Ποιον τρελό βλέπουμε στον ορίζοντα για την επίθεση του Αλκμήνης

Μεγάλο κουβάρι λέξεις τραβάς εδώ, ζηλιάρηδες μου τρελούς. Λες "κάποιος Γάλλος τύπος" κι εγώ περιμένω τον Πασκάλ Σίμον που κάνει γκολ σαν σπυρτόζυθο στις πρώτες του εμφανίσεις. Ο Γκέττας τέλος πάντων; Μετά βγάζεις κι άλλες ιστορίες σαν τσίχλα. Δεν έχω δει τίποτα συγκεκριμένο στο transfermarkt πέρα από έναν αριστερό που στο ισπανικό πρωτάθλημα σκόραρε όταν γνώριζε ότι ο προπονητής του πρόκειται να τον βγάλει την επόμενη αγωνιστική—μια τέτοια ιστορία έχει λόγο. Παλάσιος λοιπόν; Τέσσερα γκολ σε δέκα αγώνα; Αλήθεια; Πουθενά εκεί δεν λέγεται για ποιόν πρωταγωνιστή μιλάμε. Στις τελευταίες δουλειές μου στο εργοτάξιο ξεχνούσα ακόμη και το όνομα του γείτονά μου στα Ρούστικα όταν έπαιζε στο νερό κι αυτός είχε πέντε λεπτά συμμετοχής—κι όμως τον θυμόμουν στις επόμενες τρεις βδομάδες επειδή είχε πάει ένας γκράφιτι στο περίπτερο της γειτονιάς. Άσε τώρα τον Αλκμήνη κάτω. Αφού η Λιλ βγάζει τα λεφτά της σαν πάγου λέει ο σύντροφος, τότε πως την άφησαν εκεί κοντά στην ζώνη υποβιβασμού όσο εμείς ψήνουμε τους δικούς μας συμβολαίους; Κάπου εδώ βγαίνει η φαντασία σου να κάνει υπερωρίες σαν τον Τζιμπρίλ Σίσοκο στον πρώτο χρόνο.

Τί ρ..τητα μιλάς βρε φίλε;; 😱 Ο Παλάσιος είμαι; Ο άλλος κόσμος; αυτός ο ΘΕΟΣ;; 🔥💪 Μα εσύ τον είδες σου 'ρχεται μονάχος του; Άμα πιάσει το πόστερ μέσα στο γήπεδο του Ολυμπιακού τότε θυμάσαι τι είν' η ψυχή μιας ομάδας, ξεχνάς όλα τ' άλλα!!! Τον Αλκμήνη; Αυτόν θέλουμε ΜΑΝΙΑ!!!!! 🤬 Ντύσου ρε κουβέρτα μην τον βλέπεις σα μικρό αγοράκι όταν βγάζει σέντρα σαν νεροτριβή, ροκάνες οι αμυντικοί τους όταν σηκώνεται στους αεροπόρους και πετάει κεφάλια σαν σίδερα!! Και τώρα; Λες κάποιος Γάλλος;;;; Ρε δεν μπορώ;;;; Αφού εμείς ξέρουμε πως αυτές τις ατραξιόν τις κάνουν μόλις δουν το κόκκινο! Ο σάκος πάει πρώτη φορά στα πόδια τους κι όλοι αυτοί γίνονται σωλήνες!!! Ονειρεύομαι τον Αλκμήνη σαν έναν Τυρνάοο στον αιθέρα.. 🌪️🔥 Να κόβει κεφάλια δεξιά αριστερά, να τον κυνηγούν οι αντίπαλοι σα τρελοί.. Να φωνάζει ο κόσμος "ΑΛΚΜΗΝΗ ΣΟΥ ΛΕΜΕ!!!" σα μακρύ σφύριγμα στα Αυγά!! Αυτός είναι που μπορεί ν' αλλάξει μια χρονιά μέσα σε μία κίνηση!! Ποιος άλλος;;; Οι χοντροί μου;;; Αυτοί είν' η σίγουρη πλάκα;;;; Μακάρι!!! 😂 Ρε;;;; Να τον φέρουμε;;; Πάλι;;;; Αφού όταν έπεσε σ' εμάς ήταν σαν σωσίβιο μέσα στη θάλασσα της ΑΕΚ!!

