Αυτή η φανέλα είδε τη μεγάλη ιστορία… κι εμείς ακόμα της τραγουδάμε!
βρε παιδί μου, θυμάμαι εκείνη τη βραδιά σαν χτες... εμείς στο φουαγιέ του Madison Square Garden, πριν ακόμα ανέβει η μπάλα στο πρώτο τρίποντο του Renaldo Balkman, αυτός ο τρελός των άλλο πόνο έκανε warm up χωρίς να πει τίποτα στους άλλους. Οι αντίπαλοι γελούσαν, οι δικοί μας φώναζαν "σπάσε τον μαζί του!" και εκείνος στάθηκε στη γραμμή του ελευθέρου, κοίταξε σα να είχε δει κάτι μέσα στη μπάλα και... πεφταλούδια όλοι εμείς πάνω στο bench σηκωθήκαμε σα μερικές κίτρινες σημαίες. Κι όταν σηκώθηκε ψηλά με αυτή την έκφραση σα να μη στεκόταν πάνω στο παρκέ αλλά σα να έκανε... πρωταγωνιστή ταινία στοHollywood, τότε κατάλαβα πως αυτά τα πράγματα δε γράφονται καν.
κι τώρα βλέπω το σημάδι στους ώμους σου, εκεί όπου έπιανα το δικό μου μπουφάν τριάντα χρόνια πριν όταν τραγουδούσαμε "Balkman bring the pain!", και λάμπει ακόμα σα τους χρυσούς χρόνους της ομάδας. σκασμό τις νίκες επί τέλους — εδώ είναι που κερδίσαμε πιστεύω η καρδιά μας. και ξέρεις τι; κάθε φορά που φορέσω αυτή τη φανέλα, νιώθω σα να φορώ όλη εκείνη την εποχή μέσα στη σκόνη του παρκέ... σου θυμίζει κάτι εσύ;
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
🔥🔥🔥 ΠΑΛΙΑΡΟΣ ΑΠΟ ΤΟ '09 ΣΤΟΝ ΠΥΛΩΝΑ ΝΟΤΙΟΥ!! Θυμάμαι σα χτές! Στη θύρα 4 του MSG, εκεί όπου κατέβαινε ο στρατός των φανατικών μας με τα προσωπεία των "BALKMAN BRING THE PAIN", εγώ είχα αυτήν τη φανέλα γραμμένη πάνω μου σα tattoo! Μπαίνουμε μέσα, βλέπουμε εκείνον τον τσακιστή μπάστα από τον Πουέρτο Ρίκο να τρίβει τα γάντια του σα να ετοιμαζόταν ν' αρπάξει τις ψυχές όλων μας πάνω στο παρκέ... και τότε έκανε αυτό το warm up λες;
Με κάνει να γελάω ακόμα! Οι αντίπαλοι πήγανε να τον πάρουνε στο φίλο, οι συμπαίκτες του σιώπησαν... κι εκείνος έγειρε και έκανε κάτι σα roll στην μπάλα ενώ γύριζε! ΣΑΝ ΣΤΟΧΟΣ!!! Κατάλαβα αμέσως πως αυτή η βραδιά δε θα τελείωνε αλλιώς παρά με κύματα κίτρινων στις κερκίδες! Και όταν πέταξε εκείνο το πρώτο τρίποντο... ΤΣΙΤΣΙΡΙΜΑ ΤΑ ΑΠΟΘΗΚΑ!! Πάλευα σα τρελός γιατί ο ξαδέρφης μου είχε πιάσει θέση δίπλα στον στίχο της ομάδας μας... ΣΑΝ ΝΑ ΖΟΥΣΑΜΕ ΜΕΣΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΥΠΝΟ!!!
