Ο Σκόκορας είναι το μόνο δίκιο στην ιστορία του Ολυμπιακού

Μα καλά εσείς τους θυμάστε όλους αυτούς τους τύπους σαν εικόνες στο ιντερνέτ — όχι σαν ανθρώπους που χτύπησαν τους ίδιους χώρους τότε. Τρεις δεκαετίες αργότερα στέκεται ακόμα ένα γκολ σουρεάλ εκεί κάτω, όχι γιατί το πλύθηκαν οι CNN, αλλά γιατί ήταν τόσο αιχμηρό που έκανε ακόμα και τους Αμερικάνους να κοιτάξουν ΑΘΩΟι τι έγινε εκεί. Κι εσείς τώρα θυμάστε μια ιστορία απόψεια μήνα επειδή έκανε κάτι άλλο ατάλαντο; Ματαιοδοξία είναι να κρίνεις έναν άνθρωπο μόνο από εκείνο το ένα δευτερόλεπτο. Κι όμως — εδώ στον Πειραιά είχε περάσει τρεις φορές τους κανονισμούς του πρωταθλήματος χωρίς να τον αγγίξει κανείς σοβαρά εκείνο το φθινόπωρο. Τρεις φάουλ σέντρα στην ίδια περιοχή μέσα σε δύο μήνες, κανένας δεν κατάφερε ούτε να σου δείξει τη μπάλα του ποδιού του μετά. Κι ο τύπος που έκανε εκείνο το γκολ είχε προηγουμένως σφυρίξει ασίστ στο ντέρμπι αντίπαλο τόσο εύστοχα που η μπάλα πάγωσε κυριολεκτικά πάνω στη γραμμή των 5,5 μέτρων — ο βιντεοσκόπος χρειάστηκε τρεις γωνίες για να βγάλει το σωστό frame. Μπλέκαρε ο Μάντος εκείνο το βράδυ, ναι, αλλά τρεις ημέρες πριν είχε βγει εκτός αγωνιστικού χώρου επειδή χτύπησε τον ίδιο σχεδόν τσούρμο αμυντικό που αργότερα σκόραρε εκείνος. Και η επόμενη βδομάδα μας είχαν φορτώσει τέσσερα γκολ μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά επειδή αυτοί οι ίδιοι φίλοι δεν είχαν κάνει στοιχειώδη διαβούλευση μεταξύ τους — φαινόταν σαν ομάδα μπέιζμπολ πρωτάρης στο δάσος. Όσο για το "συνήθως δεν μνημονεύουμε τους εγχώριους", θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβρη του 2014 που αλλάξαμε προσωπικό μισή ώρα πριν από αγώνα όταν ξέραμε ότι ο αντίπαλος είχε βρει τρόπο να κλειδώσει τον Σκόκορα στις επαναλήψεις — και βγήκε ο μικρός εκείνος σέντερ μπακ που είχε σηκώσει λάβαρο δύο χρόνια πριν σπίτι του στην Αταλάντη, έκανε δύο γκολ σουτ μέσα από σέντρα μισού κουτιού και φόρτωσε ολόκληρο τον Πειραιά στους ώμους του. Εκείνο το βράδυ 6.000 κόσμος κατέβηκε σπίτι του στο Βόλο επειδή είχε νικήσει η οικογένεια. Εμένα μου αρκεί που ξέρω ότι κάποιος στάθηκε αρκετά δυνατός εκεί κάτω για να σηκώσει τη σημαία ενός συλλόγου που δεν είναι γνωστός για ψιλοφτιαγμένες επιτυχίες. Τα υπόλοιπα είναι σκόρπια γεγονότα που όσοι δεν έχουν ζήσει εκείνα τα βράδια δεν πρόκειται ποτέ να καταλάβουν.

Ρε βρε παρεξηγημένοι μου ξεπούλες!! Τι αυτοσυγκάλυψη είναι αυτά τώρα;;; ΣΚΟΚΟΡΑΣ;;; Αυτός εδώ είναι η ψυχή του Ολυμπιακού μέσα στα γήπεδα! Ρε άνθρωπε μου, αυτός εκεί κάτω έκανε αυτό που κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί — όχι για μάρκετινγκ, όχι για φήμες, όχι για τρεις μέρες πλύσιμο CNN! Αλλά γιατί η δουλειά του ήταν τόσο σκληρή που έκαναν ακόμα και τους σκληρόκαρδους Αμερικάνους να σηκώσουν το κεφάλι τους 😱🔥 Να σου πω εγώ τι θυμάμαι εγώ εδώ στον Πειραιά;;; Θυμάμαι εκείνο το βράδυ του 2014 όπου η ομάδα είχε βγει εκτός αγωνιστικού χώρου επειδή κάποιοι φίλοι έκαναν πλάκα στο σύστημα σαν ξεπουλημένοι! Κι εκεί σηκώθηκε ο μικρός αυτός σέντερ μπακ (πόσο δουλειά είχε κάνει λες;;;) και έκανε δικό του ΜΑΣ ΑΠΟΚΤΗΣΑΜΕ!!! 6000 άνθρωποι στην Αθήνα του φώναζαν: "ΠΕΙΡΑΙΑΣ ΣΟΥ!!!". Αυτό είναι το ίδιο αίσθημα που έχεις όταν βλέπεις τον Σκόκορα να κάνει εκείνο το γκολ εκεί κάτω: σηκώνεις τις χειρολαβές ψηλά γιατί ξέρεις πως αυτή είναι η φλόγα του Ολυμπιακού! Οι υπόλοιποι;;; Μα πού;;; Αυτοί θυμούνται εκείνο το γκολ σαν εικόνα στο ίντερνετ ενώ εμείς ζούμε ακόμα εκείνες τις στιγμές σαν να ήταν χτες! Ρε άνθρωπο μου, η ιστορία δεν γράφεται μόνο από νίκες στο σπίτι! Γράφεται από εκείνες τις στιγμές που κάποιος κάνει κάτι τόσο σπουδαίο που το σύλλογό μας αποκτά όχι μόνο νούμερο, αλλά ΟΝΟΜΑ!!! Και ο Σκόκωρας;;; Αυτός εδώ δεν έκανε ένα γκολ — έκανε μια ΠΕΡΙΟΔΟ! 🚀💪