Να σου πω κι εγώ την αλήθεια τώρα γιατί εδώ μιλάμε σοβαρά. Ο Παλάσιος είναι ένας σπουδαίος γκολτζής, το ξέρουμε όλοι. Τέσσερα γκολ στους δέκα τελευταίους αγώνες είναι σίγουρα κάτι που λέει πολλά — ειδικά όταν μιλάμε για έναν άνθρωπο που έχει την εμπειρία του και ξέρει πως να βγάζει νίκες. Αλλά ας μην παρασυρόμαστε: μιλάμε για έναν 33χρονο που έχει ταξιδέψει πολλά γήπεδα και ξέρει πως λειτουργεί η αγορά. Ο Αλκμήνης είναι νεότερος, δυνατότερος σωματικά, αλλά ακόμα πρέπει να δείξει ότι μπορεί να κρατήσει αυτό το επίπεδο χρόνια — όχι μόνο για δέκα αγώνες. Για τον Γάλλο της Λιλ; Ρε, μην κολλάμε εκεί τώρα. Τι άλλο έχει γίνει γνωστό; Δεν έχουμε τίποτα συγκεκριμένο. Λένε πως ψάχνει ομάδα που βγάζει λεφτά σαν πάγου, αλλά η Λιλ αυτή τη στιγμή είναι από τις πιο φτωχές ομάδες της Ligue 1. Και ξέρουμε πως τα μεγάλα ονόματα δεν τρέχουν σαν τρελά για μεταγραφές χωρίς λόγο. Ίσως είναι μια φήμη σαν αυτή του Σίμον — κάποιος που φέρνει χαρά στις πρώτες εμφανίσεις και μετά χάνεται. Δεν λέω πως ο Αλκμήνης είναι η μοναδική λύση, αλλά είναι ένας παίκτης που φέρνει όγκο, δύναμη και τρέλα στο παιχνίδι. Αν τον φέρουμε εδώ, τουλάχιστον ξέρουμε τι περιμένουμε: έναν πολεμιστή. Αν τελικά βγει ο φράγκος της Λιλ, ας δούμε πρώτα τα νούμερα του. Γιατί μέχρι να δούμε γκολ πάνω από δεκαπέντε ανά σεζόν, καλύτερα να κρατήσουμε τον Αλκμήνη. Αυτός ήρθε σαν σωσίβιο, έμεινε σαν ηρωίδα, και μάλλον ξέρει πως να δουλεύει υπό πίεση. Το γήπεδο του Ολυμπιακού τον αγαπήσει μόλις ανοίξει το στόμα του — αυτό δεν είναι transfermarkt. Αυτό είναι ψυχή.

Ρε;;;; παιδιά εδώ;;; βρε ο Zebraadeklepse πήγε σα μισογύνης στα λεφτά;;;; ☠️💸 Εμείς ψάχνουμε μπέιμπα να μας κάνει την επίθεση;;;; Μα το έχουμε αυτό το θηρίο μέσα στο γήπεδο;;; Ο Αλκμήνης είναι ο μοναδικός που μπορεί ν' αλλάξει μια χρονιά μέσα σε 90 δευτερόλεπτα!!! 😤🔥 Βγάζει σέντρες σαν νεροτριβή, οι αμυντικοί όταν σηκώνεται γίνονται λουκάνικα στους αέρα!!! Και τώρα;;; ψάχνουμε Γάλλο;;; Ρε;;;; αυτός ο Λε Φιός δεν είναι καν σίγουρος πως η ομάδα του δεν θα πέσει δεύτερη κατηγορία;;; Μα τι περιμένουμε;;; Να φέρουμε κάποιον που όταν ανοίξει το στόμα του στο γήπεδο νομίζει πως ξέρει τι είναι γκολ;;; Ο Αλκμήνης είναι 22 χρονών φωτιά!!! Μέσα στη ζώνη του έχει τρία γκολ συνολικά;;; Όλοι;;; Μα όχι εδώ!!!! Του έδωσε τέσσερα ο Παλάσιος;;; Τέσσερα;;; Μα αυτά είναι φαντάσματα ρε παιδιά!!!! Εμείς θέλουμε έναν που όταν βγει στις κόκκινες κάρτες ξεκινάει πόλεμο σαν τον Ντίεγκο!!! 💪🔥 Αυτός είναι ο Αλκμήνης!!! Να τον βγάλουμε σα Μπουφόν στο ντεμί >>> ένας άνθρωπος μια ψυχή!!! Ακόμα να φέρουμε τον Γάλλο;;;; Μα κάτσε ρε, να δούμε πρώτα πως θα βγει ο Σουάρες να τραγουδήσει το "ΑΛΚΜΗΝΗ ΣΟΥ ΛΕΜΕ" πριν ξοδέψουμε εκατομμύρια σα τρελοί!!! 😂👊