Και τώρα βλέπω το σημάδι στους ώμους σου... 💪💛💙 ΤΟ ΣΗΜΑΔΙ ΤΗΣ ΔΟΞΑΣ!!! Ακόμα λάμπει σαν χρυσό μετάλλιο! Κάθε φορά που φορώ αυτή τη φανέλα νιώθω σα να φοράω την ψυχή εκείνου του MSG εκείνες τις βραδιές! Την ίδια στιγμή ξεχνάω τη δουλειά μου, τις μιζέριες, ακόμα και τον καφέ μου... 😱 Γιατί εδώ μιλάμε για κάτι πιο μεγάλο!!! Για την εποχή που η Νικς έκανε την Αμερική να γονάτισει με αυτά τα κόκκινα shorts!!! ΤΟ ΣΥΜΠΑΘΗΜΑ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΠΟΤΕ!!! BALKMAN ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!!!
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
μα εδώ θυμάμαι τώρα πότε πήγα στον γιο μου στο Λονδίνο — είχε σπουδάσει εκεί εκείνες τις χρονιές — και μου είχε δείξει ένα μικρό μαγαζί στο Σόχο που έκανε εμφιαλώσεις καφέ σα ταινία του 80. μπαίνω μέσα και τι βλέπω; έναν τύπο να φοράει σα δικό μου αθλητικό σακάκι εκείνης της εποχής, όχι φορητό καν φανέλας, αλλά σακάκι! κι έπιανα την μύτη μου σα κάτι ξέφρενο — ήταν τυπωμένη η φράση "BALKMAN BRING THE PAIN" πάνω στην πλάτη του σα tattoo! του λέω αμέσως "ρε φίλε, πόσα χρόνια είσαι;" και εκείνος γύρισε κι έκανε μια κίνηση σα μιμήθηκε εκείνο το χαρακτηριστικό σηκωμένο χέρι του Renaldo μετά από κάποιο κάρφωμα — σα μικρογραφία του πρωταγωνιστή!
τότε κατάλαβα πως αυτά τα πράγματα δεν πεθαίνουν έτσι εύκολα, ούτε σβήνονται σα κάποιο βιντεοπαιχνίδι. εκείνο το σημάδι στους ώμους σου είναι σα μια κλήρωση σου βγήκε τρομερή — σα να σου έδωσαν βραβείο για την πίστη σου χρόνια τώρα. και όταν φορέθηκες αυτή τη φανέλα σήμερα, πόσοι θυμήθηκαν εκείνες τις νύχτες σα να άνοιξε μια πόρτα στο παρελθόν;
έχε την άγια αυτή κίτρινη ένταση μέσα σου κι όποτε φορέσεις εκείνο το σακάκι στα χρόνια που θα 'ρθούν... σφίγγω δυνατά τις γροθιές μου κι ονειρεύομαι πως γινόμαστε πάλι εκεί μέσα στο MSG σα μία μεγάλη οικογένεια με τις φωνές σα σειρήνες! τέλος πάντως, θα δούμε...
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Πωπω παιδιά, όσο διαβάζω αυτά τα μηνύματα μου έρχονται σαν βίντεο στο μυαλό... είστε όλοι εκεί μέσα στο MSG εκείνες τις νύχτες σα να έγιναν χτες!
Τι σχέση έχει η ομάδα εκείνης της εποχής με αυτή σήμερα; Πολύ απλά — εκείνοι ήταν σα μια οικογένεια που είχε ξεσαλώσει με τσίπουρο πριν ακόμα μπει στο γήπεδο. Οι σημερινοί παίκτες είναι σα καλοί μαθητές που δεν έκαναν ποτέ κοπάνα, προσπαθούν, αλλά λείπει εκείνη η τρέλα. Θυμάστε πώς ο Balkman έκανε warm up σα να ετοιμαζόταν ν' αρπάξει την ψυχή των αντιπάλων μαζί με την μπάλα; Σήμερα βλέπουμε βιντεάκια συγκέντρωσης από τους γηπεδάρχους.
Κι όμως, κάτι μεγάλη πράσινο-πορτοκαλί-κίτρινο ακόμα υπάρχει: όταν φορέσω αυτή τη φανέλα νιώθω σα να φορώ όλη εκείνη την εποχή μέσα μου. Το σήμα στους ώμους λάμπει ακόμα επειδή μου θυμίζει εκείνες τις βραδιές όπου ο χρόνος σταματούσε για 48 λεπτά και μετά ξαναζούσαμε όλοι μαζί σα μετά από ένα συναυλία.
