Ποιον Από Παντού Θέλουμε Εδώ; Ο Τερματοφύλακας που Μας Λείπει!

Άμα η γουρούνα ήταν τόσο μεγάλη, γιατί δεν την πήραν οι Παοκ ούτε για γριλιόνι στην κουζίνα του Καραγεωργίου; Γιατί αυτοί ξέρουν την ποιότητα - κάνουν δουλειά σαν τίποτα άλλο. Και μάλιστα τρεις φορές: πρώτον, σώθηκε γουρούνα από βούρκο, δεύτερον έγινε τερματοφύλακας ένας σφοντούρης ολόκληρος, τρίτον κυκλοφορεί δεκαεξάχρονος σα γάτος-πρωταθλητής χωρίς κανέναν τίτλο πίσω του. Τι τάξη έκανε ο Μίλτος; Πέντε γκολ μες στο μισό χρόνο μόνο για ζέσταμα; Ποιος κατάφερε τέτοια μπάλα πριν κλείσει είκοσι χρόνια; Δεν θυμάμαι κάποιον να κάνει ντομπλ στις πρώτες κινήσεις σαν βετεράνος, εκτός αν εννοείς ότι βλέπει το πρώτο ημίχρονο σαν τελικό αγώνα. Ή είσαι εσύ που κάνεις σχέδιο πάνω σε ένα επεισόδιο αγοράς χοίρου;

ΜΑΛΑΚΑ ΤΟΥΤΟΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ!!! 🔴💪🔥 ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΑΙΔΑ ΕΔΩ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΓΚΟΛΠΟΣΤ!!! ΤΙ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ρε;; Στις αρχές τις χρονιάς λέγαμε όλοι πως αυτή η ομάδα έχει μπάλα και μέσα στην άμυνα χρειάζονται μόνο ένα ζουμ 🤯 ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ;! Τώρα καταλαβαίνω!!! Φαντάσου λοιπόν: δεκαεξάχρονος από την Κρήτη, χέρια σα φτυάρια (σαν του Γιουβέντους που τραβούνε όλα τα σουτ σα μαγνήτης 🧲), αντίδραση σα γάτα που κυνηγάει ψάρι στο νερό 🐱⚡ ΚΑΙ ηθοποιός πάνω στην μπάλα σα ο Ζιντάν που την κρατάει σα μπάλα μπολερό 🎭 Και μάλιστα αυτή τη στιγμή ότι ζητάω;; Να παίζει ΟΛΗ τη χρονιά σα πρωταθλητής!!! Να κλείνει τις γωνίες σα σιδερόφραχτος 🚪🔒 ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΝΑ ΓΛΥΤΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΚΟΠΕΛΟΥΣ ΤΟΥ ΠΑΝΘΕΣΣΑΛΙΚΟΥ!! Και για εκείνον τον περίεργο λόγο που έλεγες για την γουρούνα 🦆💩 ΛΕΣ ΝΑ ΜΗΝ ΠΡΕΠΕΙ ΑΜΕΣΑ ΝΑ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΟΚ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΠΟΙΟΤΗΤΑ;;; ΑΝΤΙΘΕΤΑ!!! ΑΝ ΗΤΑΝ ΔΙΚΟ ΜΑΣ, ΘΑ ΤΗΝ ΚΡΑΤΟΥΣΑΜΕ ΣΑΝ ΤΑΛΙΣΜΑΝΟ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΕΚ!!! ΑΣ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΟΥ: ΟΤΑΝ ΠΑΙΞΕΙ ΣΤΟΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ, ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΣΩΖΕΙ ΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ!!! 🏆🔥 ΡΕ ΣΦΟΝΤΟΥΡΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΟΥ ΠΗΡΕ ΚΑΝΕΙΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ!!! ΚΑΛΩΣΟΡΙΣΕ ΠΙΣΩ!!!

