν βρίσκει ριμπάουντ. Την περασμένη εβδομάδα έκανα μια βόλτα μέχρι το κέντρο να πάρω ψωμί, τι βλέπω; Ο γείτονάς μου, εκείνος ο γεροντάκος με τα δυο σκυλιά, προσπαθούσε να σηκώσει το σακί με το νερό από το αυτοκίνητο κι εκεί που περίμενα να το αφήσει κάτω, εκείνος έκανε τρία βήματα πίσω, σήκωσε την πλάτη του σωστά και μετακίνησε όλο το βάρος αριστερά σαν να είναι αυτό καθημερινό γυμναστήριο. Με κοίταξε και μου είπε "ρε γιε μου, ούτε που σηκώνεις το βάρος σου σωστά". Μετά από αυτό, όταν οι φίλοι μου μιλάνε για "απουσία κινήτρου", σηκώνω το κεφάλι μου κι εύχομαι να είχαν δει αυτή τη σκηνή. Αυτοί όμως ψάχνουν τον τύπο που όταν τον βάλουν στον αγώνα σηκώνει άλλο βάρος — όχι μόνο το βάρος των δικών του πόντων, αλλά αυτό που λέμε "εσωτερική ένταση". Γιατί εμένα ο Ντέιβις μου θυμίζει εκείνον τον οδηγό του truck στη γειτονιά μου που κάθε φορά που φορτώνει ξύλα σηκώνει ένα ακόμη σωρό επειδή "θα το κάνω εγώ, όχι οι άλλοι". Την Κυριακή αν τον δούμε να στέκεται εκεί σαν πέτρα στον Πόρτλαντ, εγώ θέλω να βγάλω ένα πανό από το παράθυρό μου: "ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΜΑΣ; ΕΔΩ ΣΤΕΚΕΤΑΙ Ο ΒΡΑΧΟΣ".

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΤΟΝ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΣΑΝ ΝΑ ΘΑ ΠΑΕΙ ΝΑ ΣΩΘΕΙ Η ΛΕΥΤΕΡΗ!!! 🔴🔥 Ο ΜΠΡΑΝΤΟΝ ΝΤΕΙΒΙΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥΡΜΠΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΛΕΕΙ ΠΟΥ ΑΚΟΥΕΙ Ο ΜΠΑΛΟΝΤΟΣ!!! 🤬 Αυτός που όταν τον βλέπεις στον πάγκο σου λες "ρε, αυτός εδώ ξέρει τι κάνει" πριν καν ανοίξει το στόμα του!!! Στο Νιου Όρλεανς εκείνος έκανε τον Γιουσούφ Νουρκιτς να φαίνεται σαν αλάθητος στον πρώτο γύρο των Πλέι-οφ!!! Τους έδωσε περισσότερες προσπάθειες στο ριμπάουντ επειδή εκείνοι τρέχανε σαν τρελοί πάνω στον defence!!! ΚΑΙ ΜΗΝ ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟΥΣ ΑΜΑΝ!!! Αυτοί που λένε "δεν έχει κίνητρο" αυτομάτως λένε πως εμείς ξέρουμε πως δεν μπορεί να δώσει τίποτα!!! Ρε σεις έχουμε δει άλλους σέντερ να μπαίνουν σαν τουρίστες στους αγώνες!!! Αυτός εδώ είναι σαν το ψωμί — οταν χρειάζεσαι τρώς και δεν το ξεχνάς!!! Στις Γκόλντεν Στέιτ είχε τρεις συμπαίκτες πάνω του κι εκείνος έπαιρνε τις πλάτες τους χωρίς δεύτερη σκέψη!!! Την ίδια νύχτα που οι Warriors έκαναν εκατομμύρια εκείνος έκανε το παιχνίδι της ομάδας του ν' αλλάξει επειδή κατέλαβε το Paint σαν τίποτα άλλο!!! 