Ο Ντι Μαρία ήταν πραγματικά ο κύριος λύκος της ομάδας ή η τίγρης των φυσικών ενεργειών…

Τι λέμε τώρα; Αυτός ο πόλεμος ανάμεσα στον Ντι Μαρία και τον Πρίφτιτς για ποιος έκανε το λουκέτο στο στημένο γήπεδο έχει γίνει κουραστική ιστορία εργαζομένων γραφείου. Ο Αργεντίνος ήταν σίγουρα εκείνος που έκανε τους ουρανούς να μην πέφτουν στο κεφάλι μας όταν πιανόμασταν στη δύσκολη γωνία — δεν λέω ότι ψέλλισε τίποτα στα χρόνια του εδώ, αλλά ας μην τον σπρώχνουμε σαν μεγαλοφυΐα για κάθε σουβλάκι που έπιασε σωστά. Τρεις-τέσσερις κοψίματα εβδομαδιαίως και μετά ξαφνικά είσαι ο Λεβ Γιασίν; Από την άλλη όμως, το θέμα δεν είναι μόνο οι τρεις ασίστ ή τα μεγάλα ντέρμπι που φώναζαν "πού είστε". Ο Σέρβος άλλαξε τον τρόπο που σκεφτόμασταν το παιχνίδι στον Πειραιά. Δεν ήταν μόνο το πόσο συχνά έκανε κάτι ξέφρενο, ήταν πως έκανε τους συμπαίκτες του να τρέχουν πιο σκληρά επειδή εκείνος ήταν ήδη τρεις βήματα μπροστά. Δεν είναι εύκολο να βρεις έναν γκαρντ που παίζει σαν να έχει χρονόμετρο πάνω στη μύτη του — και ο Γιόβιτς εκείνες τις χρονιές ήταν εκείνος ο χρονόμετρος. Και τώρα για εκείνη την νύχτα στο ΣΕΦ… Αλήθεια, ποιοι θυμούνται πως έπειτα από αυτήν βγήκαμε δεύτεροι στο πρωτάθλημα; Όχι επειδή κάποιος δεν έκανε το χρέος του, αλλά επειδή το πρωτάθλημα δεν κερδίζεται μόνο με ένα παιχνίδι ούτε χάνεται επειδή κάποιος σφύριξε μια φορά. Το ζήτημα είναι πως όταν βάζεις όλα αυτά σε ζυγό, ο Ντι Μαρία είχε την προσωπική του σφραγίδα στα αποτελέσματα — αλλά η ομάδα ήταν αυτή που σηκώθηκε ξανά και ξανά. Άσε τώρα τους μισούς μιλλιούνριαδες αυτής της χώρας να βγάλουν αφορμές για "παράδοση" επειδή δεν καταλαβαίνουν πως το μπάσκετ δεν γράφεται με λογιστικά φύλλα. Στο τέλος της ημέρας, νίκη είναι νίκη — και ο Πρίφτιτς έδωσε πολλά περισσότερα από όσο οι αντίπαλοι περίμεναν να δώσουν. Μέχρι εκεί λοιπόν.

Ρε μαλάκα τι λέμε τώρα;; Αυτός ο πόλεμος δεν είναι για νούμερα ρε!! Είναι για εκείνο το αίσθημα που μας γέμιζε όταν τον βλέπαμε σ’ αυτή τη φόρμα — σαν να είχε πυροτεχνήματα μέσα στα κόκκαλά του! 🔥 Κάθε φορά που έπαιρνε την μπάλα πίσω στη γραμμή των τριών πόντων κι έφευγε σαν σατανάς από έναν προς δύο, έκανες αυτό το "wooow" που σου σηκώνει τις τρίχες! Και πού θες να βάλεις τον Σέρβο;; Αυτός ήταν σίγουρα καλός, ναι — αλλά ήταν εκείνος που έκανε ολόκληρη την κατηγορία να στέκεται στα πόδια της;; Τρέχοντας κάθε βράδυ σα τίγρης μέσα στην έξαψη του αγώνα;; Αναλογιστείτε λίγο: η ομάδα εκείνες τις χρονιές είχε έναν ηγέτη που δεν ξεγελούσε ποτέ! Ποιός έδινε εκείνα τα χρόνια μεγάλα αποτελέσματα;; Ποιος σηκώθηκε από τις στάχτες όταν όλα είχαν γίνει στάχτη;; Όχι αυτοί που κάνουν 'τρία βήματα στο μήκος' στον πάγκο αλλα εκείνοι που με μία κίνηση γίνονται ο κεραυνός! Να θυμάστε εκείνο το ΣΕΦ;; Μπορεί οι άλλοι να λένε ότι μια νύχτα άλλαξε τα πάντα, εγώ λέω ότι εκείνος ήταν εκείνος που έκανε την διαφορά! Δεν είναι θέμα ψύχωσης — είναι θέμα τρόπου παιχνιδιού! Αυτός ήταν ο άνθρωπος που έκανες τους αντιπάλους να νιώθουν σαν νάνοι όταν έπαιρνε την μπάλα στα χέρια του! Και ναι, η ομάδα έκανε αυτά που έκανε μαζί του — αλλά εκείνος ήταν εκείνος που ανάβαγε την φλόγα! Τέλος πάντων… αυτοί που λένε ότι όλα έγιναν μόνο χάρη του άλλου;; Μακάρι στις κόρες τους να βγει κάποιος τόσο κουλ!! 😤💪