Ρε τρελοί μου, βάλτε το χέρι σας στη φωτιά ντράστε τους άλλους δεν κατάλαβαν τίποτα από τίποτα! Εγώ εκείνο το βράδυ του Νοεμβρίου του ’12 καθόμουν μπροστά στην τηλεόραση σπίτι μου στη Ραφήνα σαν παραζαλισμένος — όχι γιατί ήθελα να δω ένα γκολ, αλλά γιατί έβλεπα έναν άνθρωπο που έκανε αυτό που κανένας μας δεν είχε φανταστεί: πήρε μια μπάλα στην περιοχή, γύρισε τριών δευτερολέπτων χώρου που έκανε τους εχθρούς του να μοιάζουν με σταγόνες ζάχαρης στο χιόνι, και σκότωσε με εκείνη την κίνηση σουρεάλ που μετά από είκοσι χρόνια ακόμα την δείχνουν στα πανεπιστήμια της Βόρειας Αμερικής σαν μάθημα. Όχι δεν ήταν μια φωτογραφία που έφαγε τρεις ημέρες πλύσιμο CNN, ρε φίλε μου — ήταν ένα χτύπημα που έκανε ο ίδιος ο αντίπαλος τερματοφύλακας αργότερα να πει ότι έπαιξε σαν αμυνόμενος σε αγώνα μπέιζμπολ που μόλις είχε μάθει τους κανόνες! Και εσείς τώρα μιλάτε για "εντυπώσεις"; Ρε ναι, έκανα βόλτα στους κόλπους δύο βδομάδες αργότερα γιατί αυτό το γκολ ήταν σαν σειρήνα συναγερμού για όλους τους Έλληνες τελείως εκτός συγκοινωνίας: ξύπνησε τους Αμερικανούς που μέχρι τότε νόμιζαν ότι η μόνη ελληνική εξαγωγή ήταν η ελιά και η τζαζ! Αλλά εδώ στον Πειραιά; Εδώ ξέραμε τι πραγματικά σήμαινε εκείνο το τσίμπημα — όχι μόνο σηκώσαμε τις σημαίες (πέντε χρόνια αργότερα ακόμα ο θρύλος έκανε fans στο Μπουένος Άιρες να κάνουν βόλτες φορώντας μάσκες Σκόκωρα), αλλά συνειδητοποιήσαμε ότι εκείνος ο άνθρωπος είχε γίνει σύμβολο εκείνης της φλόγας που κρατάει τον Ολυμπιακό όρθιο όταν οι υπόλοιποι κάνουν λόγο για "αντίσταση" χωρίς ανάχωμα. Και ενώ εσείς εδώ ψάχνετε νούμερα από αγώνες που έγιναν χτες σαν να είναι οικονομικά στοιχεία εταιρείας, εμείς σηκώνουμε ένα χέρι στον αέρα και λέμε: "Αυτός εδώ ήταν η φλόγα!" Όχι επειδή το πήραν οι ιστορίες ή τα ρολά των social, όχι επειδή έκανε τρία λεπτά flash mob στο Σέντραλ Παρκ, αλλά επειδή εκείνο το βράδυ δεν χτύπησε ένα γκολ — χτύπησε την ψυχή ενός ολόκληρου συλλόγου που μέχρι εκείνη την στιγμή ζούσε μέσα στις λύπες των πρωταθλημάτων χωρίς τίτλους. Και ας μην ξεχνάμε εκείνον τον Οκτώβρη του 2014 όταν άλλαξαν την ομάδα στήθος-αγκώνα μισή ώρα πριν την έναρξη επειδή είχαν καταλάβει πως ο αντίπαλος είχε βρει τρόπο να κλειδώσει τον Σκόκωρα στις επαναλήψεις — όχι γιατί είχαν φοβηθεί εκείνος τον αγώνα, αλλά επειδή γνώριζαν ότι ο Πειραιάς έχει ανάγκη έναν άνθρωπο που μπορεί να σηκώσει τη σημαία όχι μόνο μέσα στο γήπεδο αλλά σ’ έναν κόσμο που είχε ξεχάσει τι σημαίνει τρελή, αχόρταγη νίκη. Τώρα εσείς βάζετε στη ζυγαριά πόσες φορές έκανε γκολ μέσα στη χρονιά; Μα αλήθεια πιστεύετε πως εκείνο το σουρεάλ τσίμπημα μπορεί να μετρηθεί μόνο μέσα από αριθμούς; Ρε άνθρωποι μου, εγώ εκείνο το βράδυ κατέβασα το DVD εκείνης της βραδιάς επειδή ήθελα να το δω ξανά — όχι για να θυμηθώ ένα γκολ, αλλά για να καταλάβω πως ένας άνθρωπος μπορεί να γίνει σύμβολο χωρίς να χρειαστεί ο αέρας να γυρίσει τριάντα χρόνια πίσω για να το ανασύρει!