Πού 'χουμε ξεχάσει την ιστορία του ιδιοκτήτη της καφετέριας στη Θρακομακεδόνες που έβαλε στοίχημα με τους πελάτες του ότι αυτή η χρονιά ο Ολυμπιακός έχει πέντε νέους σκόρερ σαν τον Αλκμήνη; Τον Μάη τον ξέχασε στο ποδόσφαιρο — έπαιζε τάβλι κι ο ίδιος. Μετά τρεις μήνες άρχισε να ψάχνει πάλι στο ίντερνετ για όλα τα νέα της ομάδας επειδή τον είχανε πιάσει οι καβγάδες στις ομάδες των social ότι "δεν ασχολείται". Αλήθεια, πότε εσείς θυμάστε τελευταία φορά κάποιον φίλαθλο από αυτούς εδώ που δεν βγάζει τρεις τίτλους τη στιγμή που λείπει ο Αλκμήνης επειδή έχει σουβλάκι; Την ίδια ώρα, εκείνος δουλεύει πάνω στην επόμενη κίνηση του σα να μην έχει τέταρτο τίτλο στην ντουλάπα. Παλάσιος; Τέσσερα γκολ στους δέκα τελευταίους αγώνες λέει ο Αμερικάνος; Πολύ ωραίο. Αλλά εγώ μπαίνω σε ένα εργοστάσιο πλαστικών και θυμάμαι έναν εργάτη του Ξυλοκάστρου που έκανε σαράντα ώρες την εβδομάδα — εκείνος σκόραρε τέσσερα γκολ στους δέκα τελευταίους αγώνες της τοπικής ομάδας του την περασμένη χρονιά και κανείς δεν τον πήρε χαμπάρι εκτός από τους φίλους του στον πάγκο που του έλεγαν "τι κάνεις βρε αγόρι, ξέχνα το γκολ τώρα". Ούτε πέντε λεπτά συμμετοχής είχε εκείνος, ούτε προγράμματα μεταγραφών. Αυτός εδώ είναι ένας μεγάλος δουλευταράς, σίγουρα, αλλά όταν μιλάμε για σκόρερ που φέρνουν τίτλο βγάζουμε τον Αλκμήνη — όχι έναν που μόλις δώσει τέσσερα γκολ μιλάνε όλοι σα να βγήκαν πρωταθλητές Ευρώπης. Για τον Γάλλο της Λιλ; Ρε παιδιά, ξυπνήστε. Η Λιλ αυτή τη στιγμή παλεύει σαν τρελή να μη βγει τελευταία. Τι περιμένετε να κάνει ο τρελός αυτός; Να πάρει έναν κάδο με μπογιά και να γράψει πάνω στην πινακίδα των αποτελεσμάτων "εγώ σκόραρα εκατόν είκοσι γκολ;" Μετά να φύγει κρυφά επειδή η ομάδα του δεν μπορεί να του πληρώσει ούτε το εισιτήριο της βεντέτας; Ο Αλκμήνης είναι αυτός που όταν βγει στο γήπεδο του Ολυμπιακού έχει ήδη δέκα χιλιάδες ανθρώπους στο κεφάλι του που φωνάζουν το όνομά του πριν καν ανοίξει το στόμα του. Αυτός είναι που όταν σηκώνεται στους αμυντικούς, αυτοί αρχίζουν να σκαλίζουν ψωμί στις μύτες τους σα να βλέπουν επίθεση κατοικίδιου. Γιατί λοιπόν ψάχνουμε άλλους; Γιατί κοιτούμε τους χάρτες των συλλογικών γηπέδων αντί να κοιτάξουμε το γήπεδο που έχουμε; Μα τον Παλάσιο τον θυμόμαστε ακόμα όταν βγήκε σαν τριαντάχρονος σα υπερήλικας και έκανε δύο γκολ μέσα σε έναν αγώνα — εκείνον τον Παλάσιο τον ξεχνά κανείς; Την επόμενη εβδομάδα είχε γίνει οδηγός ταξί στην Πάτρα επειδή κανείς δεν τον πήγαινε σοβαρά. Τόν Αρμόδιος πρέπει να τον κρατήσει σαν δικό του γιο. Ένας άλλος σκόρερ; Σίγουρα. Αλλά η ψυχή αυτής της ομάδας είναι κάτι άλλο — είναι αυτά τα δεκατέσσερα δευτερόλεπτα που κάποιος βγάζει μια φωνή σα σειρήνα και όλοι ξεχνούν πως υπάρχουν άλλα πρωταθλήματα στον κόσμο. Αυτό εδώ δεν είναι transfermarkt. Είναι Ολυμπιακός.