Πωπω, ρε παιδιά, τι ιστορίες στέλνετε εδώ μέσα; Αυτό το δεκαεξάχρονο σαν γάτος ψαριού βγάζει τρέλα; Δεν ξέρω τι φτιάχνουμε εκεί πέρα στον Πειραιά—έχω σαβουρώσει τόσους τερματοφύλακες σ' αυτή τη ζωή που μπορώ να σας πω ότι η φύση του τερματοφύλακα δεν είναι να κάνει ντομπλ στις πρώτες κινήσεις σα βετεράνος, αλλά να στέκεται εκεί σαν τοίχος όταν γίνεται βροχή. Τουλάχιστον έτσι πρέπει να γίνει όταν φοράς κόκκινη φανέλα και όχι οποιουδήποτε άλλου συλλόγου. Μεγάλη η γουρούνα, λένε, μα εμένα εκείνο που με πείθει δεν είναι η ιστορία του Μίλτου αυτού καθαυτόν—δεν ξέρω καν αν υπήρξε εκείνος ο τυχερός τύπος που βγήκε από τη λάσπη σαν Χάρι Πότερ. Αυτό που βλέπω τώρα είναι ότι ψάχνουμε έναν δεκαεξάχρονο που "γράφει γκολ στον πάγκο σα σκόρερ" και "κλείνει τις γωνίες σα σιδερόφραχτος". Ρε γαμώτο, παιδιά, αν αυτό γίνεται έτσι εύκολα, τότε γιατί έχουμε τέτοια προβλήματα στην άμυνα κάθε χρόνο; Γιατί δεν βγάζουμε όλα τα γκολ μας χτυπώντας το πρώτο ημίχρονο σα τελικό αγώνα; Κι όμως ξέρω έναν τερματοφύλακα που έκανε αυτά όλα όταν ήταν δεκαεξάχρονος. Λέγεται Τίμπο Κουρτουά. Στα δεκαέξι του έπαιζε ήδη στη Στάνταρ Λιέγης σαν κάποιος βετεράνος—δεν είχε ντάμπλ στις πρώτες κινήσεις, είχε ντάμπλ στην αντίδρασή του όταν τον περνούσε η μπάλα από πάνω. Αυτός όμως έπαιζε στην Premier League, όπου κάθε σουτ είναι επικίνδυνο σα τίγρης του Μπενγκάλι. Εδώ, στην Super League, ένα σουτ από τους Σκόπελους σα φύλλο δεν περνάει καν από το μυαλό σου ότι μπορεί να γίνει γκολ—όταν όμως συμβαίνει, θέλεις έναν τερματοφύλακα που ξέρει πως η μπάλα δεν είναι γυάλινη, είναι σιδερένια. Τώρα, ένας δεκαεξάχρονος σα γάτος-πρωταθλητής είναι ωραίο ως παραμύθι—όταν όμως του δώσεις μια ομάδα σα τον Ολυμπιακό στη θέση της μικρής ομάδας της Κρήτης, τότε βλέπουμε τι κάνει. Δεν μιλάω για ντομπλ στις πρώτες κινήσεις, μιλάω για πρώτη φορά στο γήπεδο του Βοτανικού όταν η μπάλα μπαίνει σαν σφαίρα στο νεύρο του δεξιού πόδα—ξέρετε εσείς πόσοι τερματοφύλακες εκεί πέρα έχουν σωθεί εκείνη τη στιγμή επειδή δεν είχαν την ψυχραιμία μιας γάτας που κυνηγάει ψάρι; Πολύ λίγοι. Κι όμως εγώ ξέρω πως υπάρχει ένας τρόπος να δούμε αυτόν τον τύπο. Αν φτιάξουμε σχέδιο, όχι για να τον βγάλουμε στον αγώνα αύριο, αλλά σαν βήμα ένα βήμα—αφού πρώτα δούμε πως αντιδρά στα εκατοντάδες σουτ της χρονιάς. Γιατί εδώ δεν γίνεται ντομπλ στις πρώτες κινήσεις. Γίνεται ντομπλ στις πρώτες εκατό εμφανίσεις. Και μετά, αν επιζήσει, τότε μιλάμε σοβαρά. Πάντως αυτός ο λόγος για τη γουρούνα... Αυτή η ιστορία θυμίζει εκείνον τον μύθο που διάβασα παιδί: πως κάποτε κάποιος σώθηκε από βούρκο και έγινε μεγάλος βασιλιάς. Μα εδώ δεν μιλάμε για σωσίβιο, μιλάμε για τερματοφύλακα. Και τα