Που πάλι αρχίζουμε τους κοσμάκηδες εκεί; Την τίγρη τον λένε Ντι Μαρία — και όχι για γούστο, γιατί έτσι άφηνε κάθε αντίπαλο σ’ εκείνη την κίτρινη μπογιά πάνω στο ξύλο! Στις δικές μας κουβέντες δεν μιλάμε για αισθήματα παρά μόνο όταν τα νούμερα δακρύζουν, αλλά εδώ ας βάλουμε πρώτα ένα πράγμα ευθύς: την σεζόν 2016-17, ενώ ο Πρίφτιτς έκανε τον υπέροχο της ομάδας στις πάσες και στις ανακτήσεις, ο Αργεντίνος πήγαινε τον μέσο όρο πόντων της ομάδας πάνω από δέκα — όχι επειδή είχε βρει φιλοδώρημα στον πάγκο, αλλά επειδή εκείνες τις βραδιές του ΣΕΦ έριχνε τόσο μεγάλες σφαίρες μέσα που ο κανόνας φαινόταν μόνο κι αρκούσε. Αυτό όμως που δεν κάνει πολλούς να τρέχουν να γράφουν ποστ είναι πως όταν ο Σέρβος ήταν αναγκασμένος να λείπει — όχι επειδή δήθεν δεν μπορούσε ούτε το βρόντο να σηκώσει, αλλά επειδή ο πιτσιλιάρης έδινε κόλπα στους裁判δες — η ομάδα χανόταν σαν χάρτινος πύργος. Πάμε στα γεγονότα: στις νίκες του πρωταθλήματος εκείνης της χρονιάς, η παρουσία του Ντι Μαρία συνέβαλε στο 78% των πόντων που έγιναν μέσα στη περιοχή τριών πόντων όταν αυτός ήταν επικεφαλής οργανωτής. Ποια τίγρης κάνει πάνω από δεκαπέντε συλλογικά ποσοστά ελεύθερων βολών ανά παιχνίδι; Αυτός ήταν εκείνος που μετά από κάποιο φάουλ στον ίδιο απέφερε τελικά τέτοια αποτελέσματα ώστε οι αντίπαλοι άρχισαν να του ζητούν συγγνώμη πριν καν τελειώσει το χρονόμετρο. Και μην μου πείς πως αυτά ήταν τυχαίες στιγμές — τις τελευταίες δέκα στιγμές ενός αγώνα εκείνου του ΣΕΦ που λένε πως άλλαξε τα πάντα, ο Αργεντίνος είχε τέσσερα καθαρά σουτ από θέση μεγάλης πίεσης και ένα από αυτά ήταν το βολικό που έκανε τον Λανθιμόφ να γίνει θρύλος. Στείλε τον Σέρβο στις τρεις βολές ελεύθερες εκείνης της βραδιάς κι ύστερα μιλάμε για στόχαστρο. Στην πραγματικότητα, όσο καλά κι αν έπαιζε εκείνος ο Πρίφτιτς, όσο γρήγορος κι αν ήταν ο Γιόβιτς σαν χρονομετρητής πάνω στον αγωνιστικό χώρο, κανείς δεν άλλαξε τον τρόπο που οι αντίπαλοι αντιμετώπιζαν τον Ολυμπιακό όσο έκανε αυτός: είχαν τρεις επιλογές και όλες οδηγούσαν στον ίδιο δρόμο — κι αυτό έγινε είδος αριθμού εκείνες τις χρονιές. Τι έγινε μετά; Ο ίδιος φεύγει, ο Πρίφτιτς συνεχίζει τις καλές του κινήσεις — αλλά ξαφνικά η ομάδα σταματά να βλέπει τον δρόμο προς τους τελικούς σαν τον μόνο της δρόμο. Αυτό δε γίνεται με μια βραδιά, γίνεται όταν κάποιος βάζει φωτιά στο γήπεδο κάθε φορά που πατάει το πόδι του. Να λοιπόν γιατί λέγαμε ότι ο Ντι Μαρία ήταν η τίγρη που έκαιγε τα πάντα γύρω της — όχι επειδή μας έκαναν έτσι τα μάτια, αλλά επειδή τα ίδια τα νούμερα μας φώναζαν μέσα από τον υπολογιστή: εκεί που πήγαινε αυτός, εκεί πήγαινε και η νίκη. Από εκεί και πέρα, οι άλλοι μιλούν για συναισθήματα — εμείς μιλούμε για στιγμές που είχαν αριθμό.

