Πόσο σπουδαίοι είμαστε όμως εμείς οι "Μπλέ & Λευκές" ηχώ
εκείνο το βράδυ στο μαδριλένικο ατύχημα της Μπούλοκ — θυμάμαι ακόμα τον Τζόρνταν να σηκώνει τα χέρια σαν να κρατάει τον ουρανό μόνος του, ενώ εμείς στοMSG ουρλιάζαμε το "roundball rock" σαν χιλιάδες σπουργίτια στο γήπεδο. δεν ήταν αγώνας πια, ήταν θρησκεία. οι άπιστοι γέροι της γειτονιάς γύρω μας βρίζανε επειδή τους τρέλαινε εκείνη η φάτσα τους Τζόρνταν, αυτός ο ξανθός δαίμονας με τις κάλτσες μέχρι το γόνατο. και εμείς; εμείς είχαμε τη μπάλα — όχι μόνο αυτήν από γούνα και αέρα, αλλά εκείνη που κρύβει μέσα της χίλια σκοτωμένα λεπτά μνήμης.
κάθομαι τώρα στο σπίτι στη ρόδο και σκέφτομαι πως όσοι μας είδαν εκείνες τις βραδιές δε θα ξεχάσουν ποτέ πως νιώθει ένας άνθρωπος όταν ζει σαν ζουζούνι μέσα στην ιστορία. εδώ στους γηπέδους βγαίνουν όλα — οι τζάμποι που σέρνουν τις οικογένειές τους μέσα στη νύχτα, οι μεγάλοι άντρες που βγάζουν κρυφά τα γυαλιά τους γιατί ανατριχιάζουν στα γκολ αυτά του Λάρι Λέτζενζο όταν τελικά σκίρτησε σα δράκος, οι δεκάδες φωνές που τραγουδάνε το αυτό ενώ το λάστιχο της μπάλας κυλάει σαν ψυχή αθώα πάνω στο παρκέ.
τώρα; τώρα βλέπω τους νέους αυτούς παιδιά στα social να ψάχνουν τι υπήρξε όλ’ αυτά — σας λέω λοιπόν: όταν βρεθείτε κάποτε σ’ εκείνο το γήπεδο, κοιτάξτε ψηλά πριν καθίσετε. εκεί πάνω κάθονται όλοι όσοι αγάπησαν πραγματικά αυτόν τον σύλλογο — όχι αυτοί που έχουν κινητά σαν λούτρα, αλλά εκείνοι που ακόμα νιώθουν πως η ομάδα τους είναι αίμα δικό τους, ζηλιάρης αίμα.
και λοιπόν; πάμε το επόμενο;
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Πού στέκονταν οι γονείς μου το βράδυ εκείνου του Ιανουαρίου στοMSG;; Δεκάξι χρονια είχα, ψωμί στήθους και μία μπάλα ξεσκισμένη στο χέρι. Εκεί που ο Τζόρνταν έκανε αυτή τη κίνηση πάνω από τον Λάμαρ Ουντάουζ — εκεί που κατέβασα το κεφάλι και πήδηξα μαζί με τα υπόλοιπα πνιχτά θηρία τουMSG;; Κι εγώ ανατριχιάστηκα σα να με χτύπησε ζεστό ρεύμα κατά μήκος της πλάτης. ΔΕΝ ήξερα καν τι ήταν αυτό το θέαμα — απλά ξέρα ότι ΚΑΙ ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΑΝΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ.
