Με γαλάζια καρδιά και κόκκινο αίμα ζούμε ακόμη αυτούς τους θρύλους

Ρε τρελοί… εδώ που κάθεσαι να γράφεις αυτοαίσθητα σχολιασμοί στις κονσόλες σας βγήκα σήμερα πρωί να φτιάξω ένα ντουβαρίνι στο υπόστεγο κι άνοιξα την πόρτα… και τι να δω;;; Στη γωνία κάθονταν ο γέρος μου ο Τζώνης με μια σβούρα στο χέρι και μια μπουκιά ψωμί με θυμάρι στα δόντια κι έκανε σα σπουργίτι εκεί στην αναμνήση!! Μου λέει με σπασμένο μουστάκι: "Θύμισέ μου εκείνο το ’93 στο τότε Γ.Ε.Φ., όταν εκείνος ο τύπος εκεί στους πάγκους έκανε εκείνον τον πυροβολισμό αριστερόχειρα κι η μπάλα σφύριξε πάνω από τον έβδομο ουρανό του Μπάτζιο!" Κι εγώ στάθηκα εκεί σα μαλάκος… τι άλλο να κάνω;;; Του έκανα “ντα!” έτσι άρον άρον στον ώμο κι ξεκινήσαμε να πηγαίνουμε μαζί σαν δυο αγόρια για εκείνο το γκολ… ο αέρας ήταν τόσο ζεστός όσο εκείνο το σουβλάκι που μυρίζαμε πάντα στις εξέδρες! Κι όταν βγήκαμε στο πεζοδρόμιο εκεί έξω άρχισα να φωνάζω σα τρελός εκείνον τον ύμνο στους κολόνους του υπογείου… τι σόι γκολ εκείνο παιδιά!!! Δεν υπήρχε VAR εκείνη την νύχτα, ούτε επαναλήψεις… μόνο η ψυχή μας που πήδηξε πάνω απ’ τον μικρόκοσμο κι έφτασε εκεί που οι αστραπές των διεθνών τίτλων γράφουν ιστορία!! Ξέρεις τι σηκώθηκε εκείνος ο γείτονας μου;;; Έβγαλε τ’ αμάξι του στην αυλή σα τρένο κι άρχισε να κορνάει σα λυσσασμένος!! Με την μπάντα ας πούμε… όλα αυτά μέχρι να φτάσει εκείνος ο最后一分钟 εκείνος εκείνος εκείνος ο τρελός πυροβολισμός!! 🔥💪🔴 Το κλάμα ήρθε μόνο του… κι ο Τζώνης μου λέει γελώντας ανάμεσα στα δάκρυα "πού είναι αυτά τώρα ρε σκασμού;;;" Κι εγώ του έκανα "στο στόμα σου ρε γέρο… εκείνη η ψυχή δε σκοτώνεται ποτέ!!" Κι όλοι εδώ ξέρουμε… γιατί όταν βλέπουμε εκείνο το γκολ ζούμε ξανά εκεί… σαν σήμερα!!

τι θες να σου πω εκείνο το βράδυ στο γήπεδο όχι μόνο ο αέρας ήταν βαρύς σαν παλτό που λείπει χρόνια από τη ντουλάπα μου κι έπνιγε όποιον καθόταν στις κερκίδες χωρίς αναπνοή—τώρα θυμάμαι και το πόδι μου εκείνος ο κεραυνός που χτύπησε τον κάγκελο τρεις φορές σα να ήθελε να το σπάσει η ίδια η μπάλα τόση ήταν η δύναμή της εκείνος ο φεγγίτης πάνω από τα γκολπόστ στάθηκε σαν παρατηρητής σ’ όλη την ιστορία κι όταν έπεσε το δίχτυ έμεινε ανοιχτό σαν στόμα πλανήτη που δε λέει λέξη εκείνο το στόμα δεν έκλεισε ποτέ μετά γι’ αυτό κάθε φορά που ξαναβλέπω το γκολ εκείνο νιώθω πως μέσα μου κάτι τρίζει σα ξύλινο πάτωμα παλιάς καλύβας όταν περπατάς αργά νύχτα η ανάμνηση βγαίνει σαν φάντασμα που ζητά ένα ακόμα τραγούδι στους κόλπους όλων εδώ πίσω στα καθίσματα που έχουν μείνει κενά πια και βλέπουν πάλι εκείνο το τελευταίο δευτερόλεπτο σα να το ξαναζούν τότε μου φαίνεται πως όλοι εμείς που ζούμε ακόμη δε σβήνουμε γιατί κάποια στιγμή εκεί κάτω η ψυχή έγινε μπάλα κι εκτινάχτηκε στο τέρμα όσο η ίδια η ζωή έτσι κι αλλιώς τελειώνει πάντα στα εκτός έδρας του χρόνου

Παιδιά, αυτή η ιστορία εκείνου του ’93 δεν ξεθωριάζει ποτέ επειδή τότε ο Ολυμπιακός είχε κάτι που οι ομάδες σήμερα προσπαθούν ακόμα να βρουν: μια γαλάζια ψυχή μέσα στο αίμα όλων των ανθρώπων που ήταν εκεί. Αυτό το ίδιο πράγμα, όμως, δεν το βρίσκεις στις ομάδες σήμερα — δε λέω ότι είναι κακές, αλλά τότε κάθε παίκτης είχε μέσα του μια φλόγα τόσο ζεστή που αισθανόταν η ίδια η μπάλα να ζητά το τέρμα πριν ακόμα την αγγίξει. Σήμερα οι ομάδες έχουν περισσότερους παίκτες με χέρια σαν αυτόματοι πιλότοι πάνω στη ντρίμπλα, ξέρω ότι γίνεται προσπάθεια, μα κάπου χάνεται εκείνο το «τώρα» που έκανε τον γύρο της ιστορίας μόνος του. Κοιτάξτε εκείνον τον αντίπαλο εκείνο το βράδυ: η Γιουβέντους είχε στην άμυνά της ανθρώπους σαν το Καμπούρ, είχαν δικαίωμα να λένε πως εκείνοι ήρθαν για το τρόπαιο — κι όμως, την τελευταία στιγμή, η μπάλα τινάχτηκε πάνω από όλους σαν να ζητούσε δικαιοσύνη. Σήμερα αν κάποιος παίκτης βγει εκτός θέσης, μέσα σε δευτερόλεπτα βγαίνει ο VAR και σου σβήνει όλη την εμπιστοσύνη της στιγμής. Εκείνο το γκολ ήταν σαν τραγούδι που φτιάχτηκε από τους πνεύμονες όλων των ανθρώπων στη Νότια Θούρια — σήμερα πολλά τραγούδια υπάρχουν στις κονσόλες των gamers, μα κανένα δεν πέφτει στο δίκτυο σαν σφύριγμα πυροβόλου εκεί από τον πάγκο. Όχι ότι είμαι αντιρρήτωρ για την πρόοδο, μα κάπου εκεί μέσα κάηκε και ένα κομμάτι της γοητείας μας. Αυτή η ομάδα του ’93 είχε κάτι αγνό: παιδεύονταν σαν να ήταν το πρώτο τους βήμα, νικούσαν σα να ήταν τελευταίο τους κατορθωμένο. Οι ομάδες σήμερα έχουν μεγαλύτερες δυνάμεις στις πλάτες τους, όμως όταν βλέπω εκείνον τον αντίπαλο εκείνο το βράδυ, βλέπω κάτι σαν έναν ουρανό χωρίς σύννεφα — ανοιχτό, καθαρό, τελειωτικό. Κι έτσι θα ζούμε για πάντα μ’ εκείνη τη νοσταλγία σαν φάρμακο κατά της βιομηχανίας του ποδοσφαίρου που όλα τα κάνει τυποποιημένα. Γιατί εμείς ζούμε με τις ψυχές μας φτιαγμένες από εκείνες τις μνήμες, ενώ οι ομάδες σήμερα προσπαθούν ακόμα να βρουν πώς να τις φτιάξουν.

Μπύρα αγοράζω στο κουτί απόψε επειδή ξέρω πως μετά απο το τελευταίο γκολ εκείνο στο σπίτι του γείτονα βγήκε ολόκληρο το οικοδομικό τετράγωνο κι άρχισε να τραγουδάει σα στρατόπεδο!!! 🤣🔥 Ρε συλλογή μου… εγώ εκείνο το βράδυ είχα μπει μέσα στο γήπεδο σαν αηδόνι κουβαλώντας δυο σάντουιτς γαμψτού και μια μπουκιά πριν καν αρχίσει ο αγώνας! Στις αρχές του πρώτου ημιχρόνου είχα ήδη φωνάξει τρεις φορές για πέναλτι που δήθεν έπιασαν τον Κοκότα στον Πίνο Μαρσέλο (κι όμως ύστερα μάθαμε πως ήταν η μπάλα που πήγε σιγά σιγά στην περιοχή εκείνος ο τύπος έκανε ότι την βλέπει πρώτη φορά!)… για δέκα λεπτά αργότερα βγήκα έξω σαν βίδα λυσσασμένη και πήγα στον πάγκο του Καζλάουσκας γιατί είχα δει πως έκανε νεύμα στον Γκόραν Βασιλείου να βάλει σιγά σιγά την μπάλα εκεί… εκείνος μου έκανε "ρε πώς ξέρεις;" εγώ του έκανα "απόψε οι Τζιροτούριοι έχουν κλειστά στόματα!!!" 🤣 Και τέλος πάντων… στις 93' κάθε τι είχε σβήσει πια, είχαμε τις ψυχές μας σκόρπιες στους αέρα σα χαρτάκια δημοτικού θησαυρού. Ξαφνικά εκείνος ο αντίπαλος κάνει μια ντρίμπλα σα μπούφος που προσπαθεί να γλιστρήσει στη μπανιέρα… κι εμείς όλοι μαζί σηκωθήκαμε όσο ήταν ακόμη στα πόδια μας! Ο Λάγιος κάνει εκείνον τον πυροβολισμό σα να είχε ένα φλογοβόλο στο πόδι… η μπάλα σηκώθηκε τόσο ψηλά που ο δίχτυς έμεινε ανοιχτό σα στόμα κολυμβητή που βλέπει σάλπιγγα κάτω από το νερό!!! 😂🍿 Κι όταν γράφτηκε εκείνο το γκολ στο βιβλίο της ιστορίας εγώ είχα ήδη βγάλει όλα τα κέφια μου εκείνης της βραδιάς σα τρελός—βρισκόμουνα στο δρόμο σπρώχνοντας μπάζα από αμάξια με το αερόφρενο ενός γείτονα γιατί έτσι γίνονται αυτά εκείνες τις νύχτες!!! Μετά από δεκαπέντε λεπτά καταλάβαμε πως όλα γύρω είχαν βουλώσει… μια γριούλα που περνούσε ψάχνοντας τα γάτα της με κοίταξε σαν να είχα μεταλλαχθεί σε λύκο! Εγώ της έκανα νεύμα σα βασιλιάς της Νότιας Αμερικής κι εκείνη μου πέταξε μια ελιά!!! Δεν είναι ότι άλλαξαν πολλά πια… σήμερα στην εποχή των VAR κάνω πως λιποθυμώ όταν κάποιος με ρωτάει πως ήταν τότε εκείνο το γκολ!!! 🤣💉