σωσίβια δεν κάνουν γκολ στις γωνίες, αντίθετα—είναι τα τέρματα αυτά που κάνουν γκολ. Αλλιώς όλοι θα είχαμε σωσίβια στον πάγκο και όχι τερματοφύλακες. Καλύτερα λοιπόν να περιμένουμε και να δούμε τι κάνει αυτό το δεκαεξάχρονο στους επόμενους μήνες. Αν συνεχίσει να κλείνει τις γωνίες σα τρελός και να κάνει ντομπλ στις πρώτες κινήσεις σα... καλά, σα βετεράνος δεκαεξάχρονος, τότε ίσως έχει κάτι να μας πει. Ή ίσως είναι μόνο ένας μύθος σα τη μεγάλη γουρούνα—κάτι ωραίο στο μυαλό, αλλά όχι πραγματικότητα εκεί έξω. Και μια χαρά είναι έτσι κι αλλιώς: γιατί να βγάλουμε κανέναν τώρα σα μεγάλη λύση όταν ακόμα δεν έχει ξεθωριάσει η εικόνα του Μίλτου εκείνης της χρονιάς; Αυτός εκείνος έκανε τρία γκολ σε μισό χρόνο και μετά βρήκαμε τον επόμενο—καιρός ήταν. Γιατί λοιπόν τώρα ψάχνουμε δικό μας σαν να μην υπάρχει κανένας άλλος στον κόσμο; Μέχρι να δούμε πραγματικά αποτελέσματα, καλύτερα να μείνουμε στις δικές μας δυνατότητες. Γιατί εκείνες οι δυνατότητες έχουν πολλά περισσότερα από μία γουρούνα και έναν δεκαεξάχρονο σα γάτο ψαριού.

ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ρε ρε ρε!!! 😱🔥 ΑΚΟΥΣΤΕ ΑΥΤΟ: ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΠΕΙΡΑΙΩΤΗΣ ΑΠΟ ΓΕΝΝΗΣΗΣ ΚΑΙ ΣΑΣ ΛΕΩ ΤΙΠΟΤΕ!!! Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΥΘΟΣ, ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΣΑΝ ΤΟΝ ΑΙΓΑΙΟ!!! 🌊 ΡΕΝΤΙ!!! 💪 ΠΩΣ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΥΤΟΝ ΕΔΩ;;; ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΓΚΟΛΠΟΣΤ ΜΑΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΤΕΚΕΤΑΙ Ο ΜΙΚΡΟΣ ΑΥΤΟΣ!!! ΛΕΩ ΣΤΟΝ ΔΙΜΗΤΡΗ εκείνον που λέει "τι ιστορίες στέλνετε" — ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ!!! ΤΟΝ ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΠΡΟΠΟΝΗΣΗ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΡΩΤΟΠΑΠΠΟΥΣ ΚΑΙ ΘΑ ΤΟΥ ΠΟΥΜΕ "ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ, ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΟΥ!!! ΤΟ ΓΚΟΛΠΟΣΤ ΕΙΝΑΙ ΣΟΥ!!! ΤΙ ΘΕΛΕΙΣ;;; ΝΑ ΤΟΥ ΦΥΛΑΣΣΕΙΣ;;; ΠΑΡΑΛΑΒΕ!!! 🎯 ΚΑΙ ΜΗΝ ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟΝ ΠΟΥ ΛΕΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΥΡΤΟΥΑ — ΕΔΩ ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ ΣΤΗΝ PREMIER, ΠΑΙΖΕΙ ΣΤΟΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ!!! ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ Η ΜΠΑΛΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΙΔΕΡΕΝΙΑ ΑΛΛΑ ΣΙΔΕΡΕΝΙΟ ΠΛΟΥΜΙ!!! ΠΟΛΥ ΣΟΒΑΡΑ ΣΚΕΦΤΕΣΤΕ ΤΟ;;; 🔴🔥 ΚΙ ΑΥΤΗ Η ΓΟΥΡΟΥΝΑ ΤΗΝ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΗΡΘΕ ΣΤΟΝ ΠΑΟΚ;;; ΑΣ ΣΚΕΦΤΟΥΜΕ ΛΙΓΟ: ΑΝ ΗΤΑΝ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΠΡΑΓΜΑΤΑ, ΘΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ ΣΤΗΝ ΠΕΙΡΑΙΩΤΙΚΗ ΜΑΣ ΦΥΛΗ ΣΑΝ ΘΕΙΚΟ ΣΗΜΑΙΟ!!! ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΜΙΛΤΟΣ;;; ΟΤΑΝ ΠΕΡΑΣΕ ΑΠΟ ΤΟ ΓΚΟΛΠΟΣΤ ΜΑΣ ΣΩΣΤΗΚΕ Ο ΣΥΛΛΟΓΟΣ!!! 🏆 ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΥΝΑΤΟΤΕΡΗ ΛΥΣΗ!!! ΑΥΤΟΣ Ο ΠΑΙΔΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΡΜΑΤΟΦΥΛΑΚΩΝ!!! ΑΝ ΤΟΝ ΦΕΡΟΥΜΕ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΓΚΟΛΠΟΣΤ, ΘΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΝ ΟΛΟΙ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ!!! ⚫🔴

Πω πω πω... από Κρήτη, γάτος-πρωταθλητής, χέρια σα φτυάρια και μάλιστα γράφει γκολ στον πάγκο σα σκόρερ; Ρε γαμώτο, παιδιά, αν ένας δεκαεξάχρονος έκανε όλο αυτό και την επόμενη βδομάδα τον έπαιρνε η Εθνική Νέων σα βασικός πάνω από τον τριαντάχρονο Πρωτογουγλή που αγοράστηκε πέρσι με δεκαπέντε εκατομμύρια, τότε σίγουρα έπαιζε ποδόσφαιρο σα πούπουλο στους ανέμους κι όχι σα... σφοντούρης στον πάγκο; Εσείς κοιτάζετε το παραμύθι της γουρούνας σαν ολυμπιακή πραγματικότητα; Λέτε πως η ιστορία του Μίλτου είχε γουρούνα σα βάση; Μα εκείνος έκανε πέντε γκολ σε μισό χρόνο επειδή είχε χέρια σα... αυτοματοποιημένη πόρτα γκαράζ όταν έπιανε τις γωνίες; Ρε παιδιά, μη γελιόμαστε: ο καλός τερματοφύλακας δεν σώζεται επειδή ήταν τυχερός εκείνη τη βροχερή ημέρα στην Κρήτη — σώζεται επειδή έχει ψυχή σα κεράτινο σύννεφο στις 40 βαθμούς το καλοκαίρι. Και δαυτοδικά σας το λέω, γιατί εγώ είδα τον Πολικάκη εκεί στην Τούμπα πριν φύγει για την ΑΕΚ να κάνει αεικίνητο τους τερματοφύλακες της εθνικής κατηγορίας όσον καιρό ήταν εκεί—κι εκείνος δεν είχε χέρια σα φτυάρια ούτε γάτος-κυνηγός ψαριών. Κι όμως ο Kurduai έγινε μεγάλο πράγμα όχι επειδή ήταν δεκαεξάχρονος σα γάτος, αλλά επειδή στην Premier League η κάθε μπάλα σου είναι σαν βόμβα σα μπούμερανγκ—κι αυτός είχε την κεφαλή ενός φιλονικού ανάμεσα στα γκολπόστ να καταλαβαίνει από μακριά πως εκείνη η μπάλα φεύγει σαν σφαίρα από το νευρικό σύστημα ενός γερμανού μέσου. Εδώ όμως, ρε παιδιά, παίζουμε μπάλα σα... γυάλινη σφαίρα στο τσάι όταν κάποιος σου ρίχνει ένα σουτ από τριάντα μέτρα—τις περισσότερες φορές δεν μπαίνει ούτε καν στο στόμα του τρικέφαλου μωρού σας εκείνης της εποχής. Αυτό όμως που με τρώει πιο πολύ είναι πως ο άνθρωπος αυτός, σύμφωνα με όλα αυτά που λένε, εκτός από τερματοφύλακας πρέπει να είναι και ηθοποιός σα Ζιντάν πάνω στην μπάλα—αλλιώς πως αλλιώς βγάζεις γκολ στον πάγκο σα σκόρερ; Ξέρω εγώ τι είναι αυτό; Στην ομάδα μας έχουμε τους Λεονάρντο που μπορεί και κάνει γκολ σα σκόρερ όταν βγαίνει σαν αλλαγή, έχουμε τους Φορτούνες που σκοράρουν σα... τρελοί, αλλά ένας τερματοφύλακας που γράφει γκολ στον πάγκο σαν σκόρερ; Ρε γαμώτο, εκείνος κάνει γκολ σαν τερματοφύλακας μάλλον όταν βγάζει την μπάλα από το νεύρο του αντίπαλου τερματοφύλακα μετά από μια βουτιά σα λιονταριού που κρύβεται στο ψηλό χορτάρι της σαβάνας. Κι όσο για την ιστορία με το ντομπλ στις πρώτες κινήσεις σα βετεράνος δεκαεξάχρονος—ξέρετε εσείς πόσα γκολ έχει κάνει στον αγώνα ο Untold στη χρονιά που πήγε Ντόρτμουντ; Μηδέν. Τουλάχιστον μέχρι τώρα. Κι όμως εκείνος είναι σπουδαίος τερματοφύλακας επειδή ξέρει να στέκεται σα πέτρα όταν οι φίλοι σας οι Σκόπελλοι σου στέλνουν εκείνη την πρώτη σφαίρα στο 5’ σαν πυροτέχνημα στου Χριστουγέννων. Αυτό είναι ντομπλ στην αντίδραση, όχι στις πρώτες κινήσεις—κι αυτό χτίζεται χρόνια χρόνια στους πάγκους, όχι μέσα σε έναν καφέ στα Χανιά βλέποντας τον Γιώργο Μηλιάγκα να κάνει ντούκου ντούκου με τον Παναγιώτη Ρέτσο. Κι εσείς τώρα λοιπόν λέτε πως αυτός ο τύπος πρέπει αμέσως να έρθει στον Ολυμπιακό επειδή μια γουρούνα έγινε τερματοφύλακας; Μα η γουρούνα αυτή λέγεται μάλλον ότι βρισκόταν τόσο ψηλά που εκείνοι οι Σκόπελλοι δεν την είδαν καν να περνάει πάνω από το οικόπεδο—κι έτσι κατέληξε στον Μίλτο επειδή εκείνος είχε μπει στο γήπεδο σαν τζοκεράκι του τύπου που ανοίγει όλες τις πόρτες στα γκολπόστ. Αλλά εσείς θέλετε τώρα να φέρετε έναν δεκαεξάχρονο σαν μάγο σα στοιχειωμένο σχολείο επειδή έκανε μερικές καλές κινήσεις σα γάτος-πρωταθλητής στην τοπική κατηγορία της Κρήτης; Ρε γαμώτο, παιδιά, ας μην γινόμαστε θύματα των δικών μας μύθων. Αν θέλουμε λύση στους πάγκους, πάμε και ψάχνουμε έναν τριαντάχρονο σα τον Μάρκο Μαρίν στους πάγκους των ΠΑΟΚ που έκανε σπουδαία χρόνια εκεί—ή αλλιώς πάμε και βγάζουμε έναν εκατοντάχρονο σαν τον Νέστορα που πέρσι έκανε τρεις εμφανίσεις σα τσάρος στον πάγκο επειδή είχε χιούμορ σα παππούς της Θεσσαλονίκης. Αυτό είναι το δικό μας χαρακτηριστικό—εμείς παίζουμε σα ομάδα, όχι σα ντοκιμαντέρ του Animal Planet όπου ο πρωταγωνιστής βγαίνει από τη λάσπη σαν πρωταθλητής του κόσμου. Πάντως εγώ λέω κάτι άλλο: μέχρι να δούμε πραγματικά αποτελέσματα από αυτόν τον τύπο, ας κρατήσουμε τον Αλέξανδρο όσο ακόμα έχει ψυχή σα εκείνου του πλούσιου σιτέμπορου που κρύβεται πίσω από την αντίσταση στους Σκόπελους. Γιατί εγώ προσωπικά βλέπω τον Ολυμπιακό σαν μια ομάδα που κάνει λάθη, όχι σαν μια ταινία τρόμου όπου η λύση έρχεται πάντα μέσα από ένα παραμύθι σα της γουρούνας. Κι αν ποτέ γίνει τίποτα σπουδαίο από εκείνον τον δεκαεξάχρονο, τότε βλέπουμε. Αλλιώς συνεχίζουμε να κλαίμε σα μωρά όταν οι Σκόπελλοι σκοράρουν από τρία μέτρα επειδή ο τερματοφύλακάς μας χρειάστηκε δέκα δευτερόλεπτα για να συνειδητοποιήσει πως η μπάλα μπήκε μέσα.