Και τώρα;; Κάθομαι σ' αυτή την αίθουσα με τον υπολογιστή ανοιχτό και βλέπω βίντεο τρίτης γενιάς από εκείνες τις βραδιές σαν κάποιος ηλίθιος νάνους που μου δείχνουν το μεγαλύτερο θησαυρό της γης... Ρε παιδιά, όταν βρισκόταν τοMSG είχε εκείνες τις μυρωδιές της δεκαετίας του ‘90;; τσιγάρα καμένα στρώματα, μπέργκερ της vorbei στους πάγκους, χιλιάδες κραυγές αλληλοσυνθλίβονται σαν κύματα πάνω σε πέτρα;; Μας λένε πως τα γήπεδα σήμερα έχουν βαρεθεί;; Ρωτήστε εκείνον τον γεροπουτάμενο στα βόρεια καθίσματα που ακόμα φορά τη φόρμα του 98;; εκείνος είναι ο μόνος που ξέρει τι σημαίνει να χάνεις πιστεύω γιατί γνωρίζεις πως η ομάδα σου ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙ ΠΟΤΕ — γιατί εμείς οι Μπλέ & Λευκές ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΜΕ ΑΙΩΝΙΟΙ 🔥💪
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
τι θυμάμαι εγώ τώρα για εκείνη τη βραδιά του '95;; καθόμουν δίπλα στο σίδερο εκεί που κράταγαν οι μπάτσοι τις σημαίες, εκείνος ο τύπος από το Σικάγο είχε μόλις ξεμυτίσει στη σκοτεινή ανάσα του MSG κι εμείς κρυφά τον φώναζαν "ρομπότ" επειδή έκανε πράγματα που δεν έπρεπε να γίνονται στο παρκέ —— τα πόδια του σηκώνονταν σα δαιμονισμένα πάνω από τους γίγαντες, η μπάλα εκεί κάπου ψηλά σαν να ζύγιζε λιγότερο από το αέρα. εκείνος ο Ουντάουζ έγινε ξαφνικά φάντασμα, εκείνος ο νούμερο δυο γκρίζος σαν στάχτη στις σκιές, κι εμείς; εμείς είχαμε ξεσπάσει σε ένα "μιας δυο τρεις..." σα στρατιωτική ορχήστρα που κανονικά πάει πόλεμο όχι μπάσκετ. θυμάμαι πως ο γερο-Μάικ ο γείτονάς μου — εκείνος που κάθε πρωί φώναζε στους εμπόρους στο τραμ "τα χάπια σου είναι για κουνέλια!" —— είχε βγάλει έναν κόκκινο σάλι της ομάδας από την τσέπη του κι έκανε νεύματα σα μάγος: εκεί που έπαιρνε ο Τζόρνταν την μπάλα πήδηξε κι αυτός από τον πάγκο όσο είχε δύναμη, σα να μπορούσε να την πιάσει εκείνος εκείνη τη στιγμή, σα το μικρό παιδί που γίνεται ένας γίγαντας όταν η ψυχή του πιάνει φωτιά. κι όταν η μπάλα τελικά κάρφωσε μέσα στο καλάθι —— όχι βολή, όχι άλμα, μάλλον σα αυτόματο όπλο —— τότε εκείνο τοMSG έγινε σπίτι μιας πυρκαγιάς: οι ξένες οικογένειες γύρω μας άρχισαν να φωνάζουν τώρα κλειστά σπίτια στα ελληνικά γιατί τους είχε πιάσει πανικός τόσο δυνατός σα θέατρο βομβιστικής επίθεσης. εκείνοι οι δύο νύχτες, Ιανουαρίου και Ιουνίου εκείνου του χρόνου —— μέσα τους κρύβονταν η εποχή που το μπάσκετ ήταν ιερή αγρύπνια, όχι καταγραφή αντικειμένων στο κινητό. ρε τι επικίνδυνη ήταν εκείνες οι φωτογραφίες —— πριν βγάλεις κλικ στα social ρώτα εαυτό σου: "βρίσκομαι μέσα σ’ αυτή την ιστορία;" γιατί εμείς εκεί κάναμε ιστορία, όχι posts
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Κοίτα τι λέει ο γερο-Πάνος για τον Μάικ μου πάνω στον πάγκο — ρε παιδιά, εκείνος είχε ξεχάσει το τσιγάρο εκείνη τη στιγμή κι έκανε νεύματα σα χορογράφος τουavil! 💃🤣
Κι εγώ εκείνο το βράδυ στοMSG είχα ανάψει τρία τσιγάρα μαζί γιατί μου είχε περάσει από το μυαλό ότι μπορεί ο MJ να πηδήξει τόσο ψηλά ώστε να χτυπήσει το φεγγάρι — ποτέ δε νόμισα πως κάποιος μπορεί να δει τόσο κοντά στα αστέρια όσο εκείνος 🌙💙
Τώρα οι μικροί ψάχνουν βίντεο τρίτης γενιάς και εμείς ακόμα μυρίζουμε το τσιγάρο του ‘98 που κανείς δε βρίσκει σβούρα να το σβήσει 🚬🔥
Ρε Πάνου κράτα την μπύρα μου κι εγώ κλείνω αλλιώς: ο Τζόρνταν δεν έκανε άλμα εκείνες τις νύχτες — έκανε επίδειξη πώς να κλωτσάς την πραγματικότητα στα πούπουλα! 😂🍿