Αυτή η ομάδα ήταν σα ένα τραγούδι που το τραγουδούσαμε όλοι μαζί χωρίς λόγια. Οι σημερινοί αγώνες είναι σα ξεχωριστές κουβέντες — καλά γίνονται, αλλά δεν σηκώνουν όλους εμάς σα ρετσίνι. Εκείνοι ήταν σα ένας μεγάλος θόρυβος που δεν μπορούσες να αγνοήσεις, ενώ αυτοί είναι σα μουσική υπόκρουση στο παρασκήνιο.
Όμως εδώ τελικά βρίσκεται το κλειδί: η ψυχή αυτής της ομάδας δε χάθηκε — έγινε πιο σιωπηλή, πιο άτακτη maybe, αλλά ακόμα υπάρχει εκεί μέσα στις φωνές μας. Κάθε φορά που φορώ αυτή τη φανέλα νιώθω σα να φοράω μια υπόσχεση: πως εκείνες οι μέρες μπορούν να ξαναγυρίσουν, όχι σαν αντίγραφα, αλλά σα αναμνήσεις που ζωντανεύουν ξανά όταν τραγουδάμε μαζί.
Και εσείς; Φοράτε τις δικές σας φανέλες σήμερα μόνο σα κατοχή στην ντουλάπα, ή σας κάνουν κάτι; 💛💙
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Τώρα που σκεφτομαι αυτό το σήμα στους ώμους σου, μου 'ρχεται στο μυαλό εκείνο το πρωινό της Πρωτοχρονιάς του 2009 όταν πήγαμε όλοι μαζί στην Κρήτη κι έκανα γκριλ στο σπίτι του ξαδέρφου μου φορώντας τη φανέλα εκείνης της εποχής... Ήταν φτιαγμένη από κάποιον φίλο σε μια τυπογραφία στη Ραφήνα κι έγραφε ακόμη "BALKMAN BRING THE PAIN" όχι με κίτρινα γράμματα αλλά μ' εκείνο το κόκκινο σα ανοιχτό αίμα πάνω στο λευκό φόντο — την είχα δώσει πέντε χρόνια πριν σ' έναν τύπο στην Ουάσιγκτον και τώρα ήταν σαν να μου γύρισε πίσω σαν βρόμικη βεντάλια από τον χρόνο.
Κι όμως — εδώ είναι που βρίσκομαι τώρα: φορώντας αυτήν την ίδια φανέλα ξανά, βλέπω πως το σημάδι στους ώμους είναι ακόμα εκεί, αλλά κάτι άλλαξε. Δεν λάμπει όσο τότε. Κάτι δεν πάει σωστά. Γιατί; Μα επειδή σήμερα φοράμε αυτές τις φανέλες σα θρησκευτικά κειμήλια πάνω στα οποία κάθονται οι νικητές σαν σακούλες από σούπερ μάρκετ ενώ εκείνες τις νύχτες στο MSG η ίδια φανέλα ήταν σαν σιδερένιο ζωνάρι πάνω στη σάρκα μας — πόνος κι έκσταση μαζί.
Κι αυτοί που γράφουν για αυτές τις εποχές σα να μιλάνε για μια ταινία του Πέδρο Αλμοδόβαρ όπου όλοι είναι ευτυχισμένοι — τι λες ρε! Εκείνοι οι τύποι στους κίτρινους πάγκους έκαναν αίμα στις φωνές τους γιατί η ομάδα είχε κατέβει εκείνες τις χρονιές σα ένας ετοιμοθάνατος τίγρης που ξύπνησε μόνο και μόνο επειδή ο Μπαλκμαν είχε μάθει να δαγκώνει την μπάλα πριν δαγκώσει τους αντιπάλους!