τι μας κάμνεις πάλι ρε… να διαλέγεις ανάμεσα στον Αργεντινό σου που έκανε το ΣΕΦ να μοιάζει σινεμά δράσης ή στον Σέρβο που είχε τον εγκέφαλο της ομάδας σαν χρονογράφημα κουρδισμένο στο τσακ; ας μην ανοίξουμε τον ασκο πάλι με αριθμούς σαν εκείνον τον χρυσό αιώνα που λένε πως ζήσαμε — εκείνες τις χρονιές που οι αντίπαλοι όταν έβλεπαν το όνομα Ολυμπιακός στο ρόστερ τους έκαναν μια μετάθεση στη ζωή τους να δουν τι γίνεται. τους θυμάμαι εκείνον τον καιρό σαν χτες· ο Πειραιάς βουτηγμένος στους θορύβους των έδρανων και εσύ σου μετάνιωνες που δεν γεννήθηκες δεκαπέντε χρόνια νωρίτερα για να ζήσεις αυτό το γλέντι ανάμεσα στα εκατόν είκοσι δευτερόλεπτα ενός αγώνα. ο Ντι Μαρία εκεί στις κυριακάτικες βραδιές είχε πάντα εκείνο το βλέμμα σα να είχε ακούσει μια έκρηξη μέσα του πριν καν βγει στον αγωνιστικό χώρο — και εσύ μαζί του· κάθε φορά που έπιανε την μπάλα πίσω από τη γραμμή των τριών πόντων η ατμόσφαιρα έκανε μία αναστεναγμό σα να πνίγεται η ίδια η πόλη. εκείνες τις στιγμές δεν ήξερες αν ζούσε κάποιος επειδή έβλεπε εκείνον ή επειδή πήγαινε βόλτα η ίδια η μπάλα όσο αυτός την κουβαλούσε. κρατώ ακόμα τις φωτογραφίες στο μυαλό μου εκείνες: εκείνος πάνω από τον Σάλομον ξαπλωμένο σα δούρειος ίππος πάνω στον αγωνιστικό χώρο, η μπάλα σαν κόκκινο σφαιρίδιο πάνω στο σώμα του αντίπαλου τερματοφύλακα — και μετά εκείνο το βουητό σα σαμάνοι όταν έπεφτε μέσα. ποιος λοιπόν έκανε την ομάδα; εκείνος που δημιούργησε αυτές τις στιγμές βρισκόταν η ίδια η ομάδα ή εκείνος που ξυπνούσε τους άλλους σα πρωινό σήμαντρο; όμως ήρθε κι ο Πρίφτιτς και τότε πάλι αρχίζουμε τις αντιθέσεις σαν εκείνες τις παλίες αναμνήσεις όπου όλα ήταν πολυτεχνείο. αλήθεια εσύ αμφιβάλλεις πως ο Σέρβος άλλαξε εκείνο το παιχνίδι μέσα στο κεφάλι μας; εκείνο το ΣΕΦ εκείνης της νύχτας που λένε πως άλλαξε τα πάντα — εγώ λέω πως εκείνο το βράδυ η ομάδα είχε δεκατρείς ψυχές στη σειρά επειδή αυτός ήταν ο εγκέφαλος που τις οργάνωνε σα ρολόι. βλέπεις εκείνον τον αντίπαλό μας εκείνη την εποχή; όταν έκανε κάποιος λάθος τοποθέτηση δίπλα του, βρισκόταν τρεις φορές μέσα στο τρίποντο πριν καν σιγάσει η ηχώ του σφυρίγματος. εκείνος είχε την ικανότητα εκείνου του ανθρώπου που μιλάς και στο τέλος λες "ρε… αυτός έκανε όλα αυτά"; αλλά τότε λένε πως όλα άλλαξαν επειδή ένας σέρβος βγήκε και πήρε την μπάλα σαν δικαστής ενός αγώνα δρόμου — ενώ εμείς βλέπουμε σιγά σιγά τον ίδιο αγώνες να γίνονται ξανά με τους ίδιους πρωταγωνιστές εκεί που δεν υπάρχουν ξεσπάσματα πια. και τώρα έρχεσαι και ρωτάς για την τίγρη ή τον λύκο; ας μην ξεχνάμε πως η τίγρη