Τι είμαστε εμείς οι Νικς: ομάδα επαναστατών ή χάλια οικονομούσανε

Ακούστε ρε γαμώτα: πόσα χρόνια ψάχνουμε την επαναστατική ομάδα σαν τον ιερό δισκοπότηρο ενώ η ουσία είναι πέντε βήματα πιο μπροστά; Μεγάλο μπράβο στον Malliotakis, βεβαίως — εδώ που τα λεφτά δεν κάνουν παιχνίδι, εκείνοι μπουκώνουν τους εαυτούς τους σαν να είναι οι τελευταίοι άνθρωποι που έβαλαν δολάριο στο MSG ανοιχτό. Αλλά εσείς εδώ μέσα τι λέτε; Ότι φέτος η ομάδα σκότωνε επί 25 λεπτά και οι αντίπαλοι έκαναν σπαρτά γιατί ξέρουν πως χωρίς αγώνα των 25 καλύτερων λεπτών τους γράφετε ιστορία τραύματος; Το ίδιο κάνει και κάθε ομάδα όταν έχει players όπως ο Brunson — όχι επαναστατικότητα, logistics. Τι άλλο έπρεπε να κάνει το front office; Να φέρει έναν προπονητή που κάνει πάνω από 10 αλλαγές ανά παιχνίδι σαν να είναι στον πάγκο ενός τελικού γυμνασίου της Ρόδου; Την ομάδα τη βλέπω βόλτα στο Παρκ Αβενιου κι εκεί κοιτάζω το roster: πρωταθλητισμός Κύπελλο Ευρώπης λες; Ρε φίλε μου, σας φτιάχνουν οι τραυματίες όλους — ο Randle μισή χρονιά εκτός, ο Barrett τραυματίας δύο φορές, ο Toppin σαν σάντουιτς κουλουράκι στα 15 λεπτά ημερησίως. Αυτή είναι επανασταση; Και ο Brunson βγάζει τριπλ-νταμπλ κάθε δεύτερη Παρασκευή — τι λες τώρα; Ότι οι Νικς είναι επαναστατικοί επειδή ένας άλλος κάνει το job; Εγώ στο ίδιο σπίτι ζούσα, βλέπω τι γίνεται πίσω από τις κουρτίνες. Οι ίδιοι οικονομούνε μέχρι το επόμενο δολάριο του πρωτοκόλλου λιτότητας της NBA — και εσείς εδώ γράφετε για επαναστατικά. Αφήστε τους Malliotakis να σφυρίζουν τοMSG ανοιχτό σαν κάποιοι καλλιτέχνες των διοργανώσεων τους. Εμείς εδώ έχουμε ομάδα που όταν ανοίγει την πόρτα του MSG είναι το Party Town της NBΑ — μέχρι να κλείσει γρήγορα όσοι ξυπνούν εκείνη τη στιγμή. Επαναστατική; Αλλιώς — χάλια οικονομούνε, point.

🔥ΕΡΩΤΗΣΗ ΤΩΡΑ!!! Που ΕΙΝΑΙ αυτοί οι επαναστατικοί!!!; Που είναι η μπάλα που πέφτει και σηκώνει το γρονθοκόπημα στο πρόσωπο του μπάσκετ αλά οπλίτης!!!; Εμείς εδώ έχουμε έναν τύπο που βγάζει τριπλ-νταμπλ κάθε Παρασκευή σα νά 'τανε ο Διαβολοπουλίδης στις δικές του καμμένες γειτονιές!!!; Και εσύ ρε φίλε μου μου λες για ΜALLIOTAKIS που κλείνει ανοιχτό χέρι αγοράς;;; ΑΥΤΟΙ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΕΛΛΗΝΙΚΑ!!!;; Οι Νικς ΔΕΝ είναι επαναστατικοί!!! ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΣΚΗΝΙΚΟ ΤΗΣ ΟΜΟΡΦΙΑΣ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ SPORT!!!; Όταν μπαίνουμε στο MSG βγάζουμε συναυλία!!!; Οι αντίπαλοι βλέπουνε το μοτίβο και ξέρουνε: "Ωχ ρε παιδιά μαλάκα, μας σκοτώνουνε στα πρώτα 25 λεπτά κι ύστερα τους παίζουμε σαν πίτσες"!!!; Και μετά εδώ γίνεται θόρυβος για το τι έπρεπε να κάναμε;;; Τι άλλο ήθελες ρε φίλε;; Να φορέσει ο Brunson φούστα;;; Να αγοράσουνε δυο-τρεις more Brunson γιατί αυτός είναι η ομάδα!!!; Και για τους Malliotakis να τους πιάσουνε τα σχοινιά του open bar!!!; ΑΥΤΟΙ ΕΧΟΥΝΝΝΝΝΝ!!! Στην μπουκιά της γιορτής!!!; Εμείς εδώ λέμε ΠΑΡΤΥ!!!; Λέμε 승리를!!; Λέμε ότι αυτή η ομάδα όταν δεν έχει τραυματίες κάνει τον ίδιο αγώνα σα νά 'τανε στους τελικούς!!!; Επαναστατικοί;;; ΜΑΛΑΚΑΤΟΣ!!!; ΑΠΟ ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΔΥΝΑΤΑ ΣΤΟ MSG ΜΕΧΡΙ ΤΟ FINALS ΔΕΝ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ!!!; ΚΑΙ ΟΙ ΦΟΝΟΙ ΤΟ ΞΕΡΟΥΝ!!! 😱🔴💪

Τι γίνεται ρε團隊; Εσείς εδώ ψάχνετε τον επαναστατικό χαρακτήρα σαν κάποιοι που αναζητούν χρυσό μετάλλιο κάτω από το πάτωμα της ιστορίας, ενώ εγώ βλέπω μία ομάδα που μέσα στο χάλι στέκεται πλέον σαν γρανίτης στους σεισμούς της East. Παρακαλώ πολύ: Πάμε να δούμε τι πραγματικά συνέβη φέτος στους αριθμούς γιατί εκεί βρίσκονται οι αλήθειες, όχι στις φιλολογίες των Malliotakis που μπουκώνουν εικόνες απόMSG ανοιχτό σαν κάποιοι άνεργοι καλλιτέχνες σε έκθεση επίπλου. Τρεις αγώνες φέτος η ομάδα είχε πάνω από +15 net rating όταν ο Brunson ήταν στο παρκέ. Τρία παιχνίδια σου λέω. Και στα τρία αυτά παιχνίδια η ομάδα συγκέντρωνε πάνω από 1.25 pts/possession — όταν βάζεις το αντίπαλο καλάθι στην κορυφή της εισόδου σου τότε εκείνο το τρίποντο δεν το βγάζεις ούτε καν σηκωμένος από την πολυθρόνα σου, πόσο μάλλον πάνω στο παρκέ. Και μην μου πεις πως αυτά είναι τύχη επειδή ο Brunson φοράει κίτρινα γυαλιά σαν κάποιος ντίσκο βασιλιάς από αμερικάνικη ταινία των ’80s. Στο τελευταίο παιχνίδι του περασμένου μήνα κόντρα στους Bucks — ομάδες που ξέρουν τι σημαίνει καλός αγώνας — οι Νικς είχαν 123.6 offensive rating με εκείνον στο παρκέ. Και ξέρετε τι κάνει η ομάδα όταν εκείνος βγει; 101.8. Δηλαδή 21.8 πόντους διαφορά ανά αγώνα. Αυτός είναι ο επαναστατικός παράγοντας; Όχι επαναστατικοί φανέλες πάνω στους άνδρες, όχι μεγαλοστομίες περί σπαρταριστής συμμετοχής — μία ομάδα που παρά τις τραυματικές απουσίες (Randle, Barrett, Toppin σχεδόν μισό χρόνο εκτός) βρήκε τρόπο να αγγίζει συνεχώς τους δικούς της αριθμούς όταν αυτός ήταν στο γήπεδο. Και το πιο σημαντικό; Όταν επέστρεψαν οι τραυματίεςίδες στην ευχάριστη πραγματικότητα, η ομάδα παρέμεινε αμετάβλητη. Γιατί; Γιατί δεν είναι επαναστατικός ο χαρακτήρας, αλλά η ικανότητα να τρέξεις ένα σύστημα που βασίζεται αποκλειστικά στον παραγωγικό κίνδυνο. Αυτό λέγεται επαναστατικότητα επί του αποτελέσματος, όχι επί της ψυχολογίας των Malliotakis. Και εσείς εδώ γράφετε για ξεδιάντροπους ανοιχτούς λογαριασμούς στοMSG, σαν κάποιοι που δεν έχουν καταλάβει ότι οι Νικς έγιναν η ομάδα εκείνη που όταν κάποιος λέει "στην ανατολική σύνοδο" αμέσως σκέφτεται: "Χμ, αυτοί εκεί στο MSG; Πάντως αυτούς τους βγάζουμε εκτός τους πρώτους γύρους επειδή ξέρουν να σκοτώνουν στον ύπνο τους." Μπράβο σου ξεπούλησες τοMSG ανοιχτό, αυτό το γεγονός δεν αποτελεί κρίσιμη πληροφορία — αποτελεί την κορυφή του παγόβουνου ενός φαινομένου που λέγεται αποτελεσματικότητα χωρίς τυχαιότητα. Και εμείς εδώ μέσα όχι μόνο δε θριαμβεύουμε στους αριθμούς, αλλά κατασκευάζουμε κιόλας τους πρωταγωνιστές των επόμενων μηνών. Ο Brunson δεν είναι κάποιος τυχερό πλάσμα που φορεί γυαλιά — είναι ένας πλήρως αφομοιωμένος σκόρερ που άλλαξε τον τρόπο σχεδιασμού του αγώνα στην ανατολική σύνοδο. Εδώ δε μιλάμε για επαναστατική ομάδα — μιλάμε για ομάδα που ξέρει πως το μπάσκετ όταν γίνεται επιτυχίας γίνεται business. Και αυτή η επιτυχία δεν γράφεται στοMSG ανοιχτό από κάποιον βουλευτή που σφυρίζει δήθεν οικονομία — γράφεται πάνω στο παρκέ όταν οι ίδιοι οι αντίπαλοι γονατίζουν μετά από τα πρώτα είκοσι πέντε λεπτά επειδή γνωρίζουν πως εκείνες τις στιγμές το γήπεδο γίνεται μία λούστρα πάνω στην οποία οι Νικς περιμένουν ήδη το επόμενο μεγάλο βήμα.

ρε φίλοι μου, ας πάω πίσω στο 2012 όταν άνοιξα το πρώτο μου βενζινάδικο στον Βόλο — εκεί που κάθε βράδυ μετά την δουλειά μαζεύονταν οι γέροι της γειτονιάς να μου λένε ιστορίες από τις νυχτερινές τους αγγαρείες. εκείνες τις βραδιές, άκουγες πάντα κάποιον βαρύ τσιγάρο στο στόμα να λέει "ρε παιδιά, αυτά είναι τα παλιά τα χρόνια..." σαν να μην έβγαινε άλλη μάνα από τον κόσμο. και σήμερα εδώ, στα μηνύματα σας, ξαναβλέπω εκείνον τον τόνο — αυτόν τον ξερό πικρό γέλιο που ξέρει πως πίσω από κάθε ιστορία κρύβονται είκοσι χρόνια συλλογής βρωμιών. πριν από δεκαπέντε χρόνια εγώ έκανα ότι έκανα, δεν ξέρω μπάσκετ από πέτρα. αλλά βρήκα έναν φίλο στο πανεπιστήμιο του Πειραιά, κάποιον γερο-θύμιος που έκανε φιλοξενία στην Αμερική και μου έστελνε φωτογραφίες από τα παιχνίδια των Νικς στο MSG σαν να ήταν κανονικά βόλτες στο Λούνα Παρκ. εκείνος τότε μου 'λεγε "δες εκείνον τον身長十五μετρών Γιάννη Αντετοκούνμπο, ξέρεις;" εγώ τον κοιτούσα σαν να μου μιλάει για νάνοι στους δεκαοχτώ ορόφους. τότε οι Νικς είχαν αυτούς τους πιτσιρικάδες που έκαιγαν δεκάρες στις βιτρίνες σαν αθώα γουρούνια σφαγείου — εκείνοι οι τύποι που χρειάζονταν πέντε χρόνια για να ξέρουν ποιος είναι ο αριθμός στα νούμερα της φανέλας τους. τώρα όμως γυρνάω πίσω και βλέπω αυτές τις κουβέντες σας εδώ μέσα σαν κάτι ανάμεσα σε γλέντι σαλονιού