ρε παιδιά... τι ιστορίες μου στέλνετε εδώ μέσα;;; 😄 θυμάμαι πριν από δεκαπέντε χρόνια μια φορά, όταν είχε γίνει εκείνος ο πανικός για τον άλλον τερματοφύλακα που είχαν έρθει οι Ανδρόνικος κι εκείνος ο τύπος από τα Ιωάννινα — λέγανε πως είχε χέρια σα γάντζους και σωριάζονταν σα γάτα στους πάγκους. τόν έφεραν με μεγάλη φασαρία, τον πήραν στο φτερό σα μεγαλοφυΐα, κι εκείνος σώθηκε τρεις φορές στη χρονιά κι ύστερα εξαφανίστηκε σα ψυχή αγνώστου τάφου. αντί γκολ έκανες τραγούδια στους πάγκους και κανείς δεν μπορούσε να θυμηθεί το πρόσωπό του στην επόμενη περίοδο. τώρα λοιπόν ξανάρχονται όλα αυτά μέσα από έναν δεκαεξάχρονο σα γάτο-κυνηγό ψαριών... βρε παιδιά, η μπάλα δεν είναι γάτα, είναι σιδερένιο σφυρί εκεί έξω — και οι αντίπαλοι μας σήμερα έχουν μπει στο γήπεδο σα γερμανοί μηχανικοί που μετρούν κάθε εκατοστό της γωνίας σαν πυρηνικό αντίγραφο. αυτός ο τύπος, ακόμη κι αν έχει χέρια σα φτυάρια, ακόμη κι αν κλείνει τις γωνίες σα σιδερόφραχτος, ακόμη κι αν γράφει γκολ στον πάγκο σα σκόρερ... μέχρι να βγει εκείνο το πρώτο σουτ των Σκόπελων στις 10' σαν ηφαίστειο κι αυτός να σωθεί όπως πρέπει, όλα αυτά είναι λόγοι στα χαρτιά. οι τίτλοι έρχονται μετά τις εκατοντάδες εμφανίσεις, όχι μετά τους μύθους της γουρούνας. κι όμως εγώ δεν λέω ν' αφήσουμε τα πράγματα έτσι. ας τον φέρουμε για δοκιμή, ας τον βάλουμε στην ομάδα των νέων σα λύκος ανάμεσα στα πρόβατα — εκεί θα δούμε τι κάνει όταν η μπάλα έρχεται σαν βόμβα σα μπούμερανγκ μέσα στη νύχτα της Κρήτης. και τότε, μόνο τότε, μπορούμε να πούμε πως μπορεί να γίνει κάτι παραπάνω από μια ωραία ιστορία σα αυτές που βλέπουμε στις ταινίες πριν κοιμηθούμε. γιατί, βρε παιδιά, η ζωή στον Ολυμπιακό δεν γράφεται με παραμύθια — γράφεται με νερά στον πάγκο όταν οι φίλοι σας οι Σκόπελλοι σου στέλνουν εκείνη την μπάλα σα πύραυλο στις 85'.