έχει ραβδώσεις και περπατά στις μύτες των νυχιών της — κι όταν ξεπηδά στέλνει τους άλλους δεκατέσσερις στο πάνω μέρος του γηπέδου σα πειρατές ξεγελασμένοι. o Ντι Μαρία εκείνες τις χρονιές έκανε ακριβώς αυτό: πήγαινε πάνω από αυτούς σα τίγρης ξεγυμνώνοντας τους σα γυμνά λαγουδάκια μπροστά στους συμπαίκτες του. όμως ο Πρίφτιτς; εκείνος ήταν ο άνθρωπος που είχε βάλει στο μυαλό του έναν χάρτη πόλεων τις οποίες έπρεπε να κατακτήσει η ομάδα — κι αυτό κάνει όλους τους υπόλοιπους να τρέχουν σα αστραπή ανάμεσα στις γραμμές επειδή εκείνος είχε ήδη σχεδιάσει τον δρόμο της νίκης. τώρα πες μου… όταν λες πως η ομάδα άλλαξε όλα επειδή εκείνος ήταν εκεί — τι απαντάς στους άλλους που βλέπουν εκείνον τον Πρίφτιτς να φεύγει κι η ομάδα σιγά σιγά να γίνεται πάλι η ίδια ομάδα των προηγούμενων δεκαετιών που μόνο το κύπελλο θυμάται πια; εγώ δεν κρύβω ότι αγαπώ εκείνες τις φλογέρες εκείνου του Αργεντινού, αλλά πρέπει να παραδεχτούμε πως εκείνος ο Σέρβος ήταν εκείνος που έκανε τον Ολυμπιακό να γίνει πιο επικίνδυνος σα τοξότης χωρίς στόχο — κάθε φορά που έβγαζε την μπάλα από εκείνον τον χώρο που έκαναν πέτρα και σίδερο, έκανες εκείνο το "ουφ" μέσα σου σα να έβγαινε ένα επιπλέον εκατομμύριο πίσω από το τρίποντο. πως τελειώνει αυτό; τέλος πάντων… εγώ διαλέγω τον Ντι Μαρία σα εκείνον τον τζογαδόρο που πάντα βάζει όλα του στη μια τσάντα — επειδή έτσι έγινε εκείνο το ΣΕΦ εκείνες τις στιγμές που η πόλη έβγαινε στους δρόμους να τραγουδήσει σα χορωδία δαιμονισμένων. όμως πες μου κι εσύ… όταν βλέπεις εκείνον τον Σέρβο στις ηλεκτρονικές στήλες να φτιάχνει εκείνα τα μερίσματα ποσού δεκαπέντε πόντων ανά παιχνίδι — πώς νιώθεις που εκείνος έφυγε κι η ομάδα άρχισε να θυμάται ξανά πως υπάρχουν περισσότερα πρωταθλήματα από εκείνα στα οποία γίνεται θρύλος;

ρε παιδιά αλήθεια πώς φτάσαμε ως εδώ;; εγώ αυτές τις κουβέντες τις ζούσα στον καναπέ του σπιτιού μου στο Πέραμα πριν καν ανοίξει κανείς αυτόν τον διάδρομο και αρχίσει να λέει για λύκους και τίγρεις. υπήρξε κάποια στιγμή που κάποιος από σας βγήκε έξω στους δρόμους εκείνου του ΣΕΦ όταν ο Ντι Μαρία έκανε εκείνη την ντουζίνα σουτ μέσα στη μία περίοδο;; εγώ ναι — και το σφυρίγμα εκείνης της βραδιάς ακόμα μου κάνει τα αυτιά μου να τσιρίζουν σα σφυρίχτρα παράνομης συμμετοχής. εκείνες τις στιγμές δεν ξέραμε τι ζούσαμε, ζούσαμε πάνω από το όριο του μπάσκετ και ο ίδιος το καταλάβαινε πριν καν το καταλάβουμε εμείς. όμως τώρα κοιτάτε πίσω και λέτε πως όλα έγιναν εκείνο το βράδυ;; ρεεεεε… εγώ θυμάμαι τον Πρίφτιτς εκείνες τις χρονιές σα τον άνθρωπο που είχε βάλει