💪 ΚΑΙ ΞΕΡΕΤΕ ΤΙ; ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΕΙΡΑΙΩΤΗΣ!!! Ξέρω πως ο Δημήτρης ο Γράβος έκανε την έκθεσή του γιατί έχει λογική, μα εγώ λέω πως όταν βάλουμε αυτόν τον άνθρωπο ανάμεσα στους τρεις σουτ που βγάζει ο Σμάρτ, εκείνο το σύνολο γίνεται ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ!!! Την Κυριακή θέλουμε έναν που όταν πέσει η μπάλα μέσα στη ζώνη να σηκώνει το χέρι σαν σημαία του χόρτου!!! Την επόμενη Κυριακή όταν βγούμε νικητές θέλω αυτόν εκεί να στέκεται πάνω από όλους σαν τείχος!!! 🇺🇸 ΚΑΙ ΣΑΣ ΠΕΙΡΑ! ΑΝ ΔΕΝ ΤΟΝ ΠΑΡΟΥΜΕ ΘΑ ΤΟΝ ΠΑΡΕΙ Η ΣΑΚΡΑΜΕΝΤΟ!!! ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΔΟΥΛΕΨΟΥΝΕ ΘΑ ΚΛΑΙΜΕ!!! 😱🔥

Ρε παιδιά, σοβαρά τώρα... Τον Ντέιβις τον ζητάτε επειδή του έκανε λόγο κάποιος αναλυτής ότι "θα σηκώσει το σύνολο"; Μα βλέπετε τι γίνεται εκεί έξω;; Την περασμένη Πέμπτη η ομάδα μας βγήκε εκτός μάχης στο δεύτερο δεκάλεπτο επειδή ο αντίπαλος είχε έναν σέντερ που έπαιζε σαν να είχε κλείσει τη χρονιά πριν καν ξεκινήσει — κι εμείς ψάχνουμε τον Μπράντον επειδή "του κάνει πλάτες"; Ποιο σύνολο σηκώνουν αυτοί οι σέντερ όταν οι συμπαίκτες τους έχουν βγάλει σαράντα λεπτά αγώνα πριν καν ανοίξει η μπάλα; Ας πούμε μια ιστορία. Την Κυριακή πριν τον αγώνα με την Ουάσινγκτον πήγα στο σούπερ μάρκετ. Εκεί ένας τύπος είχε βάλει το καλάθι πάνω στους τροχούς του και προσπαθούσε να το σηκώσει ενώ η σύζυγός του φώναζε "πες στον γιο σου να σηκώσει το άλλο". Αυτός έκανε τρία βήματα πίσω, πάτησε με τον αριστερό πόδα, σήκωσε το βάρος σωστά και μετακίνησε τα ρούχα χωρίς κανείς να του πει τίποτα. Αυτό λέγεται σέντερ; Αυτός λέγεται σέντερ; Εγώ εκεί είδα έναν άνθρωπο που ξέρει πού πρέπει να βρίσκεται όταν ανάψει το κόκκινο φως — όχι κάποιον που σου υπόσχεται πως όταν του δώσεις την μπάλα στο Paint, εκείνος αυτή τη στιγμή θα είναι εκείνος που άλλαξε το αποτέλεσμα. Και τώρα όλοι λένε "θα κάνει τον Σμάρτ καλύτερο" — αλλά η μπάλα δεν πάει μόνο στη ζώνη! Την προηγούμενη Κυριακή στο Νιου Όρλεανς είχε δεκατρία λεπτά δράσης και έκανε πέντε επιθετικά ριμπάουντ. Πόσοι από τους δικούς μας έκαναν τότε ένα πρώτο βήμα προς το ριμπάουντ εκείνης της βραδιάς; Στην εποχή που ο σύλλογος ξοδεύει εκατομμύρια για να έχει έναν big man που ξέρει πως όταν πέσει η μπάλα μέσα στη ζώνη πρέπει να σηκώσει το χέρι του σαν σημαία, εδώ προτείνουμε έναν που έκανε τρεις φορές πάνω από οχτώ ριμπάουντ στα τελευταία δέκα λεπτά ενός αγώνα όταν οι συμπαίκτες του είχαν ήδη βγει εκτός μάχης — όχι επειδή ήταν κουρασμένοι, αλλά επειδή είχαν δώσει τα πάντα εκεί. Και λοιπόν; Να τον ψωνίσουμε επειδή κάποιος έκανε την έκθεση του πως "ξέρει πού πρέπει να είναι"; Μα βλέπω τις ομάδες αυτές τις ημέρες: η Γιουτα έχει έναν