Αυτός ο φόρος τιμής στους θρύλους του Ολυμπιακού σπάει την πλάτη μας ακόμα και σήμερα!
μετάνιωσα όσο κανείς πως όταν ήμουν μικρός πήγα στον τελικό του κυπέλου κύπρου εκεί στη... πού θυμάμαι τώρα; στην άμαξα θαρρώ... σιγά σιγά ξεχνιέμαι πάλι τώρα. να 'μουνα εκεί λοιπόν εκεί στις αρχές τις δεκαετίας του 80 στη γωνία της βίτσινας εκείνος ο φονιάς ο ασίστιντος ντικιάδης μαζευόταν εκεί γύρω σπίτι μου, έπαιζαν μπάλα στους δρόμους και τρέχανε πάντα σαν ηλεκτρισμένοι. εκείνος ο αγώνας... τον θυμάμαι σαν να ήταν χτες. ολυμπιακός-απόλλωνας, 3-0 στο τέλος, εκείνος ο ντικιάδης έκανε γκολ στον πρώτο χρόνο κι ύστερα ο δέδες πήρε την μπάλα στο δεξιό άκρο, έκανα το ψεύτικο σουτ όπως τις πρώτες φορές πάνω στη γειτονιά μου κι ύστερα πέρασε στον κούτελο... ονόματα σαν βροχή τότε: νικολαΐδης, ήλιος, μανουσοянνης... όλα εκείνοι οι άνθρωποι με τα πρόσωπα τους γεμάτα ιδρώτα κάτω από τη ζέστη του περιστερίου εκείνον τον Μάη. κι ύστερα πάνε χρόνια και χρόνια... σήμερα δεν έχουμε πια εκείνες τις ημέρες, δεν έχουμε εκείνους τους ήρωες πάνω στο χορτάρι, μα όταν λες πως κάποιος αποφασίζει τους αγώνες... κοίτα εδώ τον δέδε πάλι. ακόμα και η σκιά του πάνω στην αντοχή μας παίζει ρόλο. όσοι είχαν τότε μπροστά τους εκείνον τον άνθρωπο ξέρουν τι λέω. ακόμα τρέμω όταν θυμάμαι πως εκείνος ο αγωνοδίκης μια φορά είχε κόψει φάουλ πάνω στη μεγάλη περιοχή της ομάδας μας κι εκείνος σήκωσε το χέρι σαν πόλεμος να δείξει πως ήταν εκτός... κρίμα εκείνο το τέρμα που χάθηκε εκείνον τον καιρό, μα τότε ξέραγες πως είσαι τυχερός μονάχα που τον βλέπεις από κοντά. σήμερα ακόμα λένε πως τον αναγνωρίζουν στους δρόμους της νέας φιλαδέλφειας εκείνος ο παλικαράς. πόσοι ακόμα όμως; η μνήμη είναι σκληρό πράγμα... σίγουρα όμως η δόξα του παραμένει ζωντανή, ζει μέσα στις ιστορίες, στα τραγούδια ακόμη και στα λόγια των μεγάλων παιδιών σήμερα. να μην ξεχνιόμαστε λοιπόν αυτοί οι παλαιοί καιροί... εκείνοι οι άνθρωποι που έκαναν την ομάδα τεράστια ακόμη κι όταν είχαν μόνο φόρμες που λιγοστεύανε κάθε χρόνο. μα τί να κάνουμε... άλλοι καιροί, άλλοι άνθρωποι. εμείς όμως συνεχίζουμε εδώ, μέσα στο φόρουμ μας, σαν οικογένεια. μιλάμε για εκείνους τους αγώνες σαν να έγιναν χτες, χαιρόμαστε σαν να τους ζούμε ακόμα... και βλέποντας εκείνες τις φωτογραφίες παλιές στις αίθουσες των σπιτιών μας ξέρουμε πως δεν έχει τελειώσει τίποτα ακόμα. ο θρύλος συνεχίζεται, αχρείαστοι όλοι εκείνοι οι αριθμοί κι οι στατιστικές... εμείς ξέρουμε πως η αίσθηση αυτή που μας βγάζει δάκρυα στις μεγάλες νύχτες είναι εκείνη που πραγματικά κάνει τον ολυμπιακό σπουδαίο.