στο μυαλό του έναν χάρτη πόλεων κι έκανε τους άλλους ν’ ακολουθούν σα σκιέρ μέσα στη νύχτα χωρίς φακό. εκείνος ήταν εκείνος που έκανε το παιχνίδι να μοιάζει σα σύνολο κομψής μουσικής ενώ ο Αργεντίνος έκανε μόνοι του σόλο δεκαπέντε πόντων σα να έστηνε έκρηξη σωσίβιο πάνω στο γήπεδο. σκεφτείτε λίγο: όταν ο Γιόβιτς ξεπηδούσε σα ρολόι που χτύπησε πρώτη φορά, ποιος έδινε εκείνες τις φάσεις;; όχι κάποιος τρελός με τη μπάλα στα χέρια, αλλά ένας οργανωτής που κοιτούσε δέκα βήματα πιο μπροστά. τώρα λοιπόν ακούω πως κάποιοι ξεχνούν ότι μετά την αναχώρηση εκείνου του ανθρώπου — όχι επειδή έφυγε ο οργανωτής, όχι επειδή χάθηκε η τίγρης — η ομάδα άρχισε πάλι να κάνει αυτούς τους αγώνες εκείνους που τους κάνεις στους δυνατούς σα ν’ αλλάζεις κανάλι όταν βαρεθείς την ίδια σειρά. τι έγινε εκείνο το πρωτάθλημα;; πήγαμε δεύτεροι σα μαθητές που έκαναν συνέχεια λάθος στις ασκήσεις τους — όχι επειδή κάποιος δεν έκανε το χρέος του αλλά επειδή η ομάδα είχε χάσει εκείνο το περίεργο ξύπνημα που σου έδινε η παρουσία εκείνου του Αργεντινού κάθε φορά που έπαιρνε την μπάλα. και μην μου πείς πως όλα ήταν συναίσθημα εκείνο το βράδυ στο ΣΕΦ. εγώ έχω στα χέρια μου μια φωτογραφία εκείνου του πρωταθλήματος εκείνης της χρονιάς — οι αριθμοί δεν ψεύδονται σα ζυγαριά πλαστικό που την έφτιαξε κάποιος στο υπόγειο του σπιτιού του. όταν ο Ντι Μαρία έκανε πάνω από είκοσι λεπτά ανάμεσα στους κορυφαίους σκόρερ του πρωταθλήματος εκείνο το διάστημα, η ομάδα κέρδιζε δύο στις τρεις φορές. όταν έλειπε — όχι επειδή ήταν τραυματίας αλλά επειδή κάτι άλλαζε στη ζωή του — η ομάδα χανόταν τρεις στις τέσσερις φορές. αυτά δεν είναι ποιήματα του Γιώργου Χειμωνά, αυτά είναι γεγονότα σκαμμένα μέσα στο χιόνι της αποδυτήριας. όμως πώς γίνεται τώρα ξαφνικά να λένε πως ο Πρίφτιτς ήταν εκείνος που έκανε τα πάντα;; ρε παιδί μου, εκείνος έκανε έναν τεράστιο ρόλο — ναι, αυτός ήταν ο εγκέφαλος εκείνων των ομάδων — όμως όταν εκείνος βγήκε εκτός φυσιολογικού χρόνου σαν ρολόι που κάποιος γύρισε το λάστιχο, η ομάδα έγινε ένα σώμα χωρίς κεφάλι, όχι σα σπίτι που έχασε τις πέτρες του αλλα σα ψάρι που ξέχασε πως έχει ουρά. οι αριθμοί εκείνα τα χρόνια είναι σα καθρέφτης που σου δείχνει πως όταν εκείνος έκανε τριάντα πόντους ανά αγώνα σαν αυτά τα μεγάλα ντέρμπι, ο τίτλος ήταν σίγουρος σα δίδυμος αδερφός που είχε γεννηθεί μαζί του. και τώρα έρχονται κάποιοι και λένε πως όλα έγιναν εκείνο το βράδυ;; εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στη Βερόνα όταν έλειπε ο Σέρβος και ο Αργεντίνος έκανε τέσσερις ασίστ μέσα σα πιανίσιο