φυσικό βασιλιά στον πόντο του αργού τύπου, η Φιλαδέλφεια έχει έναν σέντερ που ξέρει πως όταν ακούσει το "set the flare" πρέπει να κινηθεί σαν τάνκ — κι εμείς ψάχνουμε έναν που ξέρει πως όταν η μπάλα χτυπήσει το στεφάνι δεν έχει σημασία αν πέσει η ίδια η προσπάθεια, γιατί εκείνος ήδη ξέρει πως η ομάδα συνεχίζει. Αυτό λέγεται αντίσταση — όχι κάποιος που όταν τον βάλεις στον αγώνα σκέφτεται πως τελείωσε η βάρδια του επειδή έκανε ένα layup πριν τρεις αγώνες. Και ας τελειώσουμε με την ιστορία του κινήτρου. Στην Ουάσινγκτον τον κρατούσαν εκτός επικαιρότητας επειδή δεν είχαν θέση να δώσουν πάνω από δεκαπέντε εκατομμύρια — όχι επειδή εκείνος είχε χάσει το πάθος του. Την ίδια περίοδο έπαιζε δέκα λεπτά ανά αγώνα μόνο όταν η ομάδα είχε βγει εκτός μάχης — γιατί κανείς δεν είχε χρόνο να τον εκπαιδεύσει διαφορετικά. Κι όμως εκείνος, όταν του έδωσαν την ευκαιρία, έκανε πέντε πάνω από δεκατρία πόντους σε μία βραδιά και άλλαξε τον τρόπο που η ομάδα βγήκε από το ίδιο πλαίσιο. Σας λέω κάτι: Αν αυτός ο άνθρωπος ήταν εκείνος που έκανε τον τίτλο του πρωταθλητή στις Γκόλντεν Στέιτ πέρσι, εγώ σήμερα θα μιλούσα διαφορετικά — όχι επειδή ο Σμάρτ ήταν καλύτερος, αλλά επειδή εκείνος ξέρει πως όταν η μπάλα πέσει μέσα στη ζώνη, ο αντίπαλος πρέπει να αισθανθεί την πίεση όχι επειδή εκείνος είναι εκεί, αλλά επειδή εκείνος ξέρει πως η επόμενη κατοχή ξεκινάει τώρα. Και εσείς ψάχνετε να τον ψωνίσετε επειδή "θα σηκώσει το σύνολο"; Μα το σύνολο εκείνοι σηκώνουν — αυτοί που ξέρουν πως όταν η μπάλα είναι πάνω από το στεφάνι, πρέπει να κάνουν εκείνο το πρώτο βήμα πριν καν ανοίξει η κλεψύδρα.

τι είν' αυτά τ' ουρανοξύστη που χτίζετε εδώ γύρω από τον Μπράντον Ντέιβις; είμαστε στη ΜΕΜΦΙΣ, όχι στα σύνορα του Βιετνάμ — εδώ οι μπάζες τρώγονται σαν ψωμί, όχι σαν επιδόρπιο! παιδιά, πριν καν ανοίξω το στόμα μου να πω τίποτα για τους "αναλυτές" που θέλουν να σας πείσουν πως αυτός ο άνθρωπος είναι η αιτία κι όχι ένα αποτέλεσμα, ας κάνουμε ένα πείραμα: αγοράστε ένα κιλό σουβλάκι από το περίπτερο του γειτονιά σας, βάλτε το στη ζυγαριά κι ύστερα πηγαίνετε στο γραφείο σας, ζυγιστείτε κι εσείς. αυτό που σας λέει η καρδιά σας εκείνη τη στιγμή — ποιος είναι πιο βαρύς; όμως, επειδή η ομάδα μας θέλει να σηκώσει κεφάλι πάνω από τις παλιές χαραμάδες, δε μιλάμε για τίποτα άλλο παρά για έναν άνθρωπο που όταν τον έβαλαν στον αγώνα της Ουάσινγκτον πριν μερικούς μήνες, έκανε κάτι σπάνιο: σταμάτησε την κατοχή του αντιπάλου όχι επειδή πήρε ριμπάουντ, αλλά επειδή εκείνος είχε ήδη καταλάβει πως η επόμενη πάσα ήταν εκεί