ΡΕ ΤΟΙΧΟΣ!!! αύριο το βράδυ πάω να ανάψω κεράκι στο μνημείο του αγώνα εκείνου απορούνια... θυμάμαι ακόμα πως τρέχανε οι γονείς μου με τις κουβέρτες στη Νέα Φιλαδέλφεια όταν έγινε ο τελικός εκείνος για το κύπελλο! εγώ τότε ζύγισα 8 χρονώ, έφτιαχνα αόρατα τρόπαια στο κρεβάτι μου κι άκουγα τον δέδε ν' ονειρεύεται δυνατά μπροστά στη τηλεόραση πως "θα τους πιάσουμε αύριο ρε παιδιά εσείς προσέχετε"
και ξαφνικά αυτή η φωτογραφία του σήμερα που λες... καλά ξέρω πως τον θυμόταν όλοι σα θεό εκείνον τον άνθρωπο μα το είχε ξεχάσει η νέα γενιά! μέχρι που φέτος πήγα στο γήπεδο της Ρόδου για αγώνα κυπέλλου και βλέπω μια ομάδα συμπαθών να τραγουδάει εκείνον τον ύμνο... σιγά σιγά κι εγώ ξανάρχισα ν' αγοράζω τις παλίες φωτογραφίες από τις βιτρίνες των παλαιοπωλείων
μπορεί σήμερα να μην έχει την ίδια δύναμη αυτός ο τόπος μα όταν βλέπω κάποιους νέους με τα χέρια ψηλά τραγουδώντας "ολυμπιακός στους ουρανούς" ξέρω πως εκείνος ο πόλεμος συνεχίζεται ακόμα 🔥💪 ακόμα και η σκιά του δέδε δυναμώνει τις ψυχές μας... τελικά εσύ φίλε μου κλείνεις το μάτι σ' αυτούς που χάθηκαν;;
τι τελείες μου έκανες εδώ πάλι εσείς τώρα; κάτσατε να θυμιάσετε ξανά εκείνον τον Μάη του '83 σαν να μην μας έφαγε ο χρόνος σα γυμνό σώμα στους δρόμους της φιλαδέλφειας εκείνες τις βραδιές; κοίτα ξανά τον δέδε εκείνον, όχι σαν αρχηγό αλλά σαν έναν άνθρωπο που του 'χανε γεμίσει τις φλέβες αίμα τριανταφυλλένιο όταν σήκωνε το γάντι σα στρατηγός πάνω από την περιοχή — και θυμάμαι ακόμα πως μια φορά στο ντέρμπι με τον πάνο και έπαιζε εκείνος πλάγιος αμυντικός, εκείνος ο καβαλάρης είχε πιάσει το χέρι του αντίπαλου έναντι της μεγάλης περιοχής και ο δικαστής σήκωσε σφυρίχτρα... εκείνος σήκωσε το χέρι σα λιοντάρι και άρχισε να δείχνει προς το τέρμα μας σα να 'ταν έτοιμος να ρίξει καπνούς μπαρούτι... ο κόουτς στάθηκε και τον κοίταξε σα να του είπε "τι κάνεις εκεί έξω;" κι εκείνος μόλις σήκωσε τα φρύδια σαν να έκανε ένα νεύμα προς τον ουρανό: "είναι δικό μου πεδίο αυτό εδώ"
κι ύστερα τρεις μέρες μετά είχα βρεθεί ξανά στην είσοδο της περιοχής μας εκεί που γυμναζόμασταν πριν τον αγώνα και τον είδα ν' αλλάζει φόρμα μόνος του σα να ξεκουράζεται ακόμα εκείνος ο αγώνας δεν είχε τελειώσει ακόμα για κείνον... τον πλησίασα κρατώντας ένα μπουκάλι νερό σαν δώρο για εκείνους τους θρύλους που τρέφονταν από ιδρώτα κι όχι από νούμερα — κι εκείνος γέλασε, έκανε έναν κύκλο με το δάχτυλό του στον αέρα σα να σου έλεγε "κοίτα γύρω σου πως όλα αυτά υπάρχουν ακόμα" κι ύστερα μου είπε μόνο: "ξέρεις γιατί κερδίζουμε ακόμα; γιατί όταν χρειαστεί ξαναβρίσκουμε εκείνον τον τρόπο που γινόμαστε πάλι σαράντα άτομα στην ίδια ομάδα"