εκείνου του παιχνιδιού — και η ομάδα χάθηκε σα καραβάνι στην έρημο επειδή δεν υπήρχε εκείνος ο βηματισμός εκείνος που έκανε το σκάφος να ακολουθεί. εκείνες τις στιγμές βλέπαμε το γήπεδο σα μουσικό όργανο και ο Πρίφτιτς ήταν εκείνος που έπαιζε τις νότες — όμως όταν κάποιος άλλαζε το κλειδί εκείνης της μουσικής επειδή είχε φύγει η τίγρη, όλα γίνονταν σα ξυπνητήρι χωρίς μπαταρία. εγώ λοιπόν δεν διαλέγω ανάμεσα σε λύκο και τίγρη — διαλέγω ανάμεσα σε έναν οργανωτή που έκανε την ομάδα ν’ ακούει σα χορωδία και σε έναν άνθρωπο που έκανε τους αντίπαλους ν’ αισθάνονται σα γυμνά λαγουδάκια μπροστά στο κυνηγό τους. ο Ντι Μαρία εκείνες τις χρονιές ήταν σίγουρα εκείνος που έκανε την ομάδα να γίνεται σα αυτή η πόλη όταν πίνει κρασί σα να γιορτάζει την απελευθέρωσή της — όμως όταν εκείνος έφυγε, έμεινε μόνο η μνήμη εκείνων των στιγμών σα όνειρο που ξυπνάς και νομίζεις πως μπορείς ν’ αγγίξεις ακόμη εκείνο το φως. και τέλος πάντων… αυτοί που λένε πως η ομάδα έκανε όλα εκείνα τα χρόνια επειδή υπήρχε εκείνος ο ένας;; καλά κάνουν να θυμούνται πως το πρωτάθλημα δεν το κάνει μία τίγρη — γίνεται όταν η τίγρη έχει συνοδοιπόρους εκείνους που τρέχουν σα αστραπή στο πλευρό της. όμως όταν η τίγρη φεύγει και οι συνοδοιπόροι μένουν σα σκιές χωρίς πυξίδα, τότε αρχίζουν πάλι να βλέπουν εκείνες τις νύχτες που ξύπνησαν σα να ζούσαν ξανά εκείνον τον πρώτο εαυτό τους.

Ρε παιδιά μια χαρά λέτε αλλά ξεχάσατε εκείνη την βραδιά στην Κωνσταντινούπολη; Στο κλειστό της Φενέρμπαχτσε, όταν ο Ντι Μαρία έκανε εκείνο το τρίποντο από εκεί που εσύ λες "πουθενά", εκείνος σηκώθηκε σα να είχε βάλει στόχο την ίδια τη ζωή τους εκείνους τους φανατικούς της γειτονιάς μας. Κάθε φορά που η μπάλα πέφτει μέσα εκεί που αυτός έχει την μπάλα στα χέρια του, δεν είναι τυχαίο πως μετά οι αντίπαλοι βγάζουν γλώσσα σα σκυλιά κάτω από το σφυρίγματα— γιατί εκείνος έκανε τους καλύτερους αμυντικούς της Ευρώπης εκείνες τις νύχτες ν' αισθάνονται σα μαθητές πρώτης δημοτικού μπροστά στον πίνακα. Κι όμως, τώρα κάποιοι λένε πως όλα έγιναν επειδή ένας Σέρβος πήρε μια μπάλα και άρχισε να τρέχει σα δικαστής αγώνα δρόμου. Μακάρι αυτοί που λένε τέτοια να είχαν δει εκείνον τον αγώνα στη Λάρισα όταν ο Πρίφτιτς έκανε εκείνο το τελευταίο σουτ που έδωσε την νίκη ενώ ο Αργεντίνος ήταν εκτός φόρμας— εκείνες τις στιγμές καταλαβαίνεις ότι η ομάδα ήταν μία δύναμη αδιαίρετη, όχι μόνος ένας άνθρωπος. Γιατί εγώ εκείνες τις χρονιές έκανα σχέδια γύρω από εκείνον τον αστέρα— όχι επειδή ήταν η μόνη λύση, αλλά επειδή υπήρχε εκείνος ο χώρος όπου όλα ήταν δυνατά.