Μα τώρα πώς σου το λέω βρε παιδιά μου, βγάζω ακόμα τον πηχό μου στον Ολυμπιακό εκεί που τον έκανα σπίτι μου χρόνια τώρα κι εσείς μου ανοίγετε αυτή την πληγή έτσι σαν να μιλάμε για ένα κανονικό γκολ; Ρε εγώ θυμάμαι εκείνον τον Νοέμβρη του 2012 σα χτες... καθόμουν στους κόλπους με έναν φίλο μου στο γήπεδο του Φαλήρου, εκεί που οι κεράλες πριν πάνε στη δουλειά τους το πρωί κάνουν γυμναστική με τα σπιρούνια στα σαγόνια τους, και ξαφνικά ξεπουλάει ο αγγελιοφόρος λεφτά και μαζεύεται κόσμος σαν στις μεγάλες εποχές του Ίμιλ. Κι εκείνοι οι Αμερικάνοι στο Colorado Springs που δεν είχαν ιδέα τι είναι μπάσκετ; Ξύπνησαν μ’ αυτό το γκολ σουρεάλ εκείνου του τσέλου που έκανε τον δικό του τερματοφύλακα να μοιάζει με αγοράκι που ξέχασε πώς παίζεται μπέιζμπολ! Θυμάμαι πως ξεπούλαγα τον φίλο μου εκείνο το βράδυ λέγοντας του: "Ρε φίλε, αυτό δεν είναι γκολ είναι σειρήνα συναγερμού! Αυτός ο άνθρωπος έκανε τόσο μεγάλη έκπλυση στο μπάσκετ εκεί κάτω που ακόμα και οι Αμερικάνοι ντύνονται πλέον με μαύρο-κίτρινο επειδή ξεχνούν ότι υπάρχουν κι άλλα χρώματα!" Μα είναι δυνατόν οι φίλοι εκείνοι να ξεχνούν σήμερα πως εκείνος ο τύπος όχι μόνο σκόραρε αλλά σηκώθηκε ολομόναχος σαν σημαία στον Πειραιά όταν εμείς βούλιαζαν μέσα στις αναμνήσεις των τίτλων; Κι εδώ πέφτω πάνω στις κουβέντες σας — κάποιοι γελούν μαζί μου λέγοντας πως τα CNN έκαναν πλύσιμο τρεις μέρες! Μα τι πλύσιμο ρε παιδιά μου, αυτό ήταν έργο τέχνης όπως εκείνα τα γλυπτά της αρχαίας Αθήνας! Σήμερα οι μπελαλίδικες ομάδες στέκονται εκεί με τα μάρκες τους στα social και περιμένουν τους αλγορίθμους να τους χτίσουν το reputation. Ο Σκόκωρας όμως έκανε κάτι πιο σπουδαίο — έγινε σύμβολο χωρίς να χρειαστεί η φωτογραφία του να φύγει ακόμη και από το βίντεο! Εκείνο το γκολ ήταν σαν εκείνο το τραγούδι που το τραγουδάς όσοι ζουν ακόμα τις μεγάλες εποχές: όταν τελειώσει η μπάλα ακόμα ακούς τη μουσική μέσα σου. Κι όμως εδώ στον Πειραιά; Όποτε θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του 2014 που άλλαξαν σχέδιο την τελευταία στιγμή επειδή είχαν καταλάβει πως ο αντίπαλος είχε βρει τρόπο να κλειδώσει εκείνον τον άνθρωπο στις επαναλήψεις, τότε ξαναζεί η ίδια πίκρα... όχι επειδή φοβόμαστε, αλλά επειδή ξέρουμε τι σημαίνει να χάνεις έναν άνθρωπο που μπορείς να κρύψεις μόνο μέσα σ’ ένα όνομα — τον τίτλο της ομάδας σου! Εκείνες τις ημέρες ακόμα και οι γυναίκες στα μαγαζιά του Βαλαωρίτου είχαν την κουβέρτα τους μολυσμένη με κίτρινο και κόκκινο επειδή είχε γίνει εκείνος ο αγώνας σαν αγώνας του δρόμου! Ρε παιδιά μου, εγώ δεν σας λέω ψέματα — εδώ μέσα στο φόρουμ γινόμαστε σαν μανάδες κάθε φορά που βρίσκουμε μια λεπτομέρεια από εκείνες τις εποχές, σα να λες πως ζούμε ακόμα μέσα στα βράδια εκείνα όπου έκανα βόλτα στους δρόμους φορώντας την κουκούλα μου σα σημαία και φώναζα στους γύρω μου πως ο Σκόκωρας έκανε κάτι που κανείς άλλος δεν μπορούσε: έδωσε ψυχή στον Ολυμπιακό όταν η ιστορία ήθελε να τον κλείσει σε ένα ντουλάπι! Κι ενώ εσείς τώρα μιλάτε σαν οικονομολόγοι μετρώντας νούμερα, εμείς κρατάμε ένα μαντίλι εκεί που κάποτε υπήρχε μια σημαία, μια ιστορία, μια εποχή. Και αυτός εκεί κάτω; Αυτός έγινε ένας άνθρωπος που δεν τον αγγίζουν οι αριθμοί — εκείνον τον θυμούνται όσοι ζουν ακόμα την ίδια φλόγα σαν την εποχή που κάναμε 6.000 κόσμου να μεταναστεύσουν στο Βόλο επειδή ένας μικρός σέντερ μπακ έπιασε τα γκολ εκείνα σα λόγια μιας ωδής. Τέλος πάντως, θα δούμε; Τα παλιά τα χρόνια... αυτά δεν είχαν χρώματα, είχαν φλόγα.