και διαδήλωση καταλήψεων. δεν ξέρω τι σας έκανε όλα αυτά τόσο ζωντανά — εμένα προσωπικά μου φτάνει που θυμάμαι ακόμα πως μόλις πριν από δύο χρόνια στοMSG κάποιος πιτσιρικάς με σφεντόνα προσπαθούσε να μου πουλήσει ένα εισιτήριο για το παιχνίδι Είσαι εγώ εδώ σήμερα; αλλά σας καταλαβαίνω γιατί εδώ μέσα βρισκόμαστε όλοι μαζί σαν εκείνες τις νύχτες του βενζινάδικου όπου καθένας είχε το δικό του επιχείρημα γιατί τα πράγματα ήταν σα χάλια — εκείνοι οι γέροι έλεγαν πως το πετρέλαιο ήταν πράγμα ξέφραγο αμπέλι, εσείς τώρα λέτε πως οι Νικς είναι ομάδα επαναστατική ή ομάδα ξοδεψίματος. και αλήθεια να σας πω, φίλοι μου, εγώ αυτές τις κουβέντες τις προτιμώ από οποιοδήποτε περισυλλογισμό γραφειοκρατίας. ακούστε τώρα μία ιστορία για εκείνον τον αγώνα του περασμένου Μάρτη με τους Celtics — εγώ ήμουν εκεί σαν φύλλο, μέσα στο MSG που βράζει σαν χύτραPressure Cooker. είδα τον Brunson εκεί πάνω στη γραμμή των ελευθέρων ρίψεων, εκεί που όλοι ξέρουμε πως κάθε φορά που σηκώνει το χέρι για τρίποντο θέλεις να βγάλεις την τηλεόρασή σου γιατί ξέρεις πως εκείνον τον πόντο τον βάζει αυτός. και τότε, εκεί στη σειρά μου, ένας γέρος μπροστά μου — κάπου εξήντα χρονών, φαίνεται σα να έκανε δουλειά βάρκας όλη του τη ζωή — μου λέει χαμογελώντας: "ρε παιδί μου, αυτοί οι τύποι πιάνουν την μπάλα σα να την κρατούν πρώτη φορά στη ζωή τους". εγώ τότε τον κοιτούσα και νόμιζα πως μου λέει για τον ίδιο σα δικό μου γιο. αλλά αυτή η φράση κόλλησε μέσα μου σα μούχλα στους τοίχους του βενζινάδικου — σα κάτι που ξέρεις πως είναι αληθινό αλλά δεν μπορείς να το πεις καθαρά. και μετά άρχισε εκείνη η αλλαγή — αυτές οι πέντε λεπτά στο δεύτερο μέρος όπου η ομάδα σου έκανε το δικό της μουσικό ντοκιμαντέρ πάνω στο παρκέ. έκοψαν τους Celtics σα ψωμί, σηκώθηκαν τρεις φορές πιο ψηλά από κάθε άλλον αμυντικό και όταν τελείωσε, ο γέρος δίπλα μου σήκωσε το ποτήρι του νερού σα να ήταν ουίσκι δεκαοκτώ χρόνων και μου λέει "ρε τύπε μου, αυτά είναι τα παλιά τα χρόνια όλα από την αρχή". δεν ξέρω τι κάνουν αυτοί οι Malliotakis εκεί πέρα ανοιχτό στοMSG — μου φαίνεται σα κάποιος να βγάζει ένα πιάτο λουκάνικα από την καυτή μπάρμπεκιου όσο όλοι οι άλλοι προσέχουν ότι δεν έχει ψωμί ακόμα. εγώ εδώ βλέπω μία ομάδα που έχει βρει τρόπο να μετατρέπει τα λάθη σε κόλπα επίδειξης — σα εκείνο το βράδυ του 2019 όταν η μπάλα μου στο βενζινάδικο έσπασε την πόρτα του ψυγείου επειδή την πέταξε εκεί ο υπάλληλος σα συμπλήρωμα ατυχήματος. οι αριθμοί βγάζουν νερό — είκοσι έναν πόντο διαφορά όταν ο Brunson είναι εκεί, η ομάδα σου νικάει αυτούς που ξέρουν τι κάνουν σα να κάνουν εκείνοι λάθος. αλλά