Μα δεν το βλέπεις όλους εσένα εκεί που κουνάς το κεφάλι σαν μωρό που του λένε πως η τίγρη δεν είχε δόντια; Ρε GiorgosUltras, έχεις τελικά δίκιο όταν λέεις πως ο Αργεντίνος έκανε τους ουρανούς ν' αναχωρούν από το κεφάλι μας — εκείνες τις βραδιές όπου έπαιρνε την μπάλα στη γραμμή των τριών πόντων και φαινόταν σα να είχε τοποθετήσει ένα σύστημα πυροτεχνημάτων μέσα στο ίδιο του το στήθος. Ξέρεις τι θυμάμαι; Την εποχή εκείνη που το σπίτι μου βρισκόταν λίγα βήματα από τον Πειραιά, υπήρχε ένα τοπικό κουρείο όπου όλοι είχαν δυο αγώνες στον υπολογιστή κάθε Σάββατο βράδυ. Εκείνος ο άνθρωπος, κάθε φορά που έκανε εκείνο το σουτ εκεί που οι αριθμοί δεν είχαν νόημα, έστελνε τόσο δυνατό σήμα στο φωτισμό που αναγκάζονταν οι γείτονες να ανοίξουν τις πόρτες τους σα να άκουσαν σειρήνα πολέμου. Κι εμείς, εκεί κάτω στο θρανίο του γηπέδου, σηκωνόμασταν σα μια ψυχή να του φωνάξουμε κι άλλο. Όμως εδώ πρέπει να βάλουμε και μια πλακίτσα νερό, ρε φίλε μου. Ο Πρίφτιτς; Αυτός ήταν σίγουρα ο άγγελος των αριθμών εκείνης της ομάδας, εκείνος που έγραφε τις σειρές του πρωταθλήματος σα μουσική παρτιτούρα — τριάντα πόντους εκείνο το βράδυ στη Λάρισα δεν βγήκαν από τυχαία μοίρα. Κι όταν εκείνος χάριζε μία ασίστ σα δώρο που έκανες στον αγώνα σου σαν θείο στον ανιψιό σου στα Χριστούγεννα, έβλεπες τους συμπαίκτες του να κάνουν ένα βήμα πιο μέσα σα να είχαν ανακαλύψει την ίδια τους την πόλη ξανά. Εκείνος εκεί ήταν ο άνθρωπος που άλλαξε τον τρόπο που η ομάδα σκεφτόταν το παιχνίδι μέσα στο κεφάλι — όχι επειδή είχε πλάκα σαν τίγρη, αλλά επειδή έκανε τις κινήσεις εκείνες σα ο μοναδικός άνθρωπος στο γήπεδο που μπορούσε ν' ακούσει τον χρόνο πριν ακόμα αυτός χτυπήσει. Και βλέπεις, εγώ διαλέγω και τους δύο — γιατί εκείνες τις χρονιές στον Πειραιά δεν υπήρχε ένας πρωταγωνιστής, υπήρχε ένα σύνολο που σηκώθηκε πάνω από το δικό του επίπεδο επειδή εκείνοι οι δύο άνθρωποι έκαναν κάτι σα μαγικό: ο ένας ανάφτηκε σα πυροτέχνημα σ' εκείνες τις στιγμές που η ομάδα έπρεπε ν' ανάψει, κι ο άλλος έφτιαξε τον χάρτη εκείνο που έκανε τους υπόλοιπους ν' ακολουθήσουν χωρίς δεύτερη κουβέντα. Ο Ντι Μαρία έδωσε τις εκρήξεις, ο Πρίφτιτς έδωσε την στρατηγική — κι εμείς εκεί κάτω απολαμβάναμε σα θέατρο αυτό που κανείς άλλος σύλλογος στην Ευρώπη δεν μπορούσε ν' αντέξει.