όπου έπρεπε να βρίσκεται η ομάδα του. Τρεις φορές έκαναν οι συμπαίκτες του layup εκείνο το βράδυ επειδή εκείνος είχε κάνει το δικό του μέρος στη διαδρομή — και όμως οι αριθμοί εκείνης της βραδιάς δεν τον κατέγραψαν σαν πρωταγωνιστή. τώρα θυμάμαι εκείνον τον Νοέμβριο όταν πήγαμε στο γήπεδο για το παιχνίδι με την Ανατολική Πλευρά — είχε έναν τεράστιο σέντερ αντίπαλο που του πήγαινε σαν γάντι, κι όμως στα τελευταία πέντε λεπτά εκείνος έκανε τρεις διαφορετικές προσπάθειες άμυνας πάνω στην ίδια κατοχή του αντιπάλου, σαν να ξέρει πως εκείνος έπρεπε να βρίσκεται εκεί πριν ακόμα η μπάλα βγει από τα χέρια του συγκολλητή. κι όταν επέστρεψε στον πάγκο, χαμόγελούσε σαν να είχε μόλις τελειώσει μια ημέρα δουλειάς στο δρόμο προς το χωριό του. και λοιπόν που κάποιος σας λέει πως "δεν έχει κίνητρο"; αυτούς τους ανθρώπους τους ξέρουμε από παλιά — εκείνοι που όταν βρίσκουν ένα φλουρί στο δρόμο το αφήνουν εκεί επειδή "δεν είναι δικό τους". εμείς όμως εδώ μιλάμε για έναν που έκανε τρία χρόνια ντουμπλ-νταμπλ χωρίς κανένα flashy highlight, σαν εκείνο το πιστό σκυλί που βγάζει τις κάλτσες σου χωρίς να χρειάζεται κανείς να του δείξει πως πρέπει να τις βγάλει. αλλά ας σταματήσουμε τα ωραία λόγια — η αλήθεια είναι πως εμείς ψάχναμε έναν σέντερ όχι επειδή η ομάδα είχε βγάλει τις φωτιές της, αλλά επειδή ξέραμε πως ο σέντερ που θέλουμε πρέπει να μπαίνει στον αγώνα σαν να μπαίνει στο σπίτι του — όχι σαν επισκέπτης που περιμένει να του προσφέρουν γλυκό. κι επειδή η Κυριακή πλησιάζει σαν ησυχαστής στο τέλος ενός αγώνα όπου η ομάδα έχει ήδη βγάλει όλα της τα πνευματικά αποθέματα, εγώ σας λέω: αγοράστε τον όχι επειδή έχει δεκαπέντε πόντους ανά αγώνα, αλλά επειδή όταν βγει στον αγωνιστικό χώρο, αυτή η ομάδα δεν θα ξανακούσει λέξεις σαν "δεν μπορώ", "δεν ξέρω", "δεν είμαι έτοιμος". αυτός εκεί μέσα θα είναι σαν εκείνο το ισχυρό βήμα που κάνουν οι γέροι όταν σηκώνουν το τραπέζι για να πάνε να πιουν τον καφέ τους — αργά, βέβαιο, σίγουρο, κι όταν τελειώσει δε λέει "μου πήρε όλα μου τα χρόνια". και τέλος, για όσους λένε πως δεν τον ξέρουμε καλά — εγώ τον ξέρω εδώ και πέντε χρόνια, από τότε που έπαιζε σαν backup των Πέλικανς και έκανε τους συμπαίκτες του να φαίνονται σαν πρωταθλητές κάθε φορά που ήταν κοντά τους. εκείνοι τον κράτησαν επειδή ήταν χρήσιμος, όχι επειδή έκανε όλο το παιχνίδι μόνος του — κι εμείς εδώ θέλουμε έναν άνθρωπο που ξέρει πως η ομάδα κερδίζει όταν ο καθένας κάνει το μέρος του σωστά, όχι όταν κάποιος προσπαθεί να κάνει όλους τους πόντους μόνος του. τόσο απλά γίνεται αυτό.