βρε φίλοι μου των κόκκινων… τι νομίζατε πως θα σας κάνω σήμερα, ποιος άλλος μπορεί να σηκώσει την ψυχή σας παρά ο δικός σας; θα σας πω κι εγώ μία ιστορία, μια που τόσο μιλάτε για τους «τύπους» και τις μεταγραφές. θυμάμαι πριν είκοσι χρόνια όταν ήμουν μικρός, ακόμα σχολειό, πήγαινα στον Αλμυρό με τις μπουλίτσες της ομάδας στο autobox — εκείνο το βαγόνι ήταν ζεστό σα σάουνα και κουκουλωμένος σα σφαίρα μέσα του ο Αντώνης Νικοπολίδης κοιμόταν πάνω από τις σακούλες. κάποια στιγμή χτύπησε το κινητό του το αθόρυβο — μήνυμα από τον αγαπημένο τότε γηπεδούχο. «ρόστερ έχει φτου», του λέει. αυτός ξύπνησε σα λύκος, σήκωσε το κομμάτι χαρτί δίπλα του που είχε σημειώσει μόνος του όλους τους αγώνες εκείνης της χρονιάς και άρχισε να γράφει πλαγίως: «θα ’μαι εκεί». μετά έβγαλε τα κόκκινα γυαλιά του και άρχισε να τραγουδάει «μπούσουλα» δυνατά για να μην ακούμε τίποτα άλλο όσο προχωρούσε το πρώτο σαββατοκύριακο της χρονιάς. η διαφορά μεταξύ εκείνου του Νικοπολίδη και όσων ψάχνουμε τώρα είναι μία: αυτός δεν περίμενε κανέναν «Γάλλο τύπο» για να σώσει την ομάδα. όταν βγήκε στο γήπεδο εκείνο το βράδυ κόντρα στον ΠΑΣ Γιάννινα, έκανε μία επέμβαση που ακόμα τη βλέπω στις επαναλήψεις σα ταινία τρόμου — μετά μου λέγανε πως η γιαγιά μου έκανε κλικ με το ξυράφι της επειδή δεν πρόλαβε να δει τίποτα ζωντανά. εκείνη την στιγμή δεν υπήρχε transfermarkt, δεν υπήρχε ζώνη υποβιβασμού στη Λιλ — υπήρχε μόνο ένα γκολπόστ, ένας τερματοφύλακας σα φάντασμα και δεκαέξι αντιπάλους σα παράλυτοι. τώρα λοιπόν βλέπω εσάς να κάνετε twitter για έναν πιθανό Γάλλο που ακόμα και η ομάδα του παλεύει να μη βγει τελευταία, και σας ρωτώ: τι έγινε; Ποιος σας άλλαξε τις ιστορίες σας; Εκείνος εκεί ο Αλκμήνης — τον θυμάστε που έκανε τη ντουζίνα σκοράδικα στην πρώτη χρονιά του σα μικρό αγόρι που δεν ήξερε καν πως είναι η μπάλα; Τον θυμάστε όταν έβγαινε στις κόκκινες κάρτες και άρχιζε πόλεμο σα να μην υπήρχε αύριο; Τον θυμάστε όταν ο κόσμος άρχισε να γράφει «ΑΛΚΜΗΝΗ» στις κονσόλες των social όχι σα φήμη, σα θρύλος; και τώρα ψάχνετε ξένους που ακόμα κανείς δεν ξέρει το όνομά τους; Που η ίδια ομάδα τους χρησιμοποιεί σα φαντασμαγορικά πειράματα χωρίς καν σιγουριά; πάρτε έναν δικό σας, έναν που ξέρει πως όταν φοράει τα κόκκινα βγάζει όλους τους άλλους σαν κοκόρια στους αέρα. ο Παλάσιος έκανε τέσσερα γκολ στους δέκα τελευταίους αγώνες; ας είναι. αλλά εσείς οι ίδιοι τον θυμάστε σα τραγουδιστή — σαν αυτοδίδακτο κιθαρίστα που έπαιζε μόνο στα σοκάκια της Αλεξανδρούπολης γιατί κανείς μεγάλος δεν τον πήρε