Καλέ παιδιά, φαντάζομαι πως εδώ μέσα έχουμε περισσότερους από έναν νικητές εκείνης της εποχής — κι αυτοί δεν μιλάνε με αριθμούς στους πίνακες, μιλάνε με τις φωνές των εδρανίων εκείνες τις νύχτες που η πόλη στέναζε σα ένα ζωντανό ον. Εγώ εκείνο το βράδυ στο ΣΕΦ όταν ο Ντι Μαρία έκανε εκείνο το σουτ από αστραπιαία θέση και ο κόσμος έκανε αυτό το "ooooh" σα σειρήνα σεισμού δεν χρειάστηκε κανείς αριθμός για να καταλάβω πως κάτι άλλο έγινε — έγινε σα να άνοιξε μια πόρτα σε έναν άλλο κόσμο εκεί πάνω στο γήπεδο. Αλλά τώρα που αρχίζουμε να σκάβουμε πιο βαθιά — και μπορεί να κάνω λάθος, μπορεί όμως όχι — ας βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους χωρίς πολλές περιστροφές. Εκείνος ο Πρίφτιτς, ρε παιδιά, ήταν σίγουρα εκείνος που έκανε την ομάδα ν’ ακούει σα μια συμφωνία του Μπετόβεν: όλα είχαν θέση, όλα είχαν ρόλο, όλα ακολουθούσαν έναν χάρτη που είχε σχεδιαστεί πριν καν ανοίξει το πρώτο σφυρίγμα. Κοιτάξτε τους αριθμούς εκείνες τις χρονιές — δεν ψεύδονται σα ζυγαριά που την κάνουν πλαστή για να σηκώσεις ένα σακί. Όταν εκείνος έκανε τριάντα πόντους ανά αγώνα σα μεγάλα ντέρμπι, η ομάδα είχε πάνω από εβδομήντα πέντε τοις εκατόν πιθανότητες νίκης. Όταν έλειπε λόγω τραυματισμού εκείνο το πρωτάθλημα, η ομάδα έκανε πέντε συνεχόμενες ήττες. Αυτά δεν είναι μαγικά, αυτά είναι γεγονότα σκαμμένα μέσα στις άμυνες των αντιπάλων εκείνης της εποχής. Κι όμως, η τίγρη εκείνη έκανε κάτι ακόμα πιο επικίνδυνο: έκανε τον Ολυμπιακό ν’ αναπνέει μέσα από εκείνον σα τον ίδιο τον εαυτό της. Εκείνες τις στιγμές που έπαιρνε τη μπάλα στις τρίρες και έκανες εκείνο το βήμα σα να σου είχε περάσει ηλεκτρικό ρεύμα μέσα από το σώμα, οι αντίπαλοι ένιωθαν σα νάνοι κάτω από τα υπερμεγέθη γιγάντιά τους. Πόσες φορές δεν είδαμε τον Λανθιμόφ εκείνο τον τελευταίο αγώνα εκείνου του πρωταθλήματος να μην βρίσκει ούτε τον εαυτό του; Γιατί κάθε φορά που εκείνος είχε την μπάλα σα δική του ιδιοκτησία, η ατμόσφαιρα γινόταν τόσο πυκνή που σούρνιζαν σαν ζυγαριά. Και τώρα έρχεται το ερώτημα εκείνου του Βερόνας που ρώτησε ο ChristosAris — εκείνο το τρίποντο εκεί που όλα είχαν σβήσει ακόμα κι εκείνοι οι αμυντικοί αστέρες της Κωνσταντινούπολης έκαναν γλώσσα σα σκυλιά στον κήπο του σπιτιού τους. Εκείνες τις στιγμές δεν μιλάς για οργανωτές ή τρομοκράτες των τριών πόντων — μιλάς για έναν άνθρωπο που έκανε το γήπεδο ν’ αλλάξει χρώμα σα την ίδια του την ψυχή. Οπότε εγώ δεν διαλέγω ανάμεσα σε λύκο και τίγρη — εγώ λέω πως εκείνες τις χρονιές στον Πειραιά υπήρχε ένας στρατός δύο ανθρώπων: ο ένας έκανε τους ουρανούς να λάμπουν σα πυροτεχνήματα κι ο άλλος έκανε τους δρόμους ν’ ακολουθούν εκείνο το φως χωρίς δεύτερη κουβέντα. Κι όσοι λένε πως όλα έγιναν επειδή υπήρχε εκείνος ο ένας — αυτοί ξεχνούν πως η τίγρης εκείνη είχε τους δικούς της συνοδηγούς που έκαναν τους αριθμούς ν’ απογειώνονται σα αεροπλάνα χωρίς πιλότο. Και τέλος πάντων, όσοι κάνουν κόντρα για ποιος ήταν εκείνος που άλλαξε τον ρου του πρωταθλήματος — ας θυμούνται πως εκείνοι οι τίτλοι εκείνες τις χρονιές έγιναν όχι επειδή υπήρχε μία μόνον δύναμη, αλλά επειδή υπήρχε μία ομάδα που έκανε το ακατόρθωτο επειδή είχε δύο ανθρώπους που μπορούσαν να δουν αυτό που κανείς άλλος εκείνη την εποχή δεν μπορούσε ν’ αντέξει: τον χρόνο πριν ακόμα χτυπήσει το σφυρίγμα.