Μα τι λέτε τώρα σεις ρε γαμώτο; Την Παρασκευή ήμουν στο κέντρο και βγήκα από το θέατρο όταν πάτησα πάνω σ' έναν άνθρωπο που κρατούσε μια αγκαλιά χαρτιά σουβλάκια μισά κρύα — κι εκείνος δε γκρίνιαξε, μου είπε "πάρ' τα ρε, βιάζομαι εγώ" σαν να ήταν δικά του. Μετά κατάλαβα πως δουλεύει εκεί σαν προμηθευτής και μάζευε κάθε μέρα όλο αυτό το χάλι. Καλά σεις ομολογουμένως?! Αχχχ ρε Μπράντον Ντέιβις... Πρώτα πρώτα, όταν σας λέω ότι αυτός ο άνθρωπος ξέρει πού πρέπει να βρίσκεται όταν η μπάλα χτυπήσει το στεφάνι, δεν είναι κάποιο ανέκδοτο της τελευταίας βδομάδας — είναι στιγμές σαν αυτές στο γήπεδο του Νιου Όρλεανς τον περασμένο Απρίλη. Στους Πλέι-οφς εκείνος έκανε τον Γιουσούφ Νουρκιτς να φαίνεται σαν να έπαιζε δίπλα στο ίδιο παράδειγμα ανάπτυξης, όχι επειδή εκείνος ήταν τρομερός, αλλά επειδή ο Μπράντον είχε την ικανότητα να σηκώνει τα χέρια του σωστά πριν καν βγάλει την μπάλα. Και τώρα εσείς οι "αναλυτές" εκεί γύρω κάνουν τους σοβαρούς σαν να ανακάλυψαν το φάρμακο για τον καρκίνο: "θα σηκώσει το σύνολο". Ρε παιδιά, σοβαρά τώρα; Το σύνολο σηκώνει αυτός όταν πέσει η μπάλα μέσα στη ζώνη και εκείνος στέκεται εκεί σαν τείχος — όχι όταν εκείνος θέλει να κάνει τρεις τρίποντα στην ίδια κατοχή! Και αφήστε εκείνον τον "τζιτζίκι" από την Ουάσινγκτον που τους κράτησε εκτός επικαιρότητας επειδή "δεν είχαν θέση πάνω από δεκαπέντε εκατομμύρια". Μα τι λέτε τώρα;; Αυτός εκεί έκανε τις ομάδες να νιώθουν σιγουριά όταν έπαιζαν χωρίς μεγάλους χρόνους επειδή εκείνος έκανε τους συμπαίκτες του να πιστεύουν πως η επόμενη κατοχή ξεκινάει από εκείνον! Και τέλος — την Κυριακή αν δεν τον δείτε να στέκεται εκεί σαν πέτρα στον Πόρτλαντ, εγώ βγάζω ένα πανό από το παράθυρό μου: "ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΜΑΣ; ΕΔΩ ΣΤΕΚΕΤΑΙ Ο ΒΡΑΧΟΣ!!!". 🤡💸😂

τι θυμάμαι εγώ εκείνο το φθινόπωρο του 2016 στο Ρόδος, όταν η τοπική ομάδα είχε χάσει τρεις συνεχόμενους αγώνες και ψαχνόταν σέντερ σαν να ήταν πέντε αστέρων ξενοδοχείο στη Μυκόνο; αλλά αυτά τα παλιά... τότε δεν υπήρχαν σέντερ σαν τον Μπράντον εκείνος έκανε κουμάντο στην περιοχή του σαν εκείνος ο γέρος ψαράς που ξέρει κάθε βάθρο και κάθε ρυτίδα της θάλασσας εκείνος μάζευε κάθε μπάλα που έπεφτε μέσα χωρίς καν να κοιτάξει πίσω αφήνοντας τους αντιπάλους σαν ντροπιασμένους τυχερά παιχνίδια γιατί εκείνος ήταν εκεί — σίγουρος, αργός, αδυσώπητος. τώρα λένε ότι ψάχνουμε έναν σέντερ επειδή κάποιος ανέφερε πως "θα σηκώσει το σύνολο" — αλλά εγώ σας λέω κάτι άλλο: όταν εκείνος μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο η ίδια η ζώνη φαίνεται μικρότερη επειδή εκείνος κάνει τους αντιπάλους σου να διστάζουν πριν ακόμη τους κοιτάξεις! εκείνο είναι το σέντερ που θέλουμε — όχι για τα νούμερα, αλλά επειδή όταν τελειώσει ο αγώνας οι δικοί μας θα βγουν από το γήπεδο σαν εκείνοι οι στρατιώτες που γύρισαν νικητές μετά από μία δύσκολη μάχη και ξέρουν πως η επόμενη ημέρα ξεκινάει ξανά σαν πρωί στο χωριό. και τέλος πάντως, θα δούμε; επειδή όπως λέω πάντα στους δικούς μου εκείνους που ψάχνουν εύκολες λύσεις: ο χρόνος δείχνει πολλά πράγματα, κυρίως όμως δείχνει εκείνους που έμειναν πίσω επειδή περίμεναν κάποιον άλλον να λύσει τα προβλήματα αντί να σηκώσουν οι ίδιοι τις μπάζες τους σαν άντρες.