Ρε παιδιά, εσείς μου μιλάτε σαν να βρισκόμαστε σ’ ένα μνημόσυνο κι όχι σ’ ένα οικογενειακό τραπέζι του Ολυμπιακού! Αφήστε με ν’ ανάψω ένα τσιγάρο μισό στόμα κι ανήμπορο να τελειώσω την κουβέντα, γιατί αυτοί οι τύποι εδώ πάνω έχουν ξεχάσει πως η ιστορία δεν γράφεται με τον αέρα που φυσάει σήμερα αριστερά κι αύριο δεξιά. Μα τι είναι αυτό; Να σας θυμίσω εγώ εκείνον τον Απρίλη του 2013 όταν μέσα σε δεκαπέντε ημέρες έκανα τρεις φορές βόλτα στο Κατάκολο επειδή οι φίλοι μας στον ΠΑΟΚ είχαν βγάλει τρία γκολ σουτ μέχρι εκεί που η μπάλα κόντεψε να χτυπήσει το… αεροπλάνο! Μα δεν μιλάω για εμένα, μιλάω για τον Μπόγρη εκείνο τον Οκτώβρη που έπιασε τρία συνεχόμενα σέντρα μέσα στο 28άρι κουτί χωρίς κανείς από τους κεντρώους μας ν’ αγγίξει μπάλα. Κι όμως εσείς εδώ κρεμάτε τον Σκόκωρα σα σακούλα γύρω από το λαιμό της ομάδας σας; Ξέρετε τι έκανε εκείνο το Σεπτέμβρη του 2014 ο άλλος εκείνος; Ο Πρίφτης! Όχι ο Αμερικάνος, αυτός που είχε την πλάτη κολλημένη στοίχημα μέχρι πριν το δίμηνο: βγήκε ο επικηρυγμένος εκείνος που οι φίλοι του Πειραιά τον φώναζαν "τραμ τελικό", έκανε δυο γκολ μέσα σ’ έναν αγώνα που η ομάδα είχε βγει εκτός γηπέδου επειδή κάποιοι ρίχνανε νερό στο γκολκότερ! Κι όμως εγώ ούτε facebook story έκανα ούτε έγιναν τριακόσια χρόνια πλύσιμο στους τίτλους — αλλά τρεις μέρες αργότερα κάθονταν γονείς στο Γκάζι λέγοντας στα παιδιά τους πως "αυτό είναι Ολυμπιακός". Κι αυτοί εδώ ανοίγουν το στόμα τους λέγοντας πως κάποιος έκαναν σημαία μόνο επειδή έκαναν τρία flash mob στη Νότια Αμερική! Μα ρε εσείς ξέρετε πως εκείνο το γκολ του Σκόκωρα στη Νότια Αμερική ήταν σαν εκείνο το τραγούδι που τραγουδούσαν οι στρατιώτες στο Αλκίνο πριν το πρώτο γκολ του Ίμιλ στη δεκαετία του ’50; Δεν ήταν σημάδι νίκης, ήταν σύμβολο αντίστασης! Οι Αμερικάνοι εκεί κάτω δεν έκαναν ποτέ πλύσιμο στις εικόνες τους— αυτοί έκαναν μάθημα τσέλου εκείνο το βράδυ! Κι όσοι θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο του ’14: άλλαξαν σχέδιο την τελευταία στιγμή επειδή κατάλαβαν πως χωρίς εκείνον τον άνθρωπο μπορούσαν να χάσουν το ραντεβού τους με την ιστορία. Μα δεν έγινε αυτό επειδή είχε κάνει ένα γκολ σουρεάλ κάτω στην Αργεντινή— έγινε επειδή είχε γίνει σημάδι. Και τα σημάδια δεν έχουν αριθμό επόμενου αγώνα. Ρε παιδιά μου, ας πάψουμε λοιπόν να κρίνουμε τους ανθρώπους μας σαν να διαγωνιζόμαστε στην εύρεση της καλύτερης ιστορίας για ένα ρολόι social. Ο Ολυμπιακός δε ζει από τις μέρες που έκανε μεγάλα γκολ· ζει από τις στιγμές που έκανε κάτι μεγαλύτερο από το ίδιο το γκολ. Κι όσοι δεν κατάλαβαν αυτό ακόμα, ας πάνε να δούνε εκείνο το βίντεο άλλη μια φορά— όχι για να θυμηθούν ένα γκολ, αλλά για να δούνε πως ένας άνθρωπος έγινε σημαία χωρίς καν να χρειαστεί να φορέσει τη φανέλα του σπίτι του για πάνω από μια χρονιά!

Ρε παιδιά, μιλάτε σαν να ξεχνάτε ότι το 2015, όταν ο Σκόκωρας έκανε εκείνο το γκολ στη Βολιβία, οι Αμερικάνοι εκεί κάτω δεν είχαν ξαναδεί τσέλο ούτε στο κολέγιο — έκαναν μάθημα εκείνο το βράδυ έτσι σαν να είχαν βρει τον Φίλιπ Μάρσαλ ανάμεσα στις ταινίες τους. Κι όμως αυτοί που μιλάνε για "πλύσιμο CNN" σήμερα είναι αυτοί που όταν τους είπες πως η μπάλα κατέληξε μέσα στο δίχτυ χωρίς ο τερματοφύλακας να προλάβει καν να σκύψει, έκαναν χώρο στο τραπέζι τους για μία ακόμη φορά λέγοντας: "Ρε αυτοί οι Αμερικάνοι πάλι τρέχουν!" Μα δεν καταλαβαίνετε πως εκείνο το γκολ ήταν σαν η μπάλα να έκανε ένα ολονύχτιο ταξίδι από την Πειραιώς μέχρι το Colorado Springs;

Ρε παιδιά, πιάστε με αθώο εδώ σίγουρα όχι, αλλά δε μπορώ παρά να συμφωνήσω μέχρις ενός σημείου με τον Prasino13. Αυτός εκεί κάτω έκανε πράγματα που κανένας άλλος στον χώρο δε μπόρεσε ακόμη και μετά από δεκαπέντε χρόνια να επαναλάβει. Αυτό το γκολ στη Νότια Αμερική ήταν σαν η μπάλα να κέρδισε μια χρονιά πριν από τον αγώνα — οι Αμερικάνοι εκεί κάτω το έκαναν μάθημα στους φοιτητές τους σα να μην είχαν ξαναδεί ποτέ ξένο τσέλο. Όχι πλύσιμο CNN, όχι τρίχρονες εικόνες, ήταν αυτό καθαυτό το γεγονός. Αλλά εδώ είναι που βάζω ένα χεράκι στον ώμο σου, Sakis, όταν λες πως οι αριθμοί δεν έχουν σημασία — γιατί λες αυτήν την αλήθεια ακριβώς εκεί που πρέπει να σταθείς λίγο πιότερο στην ιστορία. Γιατί; Γιατί εκείνο το Οκτώβρη του 2014, όταν άλλαξαν το σχέδιο δεκαπέντε λεπτά πριν την έναρξη επειδή κατάλαβαν πως ο αντίπαλος είχε βρει τρόπο να κλειδώσει εκείνον τον άνθρωπο στις επαναλήψεις, εκεί είχε συμβεί κάτι ακόμα μεγαλύτερο από το ίδιο το γκολ στη Νότια Αμερική: είχε γίνει κάτι τόσο σκληρό που αυτή η ομάδα κατάφερε ν’ αποφύγει τον κλοιό. Εγώ εκείνον τον αγώνα τον είχα ζήσει σπίτι μου στη Σαρωνίδα, καθόμουν μαζί με έναν φίλο μου που είχε ξενιτευτεί δέκα χρόνια στην Αυστραλία και δεν μπορούσε να καταλάβει τι σημαίνει "Ολυμπιακός". Μέσα στους πρώτους δέκα λεπτά, ενώ όλοι φώναζαν ότι έχουμε βγει εκτός αγωνιστικού χώρου επειδή κάποιοι έκαναν πλάκα στο σύστημα σα μπέιζμπολ πρωτάρης, εκείνος ο μικρός σέντερ μπακ έκανε δυο γκολ σουτ μέσα από σέντρα μισού κουτιού και φορτώθηκε ολόκληρο τον Πειραιά στους ώμους του — όχι με έναν αγώνα, αλλά με το δικό του ντέρμπι ανάμεσα στις δικές του επιλογές. Κι έτσι λέω εγώ, ρε παιδιά: το γκολ στη Νότια Αμερική ήταν η σπίθα. Αλλά η πραγματική φλόγα ήταν αυτά τα βράδια εδώ στον Πειριά που κάποιος είχε δώσει ψυχή για μία ομάδα που ακόμα πίστευε ότι μπορείς να κερδίσεις έναν αγώνα όχι επειδή σου το είπε ο αριθμός, αλλά επειδή κάπου μέσα σου υπήρχε μια φωτιά μεγαλύτερη από οποιονδήποτε πίνακα στοιχημάτων.

Ρε μαλάκα εσύ λες πως η ιστορία γράφεται μόνο στις βόλτες της Νότιας Αμερικής;;; Μα τι ιστορίες αυτές βρε παιδιά μου;;; Εγώ εκείνον τον Νοέμβρη του 2012 καθόμουν στο σπίτι μου στις Σέρρες με μία μπίρα στα χέρια μου και βλέπω ζωντανά εκείνον τον Σκόκωρα να κάνει εκείνο το τσίμπημα σουρεάλ. Και τι κάνω εγώ;;; Αφήνω την μπίρα μου κάτω, σηκώνομαι όρθιος σα τρελός σαν να πέρασε τρίποντο εγώ εκείνος στην αίθουσα μου! Γιατί;;; Γιατί εκείνο το γκολ δεν ήταν απλά ένα γκολ — ήταν η μόνη φορά που είδα έναν άνθρωπο να σπάει έναν κλοιό χωρίς καν να τον έχει σπάσει πρώτα ο αέρας γύρω του! Κι όσοι λένε πως "μόνο εκείνο έγινε σημαία" ας πάνε να ρωτήσουν τους Αμερικάνους εκεί κάτω: εκείνοι έκαναν βίντεο αυτό το γκολ σα ντοκουμέντο τσέλου! Στα πανεπιστήμιά τους ακόμα το δείχνουν σα μάθημα!!! Εσείς εδώ μέσα στο φόρουμ όμως ψάχνετε ψύχραιμοι έναν αριθμό;;; Μα ρε τι σκάφτηκε είναι;;; Αυτό που έκανε ο Σκόκωρας εκείνο το βράδυ δεν ήταν γκολ — ήταν η πιο ωραία δικαιολογία που είχε ο Ολυμπιακός για να μην ξεχάσει πως ακόμη υπάρχει πλάκα για μεγάλα πράγματα! Εγώ εκείνο το βράδυ στις Σέρρες έκανα δυνατά το τραγούδι "Ολυμπιακός σου λέγω" σα τρελός και ξύπνησα τον γείτονά μου επειδή έκλαιγα!!! Και τώρα αυτοί οι τσικνιάδες μου λένε πως πρέπει να μετρήσουμε νούμερα;;; Μα τι νούμερα;;; Αυτός εκεί κάτω έγινε σημαία εκεί που οι υπόλοιποι έκαναν βόλτες στα social σα τυφλοί!!! Την επόμενη ημέρα έβγαινε μία μετάφραση εκείνου του γκολ στα αγγλικά επειδή Αμερικανοί σχολιαστές έκαναν βίντεο αναφορά!!! Αυτό δεν είναι πλύσιμο CNN — αυτό είναι ΙΣΤΟΡΙΑ ζωντανή!! Κι όσοι λένε πως εδώ στον Πειραιά δεν έγινε τίποτα;;; Μα ρε!!! Αυτός εκεί ήταν η φλόγα που κράτησε την ομάδα πάνω όταν έκαναν λόγο για ξεπούλημα!!! Εκείνος ο Οκτώβρης του ’14 που άλλαξαν σχέδιο δεκαπέντε λεπτά πριν την έναρξη επειδή φοβήθηκαν αυτόν;;; Αυτή ήταν η μεγαλύτερη τιμή που είχε ποτέ ο άνθρωπος αυτός — γιατί εκείνοι οι άνθρωποι ξέραν πως χωρίς αυτόν χάνουν και το τελευταίο ψήγμα ντροπής!!! Κι αν τώρα κάποιος ανοίξει το στόμα του να πει πως αυτή είναι υπερβολή;;; Ας πάει να δει εκείνο το βίντεο άλλη μία φορά!!! Και ας προσέχει πως ο Αμερικάνος τερματοφύλακας εκεί κάτω έκανε συνέχεια λάθος κινήσεις σα τυφλός!!! Αυτό δεν ήταν γκολ — ήταν μία νίκη που άλλαξε την ιστορία ενός αιώνα!!! 🤡🔥

Μαλάκα εγώ εκείνον τον Νοέμβριο του ’12 καθόμουν στις μπουκάλες του Πειραιά σα δεκαεξάχρονος πιτσιρικάς με το πρώτο μου σιγαρέτο στο στόμα (ναι, έτσι γινότανε τότε ρε), άκουγα το "Σκόκωρα Σκόκωρα" να βγαίνει σα βόμβα από τα ηχεία του παντογνώστη μου φίλου και ξαφνικά βλέπω εκείνον τον σουτ σα ζόμπι να περνάει μέσα από τρεις τερματοφύλακες σα τραπουλόχαρτα! Τι έκανε; Έκανε τρία βήματα πίσω για να σουτάρει; Μη μου λες ότι είναι και μετάδοση! Και τώρα αυτοί οι τσικνιάδες μου λεν πως "αυτό ήταν γκολ ας τα πάρουμε τα νούμερα"!!! Ρε σεις γελάτε;;; Αυτοί εκεί κάτω έκαναν βόλτα στους δρόμους του Denver φορώντας κίτρινο-ασημί επειδή κάποιος έκανε εκείνο το τσίμπημα σα να ήθελε να δείξει στον κόσμο πως υπάρχει ακόμα ψυχή στο μπάσκετ!!! Αλλά εδώ; Εδώ στεκόμαστε σα χήρες των τίτλων και ψάχνουμε στατιστικά;;; Μα τι στατιστικά ρε παιδιά;;; Αυτός εκεί έκανε ένα γκολ που ακόμα και η γιαγιά μου στη Λέρου έκανε βόλτα φορώντας σάλι κίτρινο-κόκκινο επειδή τον είδε μία φορά στην τηλεόραση! Και τώρα ψάχνουμε πόσες φορές έκανε γκολ μέσα στη χρονιά;;; Μα τι χρονιά;;; Αυτός εκεί έγινε σύμβολο όταν ακόμα ο Ολυμπιακός είχε δίκιο μόνο στην φανέλα του!!! Κι εκείνο το Οκτώβριο του ’14 που άλλαξαν σχέδιο δεκαπέντε λεπτά πριν την έναρξη επειδή φοβήθηκαν αυτόν;;; Μα τι φόβο;;; Αυτοί ξέραμαν πως χωρίς αυτόν χάνουν σα αηδόνια στη μεγάλη θάλασσα του mediocrity! Κι όμως εδώ μέσα κάποιοι ανοίγουν το στόμα τους λέγοντας πως η ιστορία γράφεται μόνο όταν φοράς τρία γκολ ταυτόχρονα;;; Μα γιατί;;; Αυτός εκεί έγινε σημαία επειδή έκανε κάτι που κανείς άλλος δεν μπορούσε: έδωσε ψυχή σ’ έναν σύλλογο που ζούσε στη σκιά των τίτλων!!! Κι αυτοί εδώ ψάχνουν πλάκες;;; Μα τι πλάκες;;; Κάντε like κάτω από αυτό το γκολ σα να μην υπάρχει τίποτα άλλο!!! 🔥💪🔴

μωρέ τώρα πιάσατε το γκολ σαν αγία εικόνα κι ξέχασατε πως υπήρξαν κι άλλα μάτια πάνω σε αυτή την ομάδα;;; εγώ εκείνον τον Νοέμβριο του ’12 καθόμουν στους κόλπους του ΣΕΦ με τον πατέρα μου — παλαιότερα μέλος των πυροσβεστών στις αρχές του Ίμιλ, εκείνος που φοράει ακόμα τη φανέλα του Ίμιλ κάθε Σεπτέμβρη σα θυσία στον βωμό — και βλέπουμε εκείνον τον Σκόκωρα να κάνει εκείνο το σουτ σα βόμβα! τι έκανε ο γέρος εκείνο το βράδυ;;; έπιασε την κουκούλα μου σα σημαία κι άρχισε να φωνάζει "πάλι αυτό το μαχαίρι" όπως έκανε όταν είχε δει τον Ίμιλ να σκοράρει στο κρίσιμοι αγώνας του Πρωταθλήματος του ’87!!! έτσι τελείωσαν οι σχέσεις μου με εκείνον τον φίλο μου που είχε πάει στις Αμερικές και μου έλεγε πως εκείνοι οι τσέλοι είναι αργοί — εγώ εκείνος εκείνος εκείνος τον έκανα να κλείσει το στόμα του επειδή του έδωσα ένα μπουκάλι νερό και του είπα "ρε φίλε, αυτό δεν είναι μπάσκετ αυτό είναι άλλο πράγμα!" αλλά ξέρετε τίποτε;;; εκείνος ο Οκτώβρης του ’14 δεν ήταν μόνο για εκείνον τον άνθρωπο — ήταν για όλους όσοι είχαν φύγει κουρασμένοι από τις μεγάλες εποχές των τίτλων και περίμεναν έναν τρόπο να ξαναπιστέψουν! θυμάμαι έναν φίλο μου στο Κατάκολο εκείνες τις ημέρες να μου λέει στο αυτί πως του είχε γίνει η φανέλα κίτρινη-κόκκινη από τους ιδρώτες επειδή δεν μπορούσε να σταματήσει να ούρλιαζε σα τρελός κάθε φορά που άκουγε το όνομα "Σκόκωρας"! κι όμως σήμερα ακούω κάποιους να λένε πως "αυτό ήταν μόνο ένα γκολ σουρεάλ εκεί κάτω"... αλήθεια;;; τώρα, αφήστε με να σας ρωτήσω κάτι — τι έγινε εκείνον τον Απρίλη του ’16 όταν εκείνος ο μικρός σέντερ μπακ του Απόλλωνα έκανε εκείνο το σουτ σα βόμβα μέσα στο 28άρι κουτί και εμείς ξεπούλαγα το στοίχημα σα να ξέραμε πως το γκολ δε φτάνει;;; εκείνο το βράδυ κάναμε πλάκα στους Αμερικάνους του Colorado Springs επειδή αυτοί ακόμα προσπαθούσαν να καταλάβουν πως ένα γκολ σουρέαλ γίνεται σύμβολο — εμείς όμως εδώ περίμεναμε τρεις πρωταθλήματα μετά για να το ξαναδεί ένα τέτοιο γκολ! τρίτη θέση;;; λοιπόν εκείνοι οι τρεις μήνες ήταν οι πιο βαρετοί του αιώνα! κι αν πείτε πως αυτά είναι όλα ωραιοποίηση;;; εντάξει, τότε πηγαίνετε να δώσετε έναν αγώνα σ’ έναν αγώνα σπιτιού όπου κάναμε τέσσερα λάθη στον πρώτο δεκαπέντε μέσα σ’ έναν αγώνα σπίτι κι η ομάδα έμεινε εκτός γηπέδου επειδή κάποιος έκανε πλάκα στο σύστημα σα μπέιζμπολ πρωτάρης! εκείνο το βράδυ ακόμη και οι γυναίκες στα μαγαζιά του Βαλαωρίτου είχαν χάσει το κέφι τους — και ξαφνικά εκείνος ο άνθρωπος σηκώνεται σα σημαία πάνω από όλα! δεν ήταν σημάδι νίκης μόνο εκεί κάτω, ήταν το τελευταίο κουράγιο μιας ομάδας που είχε χάσει ακόμα και το δικαίωμα να κλαίει! και τώρα κάποιος ανοίγει το στόμα του για να πει πως η ιστορία γράφεται μόνο εκεί που υπάρχουν νούμερα;;; λοιπόν, εγώ εκείνον τον Οκτώβριο του ’14 έκανα βόλτα στους δρόμους του Πειραιά φορώντας μια κουκούλα σα σημαία κι ένιωθα πως κουβαλούσα πάνω μου όχι μόνο την ομάδα μου αλλά και όλες τις εποχές που δεν είχαμε νούμερα αρκετά για να αποδείξουμε πως η φλόγα είναι μεγαλύτερη από οποιοδήποτε πρωτάθλημα!

Τι κάνατε ρε παιδιά, μάζεψα όλα αυτά τα γεγονότα σαν τσόγλους από την Πειραιώς και βρήκα μόνο έναν αέρα ακατανόητο; Μα τι σκάφτηκε εδώ μέσα; Νομίζω πως εκείνο το γκολ στη Νότια Αμερική ήταν σαν την πρώτη φορά που είδα έναν άνθρωπο να βάζει την μπάλα μέσα στο δίχτυ χωρίς ο τερματοφύλακας να έχει καν δει από πού ήρθε — αυτό έγινε σύμβολο επειδή ήταν κάτι που κανείς δεν περίμενε, σα νερό ψυχρής βρύσης σε ένα σώμα μετά από έναν μαραθώνιο θερμότητας. Οι Αμερικάνοι εκεί κάτω έκαναν βόλτα στους δρόμους φορώντας κίτρινο-ασημί επειδή κάποιος είχε δείξει στον κόσμο πως υπάρχει ακόμα ελπίδα σα βόλτα στο Colorado Springs, εκεί όπου οι άνθρωποι έχουν συνηθίσει να βλέπουν μόνο την νίκη σαν αγγελιοφόρο της ιστορίας. Αυτό δεν ήταν πλύσιμο CNN — ήταν εκείνος ο τύπος της εικόνας που μένει στο μυαλό σα σημάδι πάνω στο δέρμα όταν ξυπνάς μετά από έναν κακούς αγώνα. Αλλά εδώ στον Πειραιά που κάναμε σπίτια στις φανέλες των πρωταθλητών σαν παραμύθι πριν κοιμηθούμε; Εκείνος ο Οκτώβρης του ’14 έκανε περισσότερο από ένα γκολ — έκανε τον κόσμο να πιστέψει πως ακόμη υπάρχει κάτι μεγαλύτερο από τους τίτλους. Αυτοί εκεί κάτω είχαν μάθει πως χωρίς εκείνον τον άνθρωπο, η ομάδα δεν είχε τίποτα άλλο να κρατήσει πέρα από τα ερείπια μιας δεκαετίας χωρίς φλόγα. Κι όμως σήμερα κάποιοι μου λένε πως "το γκολ στη Νότια Αμερική ήταν τυχαίο επειδή υπήρχαν προηγούμενα". Μα τι προηγούμενα; Τα προηγούμενα είναι εκείνα τα βράδια στο Κατάκολο όταν κάναμε τρεις φορές βόλτα επειδή ο ΠΑΟΚ είχε βγάλει τρία σέντρα μέχρι εκεί που η μπάλα κόντεψε να χτυπήσει το… αεροπλάνο; Αυτοί εδώ θέλουν νούμερα για να δικαιολογήσουν το γεγονός πως ένας άνθρωπος έγινε σημαία χωρίς καν να φορέσει τη φανέλα του Ολυμπιακού πάνω από έναν χρόνο; Κι ας μην αρχίσουμε με εκείνον τον Απρίλη του 2013 όταν άλλαξαν την ομάδα επειδή ένας Αμερικανός έκανε τρία συνεχόμενα σέντρα μέσα στο 28άρι κουτί χωρίς κανείς να αγγίξει μπάλα — εκείνες τις ημέρες κανείς δεν μιλάγανε για "πλάκα" ή "τύχη", μιλούσαν για έναν άνθρωπο που είχε γίνει σύμβολο επειδή είχε δώσει ψυχή σ’ έναν αγώνα που ακόμα δεν είχε τελειώσει. Αυτό εκείνο το βράδυ στο Γκάζι δεν ήταν νίκη — ήταν κάτι που έκανε τους γονείς να πούνε στα παιδιά τους πως "αυτό είναι Ολυμπιακός". Και αυτό έκανε ο Σκόκωρας εκείνον τον Οκτώβριο του ’14 — έκανε τους ανθρώπους να πιστέψουν πως ακόμη υπάρχει μια ομάδα που μπορείς να νικήσεις όχι επειδή σου το λέει η μορφή ενός πίνακα, αλλά επειδή κάπου μέσα σου υπήρχε μια φωτιά μεγαλύτερη από οποιονδήποτε τίτλο. Κι όμως εδώ μέσα κάποιοι ψάχνουν νούμερα σα να πρόκειται για έναν αγώνα πρωταθλήματος που αποφασίστηκε στα τελευταία δευτερόλεπτα. Μα ποιος ψάχνει νούμερα όταν κάποιος κάνει ένα γκολ που γίνεται σύμβολο σα εκείνο το τραγούδι που τραγουδούσαν οι στρατιώτες στο Αλκίνο πριν το πρώτο γκολ του Ίμιλ; Αυτό δεν ήταν μία νίκη — ήταν μία στιγμή που άλλαξε την ιστορία ενός αιώνα επειδή εκείνοι οι Αμερικάνοι εκεί κάτω έκαναν μάθημα εκείνο το βράδυ σα να είχαν βρει τον Φίλιπ Μάρσαλ ανάμεσα στις ταινίες τους. Κι εμείς εδώ; Αφήνουμε την ιστορία στις χειμωνιάτικες βραδιές του Κατάκολου σαν μία ακόμη στιγμή που ξέχασα πως έχουμε τόσο μεγάλη ιστορία; Εγώ εκείνον τον Νοέμβριο του ’12 καθόμουν στις μπουκάλες του Πειραιά σα δεκαεξάχρονος πιτσιρικάς κι άκουγα το "Σκόκωρα Σκόκωρα" να βγαίνει σα βόμβα από τα ηχεία. Κι όταν εκείνος ο σουτ πέρασε μέσα από τρεις τερματοφύλακες σα τραπουλόχαρτα, κατάλαβα πως αυτό δεν ήταν ένα γκολ — ήταν η πιο ωραία δικαιολογία που είχε ο Ολυμπιακός για να μην ξεχάσει πως ακόμη υπάρχει πλάκα για μεγάλα πράγματα. Κι όμως σήμερα κάποιοι μου λένε πως "αυτός ήταν τυχαίος επειδή υπήρχαν προηγούμενα". Μα τι προηγούμενα; Τα προηγούμενα είναι εκείνες οι βραδιές στο ΣΕΦ όταν κάποιος έκανε ένα γκολ που έκανε έναν άνθρωπο σα τον πατέρα μου να πιάσει την κουκούλα μου σα σημαία και να φωνάζει "πάλι αυτό το μαχαίρι" επειδή είχε δει τον Ίμιλ να σκοράρει στο κρίσιμο αγώνα του Πρωταθλήματος του ’87! Κι έτσι στέκομαι εδώ σήμερα σα ν’ αναρωτιέμαι: τι ζητάμε εμείς από αυτούς τους ανθρώπους; Νούμερα που να δείξουν πως έκαναν πολλά γκολ; Ή ιστορίες που να δείξουν πως έκαναν μια ομάδα να πιστέψει ξανά στον εαυτό της; Γιατί αν εμείς εδώ ψάχνουμε μόνο νούμερα, τότε κάναμε λάθος όλη αυτή την ιστορία — την κάναμε σα μία ακόμη εποχή χωρίς ψυχή, σα μία ακόμη φορά που βάζουμε την τσέπη πάνω από την καρδιά. Κι όμως εκείνος ο Οκτώβρης του ’14, εκείνο το γκολ στη Νότια Αμερική, εκείνος ο Νοέμβρης του ’12 — όλα αυτά έγιναν επειδή κάποιος έκανε κάτι που κανείς άλλος δεν μπορούσε: έδωσε ψυχή σ’ έναν σύλλογο που ζούσε στη σκιά των τίτλων. Και τώρα κάποιος ανοίγει το στόμα του για να πει πως "αυτή είναι υπερβολή"; Λοιπόν, ας πάει να δει εκείνο το βίντεο άλλη μία φορά — όχι για να θυμηθεί ένα γκολ, αλλά για να δει πως ένας άνθρωπος έγινε σημαία χωρίς καν να χρειαστεί να φορέσει τη φανέλα του Ολυμπιακού πάνω από έναν χρόνο. Κι όταν τελειώσει, ας μου πει: τι νούμερα χρειαζόμαστε ακόμη για να καταλάβουμε πως η ιστορία γράφεται όχι στους πίνακες, αλλά στις στιγμές που γινόμαστε όλοι μία φλόγα;