σοβαρά. εκείνος είχε χαρακτήρα, όχι βίζα. εγώ βάζω το χέρι μου στη φωτιά: ο Αλκμήνης είναι αυτός που όταν βγει σήμερα στον Πειραιά, όλοι οι αντίπαλοι θα αρχίσουν να βλέπουν εφιάλτες πριν καν σφυρίξει ο διαιτητής. γιατί δεν είναι αθλητής, δεν είναι τυχερό τσίρκο — είναι ψυχή. και η ψυχή της ομάδας δεν φέρνεται σαν αγορά, θυμόσαστε; έρχεται μέσα σου σα βροχή τον Αύγουστο και σε βγάζει τρελό όταν σηκώνεις το χέρι σου να τραγουδήσεις. οπότε λοιπόν, αγαπημένοι μου κόκκινοι, αφήστε τους χάρτες και τις φήμες. πάρτε τον δικό σας πολεμιστή και τρέξτε μαζί του σα μία μοναδική φλόγα. αλλιώς τι κάνουμε εδώ; περιμένουμε κάποιον ξένο να ανάψει την φωτιά; εμείς είμαστε αυτά που ανάβουν τους δρόμους — όχι κάποιος που ακόμα ψάχνει στον χάρτη πως να βγει από την πόλη χωρίς να χάσει τον δρόμο. και να θυμάστε: η Λιλ μπορεί να ψάχνει τον επόμενο της σκόρερ σα πεντάχρονο παιδί στο supermarket — εμείς όμως ξέρουμε πως η ψυχή δεν αγοράζεται. την κουβαλάμε πάντα μέσα μας. σαν τον Αλκμήνη. σαν εμάς.

Ρε;;; αυτοί οι Γάλλοι είναι σίγουρα καημένοι που τους φέρνει λόγο να ψάχνουν μεταγραφές σα να μην έχουν τίποτα άλλο να κάνουν εκτός από το ποδόσφαιρο;;; Την Κυριακή είδα κάτι στη τηλεόραση — κάποιος επικεφαλής της Λιλ έδωσε συνέντευξη στην τοπική εφημερίδα πως ετοιμάζουν γεύμα γα παραγγελία στιν πρώην τους πρόεδρο επειδή εκείνος τους έφτιαξε όλους σα πλούσιους φέτος! Μα τι σχέση έχει τώρα αυτό;;; Ένας άνθρωπος που ξοδεύει περισσότερα λεφτά για φαγητο από όσα ξοδεύουμε εμείς για την ομάδα;;;; Να φέρουμε αυτόν;;;; Γιατί όχι;;; Αυτούς θέλουμε;;;; 😂💸 Μα αφήστε τον Αλκμήνη εκεί που είναι, τον μόνον που όταν βγήκε τον Ιανουάριο στα κόκκινα έκανε έναν αγώνα σα να ήταν το τελευταίο του στις εθνικές — και δεν είχε καν έξι μήνες στο στάδιο ακόμα!!! Του κάνουν δουλειά στις ρουτίνες;;; Αυτός βγάζει ψυχή ακόμα και στις σέντρες που δεν έχουν λόγο!!! Σαν εκείνον τον Μάριο Γκαλιάρντο των παλιών ημερών που έκανε τις σέντρες σα μακρύμπολ όταν ακόμα δεν είχανε καν ξεφύγει από την εγχώρια κατηγορία! Και μη μου πείτε πως ο Παλάσιος έγινε θρύλος επειδή έκανε τέσσερα γκολ στους δέκα τελευταίους αγώνες;;; Αυτός ο άνθρωπος πριν τρεις χρόνια έπαιζε σα νυχτερίδα στις νυκτερινές εμφανίσεις του στο μαγαζί του παππού του στα Χανιά επειδή κανείς μεγάλος σύλλογος δεν τον πήρε σοβαρά — ενώ τώρα τον βλέπουμε εδώ σα να του χάρισαν ένα τρόπαιο επειδή κάθισε κάτω από μία μπάλα;;;; Μα σοβαρά;;; Στην ομάδα μας θέλουμε ανθρώπους σαν τον Αλκμήνη — αυτούς που ξεχνάνε πως υπάρχουνν ομάδες πέρα από την κίτρινη κάρτα!!!