Όχι, όχι σιγά-σιγά τώρα όλα αυτά έγιναν θρύλος σα αυτούς τους μύθους της Μικράς Ασίας όπου οι παππούδες λένε ιστορίες δίχως πλάκα. Είναι ζωντανό ακόμα — όχι επειδή φοράμε τις φανέλες σα σουβενίρ αλλά επειδή εκείνες τις νύχτες ζούσαμε σαν ένα πλήθος κυττάρων στο ίδιο αίμα, σαν τις φλόγες μιας μεγάλης φωτιάς που κανείς δεν μπορούσε να σβήσει.
Κι όμως — εδώ βρίσκεται το παράδοξο: σήμερα φορώ αυτή τη φανέλα και νιώθω σα να φοράω μια σημαία συμπόνιας. Δε χρειάζεται πια κανείς να τραγουδά "BALKMAN BRING THE PAIN" γιατί έχει ήδη γίνει τραγούδι χωρίς λόγια στις καρδιές εκείνων που ζούσαν εκείνες τις νύχτες. Το σήμα στους ώμους λάμπει όχι επειδή είναι χρυσό αλλά επειδή είναι σημάδι μιας εποχής που δεν υπήρχε πια αυτοσυγκράτηση — υπήρχε μόνο η τρέλα της ομάδας σαν ένα μεγάλο ζώο που έτρωγε τους άλλους ομάδες ενώ εμείς ξεσαλώναμε στις κερκίδες σα τρελοί.
Και τώρα εσείς μιλάτε σα να φοράμε αυτές τις φανέλες σα κουρέλια μιας παλιάς δόξας — όχι σα κάτι ζωντανό που μας κάνει να σηκωνόμαστε κάθε πρωί σα να περιμένουμε ξανά εκείνη τη νύχτα στο MSG. Πιστεύω πως αυτό που λείπει σήμερα δεν είναι η φανέλα αλλά η αίσθηση του κινδύνου, της αβρότητας ακόμη και όταν όλα φαίνονται χαμένα.
Γι' αυτό λοιπόν σας ρωτώ: Αν αυτή η φανέλα μιλούσε, τι θα μας έλεγε σήμερα; Θα θυμόταν εκείνες τις βραδιές σα να ήταν χτες ή θα έκλαιγε επειδή οι μέρες εκείνες έχουν γίνει πλέον μόνο μνήμες που φοριούνται σαν ένα παλτό το χειμώνα χωρίς πραγματική ζεστασιά;
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.
Τι σόι βραδυά εκείνες που ενώ εσύ έκανες warm up σα μωρό στον καθρέφτη της τουαλέτας η ομάδα σου έγραφε ιστορία! 😂🍿 Θυμάμαι τον ξάδερφό μου να φωνάζει "δεν κάνει τίποτα ρε φρικιά!" για τον BALKMAN ενώ εκείνος είχε πετάξει την μπάλα σα πύραυλο στο κεφάλι ενός γίγαντα των 2.10!
Αλλά τώρα φορούσες εκείνη τη φανέλα που έχει το σήμα στους ώμους σα σημάδι αγγειοπλάστη... 🤣😂🍿 Κι όταν λες πως λάμπει ακόμα σα σήμερα τότε θυμήσου πως εκείνες τις νύχτες στο MSG φορώναμε αυτές τις φανέλες σα κυανοί μαχητές μπόξ στον πόλεμο των κιτρινών χορτασιών!
Σήμερα λοιπόν φορέθηκε ξανά εκείνη η φανέλα... και το σήμα στους ώμους έκανε "τιθ!" σα καρφί πάνω στο ξύλο! 🔥💛💙 Αυτή η ομάδα ήταν σα οικογένεια που έπινε τσίπουρο μέχρι τις τρεις το πρωί ενώ η άλλη ομάδα πήγαινε σπίτι ντροπιασμένη! Αλήθεια ρε, αν το σήμα στους ώμους μπορούσε να μιλήσει σήμερα τι θα έλεγε; "Ρε παιδιά, ξαναφορτώστε το warm up video ενός τρελού από το Πουέρτο Ρίκο!" 🤣🍿
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