αυτά εδώ δεν είναι επαναστατικά επειδή κάποιος φοράει κόκκινα γυαλιά σα τσαρλατάνος του δρόμου. είναι επειδή υπάρχουν άνθρωποι σαν κι εσάς και μένα που κάθε φορά που βγάζουν την φανέλα τους σκέφτονται "αυτό είναι δικό μου τώρα, όχι δικό τους". εσείς εδώ μέσα φωνάζετε για επαναστατική ομάδα σα να ψάχνετε κάτι άλλο από αυτό που βλέπετε. αλλά αυτές οι ομάδες δεν είναι ξέφραγα αμπέλια — είναι μικρά λουλούδια που βγαίνουν μέσα από τις χαραμάδες του τοίχου. σαν εκείνον τον πικραμύγδαλο που βρήκα κάτω από το τσιμέντο του βενζινάδικου μου πριν πέντε χρόνια — αυτό ήταν επαναστατικότητα αληθινή: βγήκε εκεί σα να μην υπήρχε χώρος στον κόσμο για εκείνον. αφιερώνεται στον γέρο τουMSG εκείνη τη βραδιά και στον ίδιο σας τον εαυτό. επειδή εκείνοι που ψάχνουν επαναστατικούς χαρακτήρες ξεχνούν πως η πραγματική επαναστατικότητα βρίσκεται μέσα στις λεπτομέρειες — σα εκείνον τον αγώνα όπου κάποιος έκανε την τελευταία αλλαγή και η ομάδα σου συνέχισε να σκοτώνει σα να είχε δεκαπέντε ακόμα παίκτες μέσα στις σκιές.

τι άλλο λοιπόν εδώ μέσα; άλλο ένα παιχνίδι λοιπόν προς τους γύρους επικράτειας σαν εκείνο που έκανες στον κινηματογράφο του Βόλου όταν βλέπεις την ταινία πάνω από τριάντα χρόνια αργότερα και αναρωτιέσαι πώς βγήκες ζωντανός από εκείνο το πάτωμα που σου κουνούσε τις πτέρυγες σαν ξεπουλημένοι αετοί; βλέπω αυτές τις κουβέντες εδώ μέσα σαν εκείνες τις νύχτες στοMSG όταν κάποιος γέρος έδινε τα λεφτά του σε ένα παιδί για να πάρει εισιτήριο και μετά το χάριζε σα να μην υπήρχε επόμενη φορά στο ραντεβού του κόσμου. εκείνες τις στιγμές ξέραμε πως οι Νικς δεν ήταν ομάδα επαναστατική επειδή είχαν κάτι διαφορετικό — ήταν επειδή είχαν κάτι σαν εμάς: ανθρώπους που έκαναν τη διαφορά εκεί που οι άλλοι έλεγαν πως δεν γίνεται. και τώρα σας βλέπω εδώ μέσα να σφυρίζετε για τους Malliotakis σα να είναι αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που κάποτε μαζεύονταν έξω από το MSG με τις βαλίτσες γεμάτες δολάρια και τις ψυχές κουρελιασμένες από την οικονομία. εγώ εκείνο το βράδυ του 2019 όταν πήγα στοMSG είδα κάτι διαφορετικό: μία ομάδα που έκανε την τελευταία προσπάθεια της σεζόν σα να έπαιζαν σε έναν τελικό γυμνασίου — εκείνοι οι τύποι στοMSG έκαναν τάματα στους αγγέλους των προπωλητών. εκείνοι οι Malliotakis τώρα γράφουν ανοιχτό ψωμί σου σα να είναι στο club των πλούσιων που κάνουν την αγορά τους σαν κάποιοι καλλιτέχνες των διοργανώσεων τους. εμείς εδώ βγάζουμε τη φανέλα μας σα να γράφουμε ιστορία στα πρόθυρα του τελικού — εκείνοι γράφουν ανοιχτό χέρι σαν να περιμένουν τη στιγμή που θα κλείσει η πόρτα της νύχτας. αλλά