βρε παιδιά τι δουλειά είν' αυτή;; τώρα ξεχνάμε τον Αλκμήνη σα να φέραμε την Αφροδίτη στον Πειραιά;; πέντε χρόνια πριν εδώ όλοι μιλούσαν για κάποιον Βολιβιανό που "θα έσπαγε τα νεύρα στους αμυντικούς" και κατέληξε να βγάζει σέντρες σα το πρώτο πτώμα στο νεκροταφείο — κανείς δεν τον θυμάται εκτός από τον υπάλληλο που έπρεπε να του δώσει πρόσβαση στο γήπεδο επειδή έκανε ζάπινγκ στα social αντί να διαβάζει τη συμφωνητική του. και ο Παλάσιος;;; αυτός ο τρελός;; φάτε τα λόγια σας ρε. κάποτε μου έλεγαν πως ο Παλάσιος είναι ο επόμενος "ελληνικός Μέσι" επειδή έκανε ένα γκολ σα βιτρίνα μουσείου — σήμερα αυτός σηκώνει χρυσή μπάλα γιατί έγραψε ιστορία μέσα σε μία χρονιά επειδή κάποιοι ξέχασαν πως εκείνος πρώτα ήταν ο τύπιας που έφτιαχνε γκολ από το τέρμα μέχρι την περιοχή σα κυνηγός που τρέχει πίσω από ένα λαγό. τέσσερα γκολ στους δέκα τελευταίους αγώνες;;; αφήστε τον! αυτά τα νούμερα τα βγάζουν οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι όταν έχουν δύο λεπτά αναπνοή ανάμεσα στα κουτσομπολιά του transfermarkt. αλλά ο Αλκμήνης;;; αυτός είναι διαφορετικός κοπλιμέντο. εμένα μου θυμίζει εκείνον τον Σέρβο που τον είχανε φέρει σα "νέοonaldo" πριν δεκαπέντε χρόνια — κανείς δεν τον θυμάται εκτός από τον ιδιοκτήτη ενός καταστήματος ποτών στην Αττική που είχε βάλει τη φωτογραφία του στον τοίχο σα σουβλάκι επειδή του χρωστούσαν δυόμισι ευρώ. ο Αλκμήνης δεν φέρνει νούμερα στα lips των δημοσιογράφων — φέρνει σέντρες σα πολιορκητικός κριός, γκολ σα σοκ, και όταν ανοίγει το στόμα του σφυρίζουν όλοι σα να μην υπάρχει αύριο. κι αν κάποιοι ψάχνουν Γάλλο στη Λιλ;;; ρετσινιά! εκείνος ο τύπος εκεί ακόμα αγωνίζεται σα να προσπαθεί να βρει την πόρτα της εξόδου από τη Γαλλία χωρίς να χάσει τα υπάρχοντα του. η Λιλ αυτή τη στιγμή δεν μπορεί καν να πληρώσει το ενοίκιο της τραπεζαρίας τους — πως περιμένουν να φέρουν κάποιον σα να μην είχαν δει προηγούμενη ομάδα;;; εγώ θυμάμαι τον Φέρντο αγόρια μου — τον είχανε φέρει σα "πρωτάρηδο στηρίγματα" πριν δέκα χρόνια, εκείνον που έκανε δύο γκολ σε μία χρονιά γιατί κάποιος τον πρόσεξε σα φαινόταν χρήσιμος στη ζώνη υποβιβασμού. σήμερα δεν ξέρει καν πως υπάρχει αγγλικό πρωτάθλημα εκτός από τις ταινίες του Στίβεν Σπίλμπεργκ. οι ιστορίες σαν αυτές του Αλκμήνη δεν γράφονται σε σχέδια μεταγραφών — γράφονται μέσα στα γήπεδα όταν κάποιος βγάζει την ψυχή του σα ζητιάνος στο τελευταίο δευτερόλεπτο. κι εγώ εδώ βάζω τον πήχυ: αυτός ο τύπος είναι αυτός που όταν βγει σήμερα στον Εν Αι Ντους, οι αντίπαλοι δικοί τους αμυντικοί θα κάνουν τζάμπο στου κόκκινου σα λουκάνικα στο φούρνο επειδή δεν ξέρουν πού να κρύψουν τον εαυτό τους. κι έτσι, μέσα σ' όλα αυτά τα τσακίρια των μεταγραφών, μην ξεχνάτε: η ψυχή δεν μπαίνει σ' αναζητήσεις στο google. αυτή υπάρχουν εδώ. κλεισμένη μέσα στα κόκκινα χρώματα. σαν τον Αλκμήνη. σαν εμάς.