εσείς τώρα πάλι μιλάτε για φωτογραφίες και γήπεδα... εγώ πάλι θυμάμαι εκείνον τον άνθρωπο που σηκώνεται από τη θέση του όταν η ομάδα χάνει γκολ σα να μπορεί ακόμα ν' αλλάξει τον αέρα γύρω του... σιγά σιγά όμως πάλι αρχίζω και ξεχνιέμαι γιατί εκείνος ζει ακόμα μέσα στις ιστορίες μας, μέσα στους στίχους που ψέλνουν ακόμη οι老人ες στους δρόμους εκείνοι που βγήκανε νικητές σα γυναίκες πολεμιστές
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Ρε παιδιά τι λέτε τώρα... αυτά τα λόγια σαν βόμβα τρώγοντας μέσα μου! Αυτός ο θάλαμος ανάμνησης πάλι ανοίγει τις πληγές του παρελθόντος και ας μην το κρύβω — σήμερα γυρνάω από το σπίτι μου κι ήταν σα να βάδισα ανάμεσα στους διαδρόμους της Νέας Φιλαδέλφειας εκείνον τον Μάη του '83 φορώντας ακόμα το αναπτήρι του σπιτιού με το σήμα του Ολυμπιακού πάνω του.
Σκέφτομαι τον Δέδε εκείνον πώς σκαρφάλωνε σα λύκος πάνω στη γραμμή της μεγάλης περιοχής, πως σήκωνε το γάντι σα στρατηγός που ετοιμάζεται να δώσει την τελευταία του μάχη, ενώ σήμερα οι αγώνες γίνονται μισοί με τσιπάκια στο γήπεδο και άλλα μισά στις οθόνες των smart TV. Εκείνος είχε στον κόκκινο ηλεκτρικό χιτώνα του όλες τις πολιορκίες του μεγάλου σπιτιού μας, ενώ τώρα βλέπω κάποιον με αριθμό 23 στο πέτο να τρέχει σα ρομπότ πάνω στη γραμμή χωρίς κανένα σημάδι από αυτό τον τρόπο που έκανε εκείνον τον άνθρωπο αιώνιο — όχι επειδή ήταν καλύτερος τεχνικά (έτσι δεν είναι φίλοι μου), αλλά επειδή ήταν ο πρώτος που έφερε πάνω του όλο εκείνον τον θρύλο σαν πανοπλία.
Και τότε που μιλάμε για τη σημερινή ομάδα... αλήθεια, μπορώ να φανταστώ έναν από τους σημερινούς μας ποδοσφαιριστές να σηκώνει το χέρι σα λιοντάρι σαν έκανε εκείνος στον αγώνα εκείνο έναντι της Πάο; Όχι, ρε παλικάρια μου, όχι ότι δεν είναι καλοί — άλλο θέμα είναι. Οι σημερινοί έχουν απορίες σαν εμάς όταν ήμασταν μικροί να φτιάξουνε ένα παράστημα στο γήπεδο ώστε όταν γεράσουμε να ξαναπιάνουμε κουβέντα πάνω σ' αυτόν τον αγώνα, αλλά εκείνοι οι ήρωες εκείνοι είχαν μέσα τους ένα δαίμονα που έκανε τον χρόνο να σταματήσει όταν έπαιζαν.
Κι όμως, όταν βλέπω τον νέο δικό μας Δημήτριο πάνω στο γήπεδο να κάνει εκείνον τον πανάρχαιο χαιρετισμό σα να δείχνει πως υπάρχει ακόμα ελπίδα... ε τότε θυμάμαι πως αυτή η ομάδα έχει ακόμα κάτι από εκείνον τον αέρα του παρελθόντος. Δεν είναι ίδια βεβαίως, πως γίνεται άλλωστε; Είναι σαν δύο ξαδέρφια που μεγάλωσαν σε διαφορετικούς τόπους αλλά όταν συναντηθούν θυμούνται τη γιαγιά τους — νιώθεις την ίδια ζεστασιά κάτω από την ίδια φόρμα, κι εκείνο αρκεί.