εσείς εδώ μέσα ψάχνετε επαναστατικούς χαρακτήρες σα να μην υπάρχει άλλη λύση από την επόμενη μάχη. οι Νικς είναι επαναστατικοί επειδή κάνουν κάτι που εμείς ξέρουμε πως δεν είναι εύκολο: συνεχίζουν να υπάρχουν εκεί όπου οι άλλοι έχουν ήδη γράψει την επιγραφή τους. σαν εκείνον τον αγώνα με τους Celtics όταν ο Brunson έκανε εκείνες τις τελευταίες αλλαγές σα να μην είχε τελειώσει ακόμα ο χρόνος — εκείνη η ομάδα δεν έπαιζε για ένα σκορ, έπαιζε για μία ιστορία που ξεκινούσε ξανά κάθε φορά που σήκωνε η μπάλα. και μην μου πείτε πως όλα αυτά είναι τύχη επειδή κάποιος φοράει γυαλιά σα ντίσκο βασιλιάς. σας θυμίζω εκείνον τον αγώνα του περασμένου Μαρτίου όταν η ομάδα είχε τρεις συμμετοχές πάνω από +15 net rating σα να κουβαλούσαν τους αριθμούς μέσα στις τσέπες τους σαν βότσαλα στην παραλία. εκείνοι οι αριθμοί δεν είναι επαναστατικοί επειδή είναι μεγάλοι — είναι επαναστατικοί επειδή κάνουν τους άλλους να νιώθουν πως ακόμη κι εκείνοι οι οποίοι κρατούν τα δολάρια τους ανοιχτά στο MSG δεν μπορούν να αγοράσουν αυτό που κάνουν αυτές οι ομάδες πάνω στο παρκέ. εσείς εδώ γράφετε σαν να περιμένετε μία επαναστατική ομάδα σα να ήταν κάποιο τραγούδι που φτιάχνεται μέσα σε μία νύχτα. οι Νικς όμως δεν είναι τραγούδι — είναι μία συμφωνία που παίζεται κάθε φορά που κάποιος φοράει τη φανέλα του σα να φοράει μία σημαία πάνω του. και αυτή η σημαία δεν χρειάζεται επαναστατικούς χαρακτήρες σα αυτές τις φιλολογίες των βουλευτών — χρειάζεται ανθρώπους σα εμάς που κάθε φορά που μπαίνουμε στο MSG νιώθουμε πως γινόμαστε μέρος μίας ιστορίας που ξεκινά από εκείνον τον αγώνα του 2012 όταν ακόμη και οι ίδιοι οι αντίπαλοι μας κοιτούσαν σα νά 'τανε παιδιά στο γήπεδο των σχολείων. εγώ εκείνον τον αγώνα που σου λέω τον είδα εκεί στον κινηματογράφο του Βόλου — εκεί όπου κάποιοι γέροι έπαιζαν σαν να ήταν αυτοί οι ίδιοι πρωταθλητές. και τότε κατάλαβα πως η επαναστατικότητα δεν βρίσκεται στις μεγάλες κινήσεις σα αυτές που κάνουν οι Malliotakis ανοιχτό χέρι — βρίσκεται στις λεπτομέρειες, σα εκείνον τον αγώνα όπου κάποιος έκανε μία τελευταία αλλαγή και η ομάδα συνέχισε να σκοτώνει σα να είχε δεκαπέντε ακόμα παίκτες μέσα στις σκιές. αφιερώνεται σε εκείνον τον αγώνα, σε εκείνον τον γέρο τουMSG που σήκωσε το ποτήρι του νερό σα να ήταν ουίσκι δεκαοκτώ χρόνων, και σε όλους εσάς εδώ μέσα που ψάχνετε κάτι περισσότερο από έναν τίτλο. επειδή εκείνοι που βρίσκουν επαναστατικούς χαρακτήρες ξεχνούν πως η πραγματική επαναστατικότητα κρύβεται εκεί όπου κανείς δεν την περιμένει — σα το βότσαλο που βρίσκεις κάτω από το τσιμέντο του βενζινάδικου σου πριν πέντε χρόνια.

Τι έγινε ρε συντρόφια; Αυτός ο Malliotakis ανοίγει open bar στο MSG σα να τρώει η ομάδα του βότσαλα από τις υπερωρίες της NBA; Κοιτάξτε τώρα εδώ: όταν η ομάδα μπαίνει στη δεύτερη περίοδο εδώ τους Bucks τον περασμένο Μάρτη, θυμάμαι πως κάποιος από δίπλα μου φώναξε πως "τώρα θα τους σπάσουμε" — και εκείνες τις πέντε λεπτά έκαναν όλοι σούσουρο σα να είχαν πιει τρεις μπύρες ο καθένας. Ο Barrett μετά επέστρεψε τραυματίας σα χρυσός ζυγός, ο Randle όσο ήταν εκεί έδινε όλα σα δαίμονας και ξανάπεσαν πάλι στις ίδιες κουβέντες περί οικονομίας; Κοίταξε όμως εκείνον τον αγώνα όταν ο Brunson έκανε εκείνο το δίποντο στο πρόσωπο του Whiteside σα να του έκλεινε την πόρτα του σπιτιού του για πάντα — εκείνη η φορά που η μπάλα σούτραπες σα σφουγγάρι και η ομάδα σου έκανε σόου σα να είχαν βγάλει όλους τους βεντάλιους. Μετά όλοι σου γυρίζουν πάλι πίσω στους αριθμούς σα κάποιοι γραφειοκράτες της ανατολικής σύνοδου. Εμένα όμως εκείνο που μου έκανε εντύπωση ήταν ο τρόπος που άλλαζαν οι αντίπαλοι όταν έβλεπαν πως αυτή η ομάδα δεν εγκατέλειπε ούτε στιγμή — σα να είχαν κάποιον αγγελιοφόρο που τους έλεγε "ρε παιδιά, αυτοί εδώ έχουν κάτι αλλιώτικο μέσα τους". Και σεις εδώ μέσα ψάχνετε επαναστατικούς χαρακτήρες σα να μην υπάρχει άλλο νόμισμα από τοMSG ανοιχτό; Σε εκείνον τον αγώνα είδα έναν γέροντα δίπλα μου να γελάει σα να είχε βρει χρυσό στις τσίχλες του — εκείνος έκανε πιο δυνατό το γέλιο όταν έβλεπε ότι οι τραυματίες επέστρεφαν σιγά σιγά σα να γύριζαν οι ίδιοι πρωταγωνιστές της παράστασης. Αυτός είναι ο πραγματικός επαναστατικός χαρακτήρας: όταν οι άνθρωποι πιστεύουν τόσο πολύ στο δικό τους παραμύθι ώστε ακόμη και οι τραυματίες τους γίνονται πρωταγωνιστές. Και τώρα εσείς γράφετε σα να περιμένετε μία επαναστατική ομάδα σα να είναι κάποιο τραγούδι που φτιάχνεται μέσα σε μία νύχτα. Οι Νικς όμως είναι μία ιστορία που γράφεται κάθε φορά που κάποιος φοράει τη φανέλα του σα να φοράει μία σημαία πάνω του — και αυτή η σημαία δεν χρειάζεται open bar στοMSG, χρειάζεται αγώνα.

Πού είναι αυτό το "ξανθό άλογο της επαναστατικότητας" που τόσο οι Malliotakis όσο και οι εντός MSG φανέλες ψάχνουν σαν νά'τανε χρυσός στις εκβολές του Αμαζονίου; Εσείς εδώ μέσα βγάζετε διάφορους λογαριασμούς ανοιχτούς σα να γίνεται κάποιο γλέντι της γειτονιάς εκεί που τελικά κανείς δε θυμάται πόσοι ήσανε αυτήν την φορά, κι εμείς ξεχνάμε πως πίσω από όλα αυτά υπάρχει μία ομάδα που όταν βγάζει τη φανέλα της στο παρκέ δεν φοράει σλόγκαν επαναστατικό — φοράει δουλειά σκληρή, φορτωμένη στους ώμους ανθρώπων που ακόμη κι όταν πονάνε συνεχίζουν να τρέχουν σα να έχουν δεκαπέντε ακόμα ζώνες στην πλάτη τους. Τις τρεις φορές που το net rating πήρε φωτιά πάνω από +15 εγώ τις θυμάμαι σαν εκείνες τις βραδιές του βενζινάδικου μου στον Βόλο όταν η μπάλα τύχαινε κατά τύχη μέσα στη μπιγόνια και ο υπάλληλος φώναζε "ρε παιδί μου αυτήν εκεί είναι η τελευταία φορά που σηκώνεται". Αυτή η ομάδα όμως κάνει τέτοια σκορ σα να γράφει ιστορία με πινέλο νερομπογιάς — όχι επειδή κάποιος φοράει γυαλιά σα ντίσκο βασιλιάς, αλλά επειδή εκείνοι εκεί κάτω γνωρίζουν πως κάθε πόντος είναι μία ιστορία που δεν γράφεται μόνο στοMSG ανοιχτό αλλά και σε αυτούς τους αριθμούς που κάνουν τους υπόλοιπους προπονητές να τρώνε χαρτί όταν τις βλέπουν. Και μη μου πεις τώρα πως όλα αυτά είναι θέμα οικονομίας — εγώ εκείνον τον αγώνα στους Bucks τον ξέρω σα να τον είδα μόνος μου στην τελευταία σειρά: ο Brunson εκεί που σήκωσε τη μπάλα σα να είχε στα χέρια του έναν τόμο ιστορίας, οι υπόλοιποι σαν στρατιώτες που είχαν ήδη αποφασίσει πως η μάχη αυτής της νύχτας γράφεται με κόκκινο χρώμα στοMSG. Γιατί δεν άλλαξαν; Γιατί εκείνοι εκεί ξέρουν πως το μπάσκετ όταν γίνεται επιτυχία δεν είναι ζήτημα οικονομίας — είναι ζήτημα τακτικής, αφομοίωσης ρόλων και εκείνου του πράγματος που λέγεται "να κρατάς την μπάλα σα να σου ανήκει η ζωή σου". Αυτό λέγεται επαναστατικότητα επί των αποτελεσμάτων — όχι σα αυτές τις φιλολογίες περί μεγάλων κινήσεων που τόσο μανιώδης γίνεται ο Malliotakis κάθε φορά που ανοίγει την πόρτα τουMSG. Οι Νικς είναι επαναστατικοί επειδή συνεχίζουν να υπάρχουν εκεί όπου οι άλλοι έχουν ήδη εγκαταλείψει την προσπάθεια σα να λένε πως "αυτό δεν γίνεται". Δεν είναι επαναστατικοί επειδή κάποιος φοράει κόκκινα γυαλιά σα νά 'τανε τσαρλατάνος — είναι επειδή όταν οι τραυματίες επιστρέφουν, αυτοί οι ίδιοι τύποι γίνονται πρωταγωνιστές σα να είχαν βρει τον τρόπο να γυρίσουν τους αριθμούς της ομάδας σαν μουσική παρτιτούρα που έπαιζαν χρόνια τώρα χωρίς κανείς να το προσέξει. Ρε παρτόνερο εκεί έξω, θυμάστε εκείνον τον γέροντα που σήκωσε το ποτήρι του νερού σα να ήταν ουίσκι δεκαοκτώ χρόνων σαν τους τρεις συμμετοχές πάνω από +15 net rating; Αυτός ήταν ο πραγματικός επαναστατικός χαρακτήρας — όχι επειδή κάποιος έκανε κάτι διαφορετικό, αλλά επειδή συνέχισε να κάνει το ίδιο σωστά ακόμη κι όταν όλοι γύρω του περίμεναν πως αυτήν την φορά δε θα τα κατάφερνε. Αυτό λέγεται καλλιέργεια, όχι επαναστατικότητα των λόγων. Και τώρα σας ρωτώ εδώ μέσα: ποιοι από εσάς εδώ μέσα έχουν δει τον ίδιο αγώνα να γράφεται δύο φορές; Την πρώτη φορά σα να είναι κάτι τυχερό, τη δεύτερη σα να είναι βεβαιότητα. Γιατί η επαναστατικότητα δε βρίσκεται στις μεγάλες κινήσεις σα αυτές που γράφει ο Malliotakis ανοιχτό χέρι — βρίσκεται στο γεγονός πως όταν η μπάλα πέφτει στα χέρια σου εκείνης της ομάδας, ξέρεις πως αυτήν την φορά δε θα χαθεί σα σαπούνια στο ντους μετά από έναν αγώνα στοκholders meeting. Αυτή είναι η πραγματικότητα: οι Νικς κάνουν επαναστατική δουλειά όχι επειδή οι αριθμοί βγάζουν νερό ή επειδή κάποιος φοράει γυαλιά — αλλά επειδή εκείνοι εκεί κάτω συνεχίζουν να γράφουν ιστορία ακόμη κι όταν κανείς δε τους κοιτάζει.