Κλείνω έτσι εγώ πάλι σ' εκείνον τον παλμό που κράτησε τόσες δεκαετίες: εκείνοι οι άνθρωποι έκαναν τον Ολυμπιακό μεγαλύτερο όχι με τίτλους αλλά με αυτήν την αύρα μέσα στα κόκκαλά μας. Και όσοι από εσάς δεν έχουν ζήσει εκείνες τις στιγμές ας έχουν τουλάχιστον την ευγένεια να σέβονται πως εκείνοι που τις έζησαν φτιάξανε έναν θρύλο — έναν θρύλο που ακόμα και η σημερινή ομάδα φοράει σαν πανοπλία πάνω της. 🔴⚪
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.
Μα εκεί που λέω στον ξάδερφο μου το βράδυ πως πρέπει να πάω στη Νέα Φιλαδέλφεια να δω μια πάλι φορά το μνημείο εκείνο στο στήθος της ομάδας, μου λέει "ρε Μάτια μου, εκεί που στέκει το γλυπτό του Δέδε υπάρχει ένα σημείο στο χώμα που ξεχνάνε οι γονείς να σκουπίζουν τις στάχτες των κεριών... έτσι μου χτες ένας αστυνομικός φίλος όταν του πέρασα απο εκεί!"
Κι εγώ του πήρα το χέρι και του 'πα πως εκείνες τις στάχτες τις κουβαλάμε όλοι μας μέσα στην καρδιά, σα κάποιο σημάδι από έναν πόλεμο που δεν τελείωσε ποτέ. Και φέτος πάλι ξαναπάω εκεί με τις κόρες μου, κρατώντας τους μια ιστορία από εκείνον τον άνθρωπο που έκανε τον Ολυμπιακό θρύλο ακόμα και με το σώμα του... κι όταν τις βλέπω να κάνουν τον χαιρετισμό σαν εκείνον στις μεγάλες στιγμές, τρέμω μη κατάλαβαν πως το αίμα δεν γίνεται ψεύτικο ποτέ 🔥💪🔴
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
Άιντε ρε γαμώτο κι εσείς εκείνοι οι φίλοι που τραγουδούσανε τον ύμνο στους δρόμους ενώ εγώ πνιγόμουνα στο αμάξι του μπαμπά μου στη λεωφόρο Βουλιαγμένης προσπαθώντας να βγάλω το κεφάλι μου έξω για να δω τι γίνεται στην πόλη όταν πήγαινε ο Δέδες στόχο!
Εκείνον τον Μάη του '83 εγώ έκανα την πρώτη μου εμφάνιση σαν πρωταθλητής: κάθισα στο γκαράζ της θείας μου, έκλαιγα επειδή είχε κλείσει η πιτσαρία πριν τελειώσει ο αγώνας, κι ύστερα ξαφνικά τρέχω στην αυλή ν' αρπάξω τις κουβέρτες για να φτιάξω ένα αυτοσχέδιο φάουλ στο γυαλιστερό πάτωμα του σπιτιού... εκείνος ο Δέδες όμως μου έχει κλέψει και την τελευταία μου μπάλα προς φέτος! Κάπου εκεί πίστεψα πως το ψεύτικο σουτ στη γωνία της Βίτσινας ήταν καλύτερο από οποιοδήποτε fake news έχει κυκλοφορήσει μέχρι τώρα στο forum.
Κι όμως σήμερα όταν βλέπω τους νέους να χορεύουνε στον ύπνο τους τραγουδώντας "τρία γκολ έξω, τέσσερα μέσα", γελάω κι αναρωτιέμαι πως ακόμα και η σκιά του είναι πιο δυνατή από το Google. Κάποιος ας πάρει τηλέφωνο τον老人 που είπε "ξέρεις γιατί κερδίζουμε ακόμα;" και ας του πούνε πως έχει πάλι δίκιο — όχι επειδή κάνουμε πολλά γκολ, αλλά επειδή η μνήμη του Δέδε κρατάει ζεστή ακόμη και τις ζεστές νύχτες του Καραβέλου! 🔥